504. ΜΑΚΡΟΒΟΥΤΙ

Μακροβουτώ άπνους
εις πνέοντα άνεμον
επι των πνοών πίπτων
των πριονοκορυφών του ανέμου
πρηνηδόν
άνευ εισπνοής ανά πνοήν εξακολουθητικώς
εκπνέων αυτόν κατά ριπάς
και μηδέποτε εισπνέων

Μακροβουτώ διαπερνών
σίδηρον διάπυρον
εγγίζων φλόγαν
αναπεπταμένην
περιβεβλημένος μανδύαν πάγου
λευκός ως πνεύμα
και ως άλας θαλάσσης ευωδιάζον
την αλμύραν του ανέμου
Μακροβουτώ εις μήκος, πλάτος, βάθος
εις ύψος απροσπελάστων ορέων
βράχων υπεριπταμένων
άνευ θεμελίων
άνευ υπεδάφους
άνευ κορυφών
εισχωρών εν τω ορυκτώ
και αποχωρών μετά θλίψεως
Μακροβουτώ εν τέλει εις τον χρόνον
τον εντελώς άπατον
εξαπατών αυτόν
ότι τέλος έχει
________
από pathfinder, 18-07-2003, 12:13

503. πείραμα-01

O χρήστης termitis έγραψε:
>>Περπατούσαμε ξυπόλυτοι στ αγκάθια. Ευτυχώς είχαμε μαζί μας οινόπνευμα και ρίχναμε στις πληγές έτσι ώστε να μην κινδυνεύουμε να μολυνθούμε. Ξαφνικά το τοπίο άλλαξε. Το μονοπάτι είχε γεμίσει ξυράφια. Πρώτη φορά βλέπαμε ξυράφια σε καλλιέργειες. Η αλήθεια είναι ότι εγώ προσωπικά νόμιζα ότι κάπου τα φτιάχνουν και μετά τα πουλάνε στα περίπτερα. Λάθος μου και το παραδέχτηκα δημόσια. Από το πολύ αίμα που έτρεχε απο τα πόδια μας δεν καταλαβαίναμε καν τον πόνο από τα πόδια μας που είχαν γίνει κομάτια πατώντας πάνω στο περίεργο αυτό ξυραφοέδαφος. Σε λίγο άρχισε να νυχτώνει. Οι φωνές των λύκων είχαν αρχίσει να κάνουν συγχορδίες. Το μόνο που ξέραμε ήταν πως δεν σε πείραζαν παρά μόνο αν μύριζαν αίμα. Ευτυχώς είχε πολλά κουνούπια που είχαν κολήσει στα πόδια μας και πίναν όσο αίμα μπορούσαν από εκεί. Λίγο ακόμα και θα τη γλιτώναμε. Ήρθε όμως μια αγέλη λύκων κατά πάνω μας και...
>>
(συνέχεια απο: rodia)
...τότε, μαζί με τους λύκους -που είχαν σκληρές πατούσες ώστε να μη κόβονται- ήρθε και μια ιδέα φαεινή, που τη βάλαμε αμέσως σ' εφαρμογή:
Γδάραμε όλοι ταυτόχρονα τις γάμπες μας και αφήσαμε το δέρμα να το φάν οι λύκοι. Τα πόδια μας έγιναν ελαφρύτερα χωρίς δέρμα κι έτσι μπορέσαμε να τρέξουμε γρηγορότερα και να ξεφύγουμε κι απ' τα ξυράφια μα κι απ' τους λύκους με τις σκληρές πατούσες.
Βρήκαμε ένα χάνι να ξαποστάσουμε και να περιποιηθούμε τις πληγές μας. Το βράδυ όμως που ξεθεωμένοι ξαπλώσαμε για ύπνο... 

