508. θρύλοι και παραδόσεις

ΟΙ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ

Το Δωδεκαήμερο βαστάει από τις 25 Δεκεμβρίου, ημέρα των Χριστουγέννων, μέχρι τις 5 Ιανουαρίου, παραμονή των Φώτων. Λέγανε οι γιαγιάδες τα παλιά χρόνια στα εγγονάκια τους για να κάθονταν ήσυχα ότι κάθε νύχτα του Δωδεκαήμερου στους δρόμους του χωριού και στα χαλάσματα κυκλοφορούσαν οι Καλικάντζαροι. Μα τι ήταν αυτοί οι καλικάντζαροι; Όπως λοιπόν έλεγαν οι παλιές γιαγιάδες, ήταν αερικά, ξωτικά. Τους φαντάζονταν σαν κάτι μαυριδερά, ψηλά και κοκαλιάρικα κακάσχημα όντα, κάτι μεταξύ ζώου και ανθρώπου και που συνέχεια, όλη την ώρα, χοροπηδούσαν γκρινιάζοντας, φωνάζοντας και τραγουδώντας. Όλο το χρόνο βρίσκονταν κάτω από τη γη, στον κάτω κόσμο και ζήλευαν τον απάνω κόσμο.

Γι αυτό λοιπόν,άλλοι με πριόνια, άλλοι με τσεκούρια κι άλλοι με μπαλτάδες έβαζαν όλη τη δύναμή τους να κόψουν τους στύλους, που πάνω σε αυτή στηριζόταν η γη και να την κάνουνε να βουλιάξει.
Όταν έφτανε το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων, από φόβο μη βουλιάξει η γη και τους πλακώσει, έφευγαν κι ανέβαιναν στον απάνω κόσμο, στη γη, για να τυραννήσουν τους ανθρώπους που θα έβρισκαν μπροστά τους.
Έτσι λοιπόν οι καλικάντζαροι το Δωδεκαήμερο γύριζαν στους δρόμους, ανέβαιναν στα κεραμίδια και καμιά φορά, όπως λέγανε, έμπαιναν από την καμινάδα του τζακιού σε σπίτια που δεν τα είχαν θυμιατίσει οι νοικοκυραίοι τους.

Γι αυτό, για καλό και για κακό, εκείνες τις ημέρες φροντίζανε να φράζουν τις τρύπες των τζακιών με πανιά. Ακόμα καίγανε λιβάνι σε θυμιατό κοντά στο τζάκι, γιατί οι καλικάντζαροι δεν άντεχαν αυτή τη μυρωδιά.
Λέγανε κάποιοι, παλιά, πως μια γυναίκα αφού ετοίμασε τα γλυκά της, βασιλόπιτες, κουραμπιέδες, μελομακάρονα, είδε από το παράθυρο πως ξημέρωσε. Όμως είχε ξεγελαστεί από το φεγγάρι, γιατί όπως λένε: "του Γενάρη το φεγγάρι παρά λίγο να 'ναι μέρα".

Έτρεξε λοιπόν αυτή η γυναίκα και ξύπνησε τα παιδιά της για να τα στείλει με τα γλυκά για ψήσιμο στο φούρνο. Τα παιδιά σηκώθηκαν πρόθυμα, πήρε το καθένα από ένα ταψί και ξεκίνησαν για το φούρνο. Όμως η αυγή αργούσε να έρθει και ξαφνικά μέσα από τα κοντινά στενά ακούστηκαν αγριοφωνάρες και δυνατά γέλια. Σε ελάχιστο χρόνο ο δρόμος γέμισε με καλικαντζαράκια.
Άρπαξαν τα παιδιά, τους πετάξανε ό,τι κρατούσανε και άρχισαν έναν τρελό χορό χτυπώντας τα ταψιά και φώναζαν:

"Ω! ... στραβά ταψιά, με τα ψεύτικα ψωμιά, άλλα με τα άσχημα, πηδάτε βρε μπαγάσικα ..."

