1.681 η Φαντασία στο απόσπασμα

«Οι άνθρωποι με ζωηρή φαντασία θεωρούνται ψεύτες από εκείνους τους ανθρώπους που πάσχουν από έλλειψη φαντασίας.»

© Rodia

1.674 αγνωμοσύνη

"ουδείς αγνωμονέστερος του ευεργετηθέντος" λένε και έχουν δίκιο: είναι βαριά η ευγνωμοσύνη προς τον ευεργέτη, είναι σαν να αναγνωρίζει ο ευεργετηθείς την ανικανότητά του (νομίζοντας ότι αν εξαλείψει το στήριγμά του θα θεωρείται ικανός από τον περίγυρο, ενώ ο ίδιος θα γνωρίζει και θα υποφέρει γνωρίζοντας -αν έχει ελάχιστη τσίπα), εφόσον βεβαίως πρόκειται για έναν ευεργετηθέντα βλάκα.

Πρέπει λοιπόν οι βλάκες να εξαιρούνται από τις ευεργεσίες;

Πρέπει οι ευεργέτες να διαλέγουν ποιον/ποιους θα ευεργετήσουν; Οχι, βέβαια! επειδή η ευεργεσία δεν γίνεται σκοπίμως, είναι μια αυθόρμητη πράξη, από καρδιάς που λένε και αλλίμονο αν περίμενε ο ευεργέτης οποιαδήποτε ανταπόδοση, έστω και λεκτική, ώστε να προβεί στην καλή του πράξη! το μπαλάκι το έχει πλέον ο δέκτης της πράξης και το λιγότερο που εύχομαι να κάνει είναι (αν δεν μπορεί να αρθρώσει την ευχαριστία του με λέξεις ή πράξεις) να αποφύγει τουλάχιστον να βλάψει τον ευεργέτη του.

(θέλει δουλειά αυτη η σκέψη για να εκφραστεί καλύτερα)

1.597 αραβική παροιμία

όποιος δεν ξέρει και δεν ξέρει ότι δεν ξέρει, είναι επικίνδυνος: απόφυγέ τον.
όποιος δεν ξέρει και ξέρει ότι δεν ξέρει, είναι αγαθός: δίδαξέ τον.
όποιος ξέρει και δεν ξέρει ότι ξέρει, κοιμάται: ξύπνησέ τον.
όποιος ξέρει και ξέρει ότι ξέρει, είναι σοφός: ακολούθησε τον.

1.501 λιτότητα

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ' το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα.
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες.
Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους
για τις μεγάλες εποχές που θά 'ρθουν.

Μπέρτολντ Μπρεχτ

1.499 περί επαγγέλματος και περί κράτους

«η μεγαλύτερη εξυπνάδα είναι να διαμορφώσεις ένα επάγγελμα που δεν βασίζεται στο πτυχίο σου»

«Το κράτος είναι εχθρικότατο σε κάθε προσπάθεια που δεν είναι εξαρτημένη από τα υπουργεία»

Ντίνος Χριαστιανόπουλος

1.177 μια ρωγμή

«η βλακεία ειναι μια ρωγμή στο κρανίο και η κακία δεν αργεί να περάσει από εκεί» είχα ακουσει πολύ παλια αυτη τη φράση (δεν θυμαμαι ποιος την ειχε πει, αλλα καρφωθηκε στο μυαλο μου)

Μήπως ξέρει καποιος τίνος είναι;

1.035 Περί Ιστορίας (1)

