1.173 το παλιό μας το γραφείο

το γραφείο μας είχε παράθυρο σε δρόμο περαστικό και πέρναγε κόσμος κι έριχνε ματιές και χαιρετούρες κι εμείς δουλεύαμε, ανταποδίδοντας πάντα! παραδίπλα έμενε ο Μάριος Πλωρίτης που θαύμαζε τα φωτιστικά μας, η Ελευθερία Αρβανιτάκη πέρναγε συχνά τότε που ακομα φοραγε σιδεράκια, τον Κωσταντινο Τζουμα τον συναντουσαμε συχνότατα στο ψιλικατζήδικο της κυρα-Σταυρούλας, η Ζωρζ Σαρρή είχε χτυπησει το κουδουνι ζητωντας χιλια συγγνωμη για να παει βεσε, ο Αλέξης Δαμιανός με πήρε διπλη κουρσα στο ταξι όπου επέβαινε μολις με ειδε να βγαινω βιαστικη απο την πορτα, ακόμα κι ο μπαμπα-δρακουμέλ ειχε ερθει ενα βραδυ να επισκεφτει καποιο φιλο του που έμενε στο τελευταιο πατωμα. Αφτες ειναι μερικες στιγμες που συναντηθηκα με διασημοτητες της εποχης. Αφτες θυμαμαι, τουλαχιστον, μπορει να ειναι κι αλλες που εχω ξεχασει...

1.594 αλλαγή

στις Αχαρνές
πίνουμε νες
μα σαν λεγόντουσαν "Μενίδι"
πλακωνομάσταν στο κοψίδι!

1.463 εκτίμηση εξ αντανακλάσεως

παλιά, στην μικρή πολυκατοικία όπου κατοικούσαμε, ήταν μια "κυρία Ζυγομαλά" διαχειρίστρια που, ως υπερήλιξ γεροντοκόρη, είχε τις εμμονές της: πίστευε βαθειά μέσα της ότι εγώ βρώμιζα το ασσανσέρ (επειδή είχα παιδιά μικρά) ότι εγώ έκανα τεσπά ό,τιδήποτε αναποδιασμένο ήταν δυνατό να συμβεί σε κείνη την πολυκατοικία. Την καλημεροκαλησπέριζα ευγενικά όταν τη συναντούσα και πλήρωνα στην ώρα τους τα κοινόχρηστα, αλλά ρουμπώθηκε αυτομάτως και ανέβηκα κατακόρυφα στην συνείδησή της μονάχα όταν έτυχε να δει έναν επισκέπτη μου που σεβόταν και εκτιμούσε τα μάλα. Εκτοτε, όλο γλύκες και ευγένειες "αχ, τι χαριτωμένα τα παιδάκια σας" και "αχ, τι κομψή που είστε σήμερα" κλπ, ήταν πλέον οι κοινωνικοί σχολιασμοί της. Ετσι είναι οι γεροντοκόρες: γκρινιάρες και αγαθιάρες.

1.432 πρόσφυγας και μετανάστης

όταν ήμουν παιδάκι, λέγαν οι μανάδες (όχι η δικιά μου, ε) "κάτσε φρόνιμα θα σε πάρει ο πρόσφυγας" επειδή λιγο-πολύ όλες οι οικογένειες τότε είχαν κι απο ενα τουλάχιστον μετανάστη, απο τα εμβάσματα των μεταναστών ζούσαν, ενώ ο πρόσφυγας ήταν εκείνο το πλάσμα που έκανε τη ζημιά ως φαίνεται.
Αυτή η διάκριση μεταξύ τους έχει αλλάξει σήμερα: ενώ ο μετανάστης (ή και λαθρο- ακόμα χειρότερα) δαιμονοποιείται, ο πρόσφυγας έχει καλύτερη θέση στην καρδιά μας, ίσως γιατί ψυχανεμιζόμαστε το δικό μας μέλλον; ποιος ξερει...

