εδω έχω πολλά να γράψω αλλα σημερα δεν ρολαβαίνω.. νύσταξα!
Δευτέρα, Μαΐου 08, 2017
429. Να ένα ωραιο αυγό, είπε ο παπούς
Ο παπούς της Ελενίτσας είχε οξύτατη όραση, αν και βρισκόταν σε περασμένη ηλικία -πατημένα τα ογδόντα, αλλα το ματάκι του έπαιζε.
Κυριακή, Μαΐου 07, 2017
Τετάρτη, Μαΐου 03, 2017
426. Θολούρα
Περνά η ζωή μέσα σε μια θολούρα, ένα σύννεφο σκεπάζει τον ορίζοντα της σκέψης, αλλού πατάω κι αλλού βρίσκομαι τον περισσότερο καιρό, κυρίως σε περιόδους που θεωρούνται σημαντικές από άλλους ανθρώπους..
Θυμάμαι, όταν έδινα εισαγωγικές εξετάσεις και όλοι γύρω λέγαν πόσο σημαντικές είναι, ότι ορίζουν την πορεία μου στη ζωή, κλπ κλπ, βρισκόμουν μέσα σε ένα σύννεφο γκριζωπό, γιατί το μόνο που ήθελα να κανω στη ζωή μου ήταν να ζωγραφίζω, να τραγουδάω, να χορεύω και τίποτ' άλλο.. να ζω δηλαδή..
Περίμενα τόσα χρόνια να μεγαλώσω για να μην είμαι αναγκασμένη να στρώνω εφημερίδες στο πάτωμα γύρω και κάτω από την καρέκλα μου -μη τυχόν πέσουν μπογιές και λερώσω- για να ζωγραφίσω..
Περίμενα τόσα χρόνια για να μπορώ να τραγουδάω αυτά που ερχόντουσαν στο κεφάλι μου χωρίς να ακούω σχόλια "πάλι γκάρισμα έχουμε σήμερα".. περίμενα να μπορώ να χορεύω χωρίς να ακολουθώ συγκεκριμένα βήματα και χορευτικούς κανόνες.. περίμενα περίμενα.. αλλά ήρθαν οι εισαγωγικές εξετάσεις και έπρεπε να περάσω κάπου για να μπορώ να κάνω επιτέλους αυτό που ήθελα.. Ε, μια προσπάθεια ακόμα, δε χάλασε ο κόσμος, είπα μέσα μου και χώθηκα ξανά στο σύννεφο..
Διάλεξα ένα επάγγελμα που, όπως είχε πει ο Αριστοτέλης, περιέχει όλα όσα ήθελα να κάνω στη ζωή μου.. αλλά.
Εδώ εισχωρεί το μεγάλο "αλλά" που σημαίνει ότι από το επάγγελμα αυτό έπρεπε συνάμα να ζήσω, τουτέστιν να βγάλω λεφτά.. και να μη θέλω τη διαδικασία αυτή όπως συνηθιζόταν να γίνεται, όπως δηλαδή με πάρε-δώσε με εργολάβους και άλλα ψυχοφθόρα.. Σήμερα είδα κάπου ένα καλλιτέχνη να δηλώνει στο βιογραφικό του πως έχει κάνει οικονομικές σπουδές και αναρωτήθηκα τι σόι καλλιτέχνης είναι.. μάλλον όμως έχει "πιάσει" το ρυθμό της εποχής που είναι κατι τι σκληρό και όχι ροκ..
Καθαρές στιγμές είναι λίγες που θυμάμαι να έζησα, όπως πολύ μικρή στο χωριό που είδα τον παπού να σφάζει το αρνάκι που περιποιόταν με αγάπη τον προηγούμενο καιρό και, με αγάπη επίσης, του αγκάλιασε το λαιμό και του βύθισε τον κοφτερό του σουγιά.. ήταν πάντα κοφτερός ο σουγιάς του παπού μου, και με τον ίδιο σουγιά έκοβε ψωμί και ό,τι δήποτε χρειαζόταν να κοπεί..
Καθαρή στιγμή και το γουρούνι που άκουγα να στριγγλίζει και μετά να τρέχει ακέφαλο στην αυλή στο χωριό και οι κότες να ξεπετάγονται ολοτρόγυρα κακαρίζοντας τρομαγμένες..
