1.723 Metropolis

το φιλμ το είδα λίγο πριν συμπληρώσω τα 15 μου χρόνια, μαζί με τα (πολύ μικρότερα) αδερφάκια μου, ήταν απαραίτητο να μας στείλουνε σινεμά. Λίγο πριν είχα δει νεκρό τον αγαπημένο μου θείο --σε ηλικία εξαδέλφου, μια ήτανε μόλις σαράντα μέρες μεγαλύτερός μου. Ηταν ένα παράξενο θέαμα να τον βλέπω ξαπλωμένο μέσα σε ένα φέρετρο στην αυλή του σπιτιού του και ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα έναν άνθρωπο (και μάλιστα παιδί) πεθαμένο. Πριν κάνα μήνα παίζαμε σκάκι και γελούσαμε και, μετά απο ένα μήνα στο νοσοκομείο, πάει, πέθανε.

Θα μπορούσε να ήταν οποιοδήποτε φιλμ εκείνο το βράδυ, αλλά έτυχε να παίζεται αυτο στο κοντινό θερινό σινεμά και αυτό έμεινε, λοιπόν, χαραγμένο στη μνήμη μου σαν ανεξίτηλη σφραγίδα. Τα μικρά δεν καταλάβαιναν και πολλά πράγματα, όλο ρωτούσανε τι γίνεται εδώ και τι γίνεται εκεί και απαντούσα υπομονετικά. Ετσι γνώρισα και τον Φριτς Λανγκ, βέβαια, αλλά η μουσική, ο απόκοσμος ήχος, δεν ξεχνιέται με τίποτα. Οπως και το μούδιασμα μπροστά στο αναπόφευκτο.

Μπορείς να τον ακούσεις σε 32 συνεχόμενα βιντεάκια εδω:

1.722 οδηγίες προς αποκλεισμένους συνταξιούχους

σού είπα να μη φτύνεις
τη λάμπα ασετυλίνης,
μη κάνεις εμετό
πάνω στο κινητό,
κράτα τα μάτια σου κλειστά,
τ' αυτάκια βουλωμένα,
πρόσεχε και τη μύτη σου,
μη τρέχει και τη χάσεις,
το στόμα σου άστο ανοιχτό,
με μύγες να χορτάσεις!
-------------
αν είσαι τυχερός, μπορεί να πετύχεις και ρομποτική μύγα..

1.721 Ντρουμ ντρουμ ντρουμ

Βαρύς αχός ακούγεται πολλά ντουφέκια πέφτουν.
Η Εύα κάνει πόλεμο με Βέλγους δικαστάδες,
κι ο δικηγόρος αλυχτά στα γαλλικά των Σπάτων,
Μαρκόπουλο και Κορωπί επήραν τα ζαμαί τους,
κι απόβραδο εβγήκανε ρηχά κωπηλατώντας,
μέσ' στα κανάλια πλατς και πλουτς να δώσουν συνεντεύξεις.

Οι ντουφεκιές ακούγονται κάθε λεπτό και ώρα,
τα ιδρωμένα τα κορμιά αλλάζουν μοντελάκια,
για να ριχτούν κοψοχρονιά πίσω στην άγρια πάλη,
στη μάχη των αόρατων και πλάνων κερδοσκόπων,
που εμφανίζονται τη μιά και χάνονται την άλλη,
μέσ' στα κανάλια της τιβί και μέσ' στα καταρράχια,
ως άλλοι κόκκινοι Βιετκόκγ και κίτρινοι εμπόροι,
κάνουν το βίο δύσκολο στην εύμορφη γυναίκα,
που τρέχει με τη τζάγκουαρ να σώσει Θερμοπύλες.

Εύα μου, πάρε τ' άρματα! φωνάζει ο Ιταλιάνος
και κυριεύει τα στενά ψαρεύοντας τζιπούρες,
ψαρεύοντας ακίνητα και δύο λαμποργκίνι,
ποντάροντας ομόλογα απλά και δομημένα,
ψάχνοντας τσέπες για φλουριά, σεντούκια για παράδες,
λογαριασμούς τραπεζικούς σ' Ευρώπες κι Ελβετίες,
και κυματίζοντας ψηλά την ένδοξη σημαία.

Αυτό το άγιο λάβαρο που ύψωνε ο πατέρας,
όταν λεβέντης γύρναγε στου κόμματος τα πόστα,
μη και το δει εχθρός κανείς και το παραξηγήσει,
και βουληθεί το ξάφρισμα να λάβει τέλος μαύρο,
και η κονόμα που άρχιζε να χτίζει μετερίζια,
στα όρη, στ' άγρια τα βουνά, στις έρημες Ευρώπες.

