Λίγο πριν πέσει η χούντα, είχε βγάλει έναν Νόμο που άφηνε στους εργολάβους την ευθύνη για τις (αρχιτεκτονικές) μελέτες των κτιρίων. Ετσι, έβαζε ο ιξ εργολάβος ένα τυχαίο προσωπο (σχεδιαστή, στην καλυτερη περιπτωση, ή το παιδί του ή την καθαρίστρια των υπέρλαμπρων γραφειων του, ή, ή, ή...) να κάνει μια μελέτη την οποία ακολούθως πάσσαρε σε ενα σπουδαστη πολ. μηχ. (ΤΕΙ δεν υπηρχαν ακομα για μεγαλυτερη οικονομία) και έτσι γέμισε η Αθηνα (και αλλες πολεις, φυσικα) με τα αριστουργήματα που παραμενουν ακομα όρθια για να τα θαυμάζουμε!
Εμείς λοιπόν, αφού κηδέψαμε το πτυχίο και του κάναμε και μνημόσυνο (κάπου θα σώζονται τα σχετικά τεκμήρια: κειμενο και ηχητικά εφφέ) αποφασίσαμε να το ρίξουμε στις εφαρμοσμένες τέχνες κι έτσι ξεκίνησε η περιπέτεια με τα μπατίκ.
Το γραφείο μεταμορφώθηκε σε εργαστήριο με μακρείς πάγκους και τελάρα, σιδερώστρες παντού, ειδικές μπογιές, μεταξωτά υφάσματα λευκά απο Σουφλί (ευτυχως υπήρχε ακομα τότε παραγωγή) και πέσαμε με τα μούτρα στο μπατίκ!
Μόλις τέλειωσε η πρώτη παρτίδα από καμμιά 100στή μέτρα υφασμάτων εξαιρετικής ποιότητας και φαντασίας, οργανώσαμε επίδειξη σε ξενοδοχείο πολυτελείας κάπου κοντά στο Σούνιο, Ωκεανίδα λεγόταν αν θυμάμαι καλά, κατά τα μέσα Αυγούστου 1974.
Δυστυχώς για μας και την παραγωγή μας, έπεσε η χούντα τον Ιούλιο, λίγες μέρες πριν τα εγκαίνια της έκθεσης των προϊόντων στο ευγενές κοινό, κι έτσι τα υφάσματα πουλήθηκαν όσο όσο σε συζύγους ιατρών κυρίως, διότι ως γνωστόν εκεί υπάρχει (υπήρχε τότε δλδ) το πολύ χρήμα.
Εχω ακόμα 2-3 κομμάτια και τα φυλάω ως κόρην οφθαλμού, που λενε, επειδή είναι αποδεικτικά στοιχεία της πολυπραγμοσύνης μου!
________________________
ΣΗΜ. μόλις τωρα το θυμηθηκα και το εγραψα στο f/b
Αναρτήσεις
This is a FunEL