Καθαρή στιγμή και ένα πρωϊνο ενός Μάρτη στην Ερμούπολη, όταν υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν θα τον ξαναστενοχωρήσω..
Μετά, σιωπή.. θολά όλα.. μια ζωή θολή περιμένοντας.. περιμένοντας να κάνω αυτό που θέλω.. κι ένα σωρό εμπόδια.. νόμοι που αλλάζαν κάθε τρεις και λίγο.. φιλίες που διαπραγματευόντουσαν.. έρωτες που έρχονταν και φεύγαν.. γάμοι θολοί γιατί "έτσι πρέπει".. πράγματα που ήθελα να πετάω από το μπαλκόνι αλλά με περιτριγυρίζουν ακόμα γεμίζοντας σκόνη και τα κοιτάζω αδιάφορα..
Καθαρές στιγμές μπόλικες έζησα με τα παιδιά μου, ανταλλάσσοντας χάδια, σκέψεις, ζωγραφιές, τραγούδια και χορούς! Τα παιδιά όμως ανοίγουνε φτερά και φεύγουν, πετούν μακριά και χτίζουν τις δικές τους φωλιές που ελπίζω να είναι λιγότερο θολές..
Αλλά πάλι.. σκέφτομαι πως ίσως να είναι καλά έτσι γιατί με τη θολούρα δεν πονάει πολύ η ζωή.. θάνατοι και άλλα θλιβερά και αναπότρεπτα σβήνονται, οπως σβήνουν τα κεράκια που λιώνουν.. και μένουν οι όμορφες αναμνήσεις να γεμίζουν την ψυχή και την καρδιά με αυτό που λένε "εμπειρία ζωής" κι έρχονται στο νου, που όλα τα επεξεργάζεται και βγάζει συμπεράσματα..
Περπατώντας λοιπόν ανάμεσα σε αναμνησεις, ξύπνησα ένα πρωί και βρέθηκα έξω από το σύννεφο.. ή μάλλον το σύννεφο δεν ήτανε πια γκρίζο αλλά είχε χρώμα ρόδινο.. σαν κάποιος ήλιος να ανέτειλλε.. ένας καινούργιος εαυτός προβάλλει και με περιέχει και ζω πεντακάθαρα.. ή μήπως, απλώς τώρα ζω;
Αναρωτιέμαι πόσο θα κρατήσει αυτό, αλλά.. καλύτερα είναι να μην αναρωτιέμαι..
Θυμάμαι, όταν έδινα εισαγωγικές εξετάσεις και όλοι γύρω λέγαν πόσο σημαντικές είναι, ότι ορίζουν την πορεία μου στη ζωή, κλπ κλπ, βρισκόμουν μέσα σε ένα σύννεφο γκριζωπό, γιατί το μόνο που ήθελα να κανω στη ζωή μου ήταν να ζωγραφίζω, να τραγουδάω, να χορεύω και τίποτ' άλλο.. να ζω δηλαδή..
Περίμενα τόσα χρόνια να μεγαλώσω για να μην είμαι αναγκασμένη να στρώνω εφημερίδες στο πάτωμα γύρω και κάτω από την καρέκλα μου -μη τυχόν πέσουν μπογιές και λερώσω- για να ζωγραφίσω..
Περίμενα τόσα χρόνια για να μπορώ να τραγουδάω αυτά που ερχόντουσαν στο κεφάλι μου χωρίς να ακούω σχόλια "πάλι γκάρισμα έχουμε σήμερα".. περίμενα να μπορώ να χορεύω χωρίς να ακολουθώ συγκεκριμένα βήματα και χορευτικούς κανόνες.. περίμενα περίμενα.. αλλά ήρθαν οι εισαγωγικές εξετάσεις και έπρεπε να περάσω κάπου για να μπορώ να κάνω επιτέλους αυτό που ήθελα.. Ε, μια προσπάθεια ακόμα, δε χάλασε ο κόσμος, είπα μέσα μου και χώθηκα ξανά στο σύννεφο..