Η Ιστορία πλάθει τον εαυτό της με τέτοιο τρόπο ώστε το τελικό αποτέλεσμα ξεπηδάει πάντα μέσα από συγκρούσεις πολλών ατομικών θελήσεων, που κάθε μια τους πάλι έγινε ό,τι είναι χάρη σε πάμπολλες ειδικές συνθήκες ζωής. Ετσι είναι αμέτρητες οι διασταυρούμενες ενέργειες και άπειρη η σειρά των παραλληλόγραμμων δυνάμεων  από τις οποίες ξεπηδάει μια συνισταμένη - το ιστορικό γεγονός. Αλλά κι αυτό το ίδιο μπορεί πάλι να θεωρηθεί προϊόν μιας δύναμης που, κοιταγμένη στο σύνολό της, εργάζεται ασύνειδα και δίχως βούληση. Γιατί εκείνο που θέλει το κάθε άτομο εμποδίζεται από καθένα απ' όλα τα άλλα, και ό,τι προκύπτει είναι κάτι που δεν το θέλησε κανείς.

Φρ. Ενγκελς

882. Γκορ Βιντάλ - Δημιουργία (Κύρος Σπιτάμα)

«Κανένας ποτέ δεν το ξέρει όταν είναι ευτυχισμένος. Γνωρίζει μόνο ότι κάποτε υπήρξε ευτυχισμένος.»

«Οταν λέμε "δεν κάνω τίποτε" εννοούμε ότι δεν κάνω τίποτε που να μην είναι φυσικό ή αυθόρμητο»

«Οχι, ο δάσκαλος Κουγκ -ή Κομφούκιος, όπως τον λένε αλλιώς- δεν έμοιαζε με τον Πρωταγόρα. Ο Κομφούκιος δεν ήταν έξυπνος. Ηταν σοφός. Στο τέλος θα δοκιμάσω να σού εξηγήσω τη διαφορά ανάμεσα στα δύο. Αν και μπορεί να μη τα καταφέρω. Στο κάτω κάτω, τα ελληνικά είναι η γλώσσα εκείνου που διχοτομεί την τρίχα και βγαίνει νικητής στις δημόσιες συζητήσεις.»

«Για ένα κατακτημένο λαό δεν αλλάζει τίποτα εκτός από τον ηγεμόνα»

«Για τον Ελληνα, ό,τι δεν είναι Ελληνικό δεν υφίσταται.»

«Σε καιρό ειρήνης, ο βασιλιάς, οι ευγενείς και οι βραχμάνοι εξαρτώνται ολοκληρωτικά από τους εμπόρους που είναι όπως παντού οι έμποροι --ενδιαφέρονται για το εμπόριο, το χρήμα και την ειρήνη. Μόνο σε καιρό πολέμου οι άρχουσες τάξεις βρίσκουν τον παλιό τους εαυτό και υποχρεώνουν τους εμπόρους να παραμερίσουν ώσπου να περάσει ο κίνδυνος.»

«Μου πήρε χρόνια για να συνηθίσω τους ανθρώπους που λένε ψέμματα χωρίς κανένα λόγο.»

«..η ουσία της πολιτικής τέχνης είναι να ξέρεις πότε να μη κάνεις τίποτε»
Κύρος Σπιτάμα (για τον Αρταφέρνη)

«Οι μόνες τέχνες που κατέχουν οι Σπαρτιάτες είναι ο πόλεμος και η κλοπή.»

«Εντελώς αυθόρμητα, οι Ελληνες ακολουθούν το Ψέμμα. Αυτή είναι η φύση τους.»

«Στο κάτω-κάτω της γραφής, ο Δαρείος δεν πήρε ποτέ στα σοβαρά ούτε την Αθήνα ούτε οποιαδήποτε άλλη ελληνική πόλη. Πώς να τις πάρει, όταν οι ηγέτες τους έρχονταν μονίμως στα Σούσα και τον παρακαλούσαν να προδώσουν την πατρίδα τους;»

«Είναι ευτύχημα για τον υπόλοιπο κόσμο που οι Ελληνες αντιπαθούν ο ένας τον άλλον περισσότερο απ' όσο αντιπαθούν εμας τους ξένους.»