(συνέχεια απο: m_m)
>>
...καταλάβαμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον ταβερνιάρη. Μέσα από τα σκεπάσματα υπήρχαν μισοφαγωμένα ανθρώπινα πτώματα πλημμυρισμένα σε ζεστό αίμα. Ηταν προφανές ότι του διακόψαμε το δείπνο και δεν πρόλαβε να κρύψει τα ίχνη του. Ο ποιο παρατηρητικός της παρέας διαπίστωσε ότι οι δαγκωματιές δεν ήταν απόλυτα ανθρώπινες, οι κυνόδοντες έδειχναν μεγαλύτεροι από την υπόλοιπη οδοντοστοιχία. Αυτό μας οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο ταβερνιάρης είναι λυκάνθρωπος. Επίσης ήξερε ότι ανακαλύψαμε το μυστικό του και δεν θα μας άφηνε να φύγουμε ζωντανοί. Μας κυρίευσε πανικός και σε συνδυασμό με την κούραση δεν είχαμε κουράγιο ούτε καν για ψύχραιμες σκέψεις. Κάποιος πήδηξε από το παράθυρο με αποτέλεσμα να καταλήξει επάνω στο πλάτανο του κήπου και ένα κλαδί προκάλεσε διαμπερές τραύμα στον λαιμό του. Από την πληγή πετάχτηκε ένας πίδακας αίματος που σε λίγα δευτερόλεπτα έβαψε τον πλάτανο κατακόκκινο. Τα ζώα της νύχτας δεν έχασαν την ευκαιρία να πάρουν έναν μεζέ αφού τους προσφέρθηκε άκοπα. Δάγκωναν με μανία λες και έπαιρναν την εκδίκησή τους από τους ανθρωπους. Σε λίγη ώρα έκαναν την εμφάνισή τους και οι λύκοι, το περίεργο ήταν ότι δεν έδωσαν καμία σημασία στο πτώμα. Έκατσαν καρτερικά κάτω από το παράθυρο και περίμεναν. Που και που έδειχναν τα δόντια τους σε ένδειξη δύναμης, έμοιαζαν σαν να γέλαγαν και τα μάτια τους είχαν μια απόκοσμη σιγουριά. Η πόρτα ξαφνικά άνοιξε...
 
(συνέχεια απο: rodia)
>>
...και παρουσιάστηκε μεσ' στο ημίφως η κόρη του χανιτζή. Φορούσε ένα κατάμαυρο μανδύα που φούσκωνε. Κάτι είχε κρυμμένο απο κάτω. Μας έγνεψε σιωπηλά να τη ακολουθήσουμε...
Δε σκεφτόμαστε τίποτα καλύτερο να κάνουμε και προσεκτικά, χωρίς τον παραμικρό θόρυβο, πήγαμε ξωπίσω της...
Ανεβοκατεβαίναμε σκάλες, πηδάγαμε ποταμάκια, περνούσαμε κάτω απο σκοτεινες στοές, η πορεία φαινόταν ατελείωτη.
Φτάσαμε στο τέλος σ' ένα τεράστιο παγωμένο δωμάτιο χωρίς επίπλωση. Μόνο χαλιά είχε στρωμένα στο πάτωμα, χαλιά ποικιλλόχρωμα με παχύ πέλος -τα βήματά μας βούλιαζαν.
Τη ρωτήσαμε τ' όνομά της και είπε πως τη λέγαν Κλυταιμνήστρα.
- Ωραίο όνομα! Είπαμε με μια φωνή.
- Ευχαριστώ, είναι αρχαίο, απάντησε. Μήπως υπάρχει κανένας Αγαμέμνονας μεταξύ σας; Ρώτησε στη συν΄χεια.
- Αγαμέμνονας ήταν ο κολλητός που είχε πέσει πάνω στο δέντρο και τον έφαγ' η μαρμάγκα, της είπαμε.
- Εντάξει, δεν κινδυνεύετε τότε, είπε και μας έκλεισε το μάτι εγκαταλείποντας το δωμάτιο.
Μείναμε στο δωμάτιο αυτό αρκετή ώρα μουδιασμένοι. Ούτε ύπνος μας κολλούσε πια, παρ' όλο που το απαλό χαλί ήταν ότι έπρεπε για χαλαρωτική ξάπλα.
Απ' το ταβάνι κρέμονταν κυνηγετικά τρόπαια, τίγκα στο τρόπαιο ήταν. Σε μια στιγμή ακούστηκε ένα τρίξιμο και...
 
