1.216 Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Στις 4 Απριλίου 1968 δολοφονήθηκε στο Μέμφις των ΗΠΑ ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, από τις σημαντικώτερες μορφές που αγωνίστηκαν για τα πολιτικά δικαιώματα των ανθρώπων. Η ανάμνηση της δολοφονίας του αποκτά τραγική επικαιρότητα, μιά και σήμερα ακόμα η χεμαρρώδης ρητορική του εξακολουθεί να διατυπώνει αλήθειες που δεν διαψεύστηκαν, ελπίδες που δεν πραγματοποιήθηκαν και όνειρα που μετεξελίχθηκαν σε εφιάλτες. Ποιός δε θυμάται τη μνημειώδη ομιλία του “I have a dream” το 1963:

 

“Εχω ένα όνειρο, πως μιά μέρα στους κόκκινους λόφους της Τζώρτζια, τα παιδιά των μαύρων σκλάβων και τα παιδιά των πρώην ιδιοκτητών σκλάβων, θα καθήσουν όλα μαζί στο τραπέζι της αδελφοσύνης”.

Στα 39 του χρόνια ο Μ.Λ. Kίνγκ είχε ήδη προλάβει να παλέψει γι αυτό το όνειρο, περνώντας το 1959 από την Ινδία, όπου επέλεξε ως μέθοδο διαμαρτυρίας τον τρόπο του Γκάντι -τη μή βία. Συχνά οδηγήθηκε στις φυλακές ως ταραχοποιός, παλεύοντας πάντα ενάντια στις διακρίσεις.

 

Ηταν ο άνθρωπος που απέδωσε τις κοινωνικές εντάσεις στις οικονομικές ανισότητες, όχι μόνο των αφροαμερικανών αλλά και των ισπανοφώνων και των ασιατών αμερικανών πολιτών. Αυτή η συνολική τοποθέτηση του Μ.Λ. Κινγκ ήταν και η αιτία των προστριβών με τους ηγέτες των άλλων κινημάτων των μαύρων στις ΗΠΑ, που θεωρούσαν πως τα δικά τους κινήματα είχαν προτεραιότητα έναντι -συνολικά- των άλλων κινημάτων των κοινωνικών μειονοτήτων.

 

Στις ατέρμονες διαδρομές του στην αμερικανική ήπειρο έγινε ο μάρτυρας των πολιτικών δικαιωμάτων, ο αγωνιστής των μη προνομιούχων. Ηταν αυτός ο δρόμος που τον έφερε και μέχρι το Μέμφις, ως υποστηρικτή της τοπικής απεργιακής κινητοποίησης των υπαλλήλων του δήμου, για να δολοφονηθεί -κατά την επίσημη εκδοχή από τον Τζέϊμς Ρέϊ, του οποίου η ενοχή αμφισβητήθηκε εξ αρχής.

 

Αυτή η σκοτεινή σελίδα της αμερικανικής ιστορίας χαρακτηρίστηκε ως “η δολοφονία ενός ονείρου”.

 

(από το άρθρο: “Μάρτιν Λούθερ Κινγκ - Η δολοφονία ενός ονείρου” της “Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, 07/04/02, σελ. 28-29)

Ανακάλυψη και μεταφορά: Ροδιά 11/4/2002 16:31 (pathfinder)

1.190 σοφία στο inrernet

κρίμα που χάθηκε το παλιο φορουμ του Pathfinder... Εκει γραφοντουσαν κατι τετοια: «Οποιος λαθεύει πάντα με σιγουριά είναι σίγουρα οικονομολόγος. Και αν πιστεύει ότι δεν είναι οικονομολόγος τότε σίγουρα λαθεύει.» από ident (2003)

1.156 καθένας στη δουλειά του

στα παλιά χρόνια του διαδικτύου, εκεί γύρω στο 2002 που οι Αγορές (φόρουμ) συζητήσεων ήταν στο φόρτε τους, κυκλοφόρησε μια φωτογραφία ενός ανθρώπου που πνιγόταν παρασυρόμενος από ένα πλημμυρισμένο ποτάμι, στροβιλιζόταν το σώμα στη μέση του ποταμού και μια βούλιαζε μια ανέβαινε στην επιφάνεια, κι όλοι λέγαν γιατί ο φωτογράφος (μα τόσο αναίσθητος!) να κάθεται να βγάζει φωτογραφίες αντί να δώσει ένα χεράκι να σωθεί ο κόσμος, κι εκεί τα πήρα κανονικά γιατί αν δεν υπήρχαν οι εικόνες δεν θα μαθαίναμε και γιατί καθένας στη δουλειά του: ένας φωτογράφος δεν είναι αναγκαστικά και διασώστης. Συμπέρασμα; πολλοί μιλάνε για πολλά σαν να τα ξέρουν όλα. (3 Μαρτίου 2018)

1.087 μαθήματα διαδικτυακής συμπεριφοράς

είχα δεν είχα συμπληρώσει μια βδομάδα στο διαδίκτυο, σε ένα παλιό ξακουστό φόρουμ που δεν υπάρχει πλέον (όπου με είχε γράψει η κορούλα μου η μεγάλη "για να μιλάς και να ξεχνιέσαι μαμα", μετά απο ένα γερό τραμπάκουλο) δεν είχα κλείσει ούτε μια βδομάδα λοιπόν και, μετά απο ένα σχόλιο που έγραψε ενας τυπάς (ένα νικ-νέημ, δλδ) σαν απάντηση στο δικό μου κειμενάκι, με πιάσανε τα κλάμματα, συγχίστηκα πολύ, τόσο που μού είπα "αρκετά, δεν ξαναμπαίνω εδωπέρα". Ηρθε η μικρά από το Παν/μιο το μεσημεράκι, της το είπα "πού με έμπλεξες βρε παιδακι μου" κλπ κλπ και μου έμαθε τον πρώτο κανόνα συναναστροφής στα δίκτυα: "ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗ" #internet_lessons_rodia

515. η φυλακή του δέρματος και άλλα

Οσο μένουμε κλεισμένοι στο δέρμα μας
Οσο αυτό το δέρμα μας περιορίζει
Οσο δεν σχίζεται και δεν αποκολλάται
Οσο αντέχει τους σπασμούς της ψυχής
Ναι, θα πονάμε...
___________
ΣΗΜ. από κλαμπ μου στον Pathfinder, στις 23/8/2002 04:19


ΜΑΝΤΙΝΑΔΑ

Αδέρφι μου που χάθηκες και η καρδιά ματώνει
ο χρόνος όσο κι αν περνά τον πόνο μεγαλώνει
______________
ΣΗΜ. από κλαμπ μου στον Pathfinder, στις 6/7/2002 21:37


ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ

Το ελικόπτερο ξαναπέρασε
Βαρύς ο ήχος
μάλλον στρατιωτικό
Τι να ψάχνουν πάλι;
Ευτυχώς ρε μάνα
Αυτά δε ρίχνουν μπόμπες
___________________
ΣΗΜ. από κλαμπ μου στον Pathfinder, στις 6/7/2002 16:07



ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ

Ο έρωτας κι ο θάνατος
πηγαίναν χέρι χέρι
ο ένας κράταγε φιλί
κι ο άλλος το μαχαίρι

Καρδούλα συναντήσανε
και τη ρωτούν τι θέλει:
του θάνατου τη μαχαιριά;
του έρωτα τα βέλη;

Εκείνη πρώτα διάλεξε
τ' όμορφο παιδαρέλι
που το φιλί του έστειλε
με τα γλυκά του βέλη

Υστερα δίνει ο θάνατος
μια μαχαιριά μεγάλη
σαν καντιοζάχαρη γλυκειά
στου έρωτα τη ζάλη

Πάντα πηγαίνουνε μαζί
και κείνους που ποθούνε
ο θάνατος κι ο έρωτας
πληγώνουν κι αγαπούνε 
________________
ΣΗΜ. από κλαμπ μου στον Pathfinder, στις 18/6/2002 02:48 


ΠΡΕΠΕΙ.
Πόσο πρέπει;
Πόσα "πρέπει";
Πόσο πολύ πρέπει;
Πόσα πολλά "πρέπει";
Ετσι πρέπει.
Γιατί έτσι να πρέπει;
Γιατί έτσι.
Γιατί έτσι είναι.
Γιατί έτσι να είναι;
Γιατί έτσι πρέπει να είναι.
Γιατί να πρέπει να είναι έτσι;
Γιατί δεν θα έπρεπε να είναι αλλιώς.
Και γιατί δεν θα έπρεπε να είναι αλλιώς;
Γιατί δεν θα ήταν σωστό.
Μα γιατί δεν θα ήταν σωστό;
Δεν θα ήταν σωστό γιατί δεν πρέπει.

