1.187 το φαινόμενο του θερμοκηπίου

και που λες, μια μερα ποθαινεις και πας παράδεισο μεριά και ρωτάει ο άηΠετράν "τι κάνεις;" κι απαντάς "πεινάω" και λέει αφτός "ακόμα;" και "τι ρωτάς άγιε μου, σάμπως δεν ηξέρεις αν ήφαγα;" και λέει απατός του "άκου γιε που θα μου αντιμιλήσεις κιόλα!" και σε στέρνει καρφί στο γεροΔιάολο κι εκείνος διαπιστώνει "πεινασμένος φαίνεσαι μόρτη, κάτσε να φας κάτσε να πιεις κι αμή πάμετε να σε ποστιάσω σε κάνα καζάνι" και κάθεσαι και τηνε κάνεις ταράτσα, που λένε, κι ίσαμε να φτάσεις στο καζάνι έχεις ξεχάσει και πώς σε λένε και που βρίσκεσαι. Τόση ευχαρίστηση! και λες απομέσα σου "κι άλλα χίλια χρόνια να περάσουν ώσαμε να ξαναφάγω, χαλάλι", αλλά το αφεντικό τση Κολάσεως τ' ακούει όλα, μέσα-έξω, και λέει "α, καθημερνά θα σε ταΐζω νά 'χεις λίπος να καις! πώς νομίζεις ότι δημιουργείται το φαινόμενο του θερμοκηπίου; ε;" 

------------ 

ΣΗΜ. μα την αληθεια, οταν ξεκιναγα δεν ηξερα πού θα καταλήξω, ορκίζομαι. Ο τίτλος μπήκε μετά, τωρα δα δηλαδή: 2026, Ιουν 09, ώρα 20:43-20:49

1.183 ένα βιβλίο γεννιέται

η Ολια γεννήθηκε μουγγή, το κέντρο της ομιλίας ήταν εντελώς ανενεργό, η γλώσσα δεν έβγαζε κιχ. Ακουγε όμως και σκεφτόταν. Το τραγικό είναι οτι υπήρχε κάποιος που δήλωνε "διερμηνέας σκεψεων" και ότι μπορούσε να διαβάζει τη σκέψη της και να τη μεταδίδει. Η δυστυχη Ολια, μονο ενα Ο μπορουσε να κάνει με τα χειλάκια της, που σήμαινε το αρχικό του ονόματός της αλλά και το Οχι. Και Οχι, Οχι, Οχι, έκανε συνέχεια, αλλά ο διερμηνεας σκέψεων έλεγε "ενταξει, το ξερουμε οτι σε λένε Ολια" και συνέχιζε να ερμηνεύει. Τότε, η Ολια πήρε την απόφαση να γράψει ένα βιβλίο με τίτλο Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΑΚΟΥΓΕΣΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΙΛΑΣ.

1.729 Αμνησία

- Θυμάσαι;
- Μπα, τι να θυμηθώ;
- Δε θυμάσαι;
- Οχι.
- Τότε που ζούσαμε...
- Α, τότε...
- Θυμάσαι τι έγινε τότε;
- Οχι. Τι έγινε;
- Πρώτα πέθανα εγώ. Θυμάσαι;
- Χμμ.. ναί.. και με πήρες μαζί σου.
- Οχι, δεν σε πήρα. Εσύ ακολούθησες.
- Γιατί; Τι λόγο είχα ν' ακολουθήσω;
- Εσύ με έσπρωξες.
- Πότε;
- Τότε.. αφού έκλεψες τη ζωή μου.
- Εκλεψα τη ζωή σου; Πώς;
- Μου φόρτωνες ευθύνες δικές σου.
- Οχι. Εσύ τις έπαιρνες. Δεν σε πίεσα ποτέ.
- Και ποιος θα φρόντιζε τ' αδέρφια μου;
- Εμείς δε σας φροντίζαμε όλους;
- Και τη δουλειά; Ποιος θα έτρεχε αν όχι εγώ;
- Ελα τώρα, αφού σου άρεσε...
- Οχι, μαμάκα, δε μου άρεσε καθόλου.