Την ώρα που λάλησε ο πρώτος πετεινός, εξαντλημένα τα καλικαντζαράκια αφήσανε τα ταψιά στα κεραμίδια ενός σπιτιού κι αρχίσανε να φεύγουν τρέχοντας με στριγκλιές και γέλια, βγάζοντας έξω τις γλώσσες τους που ήταν κατακόκκινες σαν τις γλώσσες της φωτιάς και κουνούσαν τις ουρές τους εδώ κι εκεί...
Όταν ξημέρωσε και βγήκαν οι άνθρωποι να πάνε στις δουλειές τους, βρήκαν στο δρόμο τα τρία παιδιά μισολιπόθυμα, χωρίς να έχουνε δυνάμεις για να σηκωθούν.
Τα κουνήσανε, τα ραντίσανε με αγιασμό και όταν συνήλθαν, διηγήθηκαν τι τους είχαν κάνει τα καλικαντζαράκια. Αυτά λέγανε οι παλιοί για τους καλικάντζαρους κι όλοι φοβόντουσαν να βγουν έξω από τα σπίτια τους πριν ξημερώσει, όλο το Δωδεκαήμερο. Εσείς όμως, σήμερα, δεν πιστεύω να φοβηθήκατε, γιατί όλα αυτά είναι ωραία παραμυθάκια του παλιού καιρού!

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

Φίλοι μας,

σήμερα θα σας πούμε την ιστορία της βασιλόπιτας. Μια ιστορία που συνέβηκε πριν από εκατοντάδες χρόνια, πριν από 1500 χρόνια περίπου, στην πόλη Καισάρεια της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία. Ο Μέγας Βασίλειος ήταν δεσπότης της Καισάρειας και ζούσε αρμονικά με τους συνανθρώπους του, με αγάπη, κατανόηση και αλληλοβοήθεια.

Κάποια μέρα όμως, ένας αχόρταγος στρατηγός - τύραννος της περιοχής, ζήτησε να του δοθούν όλοι οι θησαυροί της πόλης της Καισάρειας, αλλιώς θα πολιορκούσε την πόλη για να την κατακτήσει και να την λεηλατήσει.
Ο Μέγας Βασίλειος ολόκληρη τη νύχτα προσευχόταν να σώσει ο Θεός την πόλη.
Ξημέρωσε η νέα μέρα και ο στρατηγός αποφασισμένος με το στρατό του περικύκλωσε αμέσως την Καισάρεια.

Μπήκε με την ακολουθία του και ζήτησε να δει το Δεσπότη, ο οποίος βρισκόταν στο ναό και προσευχόταν.

Με θράσος και θυμό ο αδίστακτος στρατηγός απαίτησε το χρυσάφι της πόλης καθώς και ότι άλλο πολύτιμο υπήρχε στην πόλη. Ο Μέγας Βασίλειος απάντησε ότι οι άθρωποι της πόλης του δεν είχαν τίποτε άλλο πέρα από πείνα και φτώχια, δεν είχαν να δώσουν τίποτε αξιόλογο στον άρπαγα στρατηγό.

Ο στρατηγός με το που άκουσε αυτά τα λόγια θύμωσε ακόμα περισσότερο και άρχισε να απειλεί τον Μέγα Βασίλειο ότι θα τον εξορίσει πολύ μακρυά από την πατρίδα του ή κι ακόμη μπορεί να τον σκοτώσει. Οι χριστιανοί της Καισάρειας αγαπούσαν πολύ το Δεσπότη τους και θέλησαν να τον βοηθήσουν.

Μάζεψαν λοιπόν από τα σπίτια τους ότι χρυσαφικά είχαν και του τα πρόσφεραν, ώστε δίνοντάς τα στο σκληρό στρατηγό να σωθούν. Στο μεταξύ ο ανυπόμονος στρατηγός κόντευε να σκάσει από το κακό του. Διέταξε αμέσως το στρατό του να επιτεθεί στο φτωχό λαό της πόλης. Ο Δεσπότης, ο Μέγας Βασίλειος, που ήθελε να προστατέψει την πόλη του προσευχήθηκε και μετά παρουσίασε στο στρατηγό ότι χρυσαφικά είχε μαζέψει μέσα σε ένα σεντούκι.
Τη στιγμή όμως που ο στρατηγός πήγε να ανοίξει το σεντούκι και να αρπάξει τους θησαυρούς, με το που ακούμπησε τα χέρια του πάνω στα χρυσαφικά, έγινε το θαύμα!

Όλοι οι συγκεντρωμένοι είδαν μια λάμψη και αμέσως μετά έναν λαμπρό καβαλάρη να ορμάει με το στρατό του επάνω στον σκληρό στρατηγό και τους δικούς του.