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ.
Μα γιατί δεν πρέπει;
Απλώς, δεν πρέπει.
Τελικά, πρέπει ή δεν πρέπει;
Μάλλον δεν πρέπει να πρέπει.
Ή μήπως πρέπει να μην πρέπει;
Ισως θα έπρεπε να μην πρέπει.
Ισως δεν θα έπρεπε να πρέπει.
Κι αν έπρεπε να πρέπει;
Τότε το "πρέπει" δεν θα ήταν τόσο φοβερό.

ΠΡΕΠΕΙ;
Δυστυχώς ή ευτυχώς πρέπει, αν και θα έπρεπε να μην πρέπει τόσο πολύ.

14/2/1998 
_________________
ΣΗΜ. από κλαμπ μου στον Pathfinder, στις 3/6/2002 21:16 

514. ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ

(για να μάθουμε ποιος άνεμος μας πάει......)
τραμουντάνα: βόρειος άνεμος, βοριάς.
ανεμοβόρι: ψυχρός άνεμος, βόρειος.
γαρμπής: νοτιοδυτικός άνεμος.
όστρια: νότιος άνεμος, νοτιάς.
μαϊστρος: βορειοδυτικός άνεμος.
μελτέμι: βορειοανατολικός άνεμος.
λεβάντες: ανατολικός άνεμος.
λίβας: νοτιοδυτικός άνεμος.
πονέντες: δυτικός άνεμος.

Τα μποφόρ του κάθε ανέμου- εκ του άγγλου ναυτικού Beaufort- δικά σας....... 
______
ΣΗΜ. από fasouli, Pathfinder, στις 28/11/2002 22:26

510. ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 *Ο ΚΛΩΝΟΣ 502

Ο 502 είναι κλώνος. Κατοικεί στο δωμάτιο 502 και του επιτρέπεται να βολτάρει κάθε μέρα στο γαλάζιο διάδρομο με τις πορτοκαλιές πόρτες. Είναι πολύ ευχαριστημένος που του το έχουν επιτρέψει αυτό, γιατί δεν θα άντεχε να είναι συνέχεια κλεισμένος σ’ αυτό το στενό γκρίζο δωμάτιο. Τα χρώματα τον συγκινούν πολύ και τον κάνουν χαρούμενο, το γκρίζο δεν το πολυαντέχει, αλλά τί να γίνει; Εδώ γεννήθηκε, παρασκευάστηκε δηλαδή, εδώ θα τελειώσει κι η σύντομη ζωή του. Για να εκφράσει την ευχαρίστησή του αρκεί να σηκώσει τον αντίχειρα του δεξιού του χεριού προς τα πάνω. Αν κάτι τον στενοχωρεί, κατεβάζει τον ίδιο αντίχειρα προς τα κάτω.

Δεν μιλάει ο 502. Κανείς δεν του έμαθε τίποτα παραπάνω απ’ το να αυτοεξυπηρετείται: Να πλένεται,να ντύνεται, να φροντίζει γενικά την εμφάνισή του και να τρώει ή, καλύτερα, να καταπίνει τα διάφορα χρωματιστά χαπάκια, που του διοχετεύονται κάθε πρωί στην ειδική θήκη, δίπλα στην πόρτα του δωματίου του. Είναι πολύ τακτικός και πολύ καθαρός, γι αυτό του δίνουν κάθε μήνα ένα σύν (+) τυπωμένο σ’ ένα γκρίζο τετράγωνο χαρτονάκι. Στόχος του είναι να πάρει κάποτε δύο σύν (++). Τότε ίσως να απομακρύνει λίγο την ημερομηνία που θα τον οδηγήσουν ανεπιστρεπτί στο Μ.Ε. 333, το Μεγάλο Εργαστήριο.

Τα μάτια του δεν βλέπουν και πολύ καλά, γιατί μεγάλωσε στο ηλεκτρικό φως. Καλύτερα όμως έτσι, γιατί ο 597 που έβγαινε συχνά κι αντίκρυζε το φως της μέρας, έχασε σύντομα την όρασή του μιά και του αφαίρεσαν και τα δυό του μάτια στο Μ.Ε. Οσοι έμπαιναν σ’ αυτό το Μ.Ε. έβγαιναν λειψοί ή και δεν έβγαιναν καθόλου από εκεί.

Απ’ ότι έχει καταλάβει, πρέπει να είναι πολύ ευχαριστημένος, όπως του έδωσε να εννοήσει μιά νοσοκόμα, η 333.501-99, γιατί υποστηρίζει με την ύπαρξή του τον Μ.Σ. 2.496.500, τον Μεγάλο Σοφό που μελετάει την Ιστορία της Ανθρωπότητας. Τί σημαίνει "ιστορία" και τί σημαίνει "ανθρωπότητα" ούτε που περνάει απ’ το μυαλό του, νιώθει όμως πολύ σημαντικός από τότε που κατάλαβε πως είναι πολύ χρήσιμος.

Μετράει τον χρόνο σε ένα ηλεκτρονικό ρολόϊ που βρίσκεται στο δωμάτιό του πάνω από την πόρτα και κάθε τόσο αλλάζει νούμερα. Στο δωμάτιό του υπάρχει ένα κρεββάτι με γκρίζα σκεπάσματα, ένα κάθισμα αναπαυτικό κι ένα ντουλάπι με τα γκρίζα του ρούχα. Δίπλα στο δωμάτιο, χωρισμένος με μιά κουρτίνα από ημιδιαφανές νάϋλον, είναι ένας χώρος υγιεινής με τουαλέτα και ντους. Εκεί υπάρχει κι ένας μεγάλος καθρέφτης.

Αλλος ένας λόγος που τον κάνει ευχαριστημένο είναι το ότι διαθέτει δικό του δωμάτιο. Οι κλώνοι από τον 551 μέχρι τον 570 ζούνε όλοι μαζί σ’ ένα θάλαμο, στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο. Αυτό το ξέρει γιατί έξω απ’ τις πορτοκαλιές πόρτες είναι γραμμένα τα νούμερα των ενοίκων. Εξω απ’ τη δική του πόρτα γράφει ολοκάθαρα 502, μονάχα έναν αριθμό, ενώ σε άλλες πόρτες γράφει και δύο και τρείς αριθμούς. Στην πόρτα όπου γράφει 551-570 σίγουρα μένουν είκοσι κλώνοι μαζί, τι φρίκη!

Πριν να βγεί απ’ το δωμάτιό του για να βολτάρει στο διάδρομο, κοιτάζει με προσοχή στον καθρέφτη που βρίσκεται στο χώρο υγιεινής, μήπως κάτι του
έχει ξεφύγει, κάποιο κουμπί που θέλει ράψιμο, κάποιος λεκές στα ρούχα του, κάποια αχτένιστη τούφα στα μαλλιά του. Εχει πλούσια μαλλιά σε αντίθεση με άλλους κλώνους που έχουν ξυρισμένο κεφάλι. Το σακκάκι του έχει κουμπιά, ενώ άλλα σακκάκια έχουν κολλητικές ταινίες και, όπως πρόσεξε τελευταίως, πολλοί κλώνοι φορούν απλώς ξεθωριασμένες γκρίζες ολόσωμες φόρμες.

Είναι ένας ξεχωριστός κλώνος λοιπόν, αυτό το έχει καταλάβει καλά και είναι πάρα πολύ ευχαριστημένος. Κάνει το σήμα με τον αντίχειρα του δεξιού του χεριού προς τα πάνω κοιτάζοντας στον καθρέφτη και βγαίνει απ’ το δωμάτιό του με αυτοπεποίθηση.

Στο γαλάζιο διάδρομο συναντάει κι άλλους κλώνους που πηγαινοέρχονται. Το βλέμμα του συναντάει καμμιά φορά το δικό τους, γενικά όμως αποφεύγει να τους κοιτάζει στα μάτια. Μερικοί είναι τόσο θλιμμένοι και δεν θέλει να χαλάει την αυτάρεσκη διάθεσή του. Προχωρώντας του αρέσει να επιδεικνύει το πάνω μέρος της αριστερής του παλάμης, όπου είναι ανεξίτηλα χαραγμένος ο αριθμός του, είναι ο 502, ο μοναδικός και ανεπανάληπτος 502, και πρέπει να τον υπολογίζουν ιδιαίτερα.

Ο 501 και ο 503 δεν βγαίνουν ποτέ απ’ τα δωμάτιά τους κι έτσι δεν ξέρει τα πρόσωπά τους. Βλέπει όμως ταχτικά τον 504, τον 505, τον 506 και η ομοιότητα μεταξύ τους είναι απόλυτη. Ιδιο ύψος, ίδιο βάρος, ίδιο ντύσιμο με το δικό του, ίδιο κούρεμα. Μιά φορά είχε δεί τον 515 και του είχε κάνει εντύπωση το πάχος του. Δεν τον ξαναείδε και υποθέτει πως σίγουρα θα τον πήγαν στο Μ.Ε. Φοβάται πολύ το Μ.Ε. Αν και δεν το δείχνει, αυτό το συναίσθημα, που μπορεί να το εκφράσει μόνο με το κατέβασμα του αντίχειρα του δεξιού του χεριού, είναι πολύ βασανιστικό.