Εύα μας, μη κουράζεσαι και μη βαριανασαίνεις,
κάνε μονάχη τη δουλειά σα δεν βοηθούν οι άλλοι,
να αποτελειώσεις τους κακούς και φαύλους κερδοσκόπους,
ν' αρπάξεις όλο το μπερντέ απο τους Καταριάνους.

Μη μείνει ούτ' ευρώπουλο, μη περισσέψει σέντσι,
κάνε και γεύμα επίσημο και δείπνο άμα λάχει,
και η μεγάλη ανταμοιβή απ' το λαό θα φτάσει,
να ρουφιανεύει κινητά, μνημεία να τσιμεντάρει,
τον πονηρό υπάλληλο της φορομπηχτοσύνης,
να τόνε κάνει διευθυντή και υπουργό αντάμα.

Oλα να γίνουν νόμιμα, να χαίρεται η πλάση,
να κόβουν δέντρα στα βουνά, να καίνε τα περίσσια,
και ανεμογεννήτριες αβέρτα να φυτεύουν,
ν' ανταμειφθούν οι πράκτορες της κακοδαιμονίας,
και να ρημάξει, να καεί η έρμη μας πατρίδα,
μην απομείνει τίποτα, στάχτη και μπούρμπερη όλα.
___________________________
γράφτηκε στις 26 Δεκ. 2022 στο f/b

1.720 επικήδειος αναγκαστικός

πεθανε ο κουμπαρος του αγριανθρωπου απο το Βολο, που έτυχε να εχει μια αγριοφωνάρα, που μάγευε τα πλήθη του Βορρά με ψαγμένο νηπιακό στίχο. Δεν τον γνωριζα, ούτε και θα ήθελα, άρα θλίβομαι μόνο για την απώλεια μιας ζωής ακόμα, αλλά κάθε μέρα χάνονται χιλιάδες ζωές σε πολέμους, άνθρωποι μένουν άστεγοι (και) με τη βία, αρρώστειες θερίζουν, το ΕΣΥ σέρνεται, η μοίρα κατατρέχει (και) τη χώρα μας, οι δρακουλιάρηδες χορεύουνε στα απομεινάρια της αξιοπρέπειάς μας. Δεν βρίσκω λόγο λοιπόν να στεναχωρηθώ για έναν πλούσιο που έφυγε απο τη ζωή αφήνοντας παρακαταθήκη μερικές άχρηστες (και επιβλαβείς για την αισθητική) γκαριξιές. Ούτε ένα καλό αναφέρθηκε πως έπραξε.

1.719 ετυμολογία καψουρική

το ρ. καψουρεύομαι είναι λέξη σύνθετη : από καψου+ρεύομαι, εκσφενδονίζεται όπως το ρέψιμο μετά απο βαρυστομαχιά κατόπιν αναλώσεως καφτερών τροφών (π.χ. πιπεριες βορειας προέλευσης), αλλά και η καψούρα είναι επίσης σύνθετη λέξη : καψ+ούρα, δηλώνοντας τα καφτά υγρά που ρέουν άνευ αναστολής/συστολής, οταν καταλαμβάνεται ο οργανισμός από συχνουρία ένεκα ακαταπαύστου οινοποσίας. Αυτά και μακριά απο μας.

1.718 "μικρανία"

μια διαφήμιση παυσίπονου δείχνει ενα ευτυχισμένο κοριτσάκι που «τα κάνει όλα καλύτερα με τον μπαμπά όταν η μαμά έχει "μικρανία"» καθώς λέει το ίδιο το κοριτσάκι. Αναρωτιέμαι λοιπόν πόσο μεγάλη σημασία έχουν, πόσο ευθύνονται οι διαφημίσεις για την κατάσταση που ζούμε σήμερα και τολμώ να αναλύσω τη συγκεκριμένη διαφήμιση. Από κάπου πρέπει να ξεκινάει κανεις, ετσι δεν ειναι; Πάμε λοιπόν:

1. το κοριτσάκι δεν ειναι και τόσο μικρό ωστε να μη γνωριζει την λεξη ημικρανία. Φαινεται να βρισκεται σε προεφηβικη ηλικια, γύρω στα 10-12. Τη λέει επίτηδες λάθος χαριεντιζόμενο μπροστά στο μπαμπά; πιθανότατα. Εξ ίσου πιθανόν είναι να μη τη γνωρίζει.

