1.693 Οργανωτικό τέρας

παλιά, ξεκινούσα τη μέρα με το χαρτάκι όπου είχα σημειώσει αποβραδίς τις δουλειές της επομένης με κάθε λεπτομέρεια και συνήθως τα κατάφερνα να τα φέρνω βόλτα όλα μέσα στον υπολογισμένο χρόνο. Οργανωτικό τέρας, με λέγαν οι φίλοι και οι οχτροί, καθένας με το ειδικό νόημα που έδινε στο χαρακτηρισμό. Εδώ και αρκετά χρονάκια σταμάτησα αυτοβούλως το άθλημα και θαυμάζω που όλα εξακολουθούν να πηγαίνουνε ρολόϊ, σαν το ρυάκι που τρέχει χωρίς να το σπρώχνει κανείς!!

1.510 ο χρόνος μου

Αλλη μια ήττα στο παθητικό μου. Με νίκησες χρόνε, το παραδέχομαι. Είσαι δυνατώτερος, πως να το κάνουμε; Μέσα στο νεφέλωμα των κουραμπιέδων κρύφτηκα αλλά με βρήκες και με ξετίναξες για τα καλά!

Ούτε τόση δα, λιγουλάκι ζαχαρίτσα δε μ' άφησες!

Ολα για την πάρτη σου τα θέλεις κι έχεις δίκιο όπως τα βλέπεις τα πράγματα απ' την κορφή που είσαι βαλμένος. Κι όσο για υλικό, ατέλειωτο είναι. Ολο φρέσκο αίμα να χορταίνει την πείνα σου. Ανθρωποι γεννιούνται καθημερνά, άνθρωποι γερνούν καθημερνά, άνθρωποι χάνονται στη χαοτική σου αγκαλιά. Κι όχι άνθρωποι μονάχα. Χάνονται κι άλλα πολλά. Μαζί με τα υλικά πράγματα, τα ζωντανά και τ' άψυχα, χάνονται και άϋλα, όπως οι σκέψεις όσες δεν αποτυπώθηκαν κάπου, σ' ένα υλικό σώμα, ένα βιβλίο, π.χ. Χάνονται τα συναισθήματα, τα αισθήματα, οι ματιές, οι μυρωδιές, τ' ακούσματα, τ' αγγίγματα, τ' αρώματα και τα χρώματα της ζωής. Χάνονται οι στιγμές κι αντικαθίστανται από άλλες παρόμοιες, εξ ίσου όμορφες, μυρωδάτες ή μελαγχολικές.

«Ο χρόνος θα δείξει» λένε κι έχουν δίκιο. Εσύ δείχνεις πάντα. Δε δείχνεις κάποιο δρόμο ν' ακολουθήσουμε, δείχνεις μονάχα τη φθορά και το τι θα πρέπει ν' αποφύγουμε στο μέλλον. Δείχνεις μονάχα τ' αποτυπώματά σου, το παρελθόν δηλαδή. Τα μελλοντικά σου βήματα τα κρύβεις επιμελώς και λίγες φορές μπορεί κανείς να τα μαντέψει.
_________________________________
γράφτηκε πρώτη φορά εδω: http://sadness.e-e-e.gr/users/rodia/03/index.html

1.005 ΤΩΡΑ ΤΩΡΑ ΤΩΡΑ

Δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς τη λέξη "τώρα"

-πόσο μαλλον να την ξεστομίσεις κιόλας!-

και το τώρα έχει χαθεί.

Το μέλλον έρχεται καταπάνω μας αδυσώπητο,

αυτό που νομίζουμε μέλλον γίνεται αστραπιαία παρελθόν

η λεγόμενη "πραγματικότητα", απλώς δεν υπάρχει.

Ο χρόνος τρέχει ανάποδα, ή μάλλον δεν τρέχει: οπισθοχωρεί.

Το νήμα του τέρματος είναι κάτι που έρχεται και βρίσκει τον δρομέα εκεί που δεν το περιμένει, δεν είναι ο αθλητής που πέφτει πάνω στο νήμα, αλλά είναι το νήμα που έρχεται και τον βρίσκει.

Το νήμα δεν κόβεται, πηγαίνει προς τα πίσω, το παρελθόν γίνεται μέλλον για τον επόμενο που μάλλον είναι προηγούμενος: αυτή είναι η ορθότερη ονομασία, επειδή εκείνος που βρίσκεται πιο πίσω προηγείται στον δρόμο ταχύτητας.

Η ταχύτητα είναι μια ψευδαίσθηση.

Ολα είναι ψευδαισθήσεις.

Η ζωή είναι ένα όνειρο γεμάτο ασάφειες.

Αυτό που λέμε ότι ΘΑ γίνει, δεν έχει νόημα.

Επειδή ΔΕΝ ΘΑ γίνει: είναι βέβαιο ότι ΘΑ γίνει, άρα η χρήση του μέλλοντος χρόνου είναι απλώς μια σύμβαση. 

Τίποτε δεν είναι περισσότερο βέβαιο από το μέλλον.

Τίποτε δεν είναι πιο δυνατό.

Επειδή το μέλλον υπάρχει διαρκώς, στον αιώνα τον άπαντα.

Ολα έρχονται και παρέρχονται, αλλά το μέλλον βρίσκεται εκεί, εδώ, αλλού.

Το μέλλον μας εξουσιάζει, το μέλλον μας περιβάλλει, το μέλλον είναι το μόνο που ΕΙΝΑΙ.

Το μέλλον έχει μονάχα ενεστώτα, το μέλλον είναι το μοναδικό παρόν.