1.424 απόνερα πανδημίας

απόψε θα μπω
με το μάτι θαμπό
και τη μάσκα να φράζει τη μύτη

με δυο τρία φιλιά
και μια κρύα 'γκαλιά
να σε πάω στον αποσπερίτη!

1.418 το παλιό γραφείο

το παλιό μας το γραφείο ήταν κάτι σαν κέντρο διερχομένων, ένα παράθυρο ανοιχτό στο δρόμο χειμώνα καλοκαίρι, περνάγανε διάφοροι και καλημέριζαν, ο Μάριος Πλωρίτης θαύμαζε τα φωτιστικά μας, ηθοποιοί και τραγουδιστές (Ελευθερία Αρβανιτάκη, Κ. Τζούμας, κλπ) όλοι γνωστοί, ρίχναν ματιές και ρωτάγαν διάφορα, περαστικοί επίσης ζητάγαν πληροφορίες, δημοσιογράφοι δανειζόντουσαν χαρτί τις Κυριακές, η Ζωρζ Σαρρή είχε φιλοξενηθεί για λίγο, όσο να συνέλθει από ένα γλίστρημα που έπαθε στην εξώπορτα, ο Αλέξης Δαμιανός ευχαρίστησε για το ταξί που του καλέσαμε, ψιλοερείπιο γαρ -τότε... Mετά που φύγαμε για λόγους ανωτέρας βίας (πουλήθηκε το κτίριο) ερήμωσε η γειτονιά

1.379 παρατηρώντας

παρατηρώ χρήστες συμφουμπουκιανούς/νές που σχολίαζαν οργίλα περί σκοπιανού, μετά εξίσου οργίλα περί πυρκαγιών, νεκρών, κλπ, απαιτώντας κεφάλια σε πιατέλες αλά Σαλώμη, και τώρα, ήρεμοι πλέον, ανεβάζουν άσματα γλυκά και τρυφερά και τρίβω τα μάτια μπας και δεν βλέπω καλά και η υπόθεση θυμίζει θάλαμο ψυχιατρείου με τους φουκαρατζίκους τους τρελούς ανεβασμένους σε καρέκλες να λένε αριθμούς αντί για ανέκδοτα και ψάχνομαι μήπως δεν βρίσκομαι εδώ, μήπως έχω πετάξει σε άλλη χώρα, εκεί όπου μιλούν περιφρονητικά για νεοέλληνες και μας έχουνε χεσμένους
____________
στο f/b 3 Αυγούστου 2018

1.376 μυθικός έρωτας ή βάσανο;

σκέφτομαι ώρες ώρες τη Μαρία Κάλλας και τι τράβηξε αυτή η Θεία γυναίκα από τον Ωνάση που, μια και δεν μπορούσε να τη φτάσει, την ταπείνωνε με κάθε ευκαιρία. Με αυτό το "και ποια νομίζεις πως είσαι που εχεις μια σφυρίχτρα στο λαρύγγι;" θα έπρεπε να του είχε δώσει τα παπούτσια στο χέρι κι όχι να τα παρατήσει όλα και να μαραζώνει και να φάει και δεύτερη προδοσία με το γάμο του με τη Τζάκυ. Αλλά τότε, βλέπεις, δεν υπήρχε ο ορισμός της παρενόχλησης και της κακοποίησης, και οι άντρες χασκογελούσανε.

 

Ο έρωτας, τελικά, είναι παρεξηγημένο πράγμα, όπως και η θυσία, γιατί τι θα πει "θυσιάζομαι για τον έρωτά μου"; σίγουρα, δεν σημαίνει βλάπτω εμένα για να καλαμπουρίζεις. Μπορεί να γίνομαι θυσία, που λένε, για να βοηθήσω σε μια δύσκολη κατάσταση, ασθένεια, οικονομική καταστροφή, κλπ, αλλά όχι για χαζομάρες. 