2. Γιατί το κοριτσάκι δεν γνωρίζει την λέξη ημικρανία; επειδή δεν την έχει επικαλεστεί ακόμα, πράγμα που θα κάνει σε καμμιά 15ριά χρόνια όταν θα θέλει να αποφύγει μερικές επιβεβλημένες υποχρεώσεις, π.χ. τις συζυγικές.

3. Γιατί χαριεντίζεται μπροστά στον μπαμπά; επειδή μάλλον κάνει πρόβα στον μελλοντικό της ρόλο ως γυναίκας πλανεύτρας και, κυρίως, ως συζύγου.

4. Γιατί το κοριτσάκι "τα κάνει όλα καλύτερα" με τον μπαμπά και δεν στέκεται κοντά στη μαμά να τη συνδράμει στην πάθησή της; επειδή υπάρχει το διαφημιζόμενο παυσίπονο, που ξεπετιέται στην οθόνη ως απο μηχανής θεός!

5. Υποθέτω ότι η διαφήμιση θέλει να δείξει ότι μπαμπάς και κόρη συνεργάζονται κάνοντας τις δουλειές που θα έκανε η μαμά αν δεν είχε ημικρανία. Προτείνοντας το παυσίπονο, η μαμά θα ανακτήσει τις δυνάμεις της και θα κάνει τις δουλειές που "πρέπει" να κάνει μια σύζυγος και μητέρα, αφήνοντας ήσυχους μπαμπά και κόρη στις δικες τους ασχολίες.

6. Τα υπόλοιπα μπορείς να τα φανταστείς, γι αυτό δεν συνεχίζω. Καλές γιορτές!

1.717 Χριστούγεννα

από τη νηπιακή μου ηλικία, τα Χριστούγεννα μου προκαλούσαν πόνο και θλίψη για κάποιον απροσδιόριστο λόγο. Δεν ήμουν αρκετά μεγάλο παιδάκι ώστε να έρχεται στο νου μου το Πάσχα και να με προβληματίζει, όχι, κι ακόμα ψάχνω να βρω πού να οφείλεται αυτή η άρνηση εορτασμού των Χριστουγέννων. Φαινομενικά γιόρταζα βέβαια, αλλά εντελώς επιφανειακά, υποκρινόμενη "για τα παιδιά" ή "για να μη χαλάσω τη διάθεση των άλλων", αλλά μέσα μου ένοιωθα αποτροπιασμό για αυτή τη Μεγάλη Κοροϊδία.

1.716 funEL βαρύ πακέτο

ο/οι προφητικός/οί funEL αποκάλυψε/ψαν εγκαίρως:
"Είμαστε ταγμένοι στην υπηρεσία της Βλακείας σαν υπέρτατο αγαθό. Τη σημαντικότερη πολιτιστική Δύναμη. Μια Δύναμη που έφτιαξε αυτοκρατορίες, θρησκείες, ιδεολογίες, σύνορα, οπαδούς, πιστούς, νικητές και νικημένους. Ανήκουμε στη μεγάλη οικογένεια των Παρασίτων. Κάτι σαν το καρκίνωμα των ανθρώπων στον πλανήτη. Ροκανίζουμε το κλαδί που καθόμαστε. Η μούχλα στο σάπιο. Τρεφόμαστε με Σκουπίδια, Απόβλητα και Παράνοια. Θα χαθούμε μαζί με αυτά."

1.715 η στιγμή

Κυρίες και Κύριοι, βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι έφτασε η στιγμή που περιμένατε!

Κυρίες και Κύριοι, δυστυχώς η στιγμή που περιμένατε με αγωνία μόλις χάθηκε: πέρασε χωρίς να καταλάβετε ότι αυτή ήταν η στιγμή που περιμένατε, οπότε θα περιμένετε άλλον ένα χρόνο μήπως ξανάρθει!

1.714 αποτροπιασμός!

κάποτε (το 2005 νομίζω) είχα στείλει μια συμμετοχή σε διαγωνισμό για θεατρικό έργο, έλαβα 5 χειρόγραφες γραμμές με μολύβι (στην τελευταία σελίδα ενός από τα αντίγραφα που μου επεστράφησαν) σαν "κριτική" ή σημάδι πως από κάποιον διαβάστηκε το κείμενο, κριτική που εξέφραζε τον αποτροπιασμό του/της αναγνώστη/τριας και αυτό ήταν όλο. Κάπου τα έχω χαντακωμένα να μη τα βλέπω. Φυσικά, δεν ξανάστειλα τίποτα και πουθενά.