Σε ελάχιστο χρόνο ο κακός στρατηγός και οι δικοί του αφανίστηκαν.Ο λαμπρός καβαλάρης ήταν ο Άγιος Μερκούριος και στρατιώτες του οι άγγελοι.
Έτσι σώθηκε η πόλη της Καισάρειας.
Τότε όμως, ο δεσπότης της, ο Μέγας Βασίλειος, βρέθηκε σε δύσκολη θέση!
Θα έπρεπε να μοιράσει τα χρυσαφικά στους κατοίκους της πόλης και η μοιρασιά να είναι δίκαιη, δηλαδή να πάρει ο καθένας ό,τι ήταν δικό του.
Αυτό ήταν πολύ δύσκολο.Προσευχήθηκε λοιπόν ο Μέγας Βασίλειος και ο Θεός τον φώτισε τι να κάνει.

Κάλεσε τους διακόνους και τους βοηθούς του και τους είπε να ζυμώσουν ψωμάκια, όπου μέσα στο καθένα ψωμάκι θα έβαζαν και λίγα χρυσαφικά. Όταν αυτά ετοιμάστηκαν, τα μοίρασε σαν ευλογία στους κατοίκους της πόλης της Καισάρειας.
Στην αρχή όλοι παραξενεύτηκαν, μα η έκπληξή τους ήταν ακόμη μεγαλύτερη όταν κάθε οικογένεια έκοβε το ψωμάκι αυτό κι έβρισκε μέσα τα χρυσαφικά της.
Ήταν λοιπόν ένα ξεχωριστό ψωμάκι, η βασιλόπιτα.

Έφερνε στους ανθρώπους χαρά κι ευλογία μαζί. Από τότε φτιάχνουμε κι εμείς τη βασιλόπιτα με το φλουρί μέσα, την πρώτη μέρα του χρόνου, τη μέρα του Αγίου Βασιλείου.
____________________
ΣΗΜ.1. από το κλαμπ anemopaixdismata, Pathfinder, 2003
ΣΗΜ.2. τα κείμενα έγραψε το fasouli 

506. ΑΝωΜΑλοΣ Είσαι και φαίνεσαι!

ΑΞΙΩΜΑ! Όποιος μπαίνει στο Ιντερνετ είναι ανΩμΑλΟΣ!.
Μπα; ’κουω διαμαρτυρίες από το βάθος του μόνιτορ; Μουγκρίζει δυσαρεστημένο το κοινό; Σφυρίζει και πετάει ντομάτες; ΟΥ ΟΥ;

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΟΥ!
Για να εξηγηθούμε λοιπόν μικρά μου παιδία. Δεν μου λες αγαπητέ και αγενή μου αναγνώστη; Είναι ή δεν είναι αλήθεία πως μπροστά στο μόνιτορ σκαλίζεις τη μύτη σου; Είναι ή δεν είναι αλήθεία πως ρεύεσαι και πέρδεσαι και να μην πω τι άλλο ασύστολα μπροστά στο πληκτρολόγιο σου; Μη μου πεις πως αυτή τη στιγμή δεν είσαι με τις παντούφλες, το ξηλωμένο σώβρακο που φοράς μέσα στο σπίτι, καπνίζεις σαν χαμάλης και πίνεις καφέ από το βρώμικο πλαστικό σέικερ σαν ταξιτζής; Μήπως το βράδυ δεν χασμουριέσαι σαν ιπποπόταμος, βλαστημάς τους συνομιλητές σου στο δίκτυο, βλέπεις τσόντες και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ξύνεσαι; Μήπως δεν είναι αλήθεια πως κουτσομπολεύεις, βρίζεις και κοκορεύεσαι ξεδιάντροπα στα τσατ και στα αισικιού και στα σιγιού και στα σιμί και στα πιπι;

Α πουλάκι μου! Βλέπω χαμήλωσες τα μάτια. ΝΟΜΙΖΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΕ ΒΛΕΠΩ!!! Για σήκωσε λίγο το πληκτρολόγιο να δεις τι βρώμα έχει από κάτω. Για ξεβίδωσε το ποντίκι να βγάλεις τις τρίχες! Για καθάρισε λίγο την οθόνη από τη σκόνη και τη στάχτη. Είσαι και βρομιάρης βλέπεις. Εκτός από ανώμαλος είσαι και τσαπατσούλης! Να σου θυμίσω και τις άλλες ντροπές σου; Για πες μου πονηρέ ΠΟΥΥΥΥΥΥΥΥ τα αγόρασες τα παιχνιδάκια που έχεις φαει τα δάκτυλα σου; Ε; Μήπως είναι πσιλομαιμου σπασμένα ότι πάρετε 100 από τον κολλητό σου κομπιουτερομαϊμουδιάρη;

Για πες μου και συ παραγωγικέ επαγγελματία τον κομπιουτορα δεν τον είχες αγοράσει για να κανείς τη δουλειά σου; Κάτι τιμολόγια έλεγες να κόβεις, κάτι εργασίες να γράφεις;; Και τι κάνεις τώρα; σερφινγκ στο playboy.com; ΚΥΒΕΡΝΟΜΟΥΤΣΟ Ε ΚΥΒΕΡΝΟΜΟΥΤΣΟ!