 

Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς τους ανθρώπους (γυναίκες ιδίως) που κάθονται και τρώνε σφαλιάρες (πραγματικες και ψυχικές) επειδή, λέει, είναι ερωτευμένες! Ο έρωτας είναι μοίρασμα, ένωση, ένωση και μοίρασμα μιας τρέλλας, όχι βασανιστήριο κι άμα δεις κάτι στραβό φύγε ολοταχώς!

1.375 περί ορίων (ειδικής) αντοχής

Συναντησα καπου μια κυρια που διεδιδε ποσο καλος ειναι ο μοναχος Εφραιμ και τον συνιστουσε για να κανει αγιασμους και ευχελαια (50€ το ελαχιστο) σε μια ομηγυρη “καλων γυναικων” -της εκκλησιας, που λενε. Πώς βρεθηκα εκει, μη ρωτας, ειναι απορρητο! Ρωτησα την κυρια αυτη, αν εχει ακουστα τα όσα γνωριζει το πανελληνιο (κατα κ. Μοιραρακη!) για τη παρτη του μοναχου(!) αυτου και η κυρια απαντησε οτι «ο καλογερος εχει διασυνδεσεις και θα βοηθησει το γιο της, οποτε…»

 

Πιάσ’το αυγό και κούρευτο, δηλαδή.

 

Το πήγα πιο μακρια το πραγμα «μα, το βρισκετε θεμιτο να συγχρωτιζεστε με κλεφτες;» αλλα η κυρια εστριψε το λαιμο της και ανοιξε κουβεντα με τη διπλανη της απο την αλλη μερια.

Ρώτησα (απο μεσα μου) τον εαυτο μου «μα πώς μπορείς τόση υποκρισία;» και εφυγα ακροποδητί, για να μη χρειαστει να δωσω εξηγησεις στη φιλη μου τη θεούσα, που με ειχε παρακαλεσει να τη συνοδεψω εκειπερα. Καλή είναι η ενημερωση, να ξερουμε τι τρεχει διπλα μας, αλλα υπαρχουν και ορια -αντοχης!

1.269 ήθη και έθιμα

τα παλιά τα χρόνια, συνηθιζόταν (κι ακομα συμβαίνει δυστυχως) μετά το γάμο ο συζυγος να "σκίζει τη γάτα", που σημαίνει να προβαίνει σε κάποιες βίαιες πράξεις ωστε να δείχνει... ποιος ειναι το αφεντικό του σπιτιού! Συνέβη και σε μένα: στον τρίτο μηνα του α' γάμου μου ο συζυγος (μετα απο συμβουλη του μπαμπα του, που (σημειωτεον) ξυλοφόρτωνε τη γυναικα του μεχρι που την πεθανε απο καρκινο στα 45 της χρονια) να πεταξει ενα ποτηρι στον τοιχο κι αυτο ηταν: γαμος τελος, διαζυγιο ατακα κιεπιτοπου, ξεμπερδεψαμε γρηγορα σχετικα παρά τις δυσκολιες με την Αρχιεπισκοπή (συμμετείχαν και οι παπάδες τότε, ο γαμος ητανε μυστηριο), σταθηκα αμετάπιστη, βράχος ακλόνητος που λένε, αυτο ειναι το μυστικο, τα ηξεις αφιξεις, οι συγγνωμες κι οι υποσχέσεις ευκολα λεγονται αλλα δυσκολα κρατιουνται. Πρακτικο μυαλο η αφεντια μου, βλεπεις. Αναγνωρισα το λαθος μου και πάπαλα! αυτο δεν με έρριξε πισω, συνεχισα τη ζωη μου σαν να μη συνέβη τπτ, ευτυχως παιδια δεν υπηρχαν, προχωρησα και τολμησα και τον δεύτερο! αμε!