Αυτό ακριβώς σκέφτεται τώρα που η νοσοκόμα 333.501-99 του έχει τυλίξει το αριστερό του χέρι σ’ ένα φαρδύ μαύρο πανί και του "μετράει την πίεση" όπως του δίνει να καταλάβει. Στο πρόσωπό της καθρεφτίζεται μιά ανησυχία και ο 502 χειροτερεύει. Ενστικτωδώς καταλαβαίνει ότι πρέπει να διώξει τη σκέψη του Μ.Ε., αυτή τη σκέψη που τον κάνει να αισθάνεται άσχημα. Η νοσοκόμα είναι υπομονετική μαζί του. Ξαναμετράει στο περίεργο μηχάνημα κοιτάζοντάς τον στα μάτια, του χαμογελά ελαφρά κι ο 502 επανέρχεται στην προηγούμενη ήρεμη κατάστασή του. Εκείνη λέει μιά λέξη: "ΕΝΤΑΞΕΙ" μαζεύει το μηχάνημα και φεύγει.

Τώρα θα έχει η νοσοκόμα τη μεγάλη ανησυχία, γιατί ξέρει πολύ καλά πως δεν πρέπει να μιλάνε στους κλώνους. Ο 502 όμως είναι πολύ μα πάρα πολύ ευχαριστημένος γιατί έμαθε κάτι: ΕΝΤΑΞΕΙ, ΕΝΤΑΞΕΙ, ΕΝΤΑΞΕΙ, λέει και ξαναλέει μέσα του. Πάει μπροστά στον καθρέφτη και ψελλίζει κοιτάζοντας με προσοχή τα χείλη του: ΕΝΤΑΞΕΙ, ΕΝΤΑΞΕΙ, ΕΝΤΑΞΕΙ. Σηκώνει τον αντίχειρα του δεξιού του χεριού, γιατί νιώθει πολύ ευχαριστημένος. Το βλέμμα του έχει μιά αλλόκοτη λάμψη. Δε βλέπει την ώρα να βγεί από το δωμάτιό του για την τακτική του βόλτα. Σίγουρα είναι τώρα πολύ καλύτερος απ’ τους υπόλοιπους κλώνους! ΕΝΤΑΞΕΙ, ΕΝΤΑΞΕΙ, ΕΝΤΑΞΕΙ! Να τους το πεί ή να μη τους το πεί;

509. ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟΥΤΗ!

“Θα τη φας τη ζωή σου με τα γράμματα” μάλλιασ’ η γλώσσα της μάνας της, να λέει και να ξαναλέει τα ίδια, μα εκείνη, του κεφαλιού της. Τώρα θ’ άκουγε; Τώρα, που τα μυαλά της είχανε πάρει αέρα με το άριστα στα μαθηματικά; “Στρώσε, μωρή, τον κώλο σου να μάθεις μαγείρεμα, συγύρισε και καμμιά φορά, θα παντρεφτείς και θα σε διώξει ο άντρας σου” έλεγε και ξανάλεγ’ η γριά κι ο λαιμός της φούσκωνε κι έσταζ’ ο ιδρώτας απ’ το κούτελο στην ποδιά της, μέσ’ στον αρακά που καθάριζε. 

Μα η μικρή, τίποτα. Εκανε τα κουφά αυτιά. Το τσουλούφι τό ’ξερε να το στρώνει μιά ώρα στον καθρέφτη, το κρεββάτι της δεν ήξερε να το στρώσει μιά φορά. “Εγώ θά ’βρω έναν άντρα να τ’ αρέσει να κάνει δουλειές του σπιτιού” έλεγε, “ή θα μείνω ανύπαντρη, να σπουδάσω, να δουλεύω...” “Και τί να δουλεύεις μωρή;” έλεγ’ η μάνα της. “Καλύτερα είναι, μάτια μου, να κλείνεσαι στους τέσσερις τοίχους παρέα με τις καρέκλες και τα βιβλία, τ’ αναθεματισμένα, παρά νά ’σαι κυρά κι αρχόντισσα στο σπιτικό σου; Καλύτερα ’ναι, βρε μουλάρα, νά ’χεις δέκα νομάτους πάνωθέ σου να σε διατάζουν, παρά νά ’χεις έναν, τόνε δικό σου, που θα τόνε κάνεις και ζάφτι; Αχ, μωρή, ποιός να μου τό ’λεγε, ο καημός σου θα με φάει. Αχ, θα σε φάνε τα γράμματα, μωρήήή”! 

Περάσανε τα χρόνια και βγήκ’ η μάνα προφήτισσα. Οχι πως έμαθε και πολλά γράμματα η θυγατέρα, όχι, έμεινε με το άριστα στα μαθηματικά κι έγινε σχεδιάστρια. Την έβρισκ’ η νύχτα πάνω στα σχέδια, πιανόταν ο σβέρκος της και τα ποδάρια της πρίζονταν απ’ το φλεβίτη, αλλά η αξιοπρέπεια, αξιοπρέπεια. “Βγάζω τίμια το ψωμί μου, μάνα” έλεγε τις Κυριακές, που ξαπλάρωνε ως το μεσημέρι με το μαλλί στα ρολλά και τη μούρη πασαλειμένη κρέμες, κι η μάνα, πού ’χ’ ασπρίσει πάν’ απ’ την κατσαρόλα και το σφουγγαρόπανο, κούναγε την κεφαλή της και δε μίλαγε πιά. Εσκεφτόταν μονάχα, τι καλά που θά ’τανε νά ’χαν έναν άντρα στο σπίτι και μπόλικα κουτσούβελα να τα νταχτιρντίζει και να τη ζαλίζουνε με τα ρωτήματά τους, “γιατί, γιαγιά” και “γιατί, γιαγιά”, βουίζανε τ’ αφτιά της, από μέσα τους. Η θυγατέρα, άσπριζε κι αυτή σιγά σιγά, μα, ανάθεμα τις μπογιές που βγήκανε για να κολάζουν τις γυναίκες, τα ’βαφε τα μαλλιά και το ξεχνούσε πως τα χρόνια περνούνε γρήγορα. 

Και σαν έβαλε γυαλιά, “για τη δουλειά” είπε, την πρεσβυωπία δεν την παραδεχόταν. Η μάνα σερνόταν τώρα, είχε ογδονταρήσει κιόλας, κι η θυγατέρα κόντευε τα εξήντα, όταν πλάκωσαν κι οι αρρώστειες για τα καλά. Νοσοκομεία, φάρμακα, το ζάχαρο ψηλά κι η χοληστερίνη στον Ταϋγετο. Η κόρη χίλια κομμάτια, τί να πρωτοκυττάξει; Τη μάνα, το σπίτι, τη δουλειά ή τη ζαρωμένη της μούρη; Ξύπνησε ξαφνικά κι έβαλε αγγελία: “Κόρη ετών 49, ζητεί κύριον...” κλπ. κλπ. Δεν έζησ’ η μάνα της να δεί το θλιβερό γεροντάκι, που στήθηκε στο πλευρό τηςθυγατέρας της, γαμπρός, στην εκλησιά. Καλύτερα. Πρόλαβε και την εξέκανε η αρρώστεια, προτού τηνε ξεκάνει το μαράζι. 

