1.758 περιπέτεια στο φουμπούκ

//αγαπητό μου φέιζμπουκ, σου γράφω τον πόνο μου, μήπως και διορθώσεις το λάθος σου, επειδή κάνεις σίγουρα λάθος όταν ισχυρίζεσαι (και διαγράφεις) την κόρη μου γιατί δεν είναι άνθρωπος αλλά... μηχανή(!) όπως με ενημέρωσε τηλεφωνικώς. Αν και είχα ανέκαθεν την υποψία ότι γέννησα μια... μηχανή(!) ας είμαστε σοβαροί γιατι το πράγμα δεν είναι αστείο. Διαγράφοντάς την με αυτόν τον λάθος ισχυρισμό, στερείς από εμένα την ευχαρίστηση να ενημερωνομαι λαβαίνοντας νέα και φωτογραφίες της κόρης και των εγγονιών μου που ζουνε μακριά μου. Για σκέψου το λίγο. Τι κερδίζεις στερώντας μου αυτή την ευχαρίστηση; Στην ηλικία μου, είναι πολύ δύσκολα τα ταξίδια και εσύ ήσουν το μέσο για μερικές ύστατες απολαύσεις. Για σκέψου και επανόρθωσε, σε παρακαλώ, ελπίζοντας να διορθώσεις σύντομα τα πράγματα.//
ΣΗΜ. αυτά εγραψα προχτες στον τοίχο μου εκειμέσα, στο f/b, αλλά μια και το θέμα διορθώθηκε σε μερικές ώρες, έκανα update: εντάξει παιδια! ευτυχως, λυθηκε η παρεξηγηση!! ❤

1.756 Αλιευμένο διαμαντάκι-μαρτυρία

 Εις μνήμην της Ουρανίας.

Λεπενου Βάλτου Αιτωλοακαρνανιας 1960-61

Η Ουρανια ήταν αδερφή του Γιώργου και μιας χήρας μάνας κόρη. Δεν τελείωσε το σχολείο, έμαθε μοδιστρική και πάλευε όλη μέρα με τις μεζούρες, τα υφάσματα, το λάδωμα της μηχανής και εγώ στον ποδόγυρο του φουστανιου της ή της ρόμπας της, αυτής με τα πολλά κουμπιά μπροστά, να μαζεύω ρετάλια, μην φανταστείτε παρδαλά, χρωματιστά, όχι, σκούρα, μουντά, έτσι ντύνονταν οι γυναίκες του χωριού και εκτός τούτου, συνεχώς κάποιον πενθούσαν. Ετσι ήταν και οι πάνινες κούκλες μου, οι φτιαγμένες απ τα χεράκια της, σαν να πενθούσαν κι αυτές μαζί τους. Γενικα το πένθος κρατούσε τρία χρόνια, το μαύρο τσεμπέρι συγκρατούσε κάθε ατίθαση τρίχα της κεφαλής τους που προσπαθούσε να αποδράσει. Μαυρες χουλα χουπ κάλτσες, νομίζω έτσι τις λέγαν, χειμώνα καλοκαίρι επίσης ένδειξη θλίψης. 

 

Καθονταν στις ρουγες ανακουκουρδα, ένωναν τα γόνατα και στήριζαν πάνω τους τα χέρια, δεν τα κουνούσαν σαν τις τραγουδίστριες του παλκοσένικου, αλλά σαν να ήταν σε στάση αναμονής να τελειώσει ο χρόνος του πένθους, να τις ξεφορτωθούν. Μου φάνταζε αστεία η χρωματική διαφορά, τα ακάλυπτα άσπρα τους γόνατα να έρχονται σε αντίθεση με το τελείωμα της μαύρης καλτσας που καθώς ξεχειλωνε με το χρόνο, έπεφτε ή έστριβε σαν άκομψο κορδόνι και κρεμόταν κάτω απ το γόνατο. Αν το ψάξω σίγουρα από κει μου έμεινε ο έρωτας για το ασπρο μαυρο και τις αντιθέσεις γενικότερα.