1.710 ενα παράξενο μήνυμα

«Έχω μια τρομερή ερώτηση σχετικά με την κοινοποίηση αυτής της ανάρτησης, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή. Καλώ και ευχαριστώ τον Παντοδύναμο που μένει ζωντανός για λίγες μέρες. Είμαι χήρα χωρίς παιδιά, ο άντρας μου πέθανε σε ατύχημα, έμεινα μόνη με μια αρρώστια που εισέβαλε στο σώμα μου. Οι γιατροί είπαν ότι αυτή η ασθένεια ήταν θανατηφόρα και δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα για μένα, οπότε τον άφησα να μείνει εδώ για λίγες μέρες. Όσον αφορά την κληρονομιά μου, χαρίζω 350.000 ευρώ σε κάθε σοβαρό, έντιμο και αξιοσέβαστο άνθρωπο που αξίζει να εμπιστευτεί σε ορφανά και άστεγους. Αν ενδιαφέρεσαι και έχεις καλή καρδιά ❤»
___________________
αυτό μου έστειλαν στις 17 Δεκ. 2023 κι αν βγάλεις άκρη, πες μου

1.643 το καταχθόνιο σχέδιο

Γνωρίστηκαν στο μπαρ Gamtimansou ενα βράδυ αμέσως μετά την εγγραφή τους στο Πανεπιστήμιο του Harvarai Axafna. Ούτε η καταγωγή ούτε το χρώμα εμπόδισε να γίνουν αμέσως φίλοι. Η Dafne Cancelink, ο Allevour Yatopsito και ο Koulamar Mitzizkani λες και είχαν κατέβει απο το ίδιο αστέρι με σκοπό εκείνο το μαγικό ραντεβού στην Πολιτεία των ΗΠΑ.
(συνεχίζεται)

1.632 ενα χταπόδι στην κρεββατοκάμαρα!

άνοιξε την πόρτα, μπήκε στην κρεβατοκάμαρη κι απλώθηκε στο κρεβάτι σαν χταπόδι καλά γουλισμένο, χωρίς να βγάλει ούτε ένα από τα οχτώ του παπούτσια

1.581 ενα θρίλλερ τσιμεντένιο!

ήτανε μια μάνα μαφιόζα, αλλά και μπαφιόζα, που έγραφε βιβλία τα οποία είχε σαν παιδιά της και, σαν μαφιόζα που ήταν, τα τσιμέντωνε και τα τοποθετούσε στην τσιμεντοθήκη, επίσης τσιμέντωνε και τους φίλους της, τους τσιμεντοφίλους όπως τους αποκαλούσε χαϊδευτικά, καθώς επίσης ζωγράφιζε πάνω σε τσιμεντόπλακες. Με όλα αυτα τα υλικά υψηλής αντοχής είχε κατασκευάσει ένα σπίτι τρίπατο, το τριτσίμεντο σπίτι, όπου κατοικούσε, αλλά κάποια στιγμή μπάφιασε και θέλησε να το γκρεμίσει αλλά αυτό ητανε πολύ γερό κι αντί να πέσει κάτω έπεσε πάνω της, τη σκοτώσανε δλδ τα αγαπημένα της πράγματα.
----
αφτο ειναι κατι σαν θρίλλερ, αλλά ενα θρίλλερ τσιμεντένιο!

1.511 Θολαμίνα

Το βαπόρι εξόκοιλε προχτές σε μια ξαίρα έξω από τη Θολαμίνα και το περιεχόμενο των αμπαριών του χύθηκε στον κόλπο του Χαρονικού μολύνοντας με κατάλευκα διαφανή ύδατα τις Πετρελαϊκές ακτές. Πώς θα πάμε να κολυμπήσουμε τώρα στο αγαπημένο πετρέλαιο; Θα έχει μειωθεί η άνωση και μπορεί να φουντάρουμε στον πάτο. Πώς θα μαυρίσουμε για το χειμώνα; (Σεφτέβρης, 2917)

1.509 όνειρο ήταν και πάει...

σημερα κοιμηθηκα νωρίς και ονειρεύτηκα διάφορα: την οικογένεια ενός βαρώνου που ετοιμαζόταν να παραδοθεί στον εχθρό φορώντας γούνες, κλπ επίσημα ενδύματα, μια χορωδία νεαρών μικρόσωμων(!!) κοριτσιών από Σουηδία που τα πέταξε ένας γερανός/φαγάνα (και ως δια μαγείας στάθηκαν όρθια και ατσαλάκωτα) μπροστά στους επισημους για να τραγουδήσουν τον εθνικό μας ύμνο φορώντας κατακόκκινα φουστανάκια, τον κ. Δροσινό, ενα ράφτη για ταγιέρ στη 10ετία του '60 στην οδό Κριεζώτου, μεταξύ άλλων είδα και κάτι τι με Πούτιν που κράταγε ενα κόκκινο μπαλόνι σε σχήμα καρδιάς.
__________________________
γράφτηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2021

