52-SU DOKU

Λύνω SU DOKU. Δε μου βγαίνει το τελευταίο. Δε μου φτάνουνε όλα, δε μου βγαίνει και το SU DOKU. ΑΜΑΝ! Ωραίο επιφώνημα αυτό το "ΑΜΑΝ" αλλά δεν ξέρω τι σημαίνει. Αν μάθω, μπορεί και να μη μου αρέσει, οπότε ας μείνω στην άγνοια. Το να αγνοώ με κάνει πιο αθώα.. ή όχι..???.. Πρέπει να είμαι στην τσίτα για κανα δίωρο ακόμα. ΑΜΑΝ!

51-Είναι αργά και το σουβλατζίδικο έκλεισε.

Δεν πειράζει. Να τηγανίσω πατάτες ή να φτιάξω μια τονοσαλάτα; Θεονήστικη και ψόφια από κούραση είμαι. Οχι τη γλυκειά κούραση που αφήνει μια ενδιαφέρουσα ενασχόληση, αλλά την κούραση της αγγαρείας. Η ενασχόληση με τον πλησίον, όταν βελτίωση δεν είναι ορατή στον ορίζοντα, απονευρώνει τη διάθεση να συνεχίσω την προσπάθεια. Αν σταματήσω τώρα, αυτό θα σημάνει ένα θάνατο. Η βλακεία με κουράζει, φοβάμαι μην είναι κολλητική, μη φτάσουμε να λέμε «σέρνεται βλακεία» όπως λέμε «σέρνεται γρίππη». Για όποιον δεν κατάλαβε -και για μένα το γράφω, να το καταλάβω και'γώ- ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΘΥΜΩΜΕΝΗ.

Θα πλυθώ, θα φάω και μετά θα πάρω το φάρμακό μου: Θα ζωγραφίσω.


ΘΑ.

ΣΕ ΛΙΓΟ.

50-προχωρώντας πάνω στα ίχνη του Luigi Pirandello

Προχωρούμε στη ζωή γεμάτοι άρνηση για τη ζωή, ακριβώς επειδή το κτήνος είναι που συντηρεί τη ζωή. Αυτό που θεωρείται ζωώδες και καταπιέζεται, αυτό είναι που αναπαράγει το είδος μας.

Προχωρούμε στη ζωή αποφεύγοντας τη χαρά της, θέλοντας να ελέγξουμε την ορμή μας. Με την επιθυμία να στεφθούμε νικητές σε έναν επινοημένο πόλεμο, υποκρινόμαστε πως αγνοούμε την αναίμακτη, την ειρηνική επίλυση του (δημιουργημένου από το μυαλό μας) προβλήματος.

Αντί να πολεμούμε το κτήνος, δεν σκεφτήκαμε να το αφήσουμε ελεύθερο να δρα στη θέση όπου η Φύση του όρισε: Στο σώμα μας. Μιλούμε για έρωτα, θέλουμε να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, αλλά διανθίζουμε την επιθυμία μας με φανταστικές εικόνες, άϋλες και άπιαστες. Ο έρωτας εκπνέει επειδή ασφυκτιά -τα πνευμόνια του είναι γεμάτα μεταξωτές κορδέλες.

Το πρόβλημα είναι ότι νικήσαμε το ζώο, αλλά άνθρωποι δεν γίναμε. Ο άνθρωπος είναι και τα δυο, απέξω ζώο κι απομέσα νους.

Αγαπητέ Luigi, το πρόβλημα είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που αναφέρεις στο ρητό σου: Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε καταφέρει να κάνουμε το ζώο να σκέφτεται.
Οι σκέψεις μας είναι κτηνώδεις, εκφράζουν καταστάσεις νοσηρές, είναι αντιανθρώπινες, στρέφονται εναντίον του ανθρώπου και της ανθρωπιάς. Η λογική διεργασία είναι το ζενίθ στη βαθμολογία του κτήνους που περπατά πλέον ορθό. Ο ορθός λόγος είναι ανάπηρος χωρίς την/μία πράξη ανθρωπιάς και τα νομίσματα στα πουγγιά των συλλόγων φιλανθρωπίας και ζωοφιλίας είναι κάλπικα.