“Θα σε φάν’ τα γράμματα, μωρήήή!” ακούει τη μάνα στ’ όνειρό της και τινάζεται. Συνταξιούχα πιά, μα κυρία αξιοπρεπής τώρα, με το μουνί αραχνιασμένο, σηκώνεται απ’ το ξημέρωμα να προφτάσει να μαγειρέψει, να πλύνει και να σιδερώσει τη μπουγάδα κάθε μέρα. Δεν επήρε άντρα αυτή, ένα γέρο να τονε ξεσκατώνει πήρε. Και πού να τον αφήσει, που με τη δική της σύνταξη δε ζεί ούτε γατί. “Μ’ έφαγαν τα γράμματα, μάνα, και το ξερό μου το κεφάλι” μουρμουρίζει, μα η μάνα δε γυρίζει απ’ τον τάφο να χαρεί το δίκηο της. “Μ’ έφαγες και σύ, μάνα, με τη μουρμούρα σου” σκέφτεται και δαγκώνει τη γλώσσα της, που ρίχνει τα φταιξίματα στη νεκρή, κι ο γέρος βογγάει και γρυλλίζει σα γουρούνι που το σφάζουν: “Τά ’κανα, μωρή, τά ’κανα, έλα πιά και θα πληγιάσω!” κι εκείνη τρέχει αλαφιασμένη απ’ τον καμπινέ στη μπουγάδα και στο σίδερο, κι απ’ το σφουγγάρισμα στη λάντζα. Ζωή και τούτη! 
_______________________
ΣΗΜ. από το κλαμπ anemopaixdismata, Pathfinder, 2003 

508. θρύλοι και παραδόσεις

ΟΙ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ

Το Δωδεκαήμερο βαστάει από τις 25 Δεκεμβρίου, ημέρα των Χριστουγέννων, μέχρι τις 5 Ιανουαρίου, παραμονή των Φώτων. Λέγανε οι γιαγιάδες τα παλιά χρόνια στα εγγονάκια τους για να κάθονταν ήσυχα ότι κάθε νύχτα του Δωδεκαήμερου στους δρόμους του χωριού και στα χαλάσματα κυκλοφορούσαν οι Καλικάντζαροι. Μα τι ήταν αυτοί οι καλικάντζαροι; Όπως λοιπόν έλεγαν οι παλιές γιαγιάδες, ήταν αερικά, ξωτικά. Τους φαντάζονταν σαν κάτι μαυριδερά, ψηλά και κοκαλιάρικα κακάσχημα όντα, κάτι μεταξύ ζώου και ανθρώπου και που συνέχεια, όλη την ώρα, χοροπηδούσαν γκρινιάζοντας, φωνάζοντας και τραγουδώντας. Όλο το χρόνο βρίσκονταν κάτω από τη γη, στον κάτω κόσμο και ζήλευαν τον απάνω κόσμο.

Γι αυτό λοιπόν,άλλοι με πριόνια, άλλοι με τσεκούρια κι άλλοι με μπαλτάδες έβαζαν όλη τη δύναμή τους να κόψουν τους στύλους, που πάνω σε αυτή στηριζόταν η γη και να την κάνουνε να βουλιάξει.
Όταν έφτανε το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων, από φόβο μη βουλιάξει η γη και τους πλακώσει, έφευγαν κι ανέβαιναν στον απάνω κόσμο, στη γη, για να τυραννήσουν τους ανθρώπους που θα έβρισκαν μπροστά τους.
Έτσι λοιπόν οι καλικάντζαροι το Δωδεκαήμερο γύριζαν στους δρόμους, ανέβαιναν στα κεραμίδια και καμιά φορά, όπως λέγανε, έμπαιναν από την καμινάδα του τζακιού σε σπίτια που δεν τα είχαν θυμιατίσει οι νοικοκυραίοι τους.

Γι αυτό, για καλό και για κακό, εκείνες τις ημέρες φροντίζανε να φράζουν τις τρύπες των τζακιών με πανιά. Ακόμα καίγανε λιβάνι σε θυμιατό κοντά στο τζάκι, γιατί οι καλικάντζαροι δεν άντεχαν αυτή τη μυρωδιά.
Λέγανε κάποιοι, παλιά, πως μια γυναίκα αφού ετοίμασε τα γλυκά της, βασιλόπιτες, κουραμπιέδες, μελομακάρονα, είδε από το παράθυρο πως ξημέρωσε. Όμως είχε ξεγελαστεί από το φεγγάρι, γιατί όπως λένε: "του Γενάρη το φεγγάρι παρά λίγο να 'ναι μέρα".

Έτρεξε λοιπόν αυτή η γυναίκα και ξύπνησε τα παιδιά της για να τα στείλει με τα γλυκά για ψήσιμο στο φούρνο. Τα παιδιά σηκώθηκαν πρόθυμα, πήρε το καθένα από ένα ταψί και ξεκίνησαν για το φούρνο. Όμως η αυγή αργούσε να έρθει και ξαφνικά μέσα από τα κοντινά στενά ακούστηκαν αγριοφωνάρες και δυνατά γέλια. Σε ελάχιστο χρόνο ο δρόμος γέμισε με καλικαντζαράκια.
Άρπαξαν τα παιδιά, τους πετάξανε ό,τι κρατούσανε και άρχισαν έναν τρελό χορό χτυπώντας τα ταψιά και φώναζαν:

"Ω! ... στραβά ταψιά, με τα ψεύτικα ψωμιά, άλλα με τα άσχημα, πηδάτε βρε μπαγάσικα ..."

Την ώρα που λάλησε ο πρώτος πετεινός, εξαντλημένα τα καλικαντζαράκια αφήσανε τα ταψιά στα κεραμίδια ενός σπιτιού κι αρχίσανε να φεύγουν τρέχοντας με στριγκλιές και γέλια, βγάζοντας έξω τις γλώσσες τους που ήταν κατακόκκινες σαν τις γλώσσες της φωτιάς και κουνούσαν τις ουρές τους εδώ κι εκεί...
Όταν ξημέρωσε και βγήκαν οι άνθρωποι να πάνε στις δουλειές τους, βρήκαν στο δρόμο τα τρία παιδιά μισολιπόθυμα, χωρίς να έχουνε δυνάμεις για να σηκωθούν.
Τα κουνήσανε, τα ραντίσανε με αγιασμό και όταν συνήλθαν, διηγήθηκαν τι τους είχαν κάνει τα καλικαντζαράκια. Αυτά λέγανε οι παλιοί για τους καλικάντζαρους κι όλοι φοβόντουσαν να βγουν έξω από τα σπίτια τους πριν ξημερώσει, όλο το Δωδεκαήμερο. Εσείς όμως, σήμερα, δεν πιστεύω να φοβηθήκατε, γιατί όλα αυτά είναι ωραία παραμυθάκια του παλιού καιρού!

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

Φίλοι μας,

σήμερα θα σας πούμε την ιστορία της βασιλόπιτας. Μια ιστορία που συνέβηκε πριν από εκατοντάδες χρόνια, πριν από 1500 χρόνια περίπου, στην πόλη Καισάρεια της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία. Ο Μέγας Βασίλειος ήταν δεσπότης της Καισάρειας και ζούσε αρμονικά με τους συνανθρώπους του, με αγάπη, κατανόηση και αλληλοβοήθεια.

Κάποια μέρα όμως, ένας αχόρταγος στρατηγός - τύραννος της περιοχής, ζήτησε να του δοθούν όλοι οι θησαυροί της πόλης της Καισάρειας, αλλιώς θα πολιορκούσε την πόλη για να την κατακτήσει και να την λεηλατήσει.
Ο Μέγας Βασίλειος ολόκληρη τη νύχτα προσευχόταν να σώσει ο Θεός την πόλη.
Ξημέρωσε η νέα μέρα και ο στρατηγός αποφασισμένος με το στρατό του περικύκλωσε αμέσως την Καισάρεια.

Μπήκε με την ακολουθία του και ζήτησε να δει το Δεσπότη, ο οποίος βρισκόταν στο ναό και προσευχόταν.

Με θράσος και θυμό ο αδίστακτος στρατηγός απαίτησε το χρυσάφι της πόλης καθώς και ότι άλλο πολύτιμο υπήρχε στην πόλη. Ο Μέγας Βασίλειος απάντησε ότι οι άθρωποι της πόλης του δεν είχαν τίποτε άλλο πέρα από πείνα και φτώχια, δεν είχαν να δώσουν τίποτε αξιόλογο στον άρπαγα στρατηγό.

Ο στρατηγός με το που άκουσε αυτά τα λόγια θύμωσε ακόμα περισσότερο και άρχισε να απειλεί τον Μέγα Βασίλειο ότι θα τον εξορίσει πολύ μακρυά από την πατρίδα του ή κι ακόμη μπορεί να τον σκοτώσει. Οι χριστιανοί της Καισάρειας αγαπούσαν πολύ το Δεσπότη τους και θέλησαν να τον βοηθήσουν.

Μάζεψαν λοιπόν από τα σπίτια τους ότι χρυσαφικά είχαν και του τα πρόσφεραν, ώστε δίνοντάς τα στο σκληρό στρατηγό να σωθούν. Στο μεταξύ ο ανυπόμονος στρατηγός κόντευε να σκάσει από το κακό του. Διέταξε αμέσως το στρατό του να επιτεθεί στο φτωχό λαό της πόλης. Ο Δεσπότης, ο Μέγας Βασίλειος, που ήθελε να προστατέψει την πόλη του προσευχήθηκε και μετά παρουσίασε στο στρατηγό ότι χρυσαφικά είχε μαζέψει μέσα σε ένα σεντούκι.
Τη στιγμή όμως που ο στρατηγός πήγε να ανοίξει το σεντούκι και να αρπάξει τους θησαυρούς, με το που ακούμπησε τα χέρια του πάνω στα χρυσαφικά, έγινε το θαύμα!

Όλοι οι συγκεντρωμένοι είδαν μια λάμψη και αμέσως μετά έναν λαμπρό καβαλάρη να ορμάει με το στρατό του επάνω στον σκληρό στρατηγό και τους δικούς του.