(συνέχεια απο: m_m)

...εμφανίστηκε μέσα στο δωμάτιο μία υπηρέτρια. Αφησε καθαρά ρούχα για τις γυναίκες και είπε στους άντρες να την ακολουθήσουν. Αν και υποσυνείδητα όλοι ήθελαν το κάνουν, το ένστικτο την επιβίωσης τους σταμάτησε. Δεν ξέραμε που θα τους πήγαινε ούτε τι θα τους έκανε. Το παρουσιαστικό της υπηρέτριας δεν έδειχνε κάτι ύποπτο, το αντίθετο μάλιστα, ήταν πολύ φιλικό και μάλλον σε προκαλούσε να κάνεις αυτό που θέλει. Μια γυναίκα της παρέας το εντόπισε αυτό και φώναξε δυνατά ότι αυτό ακριβός είναι το κόλπο. Να υποκύψουν οι άντρες στην ομορφιά της και να τους σκοτώσει. Όμως κανείς δεν είχε την διάθεση εκείνη την ώρα να φιλοσοφήσει ψυχολογικά διλήμματα, η κούραση ήταν μεγάλη. Υπέκυψαν στην αρχική επιθυμία τους και την ακολούθησαν, άλλωστε αν δεν ρισκάρεις δεν κερδίζεις. Στο δωμάτιο έμειναν μόνο οι γυναίκες και αποφάσισαν να δοκιμάσουν τα ρούχα. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να βρουν τα ρούχα που τους ταίριαζαν, γέλαγαν και υπήρχε μία περίεργη ανεμελιά λες και είχαν πάει διακοπές μόνες τους, οι άντρες είχαν σχεδόν ξεχαστεί. Τώρα ποιά σκέφτονταν πως θα βρουν κάτι να φάνε, το στομάχι είχε πάει στην πλάτη. Φώναζαν την Κλυταιμνήστρα την υπηρέτρια χτύπαγαν τους τοίχους αλλά τίποτα, καμία απάντηση. Ξαφνικά, από το ταβάνι έπεσε το πτώμα του Αγαμέμνονα. Τις κυρίευσε πανικός αγκαλιάστηκαν όλες μαζί και έκλαιγαν . Τι ήταν αυτό, το φαγητό ή κάποιο μήνυμα αναρωτιόντουσαν. Αμέσως μετά έπεσαν όλες με τα μούτρα στο φαγητό (δεν ήταν ώρα φιλοσοφικά διλήμματα). Γρήγορα διαπίστωσαν ότι η ανθρώπινη σάρκα είναι αρκετά γευστική ειδικά αν συνδυαστεί με κόκκινη σάλτσα. Επίσης το κεφαλάκι είχε ποιο πολύ ψαχνό απ' ότι στα άλλα ζώα. Μόνο το μυαλό μπορούσε να θρέψει έναν άνθρωπο, τα μάγουλα ήταν μούρλια καθώς και τα μάτια, η γλώσσα υπέροχη και τα αυτιά αν τα βουτήξεις στην σάλτα γίνονται φοβερές μπουκίτσες. Υπάρχουν και σημεία που τρώγονται ολόκληρα αφού δεν έχουν κόκαλο και σε συνδυασμό με την σάλτσα είναι όνειρο. Τα γεύτηκαν όλα οι γυναίκες μέσα στην πείνα τους χωρίς ηθικούς φραγμούς και έτσι ξαναπήραν δυνάμεις. Ο φίλος μέσα από τον θάνατό του έσωσε αρκετούς ανθρώπους. Κάποια στιγμή γύρισαν και άντρες, η χαρά ήταν μεγάλη αφού διαπιστώθηκε ότι δεν λείπει κανένας. Δεν έγινε κανέναν κακό το αντίθετο μάλιστα όλοι είχαν ένα περίεργο χαμόγελο στο πρόσωπό τους και έδειχναν κατενθουσιασμένοι. Ακόμα και το φαγητό που τους προσφέρθηκε, το αρνήθηκαν. Δεν είχαν όρεξη, το μόνο που ήθελαν ήταν να καπνίσουν και να κοιμηθούν. Μάταια οι γυναίκες προσπαθούσαν να μάθουν τι έγινε, δεν έλεγαν τίποτα είχαν δώσει όρκο ότι δεν θα μαθευτεί. Όμως μεταξύ τους ήξεραν, η Κλυταιμνήστρα τους έδειξε το νόημα της ζωής...
_____________
ΣΗΜ. πείραμα από pathfinder