Ορίζουμε το κτήνος ως ΚΑΚΟ και εμείς, οι ΚΑΛΟΙ, αλληλοεξοντωνόμαστε για χάρη της επικράτησης του ορθού λόγου, τον οποίο κατέχουμε εμείς -πάλι. Ποιοί "εμείς"; Εμείς οι άσπροι (ή μαύροι, κίτρινοι, κλπ), οι χριστιανοί (ή άθεοι, μουσουλμάνοι, βουδιστές, κλπ), οι πλούσιοι (ή φτωχοί, αστοί, μικρομεσαίοι), οι ταλαντούχοι (ή ατάλαντοι, γραφειοκράτες, τεχνοκράτες, γιάπηδες, κλπ), οι φοροεισπράκτορες (ή ελεγκτές, λογιστές, κριτικοί, κλπ), οι πολεμοκάπηλοι (ή κυβερνήτες, ταγοί, ηγέτες, ιδεολόγοι, κλπ), οι στρατόκαυλοι (ή στρατηγοί, επιλοχίες, αντιρρησίες συνείδησης, κλπ), οι έμποροι όπλων και ναρκωτικών (ή καλόγεροι, θεούσες, προφήτες, εκδότες, κλπ), οι καταπιεστές γονείς και δάσκαλοι (ή παπούδες, φίλοι, καθοδηγητές, εξομολογητές, κλπ), εμείς που -αν δεν ταυτιζόμαστε με όλους αυτούς- τους ανεχόμαστε.

Προχωρούμε στη ζωή χάρη στο κτήνος. Αυτό το ζώο που προσπαθούμε να υποτάξουμε και, από έξω που βρίσκεται, να το χώσουμε βαθειά μέσα μας. Να το εξαφανίσουμε, να μη φαίνεται, να μην ενοχλεί. Ποιον; Ποιους να μην ενοχλεί; Εμάς; Τους περίφημους "άλλους"; Βρίσκομαι στο στάδιο της έρευνας και δεν ξέρω αν θα φτάσω κάποτε στο τέρμα της, αν θα βρω το/ένα αποτέλεσμα.




«Προχωράμε στη ζωή με το κτήνος μέσα μας. Μπορείς να νικήσεις το ζώο, αλλά δεν μπορείς να το κάνεις να σκεφτεί» είπε/έγραψε ο Luigi Pirandello

49-κάποιος σοφός είπε...

«Προχωράμε στη ζωή με το κτήνος μέσα μας. Μπορείς να νικήσεις το ζώο, αλλά δεν μπορείς να το κάνεις να σκεφτεί»

Luigi Pirandello

48-Αγχος για τα διαδικτυακά καψόνια

Το διαδίκτυο είναι τόπος ιδανικός για την παράνοια, που ανθίζει και λουλουδίζει κι απλώνει ρίζες και κλαριά και φτάνει στην Καλαμαριά, κλπ κλπ, κι ακόμα παραπέρα. «Το ψέμμα πάει ως την πόρτα και γυρίζει πίσω» είναι μια κλασσική φράση που έλεγ' η γιαγιά μου για να δείξει πόσο μικρή διάρκεια έχει το παιχνίδι με τα ψέμματα, τα μικρά ψεμματάκια που λένε τα μικρά παιδιά.