1.713 το πουλόβερ

τα παλιά τα χρόνια, το "πουλόβερ" δεν είχε μανίκια: ήταν αυτό το μικρό ζεστό ρουχαλάκι που έμοιαζε με πλεχτό γιλέκο, φοριόταν πάνω από πουκάμισα και μπλούζες και, επειδή ακριβώς δεν είχε μανίκια, ο παπούς μου το έλεγε "κουλόβερ".

1.712 ο συλλέκτης των τίποτα

®Rodia (σύντομα στις οθόνες)

1.711 γάμοι-μαρτύρια

θυμώνω με κάτι γυναίκες που, θέλοντας (υποτίθεται) να περιφρουρήσουν το γάμο και την οικογένεια, συντηρούν μια κατάσταση νοσηρή που βλάπτει όχι μονάχα τις ίδιες (που είναι επιλογή τους στο κάτω κάτω να την υφίστανται) αλλά κυρίως τα παιδιά τους.

1.710 ενα παράξενο μήνυμα

«Έχω μια τρομερή ερώτηση σχετικά με την κοινοποίηση αυτής της ανάρτησης, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή. Καλώ και ευχαριστώ τον Παντοδύναμο που μένει ζωντανός για λίγες μέρες. Είμαι χήρα χωρίς παιδιά, ο άντρας μου πέθανε σε ατύχημα, έμεινα μόνη με μια αρρώστια που εισέβαλε στο σώμα μου. Οι γιατροί είπαν ότι αυτή η ασθένεια ήταν θανατηφόρα και δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα για μένα, οπότε τον άφησα να μείνει εδώ για λίγες μέρες. Όσον αφορά την κληρονομιά μου, χαρίζω 350.000 ευρώ σε κάθε σοβαρό, έντιμο και αξιοσέβαστο άνθρωπο που αξίζει να εμπιστευτεί σε ορφανά και άστεγους. Αν ενδιαφέρεσαι και έχεις καλή καρδιά ❤»
___________________
αυτό μου έστειλαν στις 17 Δεκ. 2023 κι αν βγάλεις άκρη, πες μου

1.709 ο γιος της μπακάλαινας

δίπλα στο παλιό γραφείο ήταν ένα μπακαλικάκι και ο γιος της μπακάλαινας -ωραιότατος νέος και σεμνός- δεν ήθελε να κρατήσει το μαγαζί και πραγματοποίησε το όνειρό του να γίνει σεκιουριτάς. Παραξενεύτηκα και ρώτησα γιατί δεν ήθελε να σπουδάσει κάτι και η απάντηση που με αποστόμωσε ήταν "για τα λεφτά και τη στολή". Λογαριάζω πως σήμερα θα κοντεύει τα πενήντα.

1.708 ομφαλοσκοπούμε;

η φίλη μου η Εμμα φεύγει για Ντουμπάι, όπου θα μείνει κανα μήνα σε συγγενείς που εργάζονται εκειπέρα. Η φίλη μου η Εμμα είναι πρακτικός και αισιόδοξος άνθρωπος (μου βάζει τα γυαλιά λέμε) και όταν μου λέει "γίνονται θαύματα, οπωσδήποτε πρέπει να κάνεις ένα ταξίδι να δεις με τα μάτια σου" και "η Ασία πρωτοπορεί σε κάθε τομέα, παντού" λαβαίνω σοβαρά υπόψη τα λόγια της και αν περισσεύανε δυνάμεις ίσως και να πήγαινα. Σκέφτομαι ώρες ώρες μήπως ομφαλοσκοπούμε εμείς οι ευρωπαίοι και δεν θα μας βγει σε καλό.

1.707 Ιστορικό ανέκδοτο

πάνω στης Τροίας τα βουνά
κάποιοι απλώναν τραχανά!

1.706 λαιμητόμος!

-- μπήκε ο Μακρόν σε Καραντίνα!
φώναξε έξαλλη η φίλη μου η Ντίνα
και της αποκρίθηκα συντόμως:
-- άλλο Καραντίνα κι άλλο λαιμητόμος!

1.705 περί φιλοξενίας

Η φιλοξενία στα νησιά του '65 ήταν πράγμα άγνωστο στις περιοχές της παραμεθορίου την ίδια εποχή, όπου κανεις δεν επιτρεπόταν να πάει τότε χωρίς άδεια/χαρτί της αστυνομίας, τα σπίτια κλειστά, αμπαρωμένα για κάθε ξένο, η ομιλία ακατάληπτη, η ομάδα μας νοίκιασε το δωμάτιο πάνω από το φούρνο του χωριού, πόναγε το δόντι μου και η φουρνάρισσα έφερε ούζο να το τρίψω να περάσει, τέσσερις νομά- σ' ένα δωμά- σαν το άσμα δείχνει, παρατρίχα "του κουρίτσ'" να μείνει "στου διάδρουμου" αλλά τη γλίτωσα, την επόμενη μέρα φύγαμε τροχάδην για το επόμενο χωριό που ήταν πιο εκπολιτισμένο ένεκα οι πόντιοι με τα ΤΕΑ και τον παπά, ιστορίες δι αγρίους θα λέγαμε σήμερα.