Να μην πιάσω βέβαια στο στόμα μου τα ανήλικα που τον ΕΠΡΗΞΑΝ τον πατέρα τους «ΕΕΕΕΕΕΕΕΛΑ μωρέ πατέραααααααα πάρε μου ένα πισι» και πήρε ο πατέρας το πισι να προκόψει ο κανακάρης του, μην τον βρει το 2000 αμόρφωτο, να μην ξέρει από πισιά και δεν τον πάρουν στο δημόσιο, κάτι ρουσφέτια που τόσα χρόνια μας χρωστάνε!

ΕΡΜΕ ΠΑΤΕΡΑ! Που νάξερες! Ο γιόκας σου είναι τώρα χακέρας στα δίκτυα, μπουκαδόρος δηλαδή και παίζει DOOM! Μπάμ μπαμ σωρό τα τέρατα σκοτώνει και συ πατέρα πληρώνεις! Για τον ΟΤΕ του cyberkiller! Ποιος είναι ο cyberkiller; Το καμάρι σου! Τώρα έτσι τον λένε στην Κυβερνοτρούμπα, φύσα ρούφα τραβατόνε πατατόνε κι αναφτόνε! Είσαι πατέρα ο πατέρας της εταιρείας δολοφόνων!

Χαλαρώνουμε τώρα!
Σας τάπα κι ησύχασα! Λοιπόν τώρα που ξεκαθαρίσαμε το ότι ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑνΩΜαλΟΙ στο δίκτυο, μια οικογένεια δηλαδή, πρέπει να οργανωθούμε!

ΑΔΕΛΦΙΑ ΑΝΩΜαΛοΙ!
Ήρθε η ώρα του κυβερνοσινδικαλισμού. Επιτέλους να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Καλά κάθε χρόνο τα 70 χιλιαρικάκια στον παροχέα. Αλλά και μισό εκατομμύριο στον ΟΤΕ; Και να μην υπολογίσω κάτι αναβαθμίσεις, δισκέτες, σιντι και το σκουφάκι ποντίκι (για το ποντίκι) με τα αυτάκια και τα ματάκια που όλοι θέλουμε να αποκτήσουμε! Δεν βαρεθήκατε να μας κατηγορούν για όλα τα κακά του κόσμου; Δεν κουραστήκατε να εξηγείτε στον κάθε βλάχο πως δεν είμαστε ανώμαλοι εμείς στο νετ (έστω κι αν είμαστε αλλά δεν υπάρχει λόγος να το κάνουμε βούκινο). Ηγγικεν ή ώρα της αυτοργάνωσης! Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου!

Αδέρφια το ξέρω είναι δύσκολος ο δρόμος! Αλλά μην ανησυχείτε. Εγώ προσφέρομαι να ηγηθώ της πορείας στα μπλεγμένα μονοπάτια των 2ΜΒ. Αδέρφια προσφέρομαι θυσία στον κοινό αγώνα! Είμαι τίμιος, αφιλοκερδής και έχω πτυχίο μπίσνες αντιμιστρασιόν από το κολετζ NorthSixtrir University. Ε τι άλλο θέλετε;

Ξεκινάμε λοιπόν τα πρότζεκτ! Project gia na katalabainomaste!