 

Το σπίτι μας απ' της Ουρανίας το χώριζε το δημοτικό σχολείο και το νηπιαγωγείο. Στο διάλειμμα των δέκα έδιναν στα παιδιά σκόνη γάλα σε τσίγκινα κύπελλα και ένα κιτρινωπο τυρί, βουτυράτο με σώμα συμπαγές, αμερικανική βοήθεια της εποχής. Η Ουρανια είχε τα κονε της με τις δασκάλες και με φίλευε συχνά.

 

Μαζι με πολλά άλλα κι αυτή η γεύση με ακολουθεί μια ζωη, τη βρήκα λίγο στη γεύση του τσενταρ και πάλι δεν είμαι σίγουρη. Εκεινη ακριβώς την εποχή οι σκυμμένοι λόγω δουλειάς η κοριτσίστικης στάσης στην εφηβεία ώμοι της δεκαεξαχρονης Ουρανιας, ορθωθηκαν, φαντάζομαι, ο έρωτας ήρθε στο κατώφλι της και το σούσουρο στο χωριό. Κρυφοσυναντουσε τον πρωτότοκο γιο οικογένειας του χωριού, με τις μεγαλύτερες φυτείες καπνού, με σεμπρους εργάτες και οικονομική ευρωστία. Λεγαν ότι εγκυμονούσε, η οικογένεια του δεν δέχτηκε να περάσουν στέφανα, την κόρη της χήρας;

 

Η μάννα της έγειρε την πόρτα του σπιτιού της, δεν έβγαινε στη ρουγα, άλλαξε τα χέρια σε στάση προσευχης, η μόνη ελπίδα βοήθειας. Μονο τρεις γειτόνισσες την έκαναν παρέα, η θεια γιανναινα, η χαρισαινα και η μάννα μου.

 

Ο αδερφός της, αγρίμι, στα πρόβατα, μόνος στο βουνό με παρέα κάνα δυο τσοπανόσκυλα.

 

Την Ουρανια την κόψανε, κανείς δεν δεχόταν να τους ράψει, η μηχανή σκουριαζε καθημερινά.

 

Ο πατέρας μου ένας απ' τους λιγοστούς χωροφύλακες του χωριού. Ημουν πολυ εξοικειωμένη με τα όπλα. Η μάννα μου κοιμόταν με ένα πιστόλι κάτω από το μαξιλάρι της όταν ο πατέρας μου έλειπε στα πανηγύρια των γύρω χωριών σε υπηρεσία όπως έλεγε. Μετα υπήρχαν πολλοί κυνηγοί. Καθημερινα άκουγες τουφεκιές και πέφταν τσονια και φασες από τον ουρανό. Εγω ήμουν τριών, τριάμισι χρονων, μιλούσα ακατάπαυστα για την ηλικία μου, δεν νομίζω να εκπλήσσει κανέναν σας.

 

Εκείνη την ημέρα φορούσα ένα λευκό φορεματακι με τρύπες στο κάτω μέρος που μέσα τους περνούσε μια στενή κόκκινη κορδέλα απ αυτές που αργότερα έβαζα σελιδοδείκτες στα βιβλία μου, έργο της Ουρανίας κι αυτό και το συνόδευαν ένα ζευγάρι λευκά πεδιλακια μεγαλύτερα απ το νούμερο μου για να φορεθούν λίγα παραπάνω χρόνια.

 

Τραβα στην Ουρανια να σου δώσει δυο λεμόνια και πανιά για τις κούκλες σου, μουπε η μάννα μου, στο δρόμο ξέχασα τα λεμόνια. Οι πόρτες των σπιτιών ήταν πάντα ανοιχτές, πήγαινα τρέχοντας παρά την δυσκολία των παπουτσιών.

 

Κλείνω με τα χέρια μου τα αυτιά μου σε κάθε άκουσμα κρότου, στηνΑνάσταση στην Κρήτη, στα κανονάκια που διώχνουν τα ζώα από τα σπαρτά, στις χειροβομβίδες κρότου λάμψης στις πορείες, με εξοργίζει το απότομο κλείσιμο της πόρτας απ' τον αέρα, κάθε ξάφνιασμα με ακινητοποιεί. Ισως να αντέδρασα ετσι και τότε.