όποτε ο Κομφούκιος είχε να πει κάτι σημαντικό, το απέδιδε στον Ταν. Ετσι κι αλλιώς, μονίμως έλεγε: «Δεν κάνω τίποτε άλλο από το να μεταδίδω ό,τι μού δίδαξαν. Ποτέ δεν βγάζω κάτι από το μυαλό μου.»

«Η Ασπασία μού σύστησε τους παρόντες. Ενας ήταν ο Φορμίων, το δεξί χέρι του Περικλή στην Εκκλησία του δήμου. Ενας άλλος ήταν κάποιος στρατηγός ονόματι Σοφοκλής.

Πριν από χρόνια, στα είκοσί του, έγραψε μια τραγωδία που κέρδισε το πρώτο βραβείο στα Διονύσια. Ο γερο-Αισχύλος τοσο εξοργίστηκε που τού πήρε την πρωτιά ο άγουρος αυτός νεαρός πρωτάρης, ώστε έφυγε για τη Σικελία, όπου εκείνος ο οξυδερκής αετός έβαλε τέλος στην αντιζηλία των δύο ποιητών ρίχνοντάς του στο σταυρό μια χελώνα. Πάντα με διασκεδάζει να σκέφτομαι το θάνατο του Αισχύλου.

Ο Σοφοκλής είναι η πέτρα του σκανδάλου εδώ, επειδή κυνηγάει ανοιχτά τους νεαρούς της τάξης του. Για κάποιον λόγο, αυτό απαγορεύεται αυστηρά στην Αθήνα. Οι Αθηναίοι πολίτες ενθαρρύνονται να διατηρούν ερωτικές σχέσεις με ανήλικα αγόρια της τάξης τους, μόλις όμως το αγόρι βγάλει γένια, πρέπει να σταματήσει τις ερωτοτροπίες με τους άλλους πολίτες. Περιμένουν να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια. Επειτα, αφού εκπληρώσει το χρέος του, ενθαρρύνεται να βρει και να ερωτευτεί ένα αγόρι, προκειμένου να συνεχίσει -τι άλλο;- την εκπαίδευση, υποθέτω, ενός νέου πολίτη και στρατιώτη. Κάτι τέτοια έθιμα δεν είναι άγνωστα αλλού, ιδιαίτερα στους Αρίους εξαδέλφους μας, στις βόρειες φυλές. Παρ' όλ' αυτά, δεν καταλαβαίνω την αυστηρή αυτή απαγόρευση των ερωτικών σχέσεων μεταξύ ενηλίκων, που είναι κι αυτοί Αθηναίοι πολίτες. (...)

Μέχρι τώρα, ο Σοφοκλής κατάφερε να κατέχει δημόσιο αξίωμα και να ξελογιάζει νεαρούς πολίτες. Ο Περικλής όμως είναι βαθύτατα ενοχλημένος με τον Σοφοκλή. Τελευταία, τού τά 'ψαλλε για τα καλά του φίλου και συστρατήγου του. "Πρέπει να δίνεις το παράδειγμα", είπε ο αρχιστράτηγος. "Ποτέ να μην απλώνεις χέρι σε στρατιώτη σου. Να αποστρέφεις τα μάτια όταν πλένονται". Αλλά ο Σοφοκλής, εξακολουθεί να σκανδαλίζει τους Αθηναίους. Λένε ότι, όποτε κάνει επίσκεψη σε φιλικό σπίτι, ειδοποιούν τους νεαρούς του σπιτιού να κρυφτούν. Παρεμπιπτόντως, αφού ο στρατηγός Περικλής δεν έχει δείξει ποτέ το παραμικρό ενδιαφέρον για αγόρια, θεωρείται πως είναι άκαρδος. Είναι πολύ ασυνήθιστη κοινωνία αυτή.»

«...όποτε οι Αθηναίοι παραχορτάσουν με κάτι καλό, ζητούν αμέσως κάτι κακό. Προτιμούν την ευκολία τους κι έτσι τα αξίζουν όσα παθαίνουν.»