Προτζεκτ 1. «ΤΣΑΜΠΑ!»
Οι χακεράδες να μαζευτούνε στου Μανώλη του WebGod και να βάλουνε κάτω τον ..ολο τους να σπάσουνε όλα τα δίκτυα. Ούτε ένας συνδικαλισμένος ανώμαλος να μην πληρώνει. Ξεχάστε τα φτηνιάρικα κόλπα με τους κωδικούς του Πολυτεχνείου. Ξεχάστε τα σπασίματα σε ξένα μέιλ και τις χακέριες στα τουρκικά σάιτ. Εδώ η επανάσταση ξεκινάει από τα φράγκα. Να σπάσετε τον ΟΤΕ, την ΠΑΝΑΦΟΝ, την ΤΕΛΕΣΤΕΤ, το ΕΛΛΑΣ ΡΑΔΙΟ, τα CB των ταξιτζήδων, τα ασύρματα τηλέφωνα, τα κινητά τα ακούνητα τα δονούμενα, τα τηλεφωνικά κέντρα, τα καρτοτηλέφωνα, τα μικροκύματα, τους δορυφόρους, τον ΑΝΤΕΝΝΑ το ΜΕΓΚΑ, το FILMNET, (ειδικά αυτό γιατί το βράδυ έχει εκπαιδευτική τηλεόραση). Να σπάσετε ότι πετάει κολυμπάει και περπατάει. Εταιρίες, εργοστάσια, υπουργεία, τα κόκκινα τηλέφωνα των Υπουργών, τα ροζ τηλέφωνα της «18χρονο μωράκι τα κάνει όλα στο χώρο σου», τα 090 - ΚΑΝΕ ΜΕ ΔΙΚΗ ΣΟΥ, 093 - ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΣΤΑ ΜΠΟΥΤΙΑ ΣΟΥ, 095 - ΠΑΡΕ ΜΕ ΑΠΟ ΠΙΣΩ, 096 - ΠΑΡΕ ΜΕ ΑΠΟ ΜΠΡΟΣ, 097 - ΠΑΡΕ ΜΕ ΓΕΝΙΚΑ.

Προτζεκτ 2. «MATI!»
Εδώ σύντροφοι το θέμα είναι πολύ σοβαρό. ΟΛΟΙ μα όλοι αμέσως να δώσετε τα σάιτ που ξέρετε και κρύβετε! Να μη λείψει κανένα γιατί όποιος αποκαλυφθεί μοναχοφαγάς δεν θα πάρει από το πρότζεκτ 1!. Όταν λέμε σύντροφοι όλα εννοούμε όλα. Δηλαδή τα Penthouse και τα υπόλοιπα κλασσικά εικονογραφημένα τα έχουμε εξαντλήσει. Θέλω πράγμα που σαλεύει! Με κατοικίδια, με αγρία ζώα, στο βυθό με τον Κουστώ, στο ταβάνι με το αλάνι, στο σαλόνι με το πόνυ (μικρό μου πόνυ μικρό μου πόνυ). Επίσης στο τιμόνι είμαι μόνη, στο χωριό έφτασε το πεζικό, στο βαπόρι με το ζόρι. Να βρούμε το ουρλ (URL) από το Τhe sailors rope (το παλαμάρι του βαρκάρη) τα κλασικά «Τίνα Σπάθη 1» «Τίνα Σπάθη 2» κλπ. Επίσης να περαστούν σε AVI, MOV, QTI, MPEG και ότι άλλο προαιρείστε το σύνολο της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας δηλαδή τα άπαντα Γκουσγκούνη, Τέλη Σταλλόνε, Έλενας Σ, και όλων των ημίθεων του σινεμά ΛΑΟΥ. Μόλις συγκεντρωθεί αυτό το πολύτιμό υλικό θα εκδοθεί ένα αναλυτικό FAQ about FUCK, ένα Yahoo του σεξ που ο κάθε πικραμένος θα μπορεί να θυμάται τα νιάτα του. (Και τα νιάτα να βγάζουν τα μάτια τους).
Ειδικά για τις συντρόφισσες του δικτύου προβλέπεται ειδικά σαιτ με απευθείας λίνκ στο μάστερ σερβερ! ΙΣΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΤΣΟΝΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ!