1.268 η βία δεν έχει τάξη

είχα μια παιδική φίλη που πραγματοποίησε το όνειρό της να γίνει καθηγήτρια παν/μίου.. δεν είχα παρόμοιο όνειρο, αλλά την καμάρωνα για την επιμέλεια και τον κόπο που είχε καταβάλει για πολλά χρόνια μέχρι να φτάσει αυτό που εκείνη θεωρούσε κορυφή.. παντρεύτηκε τον έρωτά της, συνάδελφο επίσης, γέννησε και δυο παιδάκια, και θά 'λεγε κανείς ότι είναι το ευτυχέστερο πλάσμα στη γη μέχρι που έφτασε μια μέρα στο γραφείο μου.. το κάστρο που είχα χτίσει με κείνη μέσα πυργοδέσποινα κατέρρευσε μεμιάς μετά την απελπισμένη της διήγηση.. ο σύζυγος απεδείχθη τέρας αναλγησίας.. κλπ κλπ.. τι να λέμε τώρα, τα ξέρεις ή τα υποψιάζεσαι.. ήταν σε κακό χάλι μια και βρισκόταν παγιδευμένη στον ακαδημαϊκό χώρο, κοινωνικές συμβάσεις, τυποποιημένες συνθήκες, κλπ.. τα ξέρεις κι αυτά.. της τηλεφώνησα κανα δυο φορές, αλλά έκλεινε το τηλέφωνο βιαστικά με άγχος που ξεχείλιζε το ακουστικό.. κατάλαβα και δεν ξανατηλεφώνησα.. μετά από πολλά χρόνια έλαβα ειδοποίηση για την κηδεία της.. καρκίνος καραμπινάτος την έστειλε στον αγύριστο και τα παιδιά ορφανά.. ο κύριος σύζυγος έβγαλε ένα σπαραξικάρδιο λόγο και ήθελα πολύ να ουρλιάξω και να τον πλακώσω στις φάπες, αλλά αντί γι αυτό έφυγα νυχοπατώντας

1.267 βάπτισμα του πυρός στα λαϊκά τραγούδια

πρώτη φορά που άκουσα λαϊκά τραγούδια ήταν σε κάποιον αρραβώνα στο Μενίδι ή κάπου εκεί κοντά.. ήμουν μικρό παιδάκι και δεν θυμάμαι λεπτομέρειες, πώς βρέθηκα, γιατί, ποιοι αρραβωνιαζόντουσαν, κλπ.. θυμάμαι όμως χορούς χοροπηδηχτούς και κάτι ήχους ζαλιστικούς.. τραβήχτηκα σε μια γωνιά αποφεύγοντας την πολλή ηχορύπανση των άμαθων αφτιών μου.. μια κυρία με πλησίασε και ρώτησε "δεν σ' αρέσουν αυτά Μαρινάκι;" και έκανα "τσου" με το κεφάλι, αλλά η κυρία συνέχισε "να βαλουμε τότε Στελλάκη Περπινιάδη".. Εκείνη την εποχή, που μέχρι Γούναρη φτάναν οι γνώσεις μου περί λαϊκού άσματος, άκουγα τα "καβουράκια" χωρίς να γνωρίζω το είδος του τραγουδιού ούτε φυσικα τίνος είναι. Μετά απο 1-2 μήνες ο αρραβώνας εκείνος διαλύθηκε.