Στο διαδίκτυο, οι υποτιθέμενοι μεγάλοι (αυτοί που θεωρούνται λόγω ηλικίας ενήλικες) παίζουν όμορφα ή ενοχλητικά παιχνίδια. Κάποιοι παίζουν με τους πολλούς και διάφορους εαυτούς που ανακάλυψαν πως έχουν και δοκιμάζουν τις αντοχές τους στο να συνδιαλέγονται μεταξύ τους, κάπως σαν να μιλούν με τον (ένα ή πιο πολλούς) καθρέφτη τους. Συχνά, βάζουν τα διάφορα παρωνύμιά τους να τσακώνονται μεταξύ τους για να κάνουν ντόρο και το γλεντούν, όταν οι ανυποψίαστοι χρήστες/μέλη της διαδικτυακής κοινότητας που κάθε φορά έχουν βαλθεί να ανακατώσουν, συμμετέχουν ενεργά για τη λύση της υποτιθέμενης παρεξήγησης.

Εμένα, που μου αρέσει να παρατηρώ, δεν με ενοχλούν αυτά τα παιχνίδια. Βρίσκω ότι ένα σπινθηροβόλο πνευματάκι δύσκολα περιορίζεται μέσα σε ένα νικ νέημ, αναζητεί περισσότερα ώστε να εκφραστεί πληρέστερα. Η παράνοια αρχίζει όταν κάποιοι παίρνουν στα σοβαρά αυτά τα παιχνίδια με τα άϋλα "πρόσωπα", συμμετέχουν εν αγνοία τους σε αυτά, οπότε μετά την όποια αποκάλυψη θυμώνουν και, κάποιες φορές, υποφέρουν. Οι χρήστες που χρησιμοποιούν αυτού του είδους τα παιχνίδια σε χώρους που δεν ορίζονται ως πειραματικοί, όπου, ενδεχομένως, παρόμοιες δημιουργίες κρίνονται απαραίτητες, γνωρίζουν πολύ καλά τις συνέπειές τους επάνω στους ανυποψίαστους φρέσκους διαδικτυακούς χρήστες.

Κατά τη γνώμη μου, η συμπεριφορά αυτή είναι παρόμοια με το καψόνι των "παλιοσειρών" προς τα "ψάρια" στο στρατό και δεν μου αρέσει να βλέπω να γίνονται οπουδήποτε καψόνια. Ναι μεν αυτός που κάνει το καψόνι ικανοποιεί το αίσθημα μειονεξίας που τον κατέχει με το να επιδεικνύει μια -αμφιβόλου ποιότητας- εξυπνάδα, έναν "εξυπνακισμό" δηλαδή, αλλά όταν αυτή η επίδειξη έχει παραλλήλως και θύματα, εκτός από το βασικό θύμα που είναι ο εαυτός του, το πράγμα σοβαρεύει και γίνεται τουλάχιστον απωθητικό.

47-Αγχος για μια προσωπικότητα

Χτες το μεσημέρι που γύριζα σπίτι, στη γωνία του σούπερ μάρκετ, στεκόντουσαν μια νεαρή κοπέλα και δυο γιαγιούλες και κουβέντιαζαν. Τρόπος του λέγειν "κουβέντιαζαν" γιατί η συζήτηση ηταν μια λογοδιάρροια της μικράς. Ηχοι τσιριχτοί που έβγαιναν από ένα στόμα με γλώσσα τρυπημένη (στ' αυτιά λέγεται σκουλαρίκι, στη γλώσσα πώς λέγεται;) και όρμαγαν στ' αυτιά των περαστικών. Ο επαναλαμβανόμενος ήχος-φράση που στούμπωνε τα αυτιά μου σε απόσταση τουλάχιστον 50 μέτρων ήταν:

«Και η προσωπικότητά μου;

Τι θα γίνει με την προσωπικότητά μου;»

Οι γιαγιούλες δεν μιλούσαν, κι αν μιλούσαν δεν ακουγόντουσαν. Οι τσιρίδες έσκιζαν τον αέρα. Ευτυχώς έκανε αρκετή ζέστη και αυτή η κρυάδα που έφερναν στη ραχοκοκκαλιά μου ήταν ευπρόσδεκτη. Σκέφτηκα να μιλήσω, να της συστήσω κανα cd με τον Αγγελάκα να ερθει στα ίσια της, αλλά... Σιγά μην ασχοληθώ!