Προτζεκτ 3. «ΠΟΛΕΜΟΣ!»
Πίσω Τούρκοι! Ήρθε ή ώρα να πάρουμε το αίμα μας πίσω. Πίσω Σκοπιανοί! Πίσω Βούλγαροι, Αμερικάνοι, Ιταλοί και Μουσουλμάνοι. Κρατάτε τα μετερίζια σύντροφοι, ζωστείτε τα ποντίκια, φορτώστε τα σιντια, λαδώστε τα μόντεμ.
Σύντροφοι ανώμαλοι (γιατί να το κρύψουμε άλλωστε) μισούμε! Ποιον; Οποίον θέλουμε! Εδώ ήρθε η ώρα του κυβερνοσυνδικαλισμου να δώσει τη λύση. Αφήστε τα μίση και πιάστε το πισι! Θα τους κάνουμε τον κομπιουτορα κιμά. Οι χακεράδες βγάλτε τους ιούς, οι γουεμπμαστερ τις μαιλβομβες, οι χαρντγουεράδες τους κωδικούς και τις συχνότητες, οι σοφτγουεράδες τα τζάβα τα κόλπα τα περίεργα που βλέπουμε μεχρι και τι χρώμα κραγιόν φοράει ο χρήστης, τα σιτζιάι (CGI) τρικάκια που χτυπάνε τον εχθρό μέσα από το μόνιτορ στο κεφάλι, μετά νεφρά και τέλος στο δίσκο. Θα το κάνουμε επιστήμη Σύντροφοι. Δεν θα μας σηκώσει κανένας κεφάλι στο δίκτυο, θα του κάψουμε το τηλέφωνο, τον υπολογιστή, το σπίτι και τη συλλογή από παουερ ραντζερς που έχει στην εταζέρα. Μπορεί να μας έχουνε πάρει τα σώβρακα σύντροφοι αλλά στο κυβερνοδιάστημα θα τους ξεφτιλίσουμε!

ΚΑΤΩ ΤΟ ΓΚΟΥΒΕΡΝΟ ΖΗΤΩ ΤΟ ΚΥΒΕΡΝΟ!

Προτζεκτ 4. «ΕΡΩΣ!»
ΑΧΧΧΧΧΧΧΧ! Τι θυμήθηκα τώρα! ΜΩΡΟ ΜΟΥ! Όταν πρωτομιλήσαμε στο τσάτ σε φαντάστηκα ένα αέρινο πλάσμα γεμάτο χάρη και δροσιά. Τα δακτυλάκια σου χάιδευαν το πληκτρολόγιο και μου έστελνες πραιβιτ ερωτικά σκιρτήματα!
Ήσουν μια οπτασία και ζούσα μόνο για να μπαίνω στο δίκτυο, να μπαίνεις στο μυαλό μου, να μπαίνουμε στο τούνελ της κυβερνοαγάπης! Μετά από 11 μήνες κυβερνοδεσμού συναντηθήκαμε. Κράταγα μια δισκέτα 5 1/4 (για να με γνωρίσεις) έξω από το Μπακάκο στην Ομόνοια και σε περίμενα, σου είχα πάρει και το πρώτο μας πραγματικό δώρο μετά από 1320 ηλεκτρονικές καρτούλες. Σου είχα αγοράσει ένα ποντικοπάτωμα με τη χιονάτη και τους 7 νάνους. Μωράκι μου! Και τότε σε είδα! ΜΩΡΗ ΒΟΥΒΑΛΑ! ΜΩΡΗ ΦΩΚΙΑ ΞΕΒΡΑΣΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ! ΠΩΣ ΗΣΟΥΝΑ ΕΤΣΙ ΜΩΡΗ; Αλλά έπρεπε να το φανταστώ! Αν βλεπόσουν έστω και λίγο θα ξεροστάλιαζες στο δίκτυο όλη μέρα μιλώντας με τον κάθε ..αλάκα; (Μι ινκλούντεντ). ΜΑ ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΕΙ ΤΟ ΜΟΝΙΤΟΡ ΠΟΥ ΣΕ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ;

Πίσω στο πρότζεκτ αδέρφια!. Λοιπόν αφού λύσουμε τα οικονομικά, τα σεξιστικά, τα πολιτικά μας προβλήματα πρέπει να βρεθούμε! Τι είναι ο κυβερνοναυτης αδέρφια; Xαι Τεκ …αλάκας είναι! Πρέπει αφού τσακίσουμε τους άλλους, εμείς που στο κάτω κάτω τόσα πολλά λινκς μας δένουν να βρεθούμε! Να αγκαλιαστούμε στην πράξη, σε γήπεδα και πλατείες, να κλείσουμε τα πισιά και να ανοίξουμε σπίτια! ΑΔΕΡΦΙΑ! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ! ’λλοι ξεκινάνε από άνθρωποι και γίνονται ανώμαλοι. Εμείς είμαστε ανΩΜΑλοί πρέπει να γίνουμε άνθρωποι!

