711. περί βλακείας

Εχω την ελευθερία να είμαι και να δηλώνω βλαξ;
Η βλακεία είναι κάτι τι κακό ή καλό; Συχνά, ο κόσμος σώθηκε από πράξεις βλακώδεις, όσο επίσης καταστράφηκε. Αρα, η βλακεία δεν είναι εξ ορισμού κάτι καλό ή κάτι κακό.
Οταν δηλώνει κάποιος βλακεία, ώστε να διεκπεραιώνει εύκολα τις υποθέσεις του, μάλλον έξυπνος πρέπει να θεωρείται.
Υπάρχει, άραγε, εξυπνότερος άνθρωπος από αυτόν που παριστάνει πετυχημένα το βλάκα;
(αυτά τριβελίζαν το μυαλό μου και μόλις σηκώθηκα να πιω νερό άνοιξα το πισι και τα έγραψα, μόνο που δεν ξέρω πώς θα μου φανούν αργότερα)

710. οι καλοί παπάδες ξέρουν

παλιά, είχα ένα συνάδελφο που υποστήριζε τους φτωχούς παπάδες και υπέθεσα ότι το έκανε επειδή είχε πατέρα παπά. Εν μέρει ήταν πράγματι έτσι, αλλά κάπως διαφορετικά "έτσι" γιατί τον γνώρισα αυτόν τον παπά ενός μικρού χωριού σε ένα φτωχό νησί, που μου είπε εμπιστευτικά: "το καλύτερο πράγμα που έχει να κάνει ένας παπάς είναι να παραιτηθεί πρώτος από την αυταπάτη του" και "κανένα χάρισμα και καμία κλίση/κλήση δεν υπάρχει, δεν βρήκα άλλο τρόπο να συντηρήσω την οικογένειά μου" απάντησε σε σχετικό μου ερώτημα.
Επίσης, σε γιαπί πριν μερικά χρόνια, δούλευε κι ένας παπάς νέος με μεγάλη οικογένεια, για να συμπληρώνει το μηνιάτικο. Καθόλου μεταφυσικό αυτό.

709. η στρουθοκάμηλος

σε ένα χωριό της Φθιώτιδας είχα δει παλιά μια στρουθοκάμηλο σε ένα χωράφι στρωμένο με χαλίκια, που την πάχαινε ο αφεντικός της για να μεγαλώσει και να πουλάει τα αυγά της, αργότερα και την ίδια όταν θα παραμεγάλωνε και δεν θα γένναγε πλέον αυγά. Τις προάλλες που πέρασε ένας φίλος από εκεί, ξέχασα να τον ρωτήσω αν είδε κι αυτός τη στρουθοκάμηλο, αν ζει ακόμα δηλαδή, και κινδυνεύω μη με φάει η περιέργεια.

708. τωρινή κατάσταση

το θέμα δεν είναι να αποτινάζουμε ζυγούς, αλλά να διαλέγουμε την σκλαβιά που μας εξυπηρετεί καλύτερα

707. αχ βαχ

τον καιρό των ιπποτών
πίναμε κάνα ποτόν
τώρα πάν' τα μεγαλεία
χάθηκε κι η πανοπλία!

706. το πιάτο από τη Βραζιλία

έχω ένα πιάτο πάνω από σαράντα χρόνια, μου το είχε χαρίσει ο φίλος μου ο Πάρις γεμάτο σοκολατάκια λέγοντάς μου "πρόσεχέ το αυτό το πιάτο, είναι από τη Βραζιλία", αλλά μόλις πριν λίγες μέρες το πρόσεξα: πράγματι, στον πάτο του υπάρχει ανάγλυφη μεν, αλλά σχετικώς αόρατη, μια στάμπα από γεννησιμιού του πιάτου, πριν από το ψήσιμο δηλαδή, που γράφει καθαρά "BRAZIL" και θα πεις τώρα γιατί δεν το πρόσεξα τόσα χρόνια και θα σου πω ότι ο Πάρις ήτανε μεγάλος παραμυθάς, είχε έναν παράξενα ευχάριστο τρόπο να διηγείται ιστορίες, κάθε πράγμα ήτανε γι αυτόν μια ευκαιρία να σκαρώνει παραμύθια ξεφουρνίζοντάς τα ατάκα κιεπιτόπου σαν καλοψημένα τσουρεκάκια, και για τούτο δεν έδινα πάντα τη σημασία που θα έπρεπε στα λεγόμενά του, πάλι καλά που το πρόσεξα τώρα κι ελπίζω να αντέξει καμπόσα χρονάκια ακόμα!
_______________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 24/2/2018 στο f/b