1.235 Πάσχα με τη Γκουνίλα

πριν από πάρα πολλά χρόνια, η Γκουνίλα ήρθε απο Σουηδία να κάνει Πάσχα μαζί μας, στο πατρικό σπίτι. Ητανε μια γηραιά κυρία μινιόν, ακαθόριστης ηλικίας: μετά τα -ήντα και τα -όντα δύσκολα ξεχωρίζει τις διαφορές ένας νέος ανθρωπος. Η Γκουνίλα λοιπόν, ήταν κοντούλα και λεπτούτσικη, έδειχνε εύθραυστη αλλά πεταγότανε σαν ελατήριο, έτρεχε δώθε-κείθε στον κήπο, θαύμαζε τα πάντα και γελούσε κακαριστά. Γεύτηκε αρνί και κοκορέτσι, τσούγκρισε αβγά, έφαγε και τούρτα σοκολάτα από του Φλόκα κι όταν γύρισε στην πατρίδα της έστειλε μια τεράστια κάρτα γεμάτη θερμές ευχαριστίες, γιατί ήτανε συνταξιούχα νοσοκόμα και ζήταγε συγγνωμη που δεν μπορούσε να στείλει κάτι περισσότερο. Ελαφρύ το χώμα Γκουνίλα και για όλες τις πρόσχαρες Γκουνίλες που ομορφαίνουν τη ζωή πάνω στον πλανήτη.

1.234 σεβασμός και αφοσίωση

αυτο που κρατιέται μυστικό είναι ότι στις γιορτές συμβαίνουν και πολλοί τσακωμοί, ιδίως μέσα στις φαινομενικά αγαπημένες οικογένειες. 

Βλέπουμε ζευγάρια να χωρίζουν εξαπολύοντας πυρομαχικά σαν τα βαρελότα του Πάσχα. Βαρελότα όμως που γιορτάζουν μιαν ανάσταση αλλιώτικη, μιαν απελευθέρωση απο ένα ζυγό που συσσώρευε μίσος, περιφρόνηση και απέχθεια εδώ και χρόνια. 

Επειδή, ιδίως μετά την έλευση των παιδιών, το ένα μέλος (συνήθως η γυναίκα) επιβαρύνεται με δυσανάλογα βαρύ φορτίο και ο άντρας έχει την εντύπωση ότι η βασική του προσφορά παραμενει το σεξ.

Ετσι, μια οικογένεια κρατιέται σπανίως κι απο τα δυο κυρίαρχα μέλη, επειδή δύσκολα γίνεται αντιληπτό ότι τα βασικά συστατικά συντήρησης δεν είναι σκέτα ο έρωτας (που εξανεμίζεται στα πρώτα χρόνια αν δεν τροφοδοτείται συνειδητά εκατέρωθεν) και η αγάπη (που φθίνει από την καθημερινή κούραση), αλλά ο σεβασμός και η αφοσίωση: 

ο σεβασμός του ενός προς τον άλλο και η αφοσίωση στη σχέση.

1.224 νέοι και γέροι

κάποτε, πριν απο καμμιά 20ριά χρονάκια, βρέθηκα σε μια παρέα νεων ανθρώπων (φιλων των παιδιών μου) να τρωγοπίνουμε σε ένα λονδρέζικο ταβερνείο ή παμπ, οπως τα λένε εκειπερα αυτα τα μέρη που τρως, πινεις και κουβεντιάζεις.

 

Το λοιπόν, επειδή μάλλον τα παιδιά δεν ητανε συνηθισμένα (οπως τα δικα μου) να κουβεντιάζουν με μεγάλους επί ίσοις όροις, που λένε, περιμένανε απο εμένανε να ακούσουν τίποτα σοφίες, τσιτάτα, κλπ, λες και ήμουν κανα σοφό μορμολύκειο -λεμε τώρα.

 

Εκεί λοιπόν που με ρώτησε ένας νέος (καθηγητης σημερα σε σκοτσέζικο παν/μιο ή κατι τέτοιο, δεν ξερω ακριβως) με ρώτησε λοιπόν τι γνώμη έχω για κάτι (που δεν θυμάμαι σημερα) για το οποίο η απάντηση ήταν αυτονόητη (κατα τη γνώμη μου, τότε, αλλά και σημερα νομιζω πως δεν θα ειχα αλλη γνωμη)

 

την ώρα λοιπόν που με ρώταγε αποφάσισα (στα ξαφνικα, όπως συνηθιζω να αποφασίζω!!) να το παιξω κάπως το πράγμα κι ετσι δεν εδωσα την αυτονόητη απάντηση αλλά άρχισα να αναλύω τη λέξη που περιείχε η ερώτηση!! 