1.704 ποιο είναι το πολεμικό γονίδιο; το τεστοστερόνι!

θα πρότεινα στους θερμοκέφαλους να κοιτάξουν με τόλμη τη μεγάλη εικόνα και όχι αυτήν που περιορίζεται από τον φόβο που γεννιέται με τη συνδρομή του πολεμικού γονιδίου (ίδιον της φύσης του ανδρός) και το οποίο, σε μια αέναη κυκλωτική κίνηση, τροφοδοτεί τον φόβο που καλεί σε πόλεμο και άντε φτου κι απ' την αρχή. Αλλά τι να προτείνω πχια; σάμπως ξέρω από πολεμικά πράγματα και συγκυρίες;

1.703 περί Λευτέρηδων

θυμάμαι και τον Λευτέρη, που χάρη σε αυτόν έμαθα ότι και οι μηχανολόγοι έχουν ψυχή και δεν είναι βάρβαροι, όπως προσπαθούσε να μας πείσει (δια της επαναλήψεως) ο κ. Μουτσόπουλος, τότε, παλιά, και ο Λευτέρης όχι μόνο ήταν ένας άσσος στη δουλειά του αλλά και αδαμάντινος χαρακτήρας, που λένε, και χιουμορίστας απίθανος, και ποιητής επιπλέον και του εύχομαι Χρόνια Πολλά, Χαρούμενα και Τυχερά!! όπου και να βρίσκεται και το ίδιο επίσης εύχομαι στο σιδερά μου τον Λευτέρη! Απίστευτος σιδεράς, με τεράστια φαντασία.

1.702 το σκαντζοχοιράκι

καναδυό φορές το χρόνο, ερχόταν από το χωριό η γιαγιά μου η βλάχα να μας δει και μια φορά έτυχε να είναι καλοκαίρι, πηγαίναμε μεγάλες βόλτες με τη γιαγιά μου και μου μάθαινε τα χόρτα και τα ζούδια, καμμιά φορά χτίζαμε και σπιτάκια από πέτρες, αυτή η γιαγιά ήταν πολύ ανθεκτική στο περπάτημα και υπομονετική στις ερωτήσεις μου που οι μεγάλοι τις βρίσκανε παράξενες, και μια φορά συναντήσαμε μια γκριζωπή αγκαθωτή μπαλίτσα και όρμησα να την πιάσω αλλά η γιαγιά με πρόλαβε και την σήκωσε με τέχνη κι η μπάλα άνοιξε εμφανίζοντας μέσα της ένα ροζουλί πλασματάκι και ρώτησα "τι είναι αυτό γιαγιά;" και μου απάντησε "ένας μικρός σκαντζόχοιρος" και ξαναρώτησα "τι τρώει γιαγιά;" και "του αρέσουν τα σταφύλια" μου είπε και τον πήραμε σπίτι και τον βάλαμε σε ένα μεγάλο μπρούτζινο ταψί κάτω από την παγωνιέρα μαζί με μπόλικες ρόγες σταφυλιού, από τα σταφύλια που μας είχε φέρει από το χωριό μέσα σε ένα καλάθι με πανί ραμμένο από πάνω του, αλλά την άλλη μέρα που πήγα να χαιρετήσω το σκαντζοχοιράκι δεν το βρήκα στη θέση του, το είχε στείλει η μάνα μου να βρει τη μαμά του που σίγουρα θα είχε ανησυχήσει από την απουσία του. Ετσι κάνουν όλες οι μαμάδες: ανησυχούν.