 

Είμαι αναλυτικά περιγραφική σε ότι έχει διάρκεια αλλά πως να συλλάβεις, να απομνημονεύσεις, να αποδώσεις λεκτικά τη στιγμή. Μια αστραπή ήταν μέσα στο ευρύτερο χρονικό διάστημα που συνέβη και δεν αφορούσε χρονικό σημείο, ώρα, συγκυρία. Μια στιγμη της ώθησης την ωρα του τοκετού φέρνει ζωη, εδώ σκορπίστηκε θάνατος.

 

Δεν ήξερα να μετράω.

 

Όταν την πυροβόλησε ήμουν στην πόρτα του σπιτιού της. Ο αδερφός με το όπλο στον ώμο κρεμασμένο προσπαθούσε να χωρέσει για να πηδήξει απ το μικρό παράθυρο του δωματίου και η Ουρανια ξαπλωμένη μπρος στα πόδια μου.

 

Πρέπει να έβγαζε συχνά μικρές κραυγές σε κάθε τσίμπημα καρφίτσας στις πρόβες, όπως όλες οι μοδίστρες άλλωστε, αλλά ούτε άχνα σε εκεινη την Τουφεκιά.

 

Δεν κατάλαβα τι έγινε, την τραβούσα από το πόδι και της έλεγα "Ουρανια σήκω να μου δώσεις πανιά". 

 

Δεν ξέρω ποσο έμεινα δίπλα της. Η Ουρανια δεν ξύπναγε, δεν ξύπνησε ποτε.

 

Τα χέρια μου πήραν το χρώμα της, μαζί το άσπρο μου φόρεμα και τα παπούτσια. Γυρισα με άδεια χέρια αλλά η μάννα μου ούρλιαξε κι έτρεχε σαν τρελή. Ολοι άκουσαν τους πυροβολισμούς, δεν ήταν κάτι περίεργο για αυτούς. Σιγα σιγά μαζεύτηκε όλο το χωριό μαζί και οι χωροφυλακοι. Με πήραν μαζί τους, όπως ήμουν, έλεγε η μάννα μου, δεν άφησαν τον πατέρα μου να ειναι παρών, το ίδιο και τις επόμενες μέρες που ήρθαν κλιμάκια απ το Αγρίνιο, πιο σοβαρά. Τους τα είπα όλα, με κερναγαν ρυζόγαλο και μπανάνες που έτρωγα για πρώτη φορά. Ο αδερφός διέφυγε στα βουνά, συνελήφθη ένα μήνα μετά, δικάστηκε και έμεινε επτά χρόνια στη φυλακή με εργασία.

 

Ήμουν έντεκα χρονων όταν αποφυλακίστηκε και φεύγαμε για Αθηνα. Τον συναντήσαμε στη πλατεία του Αγρινίου, μου χάιδεψε το κεφάλι, αλλά τότε ήξερα πια.

 

Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να την ξεχάσει ποτε. Παντα την ανέφερα σε διηγήσεις μου σε φίλους και γνωστούς. Στην πορεία των χρόνων έχουν σβήσει μόνο τα χαρακτηριστικά του προσώπου της από τη μνήμη μου.

 

Η τιμή της παραδοσιακής οικογένειας σώθηκε θα είπαν, η μαννα της σφράγισε την πόρτα της, δεν ξέρω τι απέγινε η ποδοκίνητη ραπτομηχανή της Ουρανίας, πολλές φορές τη σκέφτομαι με τους ώμους πιο γυρτους, ακίνητη να πατάει μόνο τα πετάλια, να της δίνουν ζωη. Η μαννα μου φόρεσε τα μαύρα και ως αγράμματη μου υπαγόρευε και έγραφα στα συγχωροχάρτια το όνομα της τα Ψυχοσάββατα για πολλά χρόνια μαζί με τα ονόματα της οικογένειας μας.

 

Ταξιδεύω στο Αιγαίο αυτή τη στιγμή, κοιτάζω το πέλαγος και θά 'θελα να μπω βαθειά μέσα του, να ξεπλυνω το χάδι του κτήνους από το κεφάλι μου, να βυθίσω στον πάτο του πελάγους την οικογενειακή τιμή και να αναδυθω στην επιφάνεια μαζί με τη ζωη.