 

Κρίμα που δεν θυμάμαι καθόλου την ερώτηση, ούτε και τη λέξη που ανέλυα τότε με απόλυτη ψυχραιμία και φυσικότητα (άλλα αντ΄άλλων δλδ, εκανα πλάκα) κι έβλεπα γυρω ενα σωρο ζευγάρια μάτια να γουρλώνουν «τι μας λέει τώρα ετούτη δω» σαν να λένε, κι ένας νέος (με υπέρμετρη ευγένεια, έβαζε τα δυνατά του ο ανθρωπος!) να προσπαθεί να δικαιολογήσει τη δικη μου απάντηση (χωρις να εχει καταλαβει το αστείο) παίρνοντάς τη στα σοβαρά και να επιμένω ότι «όχι δεν είναι ετσι, ειναι όπως ακριβώς τα ανέλυσα» και δώστου επανάληψη και τα παιδια μου να με κοιτάζουν πονηρά, αλλά και απορημένα συνάμα.

 

Φεύγοντας, με ρώτησαν «πλάκα εκανες μαμα, ετσι δεν ειναι;» αλλά επέμενα ότι «όχι, σοβαρότατα μίλαγα!» και η βραδιά έληξε βουτηγμένη στην απορία. 

 

Εχω την εντύπωση (απο τη μετέπειτα πορεία τους στη ζωη) ότι έγινε μαθημα σε όλους τους παρευρισκόμενους να μη περιμένουν απο καποιον αλλον, όποιος κι αν ειναι αυτός, να επιβεβαιώσει αυτο που οι ίδιοι σκέφτονται, να μη περιμένουν γενικά δηλαδή την επιβεβαιωση απέξω. Επίσης, οτι και οι μεγάλοι και (φαινομενικα) σοφοτεροι, μπορουν καλλιστα να αμολάνε χαζομαρες!

 

Συχνά, περιμενοντας να ακουσεις κατι, ο,τιδήποτε, απο καποιον, ακους αυτο που ο ιδιος θελεις να ακουσεις! εμένα πάντως μου αρέσει να σπάω τον κανόνα και δύσκολα θα με ακούσεις να συμφωνω με οποιονδήποτε και για ό,τιδήποτε: προτιμώ να σπάω νεύρα, αντί να επιδιορθώνω!!

1.223 γενέθλια

έτρεμα μη τυχόν δεν απαντήσεις, μη τυχόν βγει καμιά ξερή φωνή και μου πει πως πέθανες, αλλά τελικά μάζεψα τα κουράγια μου και τηλεφώνησα να σου ευχηθώ τα χρόνια πολλά και να ρωτήσω αν σου σιάξανε τούρτα και ευτυχώς απάντησες "φυσικά, η τούρτα μου είναι έτοιμη"!

1.168 ιδιωτική δημοσκόπηση

με την κυρία Καίτη που μένει στο ρετιρέ εχουμε καλή σχέση, μου δίνει ξύσματα όταν φτιάχνει γλυκό περγαμόντο για να φτιάξω με τη σειρά μου ποτό, από το οποίο της χαρίζω ένα μπουκαλάκι, συναντιόμαστε στο ασσανσέρ όπου ανταλλάσσουμε ευχές και ανησυχίες, και χτες με ενημέρωσε ότι δεν ξαναψηφίζει ΝΔ αλλά κάτι πιο προοδευτικό και βέβαια τη ρώτησα «ποιο κομμα δηλαδή;» και μου απάντησε «Βελόπουλο, φυσικά!» και μετά απο αυτό είπαμε καληνύχτα, κατέβηκα στην πρώτη στάση ενω εκείνη συνέχισε, προς το ρετιρέ φυσικά.