502. συγγραφέας

ο συγγραφέας γράφει επειδή είναι συγγραφέας, δηλαδή άσκοπα, χωρίς "ΓΙΑ ΝΑ", ο αναγνώστης είναι που φέρνει τα κείμενα στα μέτρα του, που καταλαβαίνει αυτό που ο ίδιος θέλει (ή είναι σε θέση) να καταλάβει, τό 'γραψε και ο Προυστ και συμφωνώ! Μη λέμε ό,τι θέμε δλδ.. Αν κάποιος π.χ. θέλει να δει/διαβάσει μια δεδομένη στιγμή (οριζόμενη από το περιβάλλον, τις συνθήκες, τη διάθεση ή ακόμα την ηλικία του) κάτι τι σοβαρό ή γελοίο, αυτό που θέλει ο ίδιος θα διαβάσει και ας πάει ο συγγραφέας να κουρεύεται. Λέμε ότι κάποιοι συγγραφείς επηρεάσαν ολόκληρες γενιές αναγνωστών, αλλά σκέφτομαι ότι ή αυτές οι γενιές βρεθήκαν στην κατάλληλη στιγμή του χωροχρόνου και δέχτηκαν ταυτόχρονα την επίδραση που ο χρόνος (οι συνθήκες, κλπ) είχε κάνει να είναι εφικτή ή.. είχαν καλό ατζέντη! Δες σήμερα ποια προϊόντα πλημμυρίζουν τα ράφια των βιβλιοπωλείων και θα καταλάβεις πιο καλά. Αν είναι τα ευπώλητα λογοτεχνία, θα σου δώσω ραντεβού να μου τρυπήσεις τη μύτη και δεν θα ξαναπώ κουβέντα. Υπόσχομαι.  
____________
ΣΗΜ. γράφτηκε χτες στο  f/b

501. ΜΚΟ

όταν πρωτοήρθε η Μίκι-Ο κι έπιασε δουλειά στο γραφείο, ξαφνιαστήκαμε όλοι με την τσαχπινιά και την ευελιξία της, πόσο κατηρτισμένη κοπέλα, πόσο πρόθυμη, πόσο εργατική, τίποτα δεν υπήρχε που να αρνηθεί να το κάνει, με την ίδια εμφανή ευχαρίστηση σχεδίαζε πυραύλους και διαστημόπλοια, άδειαζε τασάκια και καλαθάκια του βεσέ, έσιαχνε υπέροχους καφέδες, χαλβά και ντολμαδάκια, έραβε φουστάνια, έπλεκε ζιπουνάκια, εμφιάλωνε νερά, έσκαβε τον ακάλυπτο και φύτευε ντομάτες και μαρούλια, μάζευε σύκα από τη συκιά του γείτονα και τα ξέραινε για το χειμώνα, γάζωνε βρακιά πολυτελείας, εξυπηρετούσε τα μπουρδέλα της Περιφέρειας Αττικής και νήσων, αλλά στην ανάγκη πεταγόταν και ίσαμε την Αλεξανδρούπολη να συμπληρώνει πιθανές ελλείψεις, τι να λέμε τώρα... προθυμότατη και παντός καιρού. Μέχρι που μια μέρα έφυγε από το γραφείο και τη χώρα, έγινε εξωχώρια και τη χάσαμε.
____________
ΣΗΜ. γράφτηκε πριν από λίγο στο f/b