Σε ελάχιστο χρόνο ο κακός στρατηγός και οι δικοί του αφανίστηκαν.Ο λαμπρός καβαλάρης ήταν ο Άγιος Μερκούριος και στρατιώτες του οι άγγελοι.
Έτσι σώθηκε η πόλη της Καισάρειας.
Τότε όμως, ο δεσπότης της, ο Μέγας Βασίλειος, βρέθηκε σε δύσκολη θέση!
Θα έπρεπε να μοιράσει τα χρυσαφικά στους κατοίκους της πόλης και η μοιρασιά να είναι δίκαιη, δηλαδή να πάρει ο καθένας ό,τι ήταν δικό του.
Αυτό ήταν πολύ δύσκολο.Προσευχήθηκε λοιπόν ο Μέγας Βασίλειος και ο Θεός τον φώτισε τι να κάνει.

Κάλεσε τους διακόνους και τους βοηθούς του και τους είπε να ζυμώσουν ψωμάκια, όπου μέσα στο καθένα ψωμάκι θα έβαζαν και λίγα χρυσαφικά. Όταν αυτά ετοιμάστηκαν, τα μοίρασε σαν ευλογία στους κατοίκους της πόλης της Καισάρειας.
Στην αρχή όλοι παραξενεύτηκαν, μα η έκπληξή τους ήταν ακόμη μεγαλύτερη όταν κάθε οικογένεια έκοβε το ψωμάκι αυτό κι έβρισκε μέσα τα χρυσαφικά της.
Ήταν λοιπόν ένα ξεχωριστό ψωμάκι, η βασιλόπιτα.

Έφερνε στους ανθρώπους χαρά κι ευλογία μαζί. Από τότε φτιάχνουμε κι εμείς τη βασιλόπιτα με το φλουρί μέσα, την πρώτη μέρα του χρόνου, τη μέρα του Αγίου Βασιλείου.
____________________
ΣΗΜ.1. από το κλαμπ anemopaixdismata, Pathfinder, 2003
ΣΗΜ.2. τα κείμενα έγραψε το fasouli 

507. ΟΛΟΙ ΑΔΕΛΦΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ

Πότε θα σε σκοτώσουν αδελφέ μου,
να σου πάρω το σπίτι,
τα λεφτά, τα παπούτσια,
το συλλεκτικό μυροδοχείο,
τα νεφρά,
το συκώτι,
το πάγκρεας,
το σκύλο, το πηγάδι, την πετρελαιοπηγή;

Πότε θα χυθούν τα μυαλά σου αδελφέ μου,
στην άσφαλτο,
στο τσιμέντο,
στη λάσπη, στα βράχια, στην άμμο;

Πότε θα σε τουφεκίσουν αδελφέ μου,
πότε θα πεθάνεις απ' την πείνα,
πότε θα λιθοβολιθείς;

Πλησιάζει η ώρα...
Καιροφυλακτώ...

Αδελφέ μου βοήθεια!
Με σκοτώνουν!
______________
ΣΗΜ. από Pathfinder (2003)

506. ΑΝωΜΑλοΣ Είσαι και φαίνεσαι!

ΑΞΙΩΜΑ! Όποιος μπαίνει στο Ιντερνετ είναι ανΩμΑλΟΣ!.
Μπα; ’κουω διαμαρτυρίες από το βάθος του μόνιτορ; Μουγκρίζει δυσαρεστημένο το κοινό; Σφυρίζει και πετάει ντομάτες; ΟΥ ΟΥ;

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΟΥ!
Για να εξηγηθούμε λοιπόν μικρά μου παιδία. Δεν μου λες αγαπητέ και αγενή μου αναγνώστη; Είναι ή δεν είναι αλήθεία πως μπροστά στο μόνιτορ σκαλίζεις τη μύτη σου; Είναι ή δεν είναι αλήθεία πως ρεύεσαι και πέρδεσαι και να μην πω τι άλλο ασύστολα μπροστά στο πληκτρολόγιο σου; Μη μου πεις πως αυτή τη στιγμή δεν είσαι με τις παντούφλες, το ξηλωμένο σώβρακο που φοράς μέσα στο σπίτι, καπνίζεις σαν χαμάλης και πίνεις καφέ από το βρώμικο πλαστικό σέικερ σαν ταξιτζής; Μήπως το βράδυ δεν χασμουριέσαι σαν ιπποπόταμος, βλαστημάς τους συνομιλητές σου στο δίκτυο, βλέπεις τσόντες και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ξύνεσαι; Μήπως δεν είναι αλήθεια πως κουτσομπολεύεις, βρίζεις και κοκορεύεσαι ξεδιάντροπα στα τσατ και στα αισικιού και στα σιγιού και στα σιμί και στα πιπι;

Α πουλάκι μου! Βλέπω χαμήλωσες τα μάτια. ΝΟΜΙΖΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΕ ΒΛΕΠΩ!!! Για σήκωσε λίγο το πληκτρολόγιο να δεις τι βρώμα έχει από κάτω. Για ξεβίδωσε το ποντίκι να βγάλεις τις τρίχες! Για καθάρισε λίγο την οθόνη από τη σκόνη και τη στάχτη. Είσαι και βρομιάρης βλέπεις. Εκτός από ανώμαλος είσαι και τσαπατσούλης! Να σου θυμίσω και τις άλλες ντροπές σου; Για πες μου πονηρέ ΠΟΥΥΥΥΥΥΥΥ τα αγόρασες τα παιχνιδάκια που έχεις φαει τα δάκτυλα σου; Ε; Μήπως είναι πσιλομαιμου σπασμένα ότι πάρετε 100 από τον κολλητό σου κομπιουτερομαϊμουδιάρη;

Για πες μου και συ παραγωγικέ επαγγελματία τον κομπιουτορα δεν τον είχες αγοράσει για να κανείς τη δουλειά σου; Κάτι τιμολόγια έλεγες να κόβεις, κάτι εργασίες να γράφεις;; Και τι κάνεις τώρα; σερφινγκ στο playboy.com; ΚΥΒΕΡΝΟΜΟΥΤΣΟ Ε ΚΥΒΕΡΝΟΜΟΥΤΣΟ!

Να μην πιάσω βέβαια στο στόμα μου τα ανήλικα που τον ΕΠΡΗΞΑΝ τον πατέρα τους «ΕΕΕΕΕΕΕΕΛΑ μωρέ πατέραααααααα πάρε μου ένα πισι» και πήρε ο πατέρας το πισι να προκόψει ο κανακάρης του, μην τον βρει το 2000 αμόρφωτο, να μην ξέρει από πισιά και δεν τον πάρουν στο δημόσιο, κάτι ρουσφέτια που τόσα χρόνια μας χρωστάνε!

ΕΡΜΕ ΠΑΤΕΡΑ! Που νάξερες! Ο γιόκας σου είναι τώρα χακέρας στα δίκτυα, μπουκαδόρος δηλαδή και παίζει DOOM! Μπάμ μπαμ σωρό τα τέρατα σκοτώνει και συ πατέρα πληρώνεις! Για τον ΟΤΕ του cyberkiller! Ποιος είναι ο cyberkiller; Το καμάρι σου! Τώρα έτσι τον λένε στην Κυβερνοτρούμπα, φύσα ρούφα τραβατόνε πατατόνε κι αναφτόνε! Είσαι πατέρα ο πατέρας της εταιρείας δολοφόνων!

Χαλαρώνουμε τώρα!
Σας τάπα κι ησύχασα! Λοιπόν τώρα που ξεκαθαρίσαμε το ότι ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑνΩΜαλΟΙ στο δίκτυο, μια οικογένεια δηλαδή, πρέπει να οργανωθούμε!

ΑΔΕΛΦΙΑ ΑΝΩΜαΛοΙ!
Ήρθε η ώρα του κυβερνοσινδικαλισμού. Επιτέλους να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Καλά κάθε χρόνο τα 70 χιλιαρικάκια στον παροχέα. Αλλά και μισό εκατομμύριο στον ΟΤΕ; Και να μην υπολογίσω κάτι αναβαθμίσεις, δισκέτες, σιντι και το σκουφάκι ποντίκι (για το ποντίκι) με τα αυτάκια και τα ματάκια που όλοι θέλουμε να αποκτήσουμε! Δεν βαρεθήκατε να μας κατηγορούν για όλα τα κακά του κόσμου; Δεν κουραστήκατε να εξηγείτε στον κάθε βλάχο πως δεν είμαστε ανώμαλοι εμείς στο νετ (έστω κι αν είμαστε αλλά δεν υπάρχει λόγος να το κάνουμε βούκινο). Ηγγικεν ή ώρα της αυτοργάνωσης! Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου!