1.701 ένας αρχοντάνθρωπος

ανέκαθεν με τρομάζαν οι αρχοντάνθρωποι, αυτοί με την ψηλή και ογκώδη σιλουέτα, οι κινούμενοι σαν θωρηκτά σε φουρτούνα, ένοιωθα πολύ λίγη μπροστά τους, αλλά χτες είδα στο ταχυδρομείο έναν, τη στιγμή που έμπαινα ενώ έφευγε, με βλέμμα οξύ που κοίταζε κάτω, λες και ήθελε να τρυπήσει το μωσαϊκό ήταν, ίσως για να αποφύγει να διαπεράσει κανέναν άλλον άνθρωπο από όσους στεκόμασταν στην ουρά και, τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως να είχε γίνει ένας μετανοιωμένος αρχοντάνθρωπος επειδή θα κατάλαβε ότι η αρχοντιά δεν φτουράει στις μέρες μας και αυτό που επιβάλλεται πλέον είναι η δηθενιά και η αγραμματοσύνη και απλώς προσπαθούσε να περνάει απαρατήρητος κοιτάζοντας χάμω

1.700 περί αναχωρητών

παλιά, εκφράζοντας σε κάποιον Δάσκαλό μου, όλη την ανησυχία περί κοινωνικών, κλπ, ζητημάτων, έλαβα την απάντηση "ωραία, σκέφτεσαι λοιπόν να αναχωρήσεις;" και το μυαλό μου έκανε δέκα τούμπες στον αέρα όταν κατακλύστηκε από εικόνες στυλιτών μοναχών και άλλων αναχωρητών!

1.699 ανθρώπινο κεφάλαιο

Αφού καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία εξ αμελείας και εγκληματική αμέλεια, ο Λούκα ολοκληρώνει την ποινή του το επόμενο Φθινόπωρο. Η ασφαλιστική εταιρεία του Μασιμιλιάνο διαπραγματεύτηκε με την οικογένεια του θύματος, Φαμπρίτσιο Λούπι, και συμφώνησαν σε διακανονισμό 218.976 €.

Αυτά τα ποσά προσδιορίζονται από συγκεκριμένους παράγοντες: το προσδόκιμο ζωής του ατόμου, τα εισοδήματά του, την ποιότητα των συναισθηματικών δεσμών. Οι ασφαλιστικές εταιρείες το αποκαλούν "ανθρώπινο κεφάλαιο".

1.698 ένας πραγματιστής

σήμερα το πρωί συνάντησα ένα φίλο, αδελφό της φίλης μου της Χαριτίνης (που εγινε θεούσα, καθως ξες, αλλα ο αδελφός απο άλλο ανέκδοτο) και συζητήσαμε λίγο για την κατάσταση. Μου είπε λοιπόν με ύφος σοβαρό (ειχε ανεκαθεν ενα τροπο να κάνει τον σοβαρό απέναντί μου, αν και μερικά χρονάκια μικρότερος) μου είπε λοιπόν «εγώ, καθως ξερεις, είμαι πραγματιστής και ξέρω. Θα γίνει πόλεμος και θα καταστραφούν όλα.»

Δυσπιστώ απο φυσικού μου όταν καποιος ξεκινάει μια φράση με το "εγώ", πράγμα που σημαίνει (ετσι νομιζω τουλάχιστον) ότι προβάλλει τον εαυτο του επειδή δεν τού'χει και τόση εμπιστοσύνη! απάντησα λοιπόν ότι ζω απο περιέργεια γιατι θέλω να δω τι θα γινει παρακάτω, θυμίζοντάς του κιόλας ότι τα ίδια έλεγε και πριν πενήντα χρόνια (θυμαμαι πανάθεμά με πχια!) τότε με την κρίση του πετρελαίου το '73, συμβουλεύοντας να πάμε να φύγουμε γιατί θα ανάψει μπαρούτι, κλπ κλπ.

Εκείνος πήρε των ομματιων του βεβαια κι εφυγε, αλλά... ξαναγύρισε γιατι δεν τον σήκωνε το κλίμα! Δεν εκανε παιδια για τον ίδιο λογο: το φόβο της εξαφανισης του κοσμου και σημερα μού είπε «α, θυμάσαι, ε; ευτυχως που δεν εχω παιδια!»

Βρήκα κατι προχειρο να πω για να ξεφύγω και να συνεχίσω το δρόμο μου, σκεπτόμενη αν άνθρωποι μορφωμενοι σαν κι αυτον έχουνε παρόμοιες ιδέες όντας κατω απο τα βαρίδια του φόβου, τι να πουνε οι άλλοι; Αυτά.
_____________________
8 Δεκ. 2022, f/b

1.697 προ Κρίσης

το 2001 ένα παλιό αξιόπιστο χρηματιστηριακό γραφείο έκλεισε. Ο ιδιοκτήτης του, σοβαρός άνθρωπος (υπήρχαν σοβαροί χρηματιστές π.Κ.=προ Κρίσης) το πούλησε για να μη μείνουν οι υπάλληλοι στον αέρα και πήγε στο χωριό του. Ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει, είχε βοηθήσει πολύ κόσμο ο κ. Χ.