«Είναι ευτύχημα για τον υπόλοιπο κόσμο που οι Ελληνες αντιπαθούν ο ένας τον άλλον περισσότερο απ' όσο αντιπαθούν εμας τους ξένους.»

«Πάντως, έχω δει μια πλευρά τους που οι Ελληνες φυσιολογικά δεν την παρουσιάζουν ο ένας στον άλλο. Τους έχω δει στην περσική αυλή. Τους έχω ακούσει να εκλιπαρούν τον Μεγάλο Βασιλιά να επιτεθεί στην πατρίδα τους, επειδή κανένας Ελληνας δεν μπορεί να υποφέρει την επιτυχία ενός άλλου Ελληνα.»

«υπάρχουν κάτι ξόρκια που πάντα πιάνουν, εκτός από τις φορές που δεν πιάνουν!» (αρχαία Κινέζα, δια νοός Γκορ Βιντάλ)

«Χωρίς τελετουργικό, η ευγένεια γινεται κουραστική. Η συστολή γίνεται δειλία. Η τόλμη γίνεται επικίνδυνη. Η ακαμψία γίνεται σκληρότητα.» (Κομφούκιος)

«Αξίζει να παρατηρήσει κανείς τη διαφορά ανάμεσα σε έναν Καθαίο και σε έναν Ελληνα. Οταν πληγωθεί ο εγωϊσμός του, ο Ελληνας είναι πάντα έτοιμος να προδώσει την πατρίδα του, ενώ στην Καθαία*, αν και το Μέσο Βασίλειο είναι διαιρεμένο σε δεκάδες εμπόλεμα κράτη, κανένας Καθαίος (...) δεν θα σκεφτόταν να ζητήσει βοήθεια από το στρατό μιας ξένης φυλής. Οι κίτρινοι άνθρωποι δεν είναι μόνον ιδιαίτερα έξυπνοι, αλλά είναι πεπεισμένοι ότι είναι απαράμιλλοι σε σχέση με όλους τους άλλους λαούς του κόσμου. Κατ' αυτούς, εμείς είμαστε βάρβαροι!»

«Ο πρωθυπουργός δεχόταν τον κάθε έναν με μιαν ήρεμη αβρότητα, που ερχόταν σε κραυγαλέα αντίθεση με τις σκληρές πολιτικές του απόψεις.

Ηταν αρκετά πονηρός και ήξερε ότι ποτέ δεν μπορείς να υποδουλώσεις έναν απρόθυμο λαό αν πρώτα δεν τον γοητεύσεις. Πρέπει οπωσδήποτε να πείσεις τους ανθρώπους ότι ο τρόπος σου είναι ο δικός τους τρόπος και ότι οι αλυσίδες που έχεις σφυρηλατήσει γι αυτούς είναι απαραίτητα στολίδια.

Οι δικοί μας Μεγάλοι Βασιλείς το καταλάβαιναν ανέκαθεν αυτό. Από τον Κύρο μέχρι τον τωρινό φωτισμένο ηγεμόνα, τον Αρταξέρξη, οι διάφοροι λαοί της αυτοκρατορίας έχουν το δικαίωμα να ζουν λίγο-πολύ όπως ζούσαν πάντα. Απλώς οφείλουν να πληρώνουν στον Μεγάλο Βεζύρη τους φόρους τους, κι εκείνος σε αντάλλαγμα τούς παρέχει ασφάλεια και νόμους.

Ο Χούαν είχε καταφέρει να πείσει τους, ομολογουμένως, βάρβαρους και απόμακρους κατοίκους της Τσιν ότι, παρ' όλο που υπήρξε κάποτε μια χρυσή εποχή όπου οι άνθρωποι ήταν ελεύθεροι να ζουν όπως τους άρεσε, η εποχή εκείνη παρήλθε οριστικά όταν "οι άνθρωποι έγιναν πάρα πολλοι και τα πράγματα πολύ λίγα" --και πόσο προσφιλής τού ήταν αυτή η έκφραση!»