Αδέρφια το ξέρω είναι δύσκολος ο δρόμος! Αλλά μην ανησυχείτε. Εγώ προσφέρομαι να ηγηθώ της πορείας στα μπλεγμένα μονοπάτια των 2ΜΒ. Αδέρφια προσφέρομαι θυσία στον κοινό αγώνα! Είμαι τίμιος, αφιλοκερδής και έχω πτυχίο μπίσνες αντιμιστρασιόν από το κολετζ NorthSixtrir University. Ε τι άλλο θέλετε;

Ξεκινάμε λοιπόν τα πρότζεκτ! Project gia na katalabainomaste!

Προτζεκτ 1. «ΤΣΑΜΠΑ!»
Οι χακεράδες να μαζευτούνε στου Μανώλη του WebGod και να βάλουνε κάτω τον ..ολο τους να σπάσουνε όλα τα δίκτυα. Ούτε ένας συνδικαλισμένος ανώμαλος να μην πληρώνει. Ξεχάστε τα φτηνιάρικα κόλπα με τους κωδικούς του Πολυτεχνείου. Ξεχάστε τα σπασίματα σε ξένα μέιλ και τις χακέριες στα τουρκικά σάιτ. Εδώ η επανάσταση ξεκινάει από τα φράγκα. Να σπάσετε τον ΟΤΕ, την ΠΑΝΑΦΟΝ, την ΤΕΛΕΣΤΕΤ, το ΕΛΛΑΣ ΡΑΔΙΟ, τα CB των ταξιτζήδων, τα ασύρματα τηλέφωνα, τα κινητά τα ακούνητα τα δονούμενα, τα τηλεφωνικά κέντρα, τα καρτοτηλέφωνα, τα μικροκύματα, τους δορυφόρους, τον ΑΝΤΕΝΝΑ το ΜΕΓΚΑ, το FILMNET, (ειδικά αυτό γιατί το βράδυ έχει εκπαιδευτική τηλεόραση). Να σπάσετε ότι πετάει κολυμπάει και περπατάει. Εταιρίες, εργοστάσια, υπουργεία, τα κόκκινα τηλέφωνα των Υπουργών, τα ροζ τηλέφωνα της «18χρονο μωράκι τα κάνει όλα στο χώρο σου», τα 090 - ΚΑΝΕ ΜΕ ΔΙΚΗ ΣΟΥ, 093 - ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΣΤΑ ΜΠΟΥΤΙΑ ΣΟΥ, 095 - ΠΑΡΕ ΜΕ ΑΠΟ ΠΙΣΩ, 096 - ΠΑΡΕ ΜΕ ΑΠΟ ΜΠΡΟΣ, 097 - ΠΑΡΕ ΜΕ ΓΕΝΙΚΑ.

Προτζεκτ 2. «MATI!»
Εδώ σύντροφοι το θέμα είναι πολύ σοβαρό. ΟΛΟΙ μα όλοι αμέσως να δώσετε τα σάιτ που ξέρετε και κρύβετε! Να μη λείψει κανένα γιατί όποιος αποκαλυφθεί μοναχοφαγάς δεν θα πάρει από το πρότζεκτ 1!. Όταν λέμε σύντροφοι όλα εννοούμε όλα. Δηλαδή τα Penthouse και τα υπόλοιπα κλασσικά εικονογραφημένα τα έχουμε εξαντλήσει. Θέλω πράγμα που σαλεύει! Με κατοικίδια, με αγρία ζώα, στο βυθό με τον Κουστώ, στο ταβάνι με το αλάνι, στο σαλόνι με το πόνυ (μικρό μου πόνυ μικρό μου πόνυ). Επίσης στο τιμόνι είμαι μόνη, στο χωριό έφτασε το πεζικό, στο βαπόρι με το ζόρι. Να βρούμε το ουρλ (URL) από το Τhe sailors rope (το παλαμάρι του βαρκάρη) τα κλασικά «Τίνα Σπάθη 1» «Τίνα Σπάθη 2» κλπ. Επίσης να περαστούν σε AVI, MOV, QTI, MPEG και ότι άλλο προαιρείστε το σύνολο της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας δηλαδή τα άπαντα Γκουσγκούνη, Τέλη Σταλλόνε, Έλενας Σ, και όλων των ημίθεων του σινεμά ΛΑΟΥ. Μόλις συγκεντρωθεί αυτό το πολύτιμό υλικό θα εκδοθεί ένα αναλυτικό FAQ about FUCK, ένα Yahoo του σεξ που ο κάθε πικραμένος θα μπορεί να θυμάται τα νιάτα του. (Και τα νιάτα να βγάζουν τα μάτια τους).
Ειδικά για τις συντρόφισσες του δικτύου προβλέπεται ειδικά σαιτ με απευθείας λίνκ στο μάστερ σερβερ! ΙΣΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΤΣΟΝΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ!

Προτζεκτ 3. «ΠΟΛΕΜΟΣ!»
Πίσω Τούρκοι! Ήρθε ή ώρα να πάρουμε το αίμα μας πίσω. Πίσω Σκοπιανοί! Πίσω Βούλγαροι, Αμερικάνοι, Ιταλοί και Μουσουλμάνοι. Κρατάτε τα μετερίζια σύντροφοι, ζωστείτε τα ποντίκια, φορτώστε τα σιντια, λαδώστε τα μόντεμ.
Σύντροφοι ανώμαλοι (γιατί να το κρύψουμε άλλωστε) μισούμε! Ποιον; Οποίον θέλουμε! Εδώ ήρθε η ώρα του κυβερνοσυνδικαλισμου να δώσει τη λύση. Αφήστε τα μίση και πιάστε το πισι! Θα τους κάνουμε τον κομπιουτορα κιμά. Οι χακεράδες βγάλτε τους ιούς, οι γουεμπμαστερ τις μαιλβομβες, οι χαρντγουεράδες τους κωδικούς και τις συχνότητες, οι σοφτγουεράδες τα τζάβα τα κόλπα τα περίεργα που βλέπουμε μεχρι και τι χρώμα κραγιόν φοράει ο χρήστης, τα σιτζιάι (CGI) τρικάκια που χτυπάνε τον εχθρό μέσα από το μόνιτορ στο κεφάλι, μετά νεφρά και τέλος στο δίσκο. Θα το κάνουμε επιστήμη Σύντροφοι. Δεν θα μας σηκώσει κανένας κεφάλι στο δίκτυο, θα του κάψουμε το τηλέφωνο, τον υπολογιστή, το σπίτι και τη συλλογή από παουερ ραντζερς που έχει στην εταζέρα. Μπορεί να μας έχουνε πάρει τα σώβρακα σύντροφοι αλλά στο κυβερνοδιάστημα θα τους ξεφτιλίσουμε!

ΚΑΤΩ ΤΟ ΓΚΟΥΒΕΡΝΟ ΖΗΤΩ ΤΟ ΚΥΒΕΡΝΟ!

Προτζεκτ 4. «ΕΡΩΣ!»
ΑΧΧΧΧΧΧΧΧ! Τι θυμήθηκα τώρα! ΜΩΡΟ ΜΟΥ! Όταν πρωτομιλήσαμε στο τσάτ σε φαντάστηκα ένα αέρινο πλάσμα γεμάτο χάρη και δροσιά. Τα δακτυλάκια σου χάιδευαν το πληκτρολόγιο και μου έστελνες πραιβιτ ερωτικά σκιρτήματα!
Ήσουν μια οπτασία και ζούσα μόνο για να μπαίνω στο δίκτυο, να μπαίνεις στο μυαλό μου, να μπαίνουμε στο τούνελ της κυβερνοαγάπης! Μετά από 11 μήνες κυβερνοδεσμού συναντηθήκαμε. Κράταγα μια δισκέτα 5 1/4 (για να με γνωρίσεις) έξω από το Μπακάκο στην Ομόνοια και σε περίμενα, σου είχα πάρει και το πρώτο μας πραγματικό δώρο μετά από 1320 ηλεκτρονικές καρτούλες. Σου είχα αγοράσει ένα ποντικοπάτωμα με τη χιονάτη και τους 7 νάνους. Μωράκι μου! Και τότε σε είδα! ΜΩΡΗ ΒΟΥΒΑΛΑ! ΜΩΡΗ ΦΩΚΙΑ ΞΕΒΡΑΣΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ! ΠΩΣ ΗΣΟΥΝΑ ΕΤΣΙ ΜΩΡΗ; Αλλά έπρεπε να το φανταστώ! Αν βλεπόσουν έστω και λίγο θα ξεροστάλιαζες στο δίκτυο όλη μέρα μιλώντας με τον κάθε ..αλάκα; (Μι ινκλούντεντ). ΜΑ ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΕΙ ΤΟ ΜΟΝΙΤΟΡ ΠΟΥ ΣΕ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ;

Πίσω στο πρότζεκτ αδέρφια!. Λοιπόν αφού λύσουμε τα οικονομικά, τα σεξιστικά, τα πολιτικά μας προβλήματα πρέπει να βρεθούμε! Τι είναι ο κυβερνοναυτης αδέρφια; Xαι Τεκ …αλάκας είναι! Πρέπει αφού τσακίσουμε τους άλλους, εμείς που στο κάτω κάτω τόσα πολλά λινκς μας δένουν να βρεθούμε! Να αγκαλιαστούμε στην πράξη, σε γήπεδα και πλατείες, να κλείσουμε τα πισιά και να ανοίξουμε σπίτια! ΑΔΕΡΦΙΑ! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ! ’λλοι ξεκινάνε από άνθρωποι και γίνονται ανώμαλοι. Εμείς είμαστε ανΩΜΑλοί πρέπει να γίνουμε άνθρωποι!

