412. ρώτα με για την άσφαλτο

για την άσφαλτο να με ρωτήσεις, που σκέπασε κάτω από πίσσα τα όνειρά μας, έπνιξε την ανάσα του χώματος, εξόντωσε τις λακκούβες με το λεπτό στρώμα πάγου που σπάγαμε το χειμώνα χοροπηδώντας πάνω με τις γαλότσες, εξαφάνισε το βυτιοφόρο της κοινότητας -ή του δήμου- που κατάβρεχε τους δρόμους αφήνοντας να αναδυθεί η ευωδιά της γης, έδιωξε όλα τα ζούδια που πάνω τους μαθαίναμε φυσική ιστορία -το νάσιοναλ τζεογκράφικ στα πόδια μας. Ρώτα με λοιπόν για την άσφαλτο, που έβγαζε βουλευτές και υπουργούς «θα σας κάνουμε δρόμους» και ρίχναν κατράμι μαύρο κι άραχλο ανακατεμένο με χαλίκι κι έτσι χάθηκαν οι όμορφοι δρόμοι των παιδικάτων μου και δεν υπήρχε μια πήχυ χωματάκι να γδέρνει το γόνατο σαν πέφτεις τρέχοντας, παρά το ξέσκιζε η άσφαλτος σκληρά. Και τί να σου πω για την άσφαλτο; Ποιον βόλεψε η άσφαλτος, εκτός από τον κάθε πικραμένο εργολαβάκο που έγινε χάρη σ' αυτή μεγαλοεργολάβος; Ακόμα και το ψωμί των βουλκανιζατεράδων λιγόστεψε, η άσφαλτος είναι φιλική προς τις ρόδες των αυτοκινήτων. Οταν πέθαναν τα κάρα, γεννήθηκε η άσφαλτος ή όταν γεννήθηκε η άσφαλτος πέθαναν τα κάρα; Θα σε γελάσω. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι χωρίς την πολλή άσφαλτο τα παιδιά περνάγαν καλύτερα.

411. Αντίπαλοι

Αντίπαλοι τίνος; Του εαυτού τους; Των πολιτών που τους εμπιστεύτηκαν; Της διεθνούς μαφίας των αριθμών; Της διεθνούς μαφίας σκέτης; Των περιστρόφων που ακουμπάν σε τραπέζια ή των πιστολιών που σημαδεύουν τον κρόταφο; Οι αντίπαλοι θα μεγαλουργήσουν πάλι, θα βγουν να τσακωθούν δημοσίως και μετά θα ρίξουν ένα χορό πεντοζάλη ή αντιπάλη -αδιάφορο, χορός νά 'ναι κι ό,τι νά 'ναι. Αντίπαλοι αντιμαχόμενοι και ξαναβρισκόμενοι, ανταγωνιστές στα λόγια και στα λαμόγια, συναγωνιστές στις αγορές. Ποιος θα ρίξει τον άλλο ή ποιος θα πατήσει τον κάλο; Στα τσακίδια. Σιγά που θα σε λυπηθεί κανείς όταν μετά από χρόνια γράψεις στα απομνημονεύματά σου πως πούλησες τη χώρα μου για να γλιτώσεις τη ζωή σου. Στα τσακίδια, μια ώρα αρχύτερα.