1.696 δημοσκοπήσεις

τις προάλλες μου τηλεφώνησε μια ευγενική κυρία και, αφού αποκάλυψε το όνομα και το επίθετό της, με ρώτησε ευγενικά αν ήθελα να πάρω μέρος σε μια δημοσκόπηση για ένα ανώδυνο θέμα, όπως π.χ. το μπρόκολο, απάντησα "ναι, οπωσδήποτε, μου αρέσει το μπρόκολο" και η κυρία συνέχισε (αφού δήλωσε ότι η συνομιλία καταγράφεται) ρωτώντας με αν τηλεφώνησε σε σπίτι ή σε επαγγελματικό χώρο, απάντησα "σπίτι βέβαια, τέτοια ώρα" (ήταν 10 το βράδυ) και συνέχισε δηλώντας κάτι περί προσωπικών δεδομένων, κλπ, ότι θα κρατηθούν και θα χρησιμοποιηθούν επί 3 μήνες από διάφορες εταιρείες που δεν συγκράτησα και ρώτησε αν το σπίτι είναι μόνιμη κατοικία ή εξοχικό κι εκεί πάνω αναρωτήθηκα (από μέσα μου) πού να πήγε το θέμα "μπρόκολο" και απάντησα "δεν ενδιαφέρομαι να συνεχίσω, ευχαριστώ πολύ, καληνύχτα σας" κι έτσι δεν έμαθα τις υπόλοιπες ερωτήσεις, που είμαι βέβαιη ότι δεν θα αφορούσαν καθόλου το μπρόκολο

μαλλον θα ρωτούσε πόσα δωματια εχει το σπιτι, αν ειναι δικο μου, τι βρακι φοράω, αν φοράω, κλπ κλπ
___________________
5 Δεκ 2018, f/b

1.695 κώδικες επικοινωνίας

χάνεται ένας άνθρωπος και μαζί του χάνονται ένα σωρό κώδικες επικοινωνίας, γιατί κάθε άνθρωπος επικοινωνεί με κάθε άλλον άνθρωπο ξεχωριστά χρησιμοποιώντας διαφορετικό κώδικα ώστε να ανταλλάξει γνώμες, να σχολιάσει, να κάνει αυτό που λέγεται "επικοινωνία". Αλλιώς συνομιλεί π.χ. ο πατέρας με την κόρη, ο πατέρας με το γιο, ο ίδιος πατέρας με τυχόν άλλο παιδι δικό του ή ξένο, αλλιώς με τη γυναίκα του, αλλιώς με τον δικό του πατέρα, με τη μάνα με τον κάθε αδελφό / αδελφή, με κάθε φίλο, κλπ, όπως και η γυναίκα έχει αντίστοιχους κώδικες επικοινωνίας με τους ανθρώπους που την περιβάλλουν, και καθώς βλέπεις μαζεύτηκαν κιόλας καμμιά εκατοστή κώδικες ακτινωτά γύρω από ένα ζευγάρι ανθρώπων και, πέρα από την απώλεια της ζωής ενός ανθρώπου, χάνονται χιλιάδες κώδικες. Δεν είναι λοιπόν μονάχα η γλώσσα που συνδέει τους ανθρώπους, είναι και ο τρόπος επικοινωνίας μεταξύ του καθένα με τον κάθε άλλον που εκφράζει κάτι τι πέρα από τη γλώσσα: τα άπειρα διαφορετικά συναισθήματα. Ισως γι αυτό η γλώσσα των ηγετών / πολιτικών να χαρακτηρίζεται ως "ξύλινη", επειδή δεν έχει άρωμα και χρώμα και απορώ πώς γίνεται αυτοί οι άνθρωποι να είναι αγαπητοί και να έχουν οπαδούς και θαυμαστές. Τι να συμβαίνει άραγε;

1.694 η Κοκκινοσκουφίτσα αλλιώς

ισως να υπηρξα το μοναδικο παιδακι που στενοχωριόμουν στο τέλος του παραμυθιού: δεν μου αρεσε καθολου που σκοτωνότανε ο λύκος και θύμωνα πολυ με τον κυνηγό (από πού ξεφύτρωνε πάλι αυτός; δεν θα μπορούσε η Κοκκινοσκουφίτσα να δώσει το καλαθάκι στον καημένο το Λύκο; ή έστω να καθόντουσαν και να τρώγανε μαζί τις λιχουδιές που περιείχε; γιατί η Κοκκινοσκουφίτσα έπρεπε σώνει και καλά να δίνει λογαριασμό στη μαμά και στη γιαγιά της; κι αυτή η γιαγιά, αφού ηταν άρρωστη, γιατί δεν φώναζε το γιατρό; κλπ κλπ)