1.508 στο γκρεμό

βρίσκεσαι σε ένα μέρος όπου ξέρεις ότι υπάρχει γκρεμός, επειδή κάποτε είχες πέσει μέσα και τρόμαξες να βγεις. Ο γκρεμός δεν φαίνεται καθαρά, η βλάστηση έχει θεριέψει με τα χρόνια, αλλά ψυχανεμίζεσαι τη θέση του: προσέχεις πού πατάς για να τον αποφύγεις. Γύρω γύρω και πάνω από το κεφάλι σου πετάνε διάφορα πτηνά, μεγάλα και μικρά, θέλοντας να σου αποσπάσουν την προσοχή, αλλά συνεχίζεις να προσέχεις πού πατάς. Οταν όμως αρχίζουν και τα κρωξίματα, ε, τότε τινάζεις χέρια απότομα για να τα διώξεις, κοιτάζεις πάνω να δεις από πού ακριβώς έρχονται, δεν βλέπεις τίποτα ξεκάθαρα πλέον, και τι γίνεται τότε; παραπατάς και πέφτεις μέσα. Πού μέσα; στο ΓΚΡΕΜΟΟΟΟΟΟοοοοοοοο!

1.449 γύρω γύρω όλοι

Στη μέση δεν βρισκόταν τίποτα, ούτε καν ο Μανόλης. Ολοι καθόντουσαν γύρω από ένα τραπέζι. Το τραπέζι ήταν άδειο και μεγάλο. Παρολαυτά όμως, όλοι χαμογελούσαν. Χαμογελούσαν επειδή συγκρατούσαν το ξεκαρδιστικό ανακουφιστικό γέλιο που τους έπνιγε. Στα μάτια άστραφταν βλέμματα ικανοποίησης, στα μουστάκια στάζαν σάλια όρεξης που άνοιγε απειλητικά. «Φέρτε τα κουτάλια!» φώναξε κάποιος. «Και τί θα φάμε;» απάντησε κάποιος άλλος με ερώτηση. «Ε, αυτόν που θα μας δώσει τα χρυσά κουτάλια, γνωστό αυτό» είπε ένας άλλος. «Τα βλέπω να έρχονται συντομότερα από όσο τα περιμέναμε» είπε ο γκουρού και πήρε το σοβαρό του ύφος για να προβεί σε ανακοινώσεις. Οι άλλοι συνέχισαν να χαμογελούν και, μόλις έφυγε το τηλεοπτικό συνεργείο, ξέσπασαν σε χαρούμενους αλαλαγμούς. Να είναι καλά τα παιδιά. Μόλις τους είδα σκέφτηκα κάτι και γέλασα με τη σειρά μου, αλλά κανείς δεν με άκουσε. Αυτό που σκέφτηκα ήταν ότι τα χρυσά κουτάλια τα έχω δώσει εδώ και πολύ καιρό στο ενεχυροδανειστήριο.

1.429 ο εαυτός και το θηρίο

Μια φορά ήταν ένας μπλόγγερ και ήταν μόνος κι ανυπεράσπιστος μπροστά στο άσπρο θηρίο που του ζητούσε να γράψει. Στεκόταν κάτασπρο και λαμπερό μπροστά στα μάτια του και τον προκαλούσε «γράψε κάτι, μουτζούρωσέ με έστω, αλλιώς θα σε φάω» του έλεγε με φωνή που έβγαινε συριχτά από τα σωθικά του. Ο έρμος ο μπλόγγερ έγραφε, το θηρίο μούγκριζε, η ερημιά μεγάλωνε, ώσπου ο μπλόγγερ αποφάσισε να μη ξαναγράψει για το θηρίο. Από τη στιγμή που κατάλαβε πόσο έρμαιο του θηρίου είχε γίνει, αποφάσισε να γράφει στο εξής μόνο για τον εαυτό του. Ποιος ξέρει; Μπορεί στο εξής να μην ένιωθε τόσο μεγάλη ερημιά, μπορεί ο εαυτός του να ήταν καλή παρέα, καλύτερη από την άσπρη, την παγωμένη παρέα της οθόνης. (2008)

1.339 χωροταξική αδυναμία

Μια φορά, ήταν ένα κεφάλι που είχε μόνο προφίλ, για τούτο μπορούσε να κοιτάξει μόνο δεξιά - αριστερά. Η χωροταξική αυτή αδυναμία του αφαιρούσε την ικανότητα να έχει συνολική εικόνα για το χώρο -και τον κόσμο. Δεν μπορούσε να δει μπροστά του, αλλά ούτε και πίσω του. Αδυνατούσε να κοιτάξει το συνομιλητή του κατάματα, μια και το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να τον κοιτάζει πλαγίως και λοξά. (Ιουν. 2007)