Μωράκι μου! Σε αδίκησα! Πλακώθηκες στις δίαιτες, έκανες μια αποτρίχωση, πήρες και εκείνο το πτυχίο που το είχες ρίξει στον κόκορα, έγίνες ένα τεκνό! Τέλος πάντως αν όχι τεκνό βλέπεσαι! Μωρό μου! Συ μου χάραξες πορεία εσύ γλυκιά μου ΑνΩμαλίΑ!

ΑΔΕΡΦΙΑ! DO IT! Χέρι χέρι (Καρατζαφέρη;;) θα προχωρήσουμε! Ετοιμαστείτε. Πλυθείτε, ντυθείτε, ευπαρουσίαστοι και κυριλέ, αράξτε στα μόνιτορ και ξεκινάμε!

ΓΙΟΥΡΓΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! AEEEEEEERAAAAAAAAAAAA!
KYBERNAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!

TELOS POLEMIKOU ANAKOINOTHENTOS. 
___________________ 
ΣΗΜ. αυτά έγραψε στις 14-09-2002, στο κλαμπ μου ο dottore, που δεν έμαθα ποτέ ποιος είναι

486. Ο καροτάνθρωπος

Το κειμενάκι το έγραψα ως σχόλιο στο blog της Avanti, στο θέμα περί μεταλλαγμένων. Μου αρέσει να θυμάμαι την ιστορία και τη μεταφέρω και εδώ να μη τη ξαναγράφω αν τη ξαναχρειαστώ:

Πριν καναδυο χρόνια είχε παιχτεί στην ΕΤ1 μια παλιά ταινία (προπολεμική, ασπρόμαυρη) με τίτλο «Ο καροτάνθρωπος». Είχε παιδαριώδη εφέ και προσπαθούσε να δώσει τρόμο με τη μορφή ενός μεταλλαγμένου ανθρώπου που είχε παρασκευαστεί μετά απο εργαστηριακό σφάλμα. Οι επιστήμονες ήταν μαζεμένοι σε ένα αμπρί με τζαμαρίες γύρω γύρω και συνεδρίαζαν τι να κάνουν, όπου εμφανίζεται ο καροτάνθρωπος, η σκιά του δλδ, στο τζάμι και κοκκάλωσαν, μέχρι που πήρε ένας το πιστόλι και τον σκότωσε. Δυστυχώς, δεν είδαμε το καροτοκέφαλο επειδή ξαναπήρε την ανθρώπινη μορφή μόλις σκοτώθηκε.Ο καροτάνθρωπος είχε σώμα ανθρώπου -φαίνονταν τα χέρια του- και κεφάλι καρότου, όπως είναι το καρότο με λίγα φυλλαράκια επάνω. Ολα αυτά στη σκιά φυσικά. Εμείς τη βλέπαμε και γελούσαμε με την απλοϊκότητα του σκηνοθέτη να αποδώσει το σενάριο επιστημονικής φαντασίας με φτωχά μέσα, αλλά, φαντάζομαι, ότι στην εποχή της θα ήταν μια πραγματικά τρομαχτική ταινία!

..πού να ζούσαν εκείνοι που την πρωτοείδαν να τη δουν να γίνεται πραγματικότητα..

Σας τρόμαξα αρκετά..???..:-)

 

Αναρτήθηκε από Rodia στις 12/15/2005 12:08:00 π.μ. -->> https://rodiat2.blogspot.gr/2005/12/blog-post_15.html

476. ένα τηλέφωνο ουρλιάζει

ουρλιάζαν τα τηλέφωνα κι έτρεχε γύρω γύρω στο σπίτι να ξεφύγει από το ουρλιαχτό, νευρίαζε απίστευτα με το συρριστικόν αυτόν ήχο, δεν έβρισκε πού να κρυφτεί, κι όλο μίκραινε, μίκραινε, κάθε ουρλιαχτό αφαιρούσε κι ένα πόντο από το μήκος του, ουρλιάζαν τα τηλέφωνα και ο ήχος αυτός ο επαναλαμβανόμενος όρμηξε με βία μέσα στο μυαλό, έκανε κατάληψη της φαιάς του ουσίας, ήταν αδύνατο να σκεφτεί πλέον ό,τιδήποτε, και μίκραινε μίκραινε μέχρι που κατάφερε να χωθεί μέσα σε ένα σφουγγάρι απαλό, αλλά κι εκεί μέσα ο ήχος τον κυνηγούσε, είχε γίνει ένα με τον ήχον αυτόν, είχε εμποτιστεί μέσα-έξω, δεν σκέφτηκε ότι ίσως αν σήκωνε το τηλέφωνο ο ήχος θα σταμάταγε ή αν έσπαγε το τηλέφωνο και πάλι ο ήχος θα έπαυε να βγαίνει, το ουρλιαχτό του τηλεφώνου αποδιοργανώνει το μυαλό και είναι αδύνατο να σκεφτεί. Τότε, ένα χεράκι απαλό πήρε το σφουγγάρι, άνοιξε τη βρύση της μπανιέρας κι αρχίνησε να τραγουδάει κι αυτός μεγάλωνε, μεγάλωνε και -τσουπ!- βρέθηκε μέσα στη μπανιέρα μαζί με το χεράκι το απαλό και "σε παρακαλώ, τρίψε μου την πλάτη" άκουσε μια φωνή εξίσου απαλή να λέει και το ουρλιαχτό πέταξε μακριά, πήγε σε άλλα τηλέφωνα να εκφραστεί
(φ/β μόλις τώρα)