1.693 Οργανωτικό τέρας

παλιά, ξεκινούσα τη μέρα με το χαρτάκι όπου είχα σημειώσει αποβραδίς τις δουλειές της επομένης με κάθε λεπτομέρεια και συνήθως τα κατάφερνα να τα φέρνω βόλτα όλα μέσα στον υπολογισμένο χρόνο. Οργανωτικό τέρας, με λέγαν οι φίλοι και οι οχτροί, καθένας με το ειδικό νόημα που έδινε στο χαρακτηρισμό. Εδώ και αρκετά χρονάκια σταμάτησα αυτοβούλως το άθλημα και θαυμάζω που όλα εξακολουθούν να πηγαίνουνε ρολόϊ, σαν το ρυάκι που τρέχει χωρίς να το σπρώχνει κανείς!!

1.692 Τασσώ και «INDEX»

η Τασσώ Καβαδία για τον έρωτα της ζωής της: «Αυτόν δεν τον τρέλανα, ήταν τρελός, ωραίος τρελός από μόνος του». Ήταν ο δημοσιογράφος Βασίλης Καζαντζής, ο «INDEX» των Επικαίρων και των Εικόνων. «Ζήσαμε 10 χρόνια παράνομα και μετά, ένα χρόνο πριν από την εφταετία, παντρευτήκαμε».

το θυμάμαι αυτό το χαρούμενο ζευγάρι να τα κουτσοπίνει στο μπαρ του Μίμη του Κουμπιά. Κάποτε θα γραψω και γι αυτον τον χρυσό άνθρωπο που πέθανε νεότατος.

1.691 χρώματα κι αρώματα

στην πάροδο της οδού Καψάλη είχε ανοίξει παλιά ένα αρωματοπωλείο και πούλαγε σε τιμή πολύ χαμηλή κάθε είδους άρωμα και μια φορά μπήκα μέσα και τρελλάθηκα λέμε τόσο πολύ που τα δοκίμασα όλα σχεδόν, από 3-4 αρώματα σε κάθε χέρι, ξεκινώντας από τον καρπό ίσαμε το εσωτερικό του αγκώνα. Μάλιστα. Ορκίζομαι κιόλας, αν δε με πιστεύεις! Οταν μπήκα στο γραφείο μοσχοβόλησε ο τόπος, έβαλα το σύμπαν να μυρίσει και να εκφέρει γνώμη, δυστυχώς οι γνώμες ήταν διαφορετικές, πράγμα που με ανάγκασε να ακολουθήσω το ένστικτό μου: ψώνισα 2-3 μονάχα, αυτά που μου άρεσαν τότε και από αυτά θυμάμαι καλά μονάχα ένα, κάτι σαν "ρωσικό δέρμα" λεγόταν. Τώρα πλέον δεν φοράω αρώματα, διαλέγω απλώς με προσοχή το αφρόλουτρό μου

1.690 συνταραχτικά όμορφο

όταν σκοτώνονται, τουφεκίζονται, πνίγονται, συνθλίβονται, χιλιάδες άνθρωποι, είναι αριθμοί. Οταν ένας άνθρωπος παθαίνει κάτι τρομερό, παύει να είναι αριθμός και γίνεται ο διπλανός μου/μας επειδή η αναγωγή είναι εύκολη: συμβαίνει κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθενα. Είναι λογικό, δλδ, να συμβεί κάτι αναπάντεχο στον καθένα, έστω κι αν πρόκειται για κάτι τι φοβερό. Το να συμβεί κάτι φοβερό σε χιλιάδες κόσμο είναι έξω από τη λογική του ανθρώπου, η λογική παραδίδει τα όπλα και, στην περίπτωση αυτή βρίσκει χώρο να χορέψει ο παραλογισμός: συμβαίνει κάτι τι το ασύλληπτο για τα όρια της σκέψης μου/μας.

Τι θα γινόταν, άραγε, αν συνέβαινε κάτι τι συνταραχτικά όμορφο, αν πλημμύριζε από ευτυχία ο πλανήτης, αν ο κόσμος γινότανε ξαφνικά υπέροχος; τόσο δύσκολο είναι;

Νομίζω ότι αυτό είναι το εύκολο, αλλά μάς έχουνε διδάξει ότι τα δύσκολα είναι για τους ήρωες, ενώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: τα εύκολα χρειάζεται να πετύχουμε. Τα εύκολα και τα απλά. Και σε αυτά ο ηρωϊσμός είναι αχρείαστος: αρκεί η ανθρωπιά για να κερδηθούν.