_____________________________

ΣΗΜ. το κείμενο, μαρτυρία μιας άλλης εποχής που δεν τη βρίσκω τελικά και τόσο μακριά απο τη σημερινή, ανέβηκε στο f/b πριν απο λίγο, σήμερα, 28 Αυγούστου 2024. Το έγραψε η φίλη Τ.S.

1.734 «Τα στερνά τιμούν τα πρώτα»

συνάντησα σήμερα πολλή γκρίνια στο ιντερνετ για κάτι γερόντια, κάτι ανθρωπους που γερνώντας χάσανε τα μυαλά τους και αφήνονται στα έμπειρα χέρια ΜΜέδων που δεν χάνουν ευκαιρία να τους εκμεταλλεύονται. Κρίμα. Κρίμα και για τη γκρίνια δηλαδή.
«Τα στερνά τιμούν τα πρώτα», λέει η παροιμία, νομίζω πάντως ότι προϋπόθεση ειναι να υπάρχει μυαλό και πλήρης συνείδηση: όχι να πολεμάει κανείς ξεμωραμένους ανθρώπους.

1.716 funEL βαρύ πακέτο

ο/οι προφητικός/οί funEL αποκάλυψε/ψαν εγκαίρως:
"Είμαστε ταγμένοι στην υπηρεσία της Βλακείας σαν υπέρτατο αγαθό. Τη σημαντικότερη πολιτιστική Δύναμη. Μια Δύναμη που έφτιαξε αυτοκρατορίες, θρησκείες, ιδεολογίες, σύνορα, οπαδούς, πιστούς, νικητές και νικημένους. Ανήκουμε στη μεγάλη οικογένεια των Παρασίτων. Κάτι σαν το καρκίνωμα των ανθρώπων στον πλανήτη. Ροκανίζουμε το κλαδί που καθόμαστε. Η μούχλα στο σάπιο. Τρεφόμαστε με Σκουπίδια, Απόβλητα και Παράνοια. Θα χαθούμε μαζί με αυτά."

1.710 ενα παράξενο μήνυμα

«Έχω μια τρομερή ερώτηση σχετικά με την κοινοποίηση αυτής της ανάρτησης, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή. Καλώ και ευχαριστώ τον Παντοδύναμο που μένει ζωντανός για λίγες μέρες. Είμαι χήρα χωρίς παιδιά, ο άντρας μου πέθανε σε ατύχημα, έμεινα μόνη με μια αρρώστια που εισέβαλε στο σώμα μου. Οι γιατροί είπαν ότι αυτή η ασθένεια ήταν θανατηφόρα και δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα για μένα, οπότε τον άφησα να μείνει εδώ για λίγες μέρες. Όσον αφορά την κληρονομιά μου, χαρίζω 350.000 ευρώ σε κάθε σοβαρό, έντιμο και αξιοσέβαστο άνθρωπο που αξίζει να εμπιστευτεί σε ορφανά και άστεγους. Αν ενδιαφέρεσαι και έχεις καλή καρδιά ❤»
___________________
αυτό μου έστειλαν στις 17 Δεκ. 2023 κι αν βγάλεις άκρη, πες μου