Κύρος Σπιτάμα
* Καθαία = αρχαία Κίνα
____________________________
ο Κύρος Σπιτάμα είναι ένα προϊόν μυθοπλασίας, κολλητός του Ξέρξη του Α΄ και εγγονός του Ζωροάστρη, ο αφηγητής στο βιβλίο "ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ" του Γκορ Βιντάλ, όπου (μέσα από τις γλαφυρές διηγήσεις του) παρουσιάζεται η παράλληλη Ιστορία των πολιτισμών της εποχής περί το 500 π.Χ. Χάρη στα ταξίδια του φοβερού αυτού προσώπου, μαθαίνουμε τι γινόταν στην Περσία και τις περί αυτήν χώρες, στην Ασία (Ινδία και Κίνα), καθώς και τον ασήμαντο σχετικά ρόλο των Ελλήνων. Το βιβλίο έχει εξαντληθεί, αλλά νομίζω πως μετα από μια πολυαριθμη αναζήτηση ίσως το ξαναεκδόσουν! Οταν αναφέρω τσιτάτα του Κύρου Σπιτάμα, είναι σαν να αναφέρω τσιτάτα του Δον Κιχώτη: είναι περισσότερο γνωστός ο ήρωας από τον συγγραφέα του, τον Μιγκέλ Θερβάντες. Ε, υπάρχουν μερικες φορές που ο ήρωας ξεπερνάει τον συγγραφέα και αυτό νομίζω ότι είναι καλό. Εσύ τι λες;

881. Σταντάλ

«ένας άνθρωπος που φέρει ένα ιστορικό όνομα είναι περισσότερο επιρρεπής από έναν άλλο στο να βάλει φωτιά σε μια πόλη για να βράσει ένα αυγό»



«..τον πλούτο μιας χώρας δεν τον κάνει ένας μικρός αριθμός κολοσσιαίων περιουσιών, αλλά ένας μεγάλος αριθμός μετρίων περιουσιών.»

Σταντάλ, Περί έρωτος, εκδ. Πατάκη, 2008

696. ρητά

κάποιος σοφός (που δεν θυμάμαι) είχε πει "αν δούλευα δεν θα είχα χρόνο να βγάλω λεφτά"

77-από τη θεωρία στην πράξη υπάρχει μεγάλη απόσταση

θεωρητικά είμαι ελεύθερη

71-Αντρέι Ταρκόφσκι

Οταν λέω ποίηση δεν εννοώ κάποιο λογοτεχνικό είδος. Ποίηση είναι ένας ξεχωριστός τρόπος να συνειδητοποιείς τον κόσμο.

50-προχωρώντας πάνω στα ίχνη του Luigi Pirandello

Προχωρούμε στη ζωή γεμάτοι άρνηση για τη ζωή, ακριβώς επειδή το κτήνος είναι που συντηρεί τη ζωή. Αυτό που θεωρείται ζωώδες και καταπιέζεται, αυτό είναι που αναπαράγει το είδος μας.

Προχωρούμε στη ζωή αποφεύγοντας τη χαρά της, θέλοντας να ελέγξουμε την ορμή μας. Με την επιθυμία να στεφθούμε νικητές σε έναν επινοημένο πόλεμο, υποκρινόμαστε πως αγνοούμε την αναίμακτη, την ειρηνική επίλυση του (δημιουργημένου από το μυαλό μας) προβλήματος.

Αντί να πολεμούμε το κτήνος, δεν σκεφτήκαμε να το αφήσουμε ελεύθερο να δρα στη θέση όπου η Φύση του όρισε: Στο σώμα μας. Μιλούμε για έρωτα, θέλουμε να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, αλλά διανθίζουμε την επιθυμία μας με φανταστικές εικόνες, άϋλες και άπιαστες. Ο έρωτας εκπνέει επειδή ασφυκτιά -τα πνευμόνια του είναι γεμάτα μεταξωτές κορδέλες.