705. στο ντοκυμαντέρ περί Μπλαιρ

"το κακό δυναμώνει με την απραξία των καλών ανθρώπων" είπε κάποιος που δεν συγκράτησα το όνομά του.

704. Χορεύοντας με τους (υδραυ)λύκους!

- Φέρε τη βάνα βρε!
- ...
- Βρε φέρε μου κείνη τη βάνα!
- Μα...
- Φέρτη λέμε!
- Αφεντικό, αυτή δεν είναι βάνα...
- Και τι είναι ρε ζαγάρι;
- Βρύση!
- Α, έχεις δίκιο, είναι η βρύση που βγάλαμε.. γιατί δεν το λες τόσην ώρα; Βρες μια βάνα!
- Πού να τη βρω;
- Εκεί, στο κουτί με τα εργαλεία, αλλιώς να κατέβεις κάτ' στο αυτοκίνητο...

(ευτυχώς, υπήρχε βάνα στο κουτί με τα εργαλεία)
- Πιάσε μου μια μούφα!
- Από πού;
- Να, δεν τη βλέπεις; μπροστά σου είναι.. στα πόδια σου!
- Α, αυτό είναι μούφα...
(ο μικρός έμαθε τι εστί μούφα)
- Φέρε τώρα μια καμπύλη.. ή καλύτερα μια γωνία!
- Ορίστε.
- Αυτή είναι 16άρα βρε ζουλάπι! Την άλλη.. παραδίπλα.. μη σου χώσω καμμία!
(οκ και η γωνία)
- Δώσε ένα βε τώρα...
- ...
- Ενα βε σου λέω, βρε μπουμπούνα! ένα βε, δεν ξέρεις τί είναι βε;
- Οχι...
- Να, αυτό εκεί.
- Ορίστε αφεντικό.
(έμαθε και τι εστί βε)
- Το ταυ τώρα. Βάλε το ταυ και μέτρα από εκεί και πέρα. Πόσο είναι;
- 58 αφεντικό.
- Τι 58; Το μέτρο το κρατάς ανάποδα!
- Συγγνώμη... ένα και σαρανταδύο.
- Ετσι μπράβο! Μα δε σου κόβει βρε παιδί μου... δε βλέπεις τη διαφορά;
- Μα δεν πήγα σχολείο αφεντικό, δεν τά'παιρνα τα γράμματα...
- Ποτέ δεν είναι αργά, βρε μούργο.. (χαϊδευτικά το "μούργο") Δεν καταλάβαινες;
- Εγώ καταλάβαινα.. ο δάσκαλος δεν με καταλάβαινε.. Η αδερφή μου ξέρει!
- Τι να την κάνω την αδερφή σου; Να τήνε πάρω στη δουλειά;
- Εχουμε έναν που ξέρει γράμματα.. θέλω να πω..
- Να μη πεις τίποτα! Οταν δουλεύουμε δε μιλάμε!
(από τις 8:00 το πρωί ίσαμε τις δυομισι το μεσημερι παρακολουθούσα τον υδραυλικό να συνεργάζεται με το βοηθό του, αλλά... καλύτερα να χόρευα με τους λύκους! Ορθοστασία, δεν έβλεπα την ώρα να γυρίσω σπίτι να μπω στη μπανιέρα, να βγω φρέσκια και να γράψω αυτό το διάλογο) *2008*
____________
ΣΗΜ.1. το βρήκα σήμερα ανεβασμένο πέρσι σαν σήμερα στο f/b, αλλά δεν θυμάμαι σε ποιο μπλογκ το είχα γράψει.
ΣΗΜ.2. θυμηθηκα! εδώ: https://rodiat7.blogspot.com/2009/05/blog-post_30.html