(Ωρες ώρες θαυμάζω το Γιάννη ακριβώς για την επιμονή του να μας ξυπνήσει)

46-Αγχος για ένα LinkBlog

Σιγά που θα δώσω λογαριασμό ποιο νικ και τι θέμα LinkBlogάρω! Ετσι θέλω, ελευθερία δεν έχουμε; Βρίσκω τη δουλειά του Παναγιώτη πολύ καλή, αλλά θέλει γερό στομάχι πρώτ' απ' όλα. Πειραματίζεται και καλά κάνει.. κι άμα καταφέρει να βγάλει και κανα φραγκάκι στο μέλλον.. καλά θα κάνει επίσης. Κάθομαι στο καρεκλάκι μου ή στην πολυθρόνα ή στον καναπέ μου και περί πολλών τυρβάζω, φιλοσοφώ και λέω:

Κάνε μου LinkBlog διπλό,
να σου κάνω τετραπλό!
Βάλε εισερχόμενο,
να σε πιάσω γκόμενο!
Link εκεί και Link εδώ,
χάνομαι μα θα βρεθώ!
Link πιο πέρα, παρακάτω,
ζόρικο και λαστιχάτο!
Εκατό LinkBlog τη μέρα,
δίνουν νόημα κι αέρα!

Και μετά, ρουφάω μια γουλιά καφεδάκι, τραβάω και μια τζουρίτσα τσιγαράκι στριφτό και νομίζω ότι έπιασα τον πάπα από τα χαμηλά του σημεία. Ναι, δε λέω, καλό είναι και χρήσιμο να βρίσκω τα προβληματικά σημεία του προγράμματος -ως τώρα δεν έχω ψάξει καν! αλλά όλο και κάτι θα πέσει στην αντίληψή μου- και να τα μεταφέρω στον μανιακό_που_τίποτα_δεν_τον_σταματά και κάθεται και δουλεύει για να εξυπηρετεί αυτήν εδώ την κοινότητα-μαϊμού, που δημιουργήθηκε από το τίποτα. Πάνω στη δουλειά του Παναγιώτη (τον οποίο δεν γνωρίζω, αλλά γνωρίζω πόσα απίδια πιάνει ο σάκος σε αυτές τις περιπτώσεις) πάνω στη δουλειά και την υπομονή του βασίζεται η επικοινωνία μας.. η μεταξύ ημών των ελλήνων μπλογκεράδων εννοώ.

Βρίσκω την προσπάθεια πολύ καλή, το ξαναγράφω, και τη στηρίζω εκμεταλλευόμενη τα συν και τα πλην της και όλα τα σημεία της άλγεβρας. Αυτή τη στιγμή υπερισχύει το "δια", το οποίο αναπτύχθηκε μετά από το απότομο "επί", αλλά θα φτάσουμε στην ισορροπία της χρυσής τομής -γεωμετρικός όρος, αλλά φαίνεται πως η γεωμετρία ισιώνει τα πράγματα όταν πάνε να στραβώσουν. Ιδομεν και... ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ!!!

Αντε συντρόφια vrypanιώτικα! Γράψτε τώρα ότι γλείφω!
Λησμονώντας ότι γλείψιμο άνευ ανταλλάγματος δεν υπάρχει.
..ή μήπως υπάρχει;.. έχω μείνει πίσω..
τι λέει ο πρωθυπουργός;.. τοποθετήθηκε;..