1.337 SILELEON STREET

Πού είναι η οδός SILELEON? Ετσι ακριβώς ήταν γραμμένο στο χαρτάκι που μου έδειξε μια κοπέλλα στο Σύνταγμα σήμερα το πρωΐ: SILELEON με ένα νούμερο (4, 6, 14 θα σας γελάσω) Εσπασα το κεφάλι μου να σκεφτώ τι μπορεί να βγει ηχητικά από αυτο το "SILELEON", η κοπέλλα το πρόφερε "σιλελέον" και έλεγε ότι αυτή η οδός είναι στο Σύνταγμα, αναφέρω τους δρόμους που βρίσκονται κοντά στην πλατεία και τελειώνουν σε "ων", αφού είχα ψάξει -στο μυαλό μου- πιθανές οδούς που αρχίζουν από "κι" και -ω! του θαύματος!- όταν είπα "Φιλελλήνων" άστραψε το μάτι της κοπέλλας: Αυτό είναι, αυτό είναι.. πώς το είπατε;" ξαναείπα "Φιλελλήνων" και μου λέει "αυτό είναι, μοιάζει πολύ.. τελειώνει σε "ΟΝ"! Της έδειξα ποια είναι η Φιλελλήνων και έφυγε προς τα κει χαρούμενη...

1.330 παραβολή

σε μια χώρα μακρινή, ο Αρχοντας έβγαλε διαταγή να χαμογελούν οι υπήκοοί του για να του φτιάχνουν το κέφι και όποιος συλλαμβανόταν να μη χαμογελά τον εκτελούσαν επιτόπου και μια μέρα έπεσε πολύ χιόνι στη χώρα αυτή και τα χαμόγελα παγώσαν στα πρόσωπα επάνω και τότε ο Αρχοντας άλλαξε τη διαταγή του: ζητούσε να μη χαμογελά κανείς και κρέμαγαν επιτόπου όποιον συλλαμβανόταν να χαμογελά, μέχρι που πάγωσε ο Αρχοντας και τότε όλοι σκάσανε στα γέλια.

γράφτηκε 26 Ιουνίου 2021 στο f/b

1.304 το Χτύπημα της Μωρίας

Η Μωρία σηκώθηκε μαχμουρλού και σύρθηκε προς την κουζίνα. Διψούσε πολύ για ένα χυμό πορτοκάλι. Ανοιξε το ψυγείο, αλλά ο χυμός είχε κάνει φτερά. Μάλλον θα τον ήπιε ο Μπάμπης της γειτόνισσας. Σηκωνόταν βλέπεις ξημερώματα και σκάλιζε το ψυγείο. Ολα τα ψυγεία δηλαδή. Ετσι, η Μωρία, αποχαυνωμένη όπως ήταν, είπε μέσα της: «Αφού δε βρίσκω χυμό, δεν πάω να χτυπήσω κάνα τεκνό;» και μπήκε στο πρώτο αστυνομικό τμήμα που συνάντησε, έβαλε ένα γκλομπ στο χέρι ενός τύπου με στολή και έβαλε το διακόπτη στο ΟΝ. Το χέρι άρχισε να ανεβοκατεβαίνει, αλλά κανείς δεν ήξερε ότι αυτό ήταν ένα Χ.Τ.Μ.

Ηθικό δίδαγμα: Μην αφήνετε τα Ψυγεία Χωρίς Χυμό Πορτοκαλιού. Ενα Ψ.Χ.Χ.Π. είναι συνήθως ύποπτο για κάθε Χ.Τ.Μ.

-->> Οταν η Μωρία επέστρεψε για να κατεβάσει το διακόπτη στο ΟΦ, ήταν ήδη πολύ αργά. Ολοι ξύπνησαν και κατάλαβαν ότι ένας κοινός εφιάλτης, ένας εφιάλτης που τον βλέπουν όλοι, δεν ανήκει στη χώρα των ονείρων. Η Μωρία ξάπλωσε να ξανακοιμηθεί, εντελώς ανίδεη για το τζέρτζελο που είχε προξενήσει το Χτύπημά της.
-----------------
ΣΗΜ. ανέβηκε στο f/b to 2007 - Χ.Τ.Μ. = Χτύπημα Της Μωρίας (2007=προφητικόν!)