997. γιορτινές μέρες

μικρό παιδακι πάντα πάγωνα, τουρτούριζα το χειμώνα, μόνο στο σπιτι της γιαγιας μου ειχε ζεστη να σκάει ο τζίτζικας που λενε, και στις γιορτες πηγαιναμε με τη μανα μου να ψωνισουμε μποναμαδες (κατι μικρουτσικα τσόχινα κουκλακια) στα καροτσακια της οδου Αιόλου, κι εκει ήτανε το πιο φοβερό κρυο, έριχνε και βροχή και πάγωνα κανονικά, είναι η εφιαλτικη μου ανάμνηση απο τις γιορτές κι απο τότε δεν τις χωνεύω, ούτε Χριστούγεννα ούτε Πρωτοχρονιά ούτε κατα παραγγελία γιορτές γενικά: γιορτάζω κάθε μέρα και μερικές μέρες λίγο περισσότερο από άλλες, γιορτάζω όποτε θέλω τεσπα, αλλά σέβομαι την επιλογή των άλλων να γιορτάζουνε μονάχα μερικές μέρες το χρόνο και συνάμα τους λυπάμαι κιόλας λιγουλάκι που εχουνε τόσο περιορισμένο γιορτινό ρεπερτόριο!!

994. ΕΣΥ

Εμπρός αδέρφι αντιεμβολιαστή! 

κανε πράξη το όραμα 

του Σαμ, του Κυριάκου, του Adonis, 

για Ιδιωτική φροντίδα υγείας! 

Ρίξε κι εσύ το ΕΣΥ! Μπορείς!

983. περί αρίστων, αριστείας, κλπ

ένας φίλος σπούδαζε στο Παρίσι και με τη διπλωματική του εργασία πέρασαν άλλοι επτά.. φιλικά, βεβαίως.. οι φίλοι αυτοί (οι επτά) γόνοι καλών οικογενειών, με μπαμπάδες σούπερ εργολάβους, αλλά και γιατρούς, κλπ, πέρναγαν ωραία στα παρίσια, με γκόμενες, ουσίες κι οινοπνεύματα και οι περήφανοι μπαμπάδες στέλναν ρευστό και περιμέναν την ημέρα της αποφοίτησης που ήρθε με την επιφοίτηση του Πνεύματος του φίλου μου.. τον οποίον κάναν πως δεν τον ξέραν άμα τη επιστροφή στα πάτρια εδάφη.. τσογλάνια, που σήμερα δρέπουν δάφνες πάνω στις κληρονομημένες εταιρείες, κλπ, και στέλνουν παιδιά κι εγγόνια στα Παρίσια να σπουδάσουν και να αριστέψουν και πάλι με τον ίδιο τρόπο, τον γνωστό τοις πάσι.. και πάλι καλά να λέμε που δεν το αγοράζουν απευθείας από την πηγή το πτυχίο ή το δίπλωμα και ρίχουν και ματιές επιτόπου 

Epikoureios 

Πολύ κακώς ο φίλος τους βοήθησε.. Με τέτοιους ανθρώπους ούτε πυρετό δεν μοιράζεσαι.. 

Rodia 

ήταν βλέπεις φιλαράκια.. κι αυτος ήταν πολύ καλό παιδί.. 

Rodia 

ξανασκέφτομαι τώρα (μετά από πάρα πολλά χρόνια) αυτή την ιστορία και λέω, δε μπορεί, κάπου οφείλεται αυτό το "ταλέντο" να εκμεταλλεύεσαι το φίλο.. τον κολλητό σου.. γιατί δεν ήταν μεγαλύτεροι και ωριμότεροι από τον φίλο μου.. απλώς είχαν το "προνόμιο" της σαπίλας.. φοβήθηκαν, του είπαν, να πουνε στο μπαμπά την αλήθεια.. αλλά πάλι να κοψουν και την καλημερα;.. (σκεφτομαι και γραφω, εμενα αφορουν αυτά.. αλλά και σενα που τα βλεπεις, να προβληματίζεσαι) 