Μωράκι μου! Σε αδίκησα! Πλακώθηκες στις δίαιτες, έκανες μια αποτρίχωση, πήρες και εκείνο το πτυχίο που το είχες ρίξει στον κόκορα, έγίνες ένα τεκνό! Τέλος πάντως αν όχι τεκνό βλέπεσαι! Μωρό μου! Συ μου χάραξες πορεία εσύ γλυκιά μου ΑνΩμαλίΑ!

ΑΔΕΡΦΙΑ! DO IT! Χέρι χέρι (Καρατζαφέρη;;) θα προχωρήσουμε! Ετοιμαστείτε. Πλυθείτε, ντυθείτε, ευπαρουσίαστοι και κυριλέ, αράξτε στα μόνιτορ και ξεκινάμε!

ΓΙΟΥΡΓΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! AEEEEEEERAAAAAAAAAAAA!
KYBERNAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!

TELOS POLEMIKOU ANAKOINOTHENTOS. 
___________________ 
ΣΗΜ. αυτά έγραψε στις 14-09-2002, στο κλαμπ μου ο dottore, που δεν έμαθα ποτέ ποιος είναι

505. Σημαντικές ταινίες, επίκαιρες και μη

BRAZIL, ΗΠΑ, 1985: Ταινία που πρέπει να δει καθένας τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του. σκηνοθεσία του Τέρυ Γκίλιαμ, παίζουν: Τζόναθαν Πράϊς, Μπομπ Χόσκινς, Ρ. ντε Νίρο (σε μικρό αλλά καθοριστικό ρόλο)

Αλλες ταινίες:

1. "Γιοζίμπο" Ιαπωνία, 1961, με τον αξεπέραστο Τοσίρο Μιφούνε. Μάθημα ζωής.

2. "Η γέφυρα του Αρνεμ" (A bridge too far) ΗΠΑ, 1977, επίκαιρη όσο δε λέγεται. Απέτυχε εισπρακτικά επειδή χάνουν οι καλοί αγγλοσάξωνες (σωστό μακελλειό) και κερδίζουν οι κακοί γερμανοί. Η φρίκη του πολέμου χωρίς ωραιοποίηση και ηρωοποίηση.
Παίζουν: Σων Κόννερυ, Ντερκ Μπόγκαρτ, Μαξ Σελ, κλπ καλοί ηθοποιοί.

3. Η σειρά ταινιών ντοκυμαντέρ "Σκυλίσια ζωή" Νο1, Νο2 και Νο3, του ιταλού σκηνοθέτη Τζιακοπέτι, που γυρίστηκαν σε περιοχές όλου του κόσμου, καθώς και στην ταραγμένη Αφρική την εποχή της "απελευθέρωσής" της (δεκαετία του '60).
Συγκλονιστικές ταινίες με αποτυπωμένη τη φρίκη της ανθρώπινης συμπεριφοράς σε κανονικά, καθημερινά μέτρα.
Οι δυο πρώτες είχαν την ανοχή των ισχυρών, η τρίτη όμως ενόχλησε παραπολύ και η ενόχληση μεταφέρθηκε στο σκηνοθέτη, που παρακαλούσε τους εκτελεστές να γίνονται οι εκτελέσεις το πρωϊ για να υπάρχει καλύτερος φωτισμός. Το πρόσχημα της "κακής αισθητικής" και του "εξευτελισμού του ανθρώπου" τον καταβρόχθισε μαζί με τη "Σκυλίσια ζωή Νο3".

Η "Σκυλίσια ζωή Νο 3" βγήκε απ' την κυκλοφορία, ο σκηνοθέτης εξαφανίστηκε απ' το προσκήνιο και πέθανε ξεχασμένος πριν λίγα χρόνια. Δεν ήταν άγγελος, ήταν πάντως πολύ τολμηρός και θρασύς για να διαταράξει τα λιμνάζοντα νερά της ευδαιμονίας και της "αισθητικής" που ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ προτάσσεται με τον έλεγχο των σκηνών-εικόνων φρίκης του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ πολέμου.

Αν βρείτε τις Νο1 και Νο2 δείτε τις, είναι γροθιές στο στομάχι. Η Νο 3 είναι γροθιά στο υπογάστριο, για όσους/ες έχουν γεννητικά όργανα.
___________
ΣΗΜ. από pathfinder, 29-03-2003

504. ΜΑΚΡΟΒΟΥΤΙ

Μακροβουτώ άπνους
εις πνέοντα άνεμον
επι των πνοών πίπτων
των πριονοκορυφών του ανέμου
πρηνηδόν
άνευ εισπνοής ανά πνοήν εξακολουθητικώς
εκπνέων αυτόν κατά ριπάς
και μηδέποτε εισπνέων

Μακροβουτώ διαπερνών
σίδηρον διάπυρον
εγγίζων φλόγαν
αναπεπταμένην
περιβεβλημένος μανδύαν πάγου
λευκός ως πνεύμα
και ως άλας θαλάσσης ευωδιάζον
την αλμύραν του ανέμου
Μακροβουτώ εις μήκος, πλάτος, βάθος
εις ύψος απροσπελάστων ορέων
βράχων υπεριπταμένων
άνευ θεμελίων
άνευ υπεδάφους
άνευ κορυφών
εισχωρών εν τω ορυκτώ
και αποχωρών μετά θλίψεως
Μακροβουτώ εν τέλει εις τον χρόνον
τον εντελώς άπατον
εξαπατών αυτόν
ότι τέλος έχει
________
από pathfinder, 18-07-2003, 12:13

503. πείραμα-01

O χρήστης termitis έγραψε:
>>Περπατούσαμε ξυπόλυτοι στ αγκάθια. Ευτυχώς είχαμε μαζί μας οινόπνευμα και ρίχναμε στις πληγές έτσι ώστε να μην κινδυνεύουμε να μολυνθούμε. Ξαφνικά το τοπίο άλλαξε. Το μονοπάτι είχε γεμίσει ξυράφια. Πρώτη φορά βλέπαμε ξυράφια σε καλλιέργειες. Η αλήθεια είναι ότι εγώ προσωπικά νόμιζα ότι κάπου τα φτιάχνουν και μετά τα πουλάνε στα περίπτερα. Λάθος μου και το παραδέχτηκα δημόσια. Από το πολύ αίμα που έτρεχε απο τα πόδια μας δεν καταλαβαίναμε καν τον πόνο από τα πόδια μας που είχαν γίνει κομάτια πατώντας πάνω στο περίεργο αυτό ξυραφοέδαφος. Σε λίγο άρχισε να νυχτώνει. Οι φωνές των λύκων είχαν αρχίσει να κάνουν συγχορδίες. Το μόνο που ξέραμε ήταν πως δεν σε πείραζαν παρά μόνο αν μύριζαν αίμα. Ευτυχώς είχε πολλά κουνούπια που είχαν κολήσει στα πόδια μας και πίναν όσο αίμα μπορούσαν από εκεί. Λίγο ακόμα και θα τη γλιτώναμε. Ήρθε όμως μια αγέλη λύκων κατά πάνω μας και...
>>
(συνέχεια απο: rodia)
...τότε, μαζί με τους λύκους -που είχαν σκληρές πατούσες ώστε να μη κόβονται- ήρθε και μια ιδέα φαεινή, που τη βάλαμε αμέσως σ' εφαρμογή:
Γδάραμε όλοι ταυτόχρονα τις γάμπες μας και αφήσαμε το δέρμα να το φάν οι λύκοι. Τα πόδια μας έγιναν ελαφρύτερα χωρίς δέρμα κι έτσι μπορέσαμε να τρέξουμε γρηγορότερα και να ξεφύγουμε κι απ' τα ξυράφια μα κι απ' τους λύκους με τις σκληρές πατούσες.
Βρήκαμε ένα χάνι να ξαποστάσουμε και να περιποιηθούμε τις πληγές μας. Το βράδυ όμως που ξεθεωμένοι ξαπλώσαμε για ύπνο... 