500. περί έρωτος

ο έρωτας είναι φαντασίωση για δύο, χρειάζονται δύο να διατηρούν ταυτόχρονα αυτή την τέλεια εικόνα στην καρδιά του ο καθένας, να είναι αφοσιωμένοι και οι δύο σε αυτή τη διατήρηση της εικόνας, κι αν κάποιος κουράζεται ο άλλος να πολεμά για δύο και ξανά και ξανά και τότε τέλος δεν υπάρχει. Ο έρωτας τελειώνει, μας αποχαιρετά, μονάχα αν (θελήσουμε να) τον αποχαιρετίσουμε πρώτοι εμείς. (ομιλεί η πείρα)  

499. εικοσιμία σημειώσεις

εικοσιμία σημειώσεις από 29 Μαρτίου 2017 στο f/b
1. όταν λες "κρατιέμαι" ελπίζω να μη το κάνεις από το μπράτσο του καναπέ
2. κρίμα να σπαταλιέται χρόνος για να δει κανείς ένα ξεπουλημένο σάψαλο
3. αλήθεια, γιατί σ' αρέσει ν' ακούς ψέμματα;
4. η ΕΡΤ-3 δείχνει τα φρούτα που υπάρχουν στα δέντρα του Βερολίνου και θυμάμαι διηγήσεις περί των γερμανών στρατιωτών/εισβολέων που μόλις μπήκαν στην Αθήνα άφησαν τα τανκς και τα καμιόνια και σκαρφάλωναν στις νεραντζιές της Βασ. Σοφίας κι έτρωγαν νεράντζια
5. "αυτή η μπανάνα είναι δική σου, μην αφήσεις κάνα τεμπελχανά έλληνα να στην πάρει!" μοιάζει να λέει ο γερμανούλης με το στόμφο της γλώσσας του (τι να κανει ο καημενος)
6. οι πλούσιοι εγκληματίες αφήνουν έργο, ένα κοινωφελές ίδρυμα π.χ. που τους ξεπλένει.. ο Ακης, δυστυχώς γι αυτόν, δεν πρόλαβε να πλουτίσει πολύ, δεν πρόλαβε να κάνει και ίδρυμα -ή μήπως πρόλαβε;- ενώ ο Δρακουμέλ έχει ίδρυμα βεβαίως
(κοντινά παραδείγματα: Συγγρός, Ωνάσης, Νιάρχος)
7. στο πλάι έχει προτεινόμενες γλώσσες τα ελληνικά, αγγλικά, αλβανικά, πορτογαλικά και αναρωτιέμαι με ποια λογική πιστευει ο κ. Φασμπούκης, ότι πρέπει να γνωριζω αλβανικα και πορτογαλικα;
8. αλήθεια, πόσα μπούτια έχει ένας μπουτάρης;
9. Δύο σκύλοι περπατάν στην έρημο. Γυρνάει ο ένας: «Μεγάλε, αν δε βρούμε κάνα δέντρο και γρήγορα, τη βάψαμε...»
10. στα 87 έκανε το τελευταίο ταξίδι, Ιταλία, Γερμανία, ωτοστράντες, μεγαλεία, πάταγε στα 170 και το φχαριστιόταν γιατί γνώριζε καλά πως δεν θα τον έπαιρνε γι άλλο ταξίδι και στενοχωριόταν τόσο, μέχρι που σκεφτόταν να το ρίξει το ρημάδι σε κάνα γκρεμό να πηγαίνει μαζί με τα ταξίδια