Το πρόβλημα είναι ότι νικήσαμε το ζώο, αλλά άνθρωποι δεν γίναμε. Ο άνθρωπος είναι και τα δυο, απέξω ζώο κι απομέσα νους.

Αγαπητέ Luigi, το πρόβλημα είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που αναφέρεις στο ρητό σου: Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε καταφέρει να κάνουμε το ζώο να σκέφτεται.
Οι σκέψεις μας είναι κτηνώδεις, εκφράζουν καταστάσεις νοσηρές, είναι αντιανθρώπινες, στρέφονται εναντίον του ανθρώπου και της ανθρωπιάς. Η λογική διεργασία είναι το ζενίθ στη βαθμολογία του κτήνους που περπατά πλέον ορθό. Ο ορθός λόγος είναι ανάπηρος χωρίς την/μία πράξη ανθρωπιάς και τα νομίσματα στα πουγγιά των συλλόγων φιλανθρωπίας και ζωοφιλίας είναι κάλπικα.

Ορίζουμε το κτήνος ως ΚΑΚΟ και εμείς, οι ΚΑΛΟΙ, αλληλοεξοντωνόμαστε για χάρη της επικράτησης του ορθού λόγου, τον οποίο κατέχουμε εμείς -πάλι. Ποιοί "εμείς"; Εμείς οι άσπροι (ή μαύροι, κίτρινοι, κλπ), οι χριστιανοί (ή άθεοι, μουσουλμάνοι, βουδιστές, κλπ), οι πλούσιοι (ή φτωχοί, αστοί, μικρομεσαίοι), οι ταλαντούχοι (ή ατάλαντοι, γραφειοκράτες, τεχνοκράτες, γιάπηδες, κλπ), οι φοροεισπράκτορες (ή ελεγκτές, λογιστές, κριτικοί, κλπ), οι πολεμοκάπηλοι (ή κυβερνήτες, ταγοί, ηγέτες, ιδεολόγοι, κλπ), οι στρατόκαυλοι (ή στρατηγοί, επιλοχίες, αντιρρησίες συνείδησης, κλπ), οι έμποροι όπλων και ναρκωτικών (ή καλόγεροι, θεούσες, προφήτες, εκδότες, κλπ), οι καταπιεστές γονείς και δάσκαλοι (ή παπούδες, φίλοι, καθοδηγητές, εξομολογητές, κλπ), εμείς που -αν δεν ταυτιζόμαστε με όλους αυτούς- τους ανεχόμαστε.

Προχωρούμε στη ζωή χάρη στο κτήνος. Αυτό το ζώο που προσπαθούμε να υποτάξουμε και, από έξω που βρίσκεται, να το χώσουμε βαθειά μέσα μας. Να το εξαφανίσουμε, να μη φαίνεται, να μην ενοχλεί. Ποιον; Ποιους να μην ενοχλεί; Εμάς; Τους περίφημους "άλλους"; Βρίσκομαι στο στάδιο της έρευνας και δεν ξέρω αν θα φτάσω κάποτε στο τέρμα της, αν θα βρω το/ένα αποτέλεσμα.




«Προχωράμε στη ζωή με το κτήνος μέσα μας. Μπορείς να νικήσεις το ζώο, αλλά δεν μπορείς να το κάνεις να σκεφτεί» είπε/έγραψε ο Luigi Pirandello

49-κάποιος σοφός είπε...

«Προχωράμε στη ζωή με το κτήνος μέσα μας. Μπορείς να νικήσεις το ζώο, αλλά δεν μπορείς να το κάνεις να σκεφτεί»

Luigi Pirandello

36-μνήμη

Τίποτα δεν είναι πιο υπεύθυνο για τις παλιές καλές μέρες από την κακή μνήμη.

Franklin Pierce Adams