1.682 διαδικτυακός πόλεμος

αν δεν το πήρες χαμπάρι, ο διαδικτυακός πόλεμος έχει ξεκινήσει με μοχλό τους διάφορους "κανόνες" που βάλανε οι κ.κ. Γκούγκλης και Φουμπούκης, δήθεν για να μη τσακωνονται τα παιδάκια εδωμέσα, αλλά που πετυχαίνουν την ανάπτυξη της αλληλοφαγωμάρας. Τι καλά που είμασταν πριν ενωθούν αυτοί οι δύο κωλοσσοί (από το Κωλόμπια, μάλλον)! Τα πάντα όλα μένανε συναμετάξυ μας και τρώγαμε τα μουστάκια μας μοναχοί μας, χέζαμε ψηλά κι αγναντεύαμε, ακόμα και η σελίδα του/των φανέλ κολύμπαγε ελεύθερη κι ωραία και μπορούσαμε να μοιραστούμε τις απόψεις μας απρόσκοπτα, που λένε, αλλά σήμερα κατάλαβα ότι τα πράγματα σοβάρεψαν και σκλήρυναν, "ο θάνατός σου ζωή μου", ένα πράγμα δλδ και πού είμαστ' ακόμα... Κάθε ψιλοαπογοητευμένος ή/και ψιλοσκασμένος, στο εξής, θα μπορεί να σε κάνει ριπόρτ και να σε κλείσει, βάζοντας δερβέναγα κι ενδιάμεσους δικαιόρους τους κ.κ. ξενιστές, χωρίς να σκέφτεται ότι έτσι, με αυτό τον τρόπο, τους δίνει τη δύναμη που ΕΚΕΙΝΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΘΟΥΝ να αποκτήσουν σε παγκόσμια κλίμακα.
_______________________
γράφτηκε στις 25 Νοε 2018 στο f/b

1.677 ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

τα παλιά χρόνια, ο μαθητής του Δημοτικού που ήθελε να μαθει γράμματα περπατούσε ακόμα και 3 ώρες, διασχίζοντας βουνά και λαγκαδια, ώσπου να φτάσει στο σχολείο και ο μαθητής του Γυμνασίου μετανάστευε στην πιο κοντινή στο χωριό του πόλη. Τα υπόλοιπα παιδιά που κατοικούσαν σε χωριά, ή δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να μετοικήσουν, έμεναν αγράμματα. Σήμερα, με το ίντερνετ, συμβαίνει κατι διαφορετικό; Αν δεν έχεις σύνδεση, υπολογιστή, γονείς υπομονετικούς και (σχετικά) μορφωμένους, πάλι αγράμματος μενεις. Κατά τα άλλα, ΕΧΟΥΜΕ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ.

1.611 "μαθήματα ίντερνετ"

τα παλιά χρόνια, όταν το διαδίκτυο στην Ελλάδα άλλαζε ακόμα πάνες, μοιραζόμασταν τα πάντα: από τεχνικές πληροφορίες μέχρι τις βαθύτερες σκέψεις μας. Μετά πλάκωσαν κάτι τρόλ που βρίζανε, διάφοροι κακόπιστοι αντιγραφείς που παρουσιάζανε τα κείμενα που βρισκόντουσαν χύμα στα άϋλα κυματα του ίντερνετ για δικά τους, άλλοι που αναφέρανε μια πηγή αορίστως και τρέχα γύρευε, κλπ κλπ.

Οργανωθηκε λοιπόν κάποια στιγμή μια "οδηγία" προς τους νεους χρήστες, να μάθουν τα παιδιά τους κανόνες καλής διαδικτυακής συμπεριφοράς όπου οι παλιοί είχαμε καταλήξει, και έτσι διακρίνονταν πλέον οι 'καλοί' απο τους 'κακους' χρήστες.

Σήμερα που έχει αυξηθεί κατακόρυφα ο αριθμός των χρηστών, οι πληροφορίες κοστίζουν. Ακούω διαρκώς για "μαθήματα ίντερνετ" που κάποιοι καπου "παραδίδουν" και χρεώνουν(!) βέβαια, ακούω για "πνευματικά δικαιώματα" ενός υλικού που κολυμπάει ελεύθερο, κλπ κλπ, και ξαφνιάζομαι.

Πού θα πάει όμως; Ορεξη και καλή καρδιά και όλα γίνονται ωραία εδωμέσα. Μην αγχώνεσαι λέμε (μού λέω)

1.462 περί των εικόνων στο διαδίκτυο

η αστοχία στο διαδίκτυο είναι ότι "μιλάμε" και συμπεριφερόμαστε λες και γνωρίζουμε αυτό το άλλο νικ νέημ από τα γεννοφάσκια του τί σόι κουμάσι είναι, και χωρίς να προσέχουμε τι ακριβώς γράφει το κατατάσσουμε στους εχθρούς, τους λασπολόγους, τους αυριανιστές, τους ηλίθιους και κακότροπους, χωρίς (να θέλουμε) να δούμε μια εικόνα που εκθέτει για τα πράγματα, τη δική του εικόνα δλδ, και πάνω σε αυτη να σχολιασουμε/συζητησουμε ή, αν δεν είμαστε σίγουροι, να μη βγάλουμε κιχ ή να ζητήσουμε παραπέρα εξηγήσεις για το τί ακριβώς εννοεί ώστε να βγει κάτι απο τη συζήτηση --αν αυτή γίνει κατορθωτή.