45-Αγχος για μια θέση Parking

Οι ταξιδιώτες καθηλώθηκαν στο διαμέρισμα, για να μη χάσουν τη θέση παρκαρίσματος. Τη μία και μοναδική φορά που εγκατέλειψαν τη θέση τους, το βράδυ που επέστρεψαν βρήκαν μια θέση στο δρόμο όπου την άλλη μέρα γινόταν η λαϊκή. Ευτυχώς δεν υπήρξαν αβαρίες. Μετά τη λαϊκή, φύλαγε ο ένας καραούλι για να φέρει ο έτερος το αμάξι κοντά στην είσοδο της πολυκατοικίας ώστε, όταν έρθει η ώρα να φύγουν, να φορτώσουν τα μπαγκάζια. Καμία σκέψη για μετακίνηση μέσα ή έξω από την πόλη. Του χρόνου πρέπει οπωσδήποτε να έχω καταφέρει να μεταφέρω την κατοικία μου στην εξοχή. Κοντά σε θάλασσα. Να μη ξεχάσω να προβλέψω και γκαράζ για δυο τρία αυτοκίνητα. Το άγχος του παρκαρίσματος μεταφέρεται στην τιμημένη ελληνική ύπαιθρο. Χαλλλλαρά...

44-Εφημερίδες με το κιλό

Οι εφημερίδες παλιά δεν είχαν πολλά φύλλα, ούτε κυκλοφορούσαν όλες μαζί. Κάθε πρωΐ έβγαιναν οι πρωινές και κάθε μεσημέρι οι απογευματινές. Κάπου κάπου, τύπωναν και παράρτημα, όταν υπήρχαν νέα σημαντικά. Οταν τις διάβαζε ο τακτικός αναγνώστης έκοβε προσεκτικά το άρθρο που ήθελε να φυλάξει και πούλαγε -με την οκά- την υπόλοιπη εφημερίδα, για περιτύλιγμα στην αγορά. Τότε, οι αναγνώστες ήταν τακτικοί και όχι ευκαιριακοί, να ψωνίζουν εφημερίδα ανάλογα με τις προσφορές που περιέχει. Τότε, τα ψάρια τα τύλιγαν σε εφημεριδένια χωνιά, όπως και το πασατέμπο, τα στραγάλια και τα σπόρια. Τότε, δεν υπήρχαν ειδικά χαρτιά (μεγάλη εφεύρεση το χαρτί υγείας!) για το καμπινέ και γινόταν συχνά χρήση εφημερίδων κομμένων σε τετράγωνα κομμάτια, τα οποία διάβαζε ο ενεργούμενος(!) πριν σκουπιστεί. Σήμερα, οι εφημερίδες δυστυχώς δεν διαβάζονται ούτε στο καμπινέ. Σήμερα, ο προμηθευόμενος εφημερίδα δεν είναι απαραίτητα και αναγνώστης της. Για τούτο και δεν την αγοράζει τακτικά. Πού να πετάει τόσο όγκο χαρτιού κάθε μέρα! Μια καλή λύση, αν επιθυμούν φυσικά να έχουν αναγνώστες οι εφημερίδες, είναι να τυπώνονται σε χαρτί υγείας. Και δεν κάνω πλάκα, ε. Το θέμα είναι να ξέρουμε τι θέλουμε και'γώ θέλω ελαφρές εφημερίδες και για να μη κοψομεσιάζομαι να τις κουβαλώ αλλά και για να... περπατάνε!

43 - Πέτρος με μπαμπά κουρέα

Ο Πέτρος είχε ωραία βαθειά φωνή, από κείνες που είναι σαν να βγαίνουν από σπήλαιο, είχε και μπαμπά κουρέα, μου άρεσε και το όνομα επειδή όταν ήμουν μικρή είχα ένα κουκλάκι που το φώναζα "Πετρούλα" γιατί μου άρεσαν πολύ τα βότσαλα και μάζευα τόνους από αυτά σε κάθε εκδρομή. Του Πέτρου του άρεσαν οι κοντοκουρεμένες γυναίκες κι έτσι με αγάπησε κι αυτός. Κεραυνοβοληθήκαμε από έρωτα ταυτόχρονα, αλλά όταν μάκρυναν τα μαλλιά μου χωρίσαμε. Η φωνή του παρέμενε γοητευτική, αλλά η φωνή δεν αρκεί, ιδίως όταν χρησιμοποιεί τη γοητεία της για να επιβάλλεται. Απλά πράγματα.