703. είναι σκόρπισμα;

Σκορπίζομαι και μου αρέσει να σκορπίζομαι, σαν ένα μεγάλο κομμάτι χαρτί ψιλοκομμένο και αφημένο ν' αρμενίζει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. (2018, f/b)

702. τσουρδά

όταν βλέπω κάτι τσουρδά που θέλουν να αναβαθμίσουν (μελλοντικώς) το κοινοβούλιο δια της παρουσίας τους, φτύνω στον κόρφο μου και σκέφτομαι επιμόνως το "μη χείρον βέλτιστον" (2018, f/b)

701. το βατράχι

"δεν υπάρχει βατράχι" σκέφτηκα και το βατράχι που με κοίταζε απειλητικά από το κάγκελο του μπαλκονιού εξαφανίστηκε. Εκλεισα καλά τη μπαλκονόπορτα, μπήκα μέσα, αλλά είχε προλάβει να μπει και το βατράχι! θα πρόλαβε να πηδήξει φαίνεται και δεν το πήρα χαμπάρι. Τελοσπάντων, ξανασκέφτηκα "δεν υπάρχει βατράχι" και ξαναχάθηκε από το ράφι όπου ήτανε σκαρφαλωμένο. Πάω να σιάξω το πρωϊνό μου, αλλά το βατράχι βρέθηκε, ως φαίνεται, πριν από μένα στην κουζίνα και με κοίταγε περιπαιχτικά, καθισμένο πάνω στον βραστήρα. Ξαναέκανα το κόλπο, δηλαδή ξανασκέφτηκα "δεν υπάρχει βατράχι" και πάει, ξαναχάθηκε. Κάποια στιγμή, μπαίνω στο βεσέ και νάτο το βατράχι πάνω στο ρολό τουαλέτας! φυσικά, ξανασκέφτομαι "δεν υπάρχει βατράχι" και ξαναχάνεται, αλλά βαριέμαι αυτό το παιχνίδι, τρομάζω και στη σκέψη "κι αν δεν προλάβω ή αν ξεχάσω να σκεφτώ ότι "δεν υπάρχει βατράχι" τι θα γίνει; θα γεμίσει το σπίτι βατράχια; Οπότε, λέω δυνατά "ναι, υπάρχει βατράχι και θα το διώξω από δω μέσα" και το βατράχι μάλλον θα τρόμαξε περισσότερο από μένα γιατί δεν ξαναφάνηκε πουθενά.

700. ειδύλλια..

σε κάποιο νησί, ζούσε παλιά ένα ερωτευμένο ζευγάρι που (νόμιζαν πως) ήταν πολύ φτωχοί κι έτσι καταστρώσαν ένα μακάβριο σχέδιο ώστε να κάνουν πράξη τα μελλοντικά τους σχέδια για μια (όχι απλώς καλύτερη, αλλά) σούπερ ντούπερ ζωή και το σχέδιο αυτό ήταν να παντρευτεί ο νέος μια σιτεμένη μεν αλλά πάμπλουτη κυρία, με σπιταρώνα και όλα της τα σέα κι όταν πεθάνει (ήταν πολύ γριά λέγαν) να την κληρονομήσει και με την περιουσία να σιάξουν τη ζωή τους. Οταν τους γνώρισα ήταν σιτεμένοι κάργα κι αυτοί, αλλά η γριά δεν έλεγε να τα τινάξει κι όλο γι αυτή την "κάργια" μιλούσαν, ήταν το κεντρικό θέμα που τους απασχολούσε. Η γυναίκα είχε μια καριέρα σε άνθηση, ο άντρας τεμπέλιαζε πλάι στη γηραιά σύζυγο αναμένοντας το μοιραίο που όμως αργούσε ακόμα, καθώς δείχναν τα πράγματα. Σε μένα, που δούλευα τότε εκειπέρα, εξομολογιόταν καθένας ξεχωριστά (και πότε κι οι δυο μαζί) τον πόνο του και το παράπονό του. Η γυναίκα έλεγε "πέρασε η ζωή μου χαράμι, χωρίς οικογένεια και παιδιά που λάτρευα" κι ο άντρας έλεγε "έκανα το μεγάλο λάθος να την ακούσω, εκείνη μ' έσπρωξε στη γριά και πήγε η ζωή μου στράφι" και ρώταγα τη γυναίκα "γιατί δεν ξεκινάς έστω και τώρα;" και τον άντρα "γιατί δεν χωρίζεις με τη γριά;" κι έπαιρνα τις απαντήσεις "μα τον αγαπάω" και "θα με αποκληρώσει η γριά! να αφήσω να πάνε στα χαμένα τόσα χρόνια που περίμενα;" και σκέφτομαι ακόμα αυτό το (υποτίθεται) αγαπημένο ζευγάρι που έχτισε την αγάπη του σε ένα φθονερό υπόβαθρο: είναι άραγε αγάπη αυτό που ένιωθαν;