Δυστυχώς, χρεώνοντας εξ αρχής μια κακή πρόθεση στο "άλλο" με βάση αυτό που εμείς έχουμε σχηματίσει στο δικό μας νου, τη δική μας εικόνα περί των πραγμάτων δλδ, επιτιθέμεθα απλώς, αποδεικνύοντας τη δική μας κακή συμπεριφορά, αυτήν ακριβως με την οποία χρεώνουμε αυτό το "άλλο", με το οποίο ίσως και να συμφωνούσαμε τελικά αν καταδεχόμαστε να συζητήσουμε κατερχόμενοι από το βάθρο της παντογνωσίας που (θεωρούμε ότι) κατέχουμε, εικονικώς πάντα.

Στην αρχή της ύπαρξής μου ως νικ νέημ στο διαδίκτυο πέρασα μερικές νύχτες γεμάτες στενοχώρια (μέχρι και κλάμματα με πιάναν) με τη σκέψη πως δεν ήταν αρκετά κατανοητά τα γραπτά μου και θα έπρεπε να είμαι σαφέστερη, μέχρι να καταλάβω (με τη βοήθεια της σοφής περί τα διαδικτυακά κόρης μου) ότι τα σχόλια εκπροσωπούν το νικ νέημ που σχολιάζει γιατί "πού σε είδε και πού σε ξέρει μαμα" και να ηρεμήσω.

Πού να φανταστώ ότι θα συμβεί να ξανασυναντήσω παρόμοια κατάσταση και να ξαναξενυχτήσω αναλύοντας συμπεριφορές που αντικρούουν τον εαυτό τους! αγενή σχόλια που θεωρούν αγενεια αυτά που γράφει ο "άλλος", πετώντας λασπη εναντίον του γραπτού που αρνούνται να δουν και να καταλάβουν (νομίζοντας ότι το έχουν καταλάβει) οι σχολιαστές, αποκαλωντας το αυθαιρέτως λασπολογία.

Αυτά και πέραν τούτου ουδέν!

1.408 το μεγάλο φουμπούκωμα!

Ρήμα: φουμπουκέω-φουμπουκώ (και φουμπουκόω-ώ, ενίοτε) παρατ. φουμπούκωνα, αορ. φουμπούκωσα, μελ. φουμπουκώσω, μτχ παρακ. φουμπουκώς, -υία, ός, παρακ. έχω φουμπουκώσει, υπερσντ. είχα φουμπουκώσει. Παραγωγα: φουμπουκισμένος, -η, -ο, επιθ. τριγ. τρικατλκ. σημαίνει τον/την συγχιζόμενο/η εντός φουμπούκ. φουμπουκωτός, -ή, -ό, επιθ. τριγ. τρικατλκ, σημαίνει αυτόν/ήν που επιβάλλει την τάξη εντός φουμπούκ ή και εκτός, αν παραστεί ανάγκη.
___________________
γράφτηκε στις 18 Αυγούστου 2015 στο f/b

1.396 συζήτηση περί διαγραμμάτου, που λένε

στην αρχή, πριν καμμιά 25ριά χρονάκια, ακονίζαμε το μυαλό μας μαθαίνοντας γλώσσες προγραμματισμού, απλές και δυσκολότερες, όπως π.χ. html, java, κλπ, μαθαίναμε να δίνουμε εντολές στα προγράμματα που χρησιμοποιούσαμε, όπως π.χ. autocad, κλπ. Μετά, ήρθαν οι ευκολίες, πάντα για το καλό μας: μη τυχόν κουραστούμε και πάθουμε τπτ. Εικονίτσες πλημμυρίσαν τα προγράμματα, εικονίτσες παντού! δουλειά στα στραβά, που λένε. Χωρίς κόπο, αυτόματα. Μαθαίνουν τα παιδάκια, λέει, ρομποτική και είναι περήφανα. Με εικονίτσες. Ρομποτάκια κι αυτά. Μυαλό ξεκούραστο, να τρέφεται με σανό. Ε, λοιπόν, όσο και να δηλώνω εικονομάχος κανείς δεν με ακούει και θα πρέπει να προσαρμοστώ. Να προσαρμοστώ; εχμ...

