1.752 περιπέτεια υγείας με άγνωστο τέλος

αποφυλακίστηκα, αφού εξέτισα 25ήμερη ποινή 

το μεγαλύτερο νοσοκομείο των Βαλκανίων έχει ένα γιατρό Βαλκάνιο καθαρόαιμο, αναγνωρίσιμο απο το αγύριστο κεφάλι των Βορείων. Αυτός ο εξαίρετος νέος κόντεψε να με στείλει, αλλά τελικά δεν του πέρασε! Ντιπ για ντιπ λέμε. Αναμείνατε ευτράπελα στιγμιότυπα, θα ανεβαίνουν σιγά σιγά...

Κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού μου, αμέτρητα χεράκια μαθητευόμενων γιατρών κάθε γένους (αρσενικού και, κυρίως, θηλυκού) παρέλασαν από την κοιλιά μου, μην αφήνοντας αζούληχτο ούτε χιλιοστό της. Ταυτόχρονα με το ζούληγμα, έθεταν το ερώτημα: «πονάτε;» και η αρνητική μου απάντηση «όχι, δεν πονάω», μοίραζε απλόχερα απογοήτευση.

Μια μέρα, μια νεαρή μαθητευόμενη ζούληξε κάπως υπέρμετρα σε μια περιοχή γνωστή από τα ταχταρίσματα της νηπιακής μου ηλικίας, οπότε, τινάχτηκα. «Αχά! πονάτε!» είπε θριαμβευτικά, με τη λάμψη στο πρόσωπο ενός Κολόμβου τη στιγμή της ανακάλυψης στεριάς στα δυτικά. «Οχι, δεν πονάω, γαργαλιέμαι!» απάντησα η σκληρή και άπονη ασθενής, αφήνοντάς τη να φύγει -απογοητευμένη κι αυτή.