421. Το Τζοκοντάκι

Ελλειψα για λίγο. Τις είχα αφήσει μόνες να παίζουν στο παλιό σπίτι. Ημουν ήσυχη, επειδή τα ξέρω τα παιδιά μου. Γύρισα και τις βρήκα να μασκαρεύονται σκασμένες στα γέλια. Δεν ήταν η πρώτη φορά που αντίκρυζα τόση χαρά στα προσωπάκια τους, αλλά ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα να τα απαθανατίσω, να παγώσω αυτή τη χαρούμενη στιγμή. Στη βράση κολλάει το σίδερο, καθώς λέει η παροιμία. Ετρεξα και πήρα τη μηχανή και να το αποτέλεσμα! Συγκινούμαι πολύ κάθε φορά που βλέπω αυτή τη φωτογραφία. Το μυστηριώδες χαμόγελο ικανοποίησης απο τη μικρή -σκέτο Τζοκοντάκι!- και το πλατύ φωτεινό γέλιο της μεγάλης, σαν να λέει "κοίταξε μαμά τι καλά που τα κατάφερα!"