Διάλεξα ένα επάγγελμα που, όπως είχε πει ο Αριστοτέλης, περιέχει όλα όσα ήθελα να κάνω στη ζωή μου.. αλλά.
Εδώ εισχωρεί το μεγάλο "αλλά" που σημαίνει ότι από το επάγγελμα αυτό έπρεπε συνάμα να ζήσω, τουτέστιν να βγάλω λεφτά.. και να μη θέλω τη διαδικασία αυτή όπως συνηθιζόταν να γίνεται, όπως δηλαδή με πάρε-δώσε με εργολάβους και άλλα ψυχοφθόρα.. Σήμερα είδα κάπου ένα καλλιτέχνη να δηλώνει στο βιογραφικό του πως έχει κάνει οικονομικές σπουδές και αναρωτήθηκα τι σόι καλλιτέχνης είναι.. μάλλον όμως έχει "πιάσει" το ρυθμό της εποχής που είναι κατι τι σκληρό και όχι ροκ..
Καθαρές στιγμές είναι λίγες που θυμάμαι να έζησα, όπως πολύ μικρή στο χωριό που είδα τον παπού να σφάζει το αρνάκι που περιποιόταν με αγάπη τον προηγούμενο καιρό και, με αγάπη επίσης, του αγκάλιασε το λαιμό και του βύθισε τον κοφτερό του σουγιά.. ήταν πάντα κοφτερός ο σουγιάς του παπού μου, και με τον ίδιο σουγιά έκοβε ψωμί και ό,τι δήποτε χρειαζόταν να κοπεί..
Καθαρή στιγμή και το γουρούνι που άκουγα να στριγγλίζει και μετά να τρέχει ακέφαλο στην αυλή στο χωριό και οι κότες να ξεπετάγονται ολοτρόγυρα κακαρίζοντας τρομαγμένες..
Καθαρή στιγμή και ένα πρωϊνο ενός Μάρτη στην Ερμούπολη, όταν υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν θα τον ξαναστενοχωρήσω..
Μετά, σιωπή.. θολά όλα.. μια ζωή θολή περιμένοντας.. περιμένοντας να κάνω αυτό που θέλω.. κι ένα σωρό εμπόδια.. νόμοι που αλλάζαν κάθε τρεις και λίγο.. φιλίες που διαπραγματευόντουσαν.. έρωτες που έρχονταν και φεύγαν.. γάμοι θολοί γιατί "έτσι πρέπει".. πράγματα που ήθελα να πετάω από το μπαλκόνι αλλά με περιτριγυρίζουν ακόμα γεμίζοντας σκόνη και τα κοιτάζω αδιάφορα..
Καθαρές στιγμές μπόλικες έζησα με τα παιδιά μου, ανταλλάσσοντας χάδια, σκέψεις, ζωγραφιές, τραγούδια και χορούς! Τα παιδιά όμως ανοίγουνε φτερά και φεύγουν, πετούν μακριά και χτίζουν τις δικές τους φωλιές που ελπίζω να είναι λιγότερο θολές..
Αλλά πάλι.. σκέφτομαι πως ίσως να είναι καλά έτσι γιατί με τη θολούρα δεν πονάει πολύ η ζωή.. θάνατοι και άλλα θλιβερά και αναπότρεπτα σβήνονται, οπως σβήνουν τα κεράκια που λιώνουν.. και μένουν οι όμορφες αναμνήσεις να γεμίζουν την ψυχή και την καρδιά με αυτό που λένε "εμπειρία ζωής" κι έρχονται στο νου, που όλα τα επεξεργάζεται και βγάζει συμπεράσματα..
Περπατώντας λοιπόν ανάμεσα σε αναμνησεις, ξύπνησα ένα πρωί και βρέθηκα έξω από το σύννεφο.. ή μάλλον το σύννεφο δεν ήτανε πια γκρίζο αλλά είχε χρώμα ρόδινο.. σαν κάποιος ήλιος να ανέτειλλε.. ένας καινούργιος εαυτός προβάλλει και με περιέχει και ζω πεντακάθαρα.. ή μήπως, απλώς τώρα ζω;
Αναρωτιέμαι πόσο θα κρατήσει αυτό, αλλά.. καλύτερα είναι να μην αναρωτιέμαι..
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
This is a FunEL