475. σημείωση στο φ/β

3 Ιουνίου 2017

Το αύριο δεν συλλαμβάνεται και δεν εκτελείται!

Το ότι δεν θέλω να πεθάνω ακόμα, σημαίνει πως θέλω να ζήσω κι άλλο, κι άλλο, στον κόσμο αυτόν που αρκετοί αποκαλούν “παλιόκοσμο” αποφεύγοντας να τον αποχωριστούν! Θέλω να εξακολουθώ να ζω όχι επειδή φοβάμαι να πεθάνω, αλλά επειδή θέλω να εξακολουθώ να πολεμάω, να συντάσσομαι με όλους εκείνους που μάχονται για ένα καλύτερο αύριο, όχι για μένα, ούτε μόνο για τους επιγόνους, αλλά για τη διατήρηση και καλυτέρεψη του πανέμορφου πλανήτη μας και του σύμπαντος που μας περιέχει! Ναι, αυτός κι αν είναι λόγος ύπαρξης!

Μα την αλήθεια, δεν καταλαβαίνω μερικούς ανθρώπους που παραιτούνται, καταθέτουν τα όπλα (τη ζωή τους δηλαδή) με διάφορες δικαιολογίες. Ετυχε να γνωρίσω ανθρώπους ασθενείς, ανθρώπους ανάπηρους, ανθρώπους πάμφτωχους, δίχως στον ήλιο μοίρα που λένε, αλλά με τη χαρά της ζωής να ανθίζει μέσα τους, με το γέλιο γάργαρο να ποτίζει ένα γύρω, με τον καλό λόγο σε πρώτη ζήτηση, χωρίς μικρόψυχες συμπεριφορές, χωρίς τίποτα αποθαρρυντικό για το διπλανό τους.

Μια ζωή προσπαθώ να μοιάζω σε αυτούς τους δυνατούς ανθρώπους, που υπήρξαν τα δικά μου πρότυπα ανθρωπιάς, γιατί ανθρωπιά δεν είναι μονάχα να συμπάσχεις ή να στέκεσαι δίπλα, ανθρωπιά είναι να μοιράζεσαι και να μάχεσαι για έναν καλύτερο άνθρωπο μέσα σου και αυτό είναι το δύσκολο. Το εύκολο είναι η κλάψα και η μιρμιρίαση!

Εμπρός λοιπόν, για ένα καλύτερο αύριο, που σίγουρα θα είναι καλύτερο χάρη στον δικό μας πόλεμο, τον πόλεμο υπέρ του ανθρωπισμού, όσο κι αν οι αναποδιασμένοι μιρμιρίζοντες θέλουν να το καταστρέψουν! Οσο κι αν το αύριο αυτό δείχνει σήμερα εγκλωβισμένο (ίσως και σιδηροδέσμιο) έχουμε τη δύναμη να αντιστρέψουμε τις (λεγόμενες) συνθήκες και να το φέρουμε στα δικά μας μέτρα. Το αύριο δεν συλλαμβάνεται και δεν εκτελείται!

φυσικά, έτυχε να γνωρίσω και ανθρώπους-καθίκια, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία

402. εικόνα σε κορνίζα

ένα κοστούμι σκύλου
στην εγκοπή του ξύλου
κρεμασμένο

δυο φοινικιές στο βάθος
ορίζοντα διαπλάθουν
μαραμένο

στο ρεύμα η διανομή με τις κολόνες
καλώδια και λάμπες δολοφόνες

________________
απο εδω