1.295 ο σωλήνας

θα μπορούσες να ζεις σε ένα σωλήνα, για σκέψου το κι αυτό! και μάλιστα, αν ζούσες στο κέντρο, σε ίση απόσταση από τα δύο άκρα δηλαδή, αποκλείεται να έβλεπες φως σε ολόκληρη τη ζωή σου.. φριχτό δε θά 'τανε; ενώ τώρα εκείνοι που ζουν κοντά στις άκρες του σωλήνα μπορούν να δουν λίγο φως, να ανασάνουν λίγο καθαρό αεράκι, να νιώσουν ψιχάλες βροχής, ίσως και λίγο χιόνι αν είναι τυχεροί και φυσήξει την ώρα της χιονόπτωσης.. 

Τώρα, βέβαια, δεν ζεις σε σωλήνα ακόμα, αλλά -πού θα πάει;- θα σε στριμώξουν να χωρέσεις στο σωλήνα κι αυτό θα γίνει σιγά σιγά χωρίς να το πάρεις χαμπάρι.. κι ο σωλήνας όλο και θα στενεύει, θα στενεύει, θα γίνει ένας σωληνίσκος στενός και μακρύς και ούτε όρθιος θα μπορείς να στέκεσαι πια, θα κυκλοφορείς μπουσουλώντας, ούτε φως θα υπάρχει πιθανότητα να δεις ποτέ.. καμμιά ελπίδα για ελευθερία κίνησης, καμμιά ελπίδα για ακτίνα φωτός.. και (θέλεις να) λέγεσαι άνθρωπος.. κακομοίρικο πλασματάκι, δεν είναι η μοίρα που στάθηκε σκληρή για σένα, είναι οι διαδοχικές συμφεροντολογικές επιλογές σου που σε βάλανε στο σωλήνα.. ένα σωλήνα χειρότερο κι απο το σωλήνα της αποχέτευσης, γιατί, αυτός τουλάχιστον έχει διέξοδο προς τη θάλασσα!

30 Μαΐου 2017, f/b

1.283 Λάμιες

θέλω να γράψω για τις Λάμιες, αυτές τις τρομαχτικές γυναίκες των παραμυθιών που όταν ήταν ξύπνιες είχανε τα μάτια κλειστά κι όταν κοιμόντουσαν είχαν ανοιχτά τα μάτια, αλλά διστάζω. Τρώγανε μικρά παιδιά, τα κάναν μια χαψιά, κάνανε κι άλλα πολλά πράματα να σου παγώνει το αίμα, τόσο κακές λέμε.

1.273 περί σκιάς

..βγήκα στον κήπο να καπνίσω το τελευταίο τσιγάρο πριν παω για ύπνο, κι όπως στεκόμουν με το φως απο την πόρτα της κουζίνας πίσω μου, παρατηρησα πόσο μεγάλη ηταν η σκιά που έριχνα στο χορτάρι.. κάπου δεκαπέντε μέτρα μήκος.. και σκεφτηκα πόσο μεγάλο τάφο θα χρειαζόταν ένας άνθρωπος αν τον θάβαν μαζί με τη σκιά του.. μετά σκέφτηκα πως σε κάποιο μέρος του κόσμου θάβουν τους νεκρούς όρθιους.. μάλλον θα τους θάβουν με τη μεσημεριανή τους σκιά σκέφτηκα.. τί γίνεται όμως με κείνους που κάπου τους θάβουν καθιστούς; ε;

----------------

20 Μαΐου 2014, Λόντον

1.151 η κληρονομιά μας

το γονίδιο Epsilon είναι η κληρονομιά μας από τους Νεατερνταλιανούς, αυτούς τους αγνούς προγόνους που τους φάγαν λάχανο οι Sapiens με την υποτιθέμενη ανώτερη ιδιότητά τους, τη λογική. Απόγονοι απευθείας των ηρώων που κάναν ηρωϊσμούς για χάρη του Ευρυσθέα και άλλων πονηρών, δήθεν εξυπνων και οπωσδήποτε μη γονιδιούχων. Η μοναδική ανθρώπινη ράτσα που σέβεται την ευδαιμονία των άλλων χωρίς να φθονεί, που δίνει χωρίς καμιά απαίτηση απολαβής, που χαίρεται ως εκεί που δεν παίρνει άλλο, αλλά και που ξεχνάει πανεύκολα τα δεινά που της προκαλούν οι λογικοί και, ως εκτούτου, απάνθρωποι συγκάτοικοι στον Πλανήτη. Αυτό είναι λοιπόν! και τώρα που το μάθαμε, πίσω στη λάντζα και στον ανθρωποστίφτη!