(συνέχεια απο: m_m)
>>
...καταλάβαμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον ταβερνιάρη. Μέσα από τα σκεπάσματα υπήρχαν μισοφαγωμένα ανθρώπινα πτώματα πλημμυρισμένα σε ζεστό αίμα. Ηταν προφανές ότι του διακόψαμε το δείπνο και δεν πρόλαβε να κρύψει τα ίχνη του. Ο ποιο παρατηρητικός της παρέας διαπίστωσε ότι οι δαγκωματιές δεν ήταν απόλυτα ανθρώπινες, οι κυνόδοντες έδειχναν μεγαλύτεροι από την υπόλοιπη οδοντοστοιχία. Αυτό μας οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο ταβερνιάρης είναι λυκάνθρωπος. Επίσης ήξερε ότι ανακαλύψαμε το μυστικό του και δεν θα μας άφηνε να φύγουμε ζωντανοί. Μας κυρίευσε πανικός και σε συνδυασμό με την κούραση δεν είχαμε κουράγιο ούτε καν για ψύχραιμες σκέψεις. Κάποιος πήδηξε από το παράθυρο με αποτέλεσμα να καταλήξει επάνω στο πλάτανο του κήπου και ένα κλαδί προκάλεσε διαμπερές τραύμα στον λαιμό του. Από την πληγή πετάχτηκε ένας πίδακας αίματος που σε λίγα δευτερόλεπτα έβαψε τον πλάτανο κατακόκκινο. Τα ζώα της νύχτας δεν έχασαν την ευκαιρία να πάρουν έναν μεζέ αφού τους προσφέρθηκε άκοπα. Δάγκωναν με μανία λες και έπαιρναν την εκδίκησή τους από τους ανθρωπους. Σε λίγη ώρα έκαναν την εμφάνισή τους και οι λύκοι, το περίεργο ήταν ότι δεν έδωσαν καμία σημασία στο πτώμα. Έκατσαν καρτερικά κάτω από το παράθυρο και περίμεναν. Που και που έδειχναν τα δόντια τους σε ένδειξη δύναμης, έμοιαζαν σαν να γέλαγαν και τα μάτια τους είχαν μια απόκοσμη σιγουριά. Η πόρτα ξαφνικά άνοιξε...
 
(συνέχεια απο: rodia)
>>
...και παρουσιάστηκε μεσ' στο ημίφως η κόρη του χανιτζή. Φορούσε ένα κατάμαυρο μανδύα που φούσκωνε. Κάτι είχε κρυμμένο απο κάτω. Μας έγνεψε σιωπηλά να τη ακολουθήσουμε...
Δε σκεφτόμαστε τίποτα καλύτερο να κάνουμε και προσεκτικά, χωρίς τον παραμικρό θόρυβο, πήγαμε ξωπίσω της...
Ανεβοκατεβαίναμε σκάλες, πηδάγαμε ποταμάκια, περνούσαμε κάτω απο σκοτεινες στοές, η πορεία φαινόταν ατελείωτη.
Φτάσαμε στο τέλος σ' ένα τεράστιο παγωμένο δωμάτιο χωρίς επίπλωση. Μόνο χαλιά είχε στρωμένα στο πάτωμα, χαλιά ποικιλλόχρωμα με παχύ πέλος -τα βήματά μας βούλιαζαν.
Τη ρωτήσαμε τ' όνομά της και είπε πως τη λέγαν Κλυταιμνήστρα.
- Ωραίο όνομα! Είπαμε με μια φωνή.
- Ευχαριστώ, είναι αρχαίο, απάντησε. Μήπως υπάρχει κανένας Αγαμέμνονας μεταξύ σας; Ρώτησε στη συν΄χεια.
- Αγαμέμνονας ήταν ο κολλητός που είχε πέσει πάνω στο δέντρο και τον έφαγ' η μαρμάγκα, της είπαμε.
- Εντάξει, δεν κινδυνεύετε τότε, είπε και μας έκλεισε το μάτι εγκαταλείποντας το δωμάτιο.
Μείναμε στο δωμάτιο αυτό αρκετή ώρα μουδιασμένοι. Ούτε ύπνος μας κολλούσε πια, παρ' όλο που το απαλό χαλί ήταν ότι έπρεπε για χαλαρωτική ξάπλα.
Απ' το ταβάνι κρέμονταν κυνηγετικά τρόπαια, τίγκα στο τρόπαιο ήταν. Σε μια στιγμή ακούστηκε ένα τρίξιμο και...
 
(συνέχεια απο: m_m)

...εμφανίστηκε μέσα στο δωμάτιο μία υπηρέτρια. Αφησε καθαρά ρούχα για τις γυναίκες και είπε στους άντρες να την ακολουθήσουν. Αν και υποσυνείδητα όλοι ήθελαν το κάνουν, το ένστικτο την επιβίωσης τους σταμάτησε. Δεν ξέραμε που θα τους πήγαινε ούτε τι θα τους έκανε. Το παρουσιαστικό της υπηρέτριας δεν έδειχνε κάτι ύποπτο, το αντίθετο μάλιστα, ήταν πολύ φιλικό και μάλλον σε προκαλούσε να κάνεις αυτό που θέλει. Μια γυναίκα της παρέας το εντόπισε αυτό και φώναξε δυνατά ότι αυτό ακριβός είναι το κόλπο. Να υποκύψουν οι άντρες στην ομορφιά της και να τους σκοτώσει. Όμως κανείς δεν είχε την διάθεση εκείνη την ώρα να φιλοσοφήσει ψυχολογικά διλήμματα, η κούραση ήταν μεγάλη. Υπέκυψαν στην αρχική επιθυμία τους και την ακολούθησαν, άλλωστε αν δεν ρισκάρεις δεν κερδίζεις. Στο δωμάτιο έμειναν μόνο οι γυναίκες και αποφάσισαν να δοκιμάσουν τα ρούχα. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να βρουν τα ρούχα που τους ταίριαζαν, γέλαγαν και υπήρχε μία περίεργη ανεμελιά λες και είχαν πάει διακοπές μόνες τους, οι άντρες είχαν σχεδόν ξεχαστεί. Τώρα ποιά σκέφτονταν πως θα βρουν κάτι να φάνε, το στομάχι είχε πάει στην πλάτη. Φώναζαν την Κλυταιμνήστρα την υπηρέτρια χτύπαγαν τους τοίχους αλλά τίποτα, καμία απάντηση. Ξαφνικά, από το ταβάνι έπεσε το πτώμα του Αγαμέμνονα. Τις κυρίευσε πανικός αγκαλιάστηκαν όλες μαζί και έκλαιγαν . Τι ήταν αυτό, το φαγητό ή κάποιο μήνυμα αναρωτιόντουσαν. Αμέσως μετά έπεσαν όλες με τα μούτρα στο φαγητό (δεν ήταν ώρα φιλοσοφικά διλήμματα). Γρήγορα διαπίστωσαν ότι η ανθρώπινη σάρκα είναι αρκετά γευστική ειδικά αν συνδυαστεί με κόκκινη σάλτσα. Επίσης το κεφαλάκι είχε ποιο πολύ ψαχνό απ' ότι στα άλλα ζώα. Μόνο το μυαλό μπορούσε να θρέψει έναν άνθρωπο, τα μάγουλα ήταν μούρλια καθώς και τα μάτια, η γλώσσα υπέροχη και τα αυτιά αν τα βουτήξεις στην σάλτα γίνονται φοβερές μπουκίτσες. Υπάρχουν και σημεία που τρώγονται ολόκληρα αφού δεν έχουν κόκαλο και σε συνδυασμό με την σάλτσα είναι όνειρο. Τα γεύτηκαν όλα οι γυναίκες μέσα στην πείνα τους χωρίς ηθικούς φραγμούς και έτσι ξαναπήραν δυνάμεις. Ο φίλος μέσα από τον θάνατό του έσωσε αρκετούς ανθρώπους. Κάποια στιγμή γύρισαν και άντρες, η χαρά ήταν μεγάλη αφού διαπιστώθηκε ότι δεν λείπει κανένας. Δεν έγινε κανέναν κακό το αντίθετο μάλιστα όλοι είχαν ένα περίεργο χαμόγελο στο πρόσωπό τους και έδειχναν κατενθουσιασμένοι. Ακόμα και το φαγητό που τους προσφέρθηκε, το αρνήθηκαν. Δεν είχαν όρεξη, το μόνο που ήθελαν ήταν να καπνίσουν και να κοιμηθούν. Μάταια οι γυναίκες προσπαθούσαν να μάθουν τι έγινε, δεν έλεγαν τίποτα είχαν δώσει όρκο ότι δεν θα μαθευτεί. Όμως μεταξύ τους ήξεραν, η Κλυταιμνήστρα τους έδειξε το νόημα της ζωής...
_____________
ΣΗΜ. πείραμα από pathfinder