 Φοίβος 

Ο δικός μου παράσιτος, - "ρε μαλάκα, θα με γράψεις κι' εμένα στο μάθημα;" - σκηνοθέτης δήλωσε με τη επιστροφή του στα πάτρια,, αφού διορίστηκε με το 'καλημέρα σας', είχαμε και Πασόκ βλέπεις τότε, πήρε πρόσφατα την σύνταξή (-άρα) του από την ΕΡΤ… Και να'τανε μόνο τέτοια; Εδώ ο άλλος, περαστικός ήταν από 'δω, έγινε και καθηγητής συνταγματολόγος, με μισά εξάμηνα. Και μετά βασίλευσε κι' από πάνω… Για να μη σού πω για την άλλη που με σωρό τα 'πέτσινα' διπλώματα, ανενόχλητη λύνει και δένει 40 χρόνια στο χώρο της 'Δικαιοσύνης'… Έτσι, με το 'ό,τι δηλώσεις είσαι', χτίστηκε η σύγχρονη Ελλάδα! Εγώ, (ευτυχώς), ακόμη στα Παρίσια… Καλή σου μέρα Μαρίνα! 

Rodia 

Καλημέρα Φοίβε! μου έλειψες.. κι έλεγα "τι να γινεται αυτο το παιδί.." και νά'το! νά'το! πετιέται σαν αγνός ξιφομάχος στην κατάλληλη στιγμή!! Ετσι συμβαίνει, δυστυχώς και δεν βλέπω τρόπο αντιμετώπισης.. η διαφθορά (μικρή λέξη για όλα τα τετράπαχα που γινονται ακομα και σημερα) ξεχειλιζει.. δεν είδες που ζητάνε ατιμωρησία (για τα καημενα τα παιδιά, μη χασουν την εξεταστική, κλπ) για τους 106 αποδεδειγμενους αντιγραφεις; Φτυνω και επιστρεφει ο σίελος στη μουρη μου 🙂 αμαν λεμε 😛 και κραταμε τα μποσικα 

Φοίβος 

Ξέχασα να σού πω και για τους καλλιτέχνες. Έκθεση λέει ο ένας, σε μια τρύπα που και να θέλεις να πας, δεν την βρίσκεις. Συναυλία ο άλλος, με 15 άτομα στο υπόγειο. Προβολή της ταινίας με 4 θεατές (προχτές σε μια τέτοια, ήμουν ο ένας από τους τέσσερεις). Άφαντοι σε μια πόλη των 11 εκατομμυρίων κατοίκων! Μετά όμως, στο χωριό, για τους ιθαγενείς που σνομπάρουμε μεν αλλά, για να φτιάξουμε όνομα, αυτούς προσπαθούμε να εντυπωσιάσουμε - για παραπάνω δεν μάς παίρνει - νάαα κάτι συνεντεύξεις-μεταξωτές κορδέλλες στις Λίφες και τα Σιεννιά και πόζες και φωτές, και γλαφυρές αφηγήσεις για τις ένδοξες στιγμές στην Πόλη του Φωτός. Και νάαα τα κατεβατά στα βιογραφικά: ατομική έκθεση στο Παρίσι… Έχει γέλιο, μη μού πεις! Καλή σου μέρα Μαρίνα! ( επαναλαμβάνομαι; ) 

 Rodia 

ΦΤΟΥ!! είχα στείλει δυο έργα στο Λονγκ Αϊλαντ καποτε, αλλα ξέχασα να το εκμεταλλευτώ.. 😉 Να είσαι καλά και να βλέπεις το αστείο των πραγμάτων, όπως το συνηθίζεις άλλωστε!! αυτό κάνει καλό ❤ 

 Φοίβος 

Εμ και συ πια! Άκου ξέχασες… Ασ' το Μαρίνα! Δεν κάνεις για Φιλόδοξος Ντενεκές… (μπη φάιν, γιου του!)