Kallia Kleisarchaki
Το Wordpress προσφέρει μεγάλη ευκολία η αλήθεια είναι. Αλλά σε δέκα χρόνια, οι σημερινοί 15αρηδες, θα τα βρουν πολύ σκούρα! Γιατί τώρα στην R, html, python, C#, auto cad, mathematica, αν κάτι δεν κάθεται καλά, θα βρούμε ένα τροπο να δουλέψει. Αν ομως έχεις μάθει μόνο με εικονιτσες, πως θα μπεις μέσα και θα το κανεις να δουλέψει;

Marina Rodia
οταν ειχαν πρωτοκυκλοφορήσει τα ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ, (βιβλία κλασσικων συγγραφεων παρουσιασμενα με εικονες, κομικς δλδ) λέγαν οι μεγαλοι ότι τα παιδια θα παψουν να διαβαζουνε βιβλια, οτι αυτα βλαπτουν, κλπ κλπ. Τελικα, βρηκαν τη θεση τους και κανεις δεν ασχολειται πλεον. (προσπαθω να παρηγορηθω)

Kallia Kleisarchaki
Marina Rodia το θυμάμαι αυτό το επιχείρημα! Και στα 9 πήγα στο γείτονα, πήρα ένα βιβλίο ανατομίας και τους τις έδειχνα. Ποσο κωλοπαιδο ήμουν;!

Aeipote Panta
Πάτα δεξιά, πάτα αριστερά, όλο και κάτι θα βγει. Μπλιαχ

Marina Rodia
μαζι με την ψυχη μας!

Aeipote Panta
Πισιχιραιμία

Dhmhtrhs Pappas
Ναι, μια χαρά είναι κι οι εικόνες. Η μέθοδος σκέψης είναι ίδια, ο τρόπος έκφρασης αλλάζει. Τα παιδιά που μαθαίνουν προγραμματισμό με εικόνες (scratch) δε δυσκολεύονται να περάσουν και στο γραπτό όταν χρειαστεί, έχω παρατηρήσει. Δεν προσφέρει στη σκέψη η γλώσσα, μάλλον επιβάλλει άχρηστη τυπολατρεία. Θα ήταν ανάλογο να πούμε ότι η python δε βοηθάει να αποκτήσεις προγραμματιστική λογική γιατί είναι πολύ πιο απλή από τη c π.χ. Προφανώς δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Και τα λέω αυτά ενώ σιχαίνομαι τα κουμπάκια.
_____________________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 13 Αυγούστου 2020 στο f/b

824. SLAPP

πολύ περιληπτικά: SLAPP σημαίνει επιλεκτικές δικαστικές προσφυγές με στόχο τον εκφοβισμό του χρήστη του ίντερνετ (οποιουδήποτε, σε οποιοδήποτε καθεστώς), ο οποίος πιθανώς προτίθεται να ασκήσει οποιαδήποτε (με οποιοδήποτε τρόπο και εναντίον ό,τινος) κριτική.
-->> με τον τρόπο αυτό, του εκφοβισμού δλδ,
α) (νομίζουν μερικοί ότι) επιτυγχάνεται εμμέσως ο έλεγχος του διαδικτύου, η λεγόμενη -και διαφημιζόμενη!- "αυτορρύθμιση".
β) γίνεται προσπάθεια να επιτευχθεί η φίμωση κάθε διαδικτυακού χρήστη ο οποίος επιθυμεί να ανακοινώσει/διαδώσει κάτι τι που τα συμβατικά ΜΜΕ καταπνίγουν.
____________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 9 Μαρτίου 2017