699. ΧΑΛΙΑ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΨΑΡΕΜΑ

το λατινοαμερικάνικο σινεμά δεν έχει κανένα ρεαλισμό, κανένα ψέμμα δεν πουλάει, δεν ξεχνάς ούτε στιγμή ότι βλέπεις σινεμά, έχει μια μαγεία που συνεπαίρνει, φλου τοπία, χρώματα σκληρά και σε αλλόκοτους συνδυασμούς, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμα και κιτς το σύνολο, σύμφωνα με τις γνωστές (και πολλές φορές ξαναζεσταμένες) δυτικές σουπίτσες, βέβαια, αλλά είναι ο πιο αληθινός κινηματογράφος που υπάρχει σήμερα, σινεμά που χαρίζει ψυχή, έκπληξη, όνειρο, πεντακάθαρο σινεμά με τα όλα του. Αυτά για το σούπερ φιλμ ΧΑΛΙΑ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΨΑΡΕΜΑ (BAD DAY TO GO FISHING) του Αλβάρο Μπρέχνερ (Álvaro Brechner) και λάβε υπόψη ότι ένας λατινοαμερικάνος σκηνοθέτης αποκλείεται να σου δείξει αυτό που θα περίμενες να δεις!

κρατάει το θεατή μέχρι το τέλος χωρίς ανάσα κι όταν τελειώνει αμφιβάλεις για το τί ακριβώς παίχτηκε, περίπου σαν όνειρο μαγευτικό. Επίσης, το τέλος, που θα δινόταν πολύ νωρίτερα από έναν ευρωπαίο σκηνοθέτη και αρκετά πιο νωρίς θα κοβόταν από έναν αμερικανό, ο λατινοαμερικάνος το τραβάει λιγουλάκι ώστε να εμπεδωθεί το νόημα και το ξεγέλασμα, η έκπληξη που σου πασάρισε μαστορικά, αφήνοντάς σε ξερό.
____________________
ΣΗΜ. παίζουν: Gary Piquer, Jouko Ahola, Antonella Costa, César Troncoso, Roberto Pankow, Bruno Aldecosea, παραγωγή: Ουρουγουάη, 2009, Βραβεία: Καννών 2009, κλπ-->> https://en.wikipedia.org/wiki/Bad_Day_to_Go_Fishing

698. Ο καροτάνθρωπος

Πριν καμμιά 15ριά χρόνια είχε παιχτεί στην ΕΤ1 μια παλιά ταινία (προπολεμική, ασπρόμαυρη) με τίτλο «Ο καροτάνθρωπος». Είχε παιδαριώδη εφέ και προσπαθούσε να δώσει τρόμο με τη μορφή ενός μεταλλαγμένου ανθρώπου που είχε παρασκευαστεί μετά απο εργαστηριακό σφάλμα. Οι επιστήμονες ήταν μαζεμένοι σε ένα αμπρί με τζαμαρίες γύρω γύρω και συνεδρίαζαν τι να κάνουν, όπου εμφανίζεται ο καροτάνθρωπος, η σκιά του δλδ, στο τζάμι και κοκκάλωσαν, μέχρι που πήρε ένας το πιστόλι και τον σκότωσε. Δυστυχώς, δεν είδαμε το καροτοκέφαλο επειδή ξαναπήρε την ανθρώπινη μορφή μόλις σκοτώθηκε.Ο καροτάνθρωπος είχε σώμα ανθρώπου -φαίνονταν τα χέρια του- και κεφάλι καρότου, όπως είναι το καρότο με λίγα φυλλαράκια επάνω. Ολα αυτά στη σκιά φυσικά. Εμείς τη βλέπαμε και γελούσαμε με την απλοϊκότητα του σκηνοθέτη να αποδώσει το σενάριο επιστημονικής φαντασίας με φτωχά μέσα, αλλά, φαντάζομαι, ότι στην εποχή της θα ήταν μια πραγματικά τρομαχτική ταινία!

..πού να ζούσαν εκείνοι που την πρωτοείδαν να τη δουν να γίνεται πραγματικότητα..

697. αποκλεισμοι

ΜΕ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΟΛΓΑ, ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ Ο κ. ΦΟΥΜΠΟΥΚΗΣ, ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΕΝΗ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΣΧΟΛΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ! ΗΜΑΡΤΟΝ ΘΕΜΟΥ ΤΙ ΕΚΑΝΑ ΠΑΛΙ..?

696. ρητά

κάποιος σοφός (που δεν θυμάμαι) είχε πει "αν δούλευα δεν θα είχα χρόνο να βγάλω λεφτά"

695. μετά θάνατον

με ρώτησε αν υπάρχει κάτι και απάντησα πως όχι, δεν υπάρχει, τίποτα δεν υπάρχει και ησύχασε για λίγο, αλλά μετά ξαναρώτησε "δεν υπάρχει Παράδεισος;" και είπα πως αν υπάρχει Παράδεισος θα υπάρχει και Κόλαση.. Ανατρίχιασε και δεν ξαναρώτησε τίποτα

694. ανατολές και δύσεις

αυτά τα ρωμαλέα ζώα, άλογα, γαϊδουράκια και μουλάρια, τα και ιπποειδή λεγόμενα, ένωσαν μεταξύ τους μακρινές πολιτείες και χωριά διασχίζοντας αφιλόξενες περιοχές και μαγευτικά τοπία, κάτω από συνθήκες απρόβλεπτες, με άγριο καιρό, καταιγίδες, θύελλες, παγωνιές, καύσωνες, αλλά και λιακάδες, υπηρετώντας τον άνθρωπο κατακτητή, εξερευνητή, αγρότη, αλλά και φιλοπερίεργο ταξιδευτή, εγκαταλείποντας την θριαμβευτική τους θέση στην Ιστορία προς όφελος των μηχανικών μέσων μεταφοράς και αναρωτιέμαι τι θα απογίνουν όσοι (πάρα πολλοί και σε πολλές γενιές μοιρασμένοι) άνθρωποι δημιούργησαν με τη δουλειά τους τα σύγχρονα θαύματα της εποχής μας, θα αποτελούμε στο (εγγύτατο) μέλλον ένα ακόμα είδος προς εξαφάνιση; θα μας συντρίψει και αφανίσει το νέο είδος των υπερανθρώπων που αναδύεται μέσα από νέες συνθήκες, αναπτύσσοντας νέες δεξιότητες, πιστό σε νέες αξίες και πρεσβεύοντας νέα ιδανικά;
_________________
ΣΗΜ. η εικόνα από το φιλμ "Ο ταχυδρομος της κολασεως" (Rawhide) 1951, ένα γουέστερν με πιασάρικο ελληνικό τίτλο, όπου πρωταγωνιστεί γυναίκα, η "κουκλίτσα" Vinnie Holt. Μπορείς να το δεις με ελληνικούς υπότιτλους εδώ-->> https://youtu.be/kbeZZh2BjAE

693. τρίπτυχα

αν δεχτούμε (αυθαίρετα και ελαφρά τη καρδία) την τριάδα που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο ως "Πνεύμα-Καρδιά-Ψυχή", όπου:
Πνεύμα=Λογική,
Καρδιά=Συναίσθημα,
Ψυχή=Ιδέα/ες, και θελήσουμε (αυθαίρετα πάλι) να χρεώσουμε κάθε μια ιδιότητα σε κάποια από τις κυρίαρχες θρησκείες, κάλλιστα θα μπορούσε να αντιστοιχηθούν ως εξής:

Πνεύμα=Λογική=Χριστιανισμός/Ιουδαϊσμός
Καρδιά=Συναίσθημα=Ισλαμισμός
Ψυχή=Ιδέα/ες=Ανιμιστικές θρησκείες της Ανατολής (Βουδισμός, κλπ)

692. εδώ οι καλές μεταποιήσεις

1.
Βρήκα στην Αμφιλοχία
πέντε μελανοδοχεία
και μία χήνα γεμιστή
με το κεφάλι της στ' αφτί (δις)

Κάποτε κοντά στη Βιέννη
εικοσάχρονα παιδιά
ψάχναμε για μια βλαμμένη
με μαλλιά μενεξεδιά

Τώρα, σ' αυτή την ηλικία
είναι σπασμένο το σασί
πάνε τα μελανοδοχεία
πάει κι η χήνα η γεμιστή (δις)

2.
Ενας φίλος ήρθε απόψε με γυαλιά
τον κυνήγαγαν χιλιάδες καταχρήσεις
είχε μπρίζα στα σγουρά του τα μαλλιά
και μου είπε "το παιδί μου να διορίσεις"

Ο μπριζωμένος ο φίλος αυτός
είχε γραμμάτιο αμέσως πληρωτέο
και μόλις διόρισα το γιο του, κλαυτός
από τον όροφο βουτάει τον τελευταίο

691. η βιβλιοθήκη της γιαγιάς

στο σπίτι της γιαγιάς μου υπήρχε ένα δωμάτιο μαγικό που το λέγαν "η βιβλιοθήκη" και τον ένα του τοίχο σκέπαζε ένα τεράστιο ντουλάπι με φύλλα χωρισμένα σε γυάλινα εξάγωνα και περιμετρικά λοξευμένα (μπιζουτέ τα λέγανε παλιά και έμαθα πολύ αργότερα αυτή την τεχνοτροπία) που ήταν γεμάτο βιβλία. Τα βιβλία ήταν όρθια τοποθετημένα σε ράφια και οι χρωματιστές τους ράχες αστράφταν πίσω από τα τζάμια και παραμορφώνονταν κάπου κάπου, εκεί όπου το βλέμμα συνέπιπτε με το μπιζουτάρισμα. Στο δωμάτιο αυτό υπήρχε επίσης, κοντά στο παράθυρο, ένα μικρό τραπέζι οκτάγωνο με πόδια σκαλιστά που το λέγαν "το γραφείο της γιαγιάς" και απαγορευόταν σε οποιονδήποτε άλλον να καθήσει, ακόμα και να το αγγίξει κανείς δεν μπορούσε "γιατί θα χάλαγε το λούστρο" όπως έλεγε η Βιτώρια μας. Στον τοίχο απέναντι από τα βιβλία βρισκόταν ένα στενό ντιβανάκι και μια μικρή πολυθρόνα. Το ντουλάπι με τα βιβλία το λέγανε κι αυτό "βιβλιοθήκη" και δυσκολεύτηκα να καταλάβω αν είχε δώσει το όνομά του στο δωμάτιο ή αν το δωμάτιο είχε προηγηθεί στο βάφτισμα. Τελοσπάντων, εκεί μέσα με βάζανε να κοιμηθώ τα μεσημέρια, στο ντιβανάκι της βιβλιοθήκης, δηλαδή, και'γώ σαν καλό παιδάκι έπεφτα και τον έπαιρνα αμέσως, έκανα τον ψόφιο κοριό που λένε, η γιαγιά έκλεινε την πόρτα κάνοντας ένα "σσσσσ, το παιδί κοιμάται, πάμε κάτω" και τότε, ανασταινόμουν ως δια μαγείας, ξεκλείδωνα ένα φύλλο κι έπαιρνα ένα βιβλίο στην τύχη, δεν υπήρχε χρόνος να διαλέγω κιόλας! Ετσι διάβασα πάρα πολλά βιβλία που δεν καταλάβαινα καλά όλα όσα ήταν γραμμένα μέσα τους, πολύ αργότερα κατάλαβα οτι είχα διαβάσει Σοπενχάουερ (έτσι τον λέγαν και το γράφανε τότε), Νίτσε, την περιπέτεια του καημένου του Φερδινάνδου του ταύρου που ήταν ένα διήγημα μάλλον λυπητερό, τον Δον Κιχώτη, τη Σαλώμη, και άλλα ών ουκ έστιν αριθμός, μέχρι που με πήρε μυρωδιά η γιαγιά και πήρε τα κλειδιά του ντουλαπιού με τις τζαμαρίες, αλλά μου αγόρασε βιβλία παιδικά, όπως η Χιονάτη, ο Γοργοπόδαρος, τα τρία γουρουνάκια, που ναι μεν τα καταλάβαινα πολύ καλύτερα και μου αρέσαν οι ζωγραφιές τους, αλλά τα έβρισκα πλέον μπεμπεδίστικα. Ευτυχώς, ο πατερούλης μου κατάλαβε την έφεση που είχα προς το διάβασμα και μου χάρισε το Ρομπέν των δασών και τον Ιβανόη, καθώς και ένα ωραίο βιβλίο με Ιστορίες από το Αρχαίο Θέατρο. Φαίνεται ότι ενημέρωσε και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και λάβαινα κάθε τόσο δώρα βιβλία: ο θείος ο Βαγγέλης χάριζε Ιούλιο Βερν, η θεία η Ακριβή βιβλία με ποιήματα, η θεία Σέμη βιβλία με παραμύθια και Ιστορίες. Ετσι, πριν κλείσω τα δέκα είχα το δικό μου έπιπλο βιβλιοθήκη χωρίς να έχω αποκτήσει ακόμα ένα συνώνυμο δωμάτιο, πράγμα που δεν με στενοχωρεί καθόλου τώρα που ολόκληρο το σπίτι μου θα μπορούσε να λέγεται έτσι. Αυτά.

690. αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί

τα παλιά χρόνια, οι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί ήταν (αυτό που λέμε σήμερα) θεσμός, δηλαδή υπήρχε απέραντη εμπιστοσύνη στην κριτική επιτροπή με μέλη αξιόπιστα, όπου πλειοψηφούσαν αρχιτέκτονες ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι, μαζί με τους αρχιτέκτονες προτεινόμενους κριτές από τον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων και από το ΤΕΕ, με μειοψηφία αρχιτέκτονες εκπροσώπους του αγωνοθέτη. Ο θεσμός αυτών των διαγωνισμών εξέπεσε επί Α. Τρίτση (δυστυχέστατα) όταν έπρεπε να γίνουν φαστ-τρακ τα Κέντρα Υγείας και δεν γινόταν (αυτή ηταν η δικαιολογία) να χασομερήσει η κατασκευή τους με πιθανές ενστάσεις, πράγμα συνηθισμένο στους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς. Ετσι, έκτοτε, το πήρε η Πολιτεία σκοινί κορδόνι και σιγά σιγά αλλά σταθερά οδηγήθηκαν οι διαγωνισμοί αυτοί στην απαξίωση και στην κατάργησή τους.

689. το γελοίο των πραγμάτων

θα γελάμε πολύ
συνεπείς κουζουλοί
με το χέρι στο στόμα το άδειο

κι αν σκεφτούμε ποτές
λέξεις αγκαθωτές
τις παστώνουμε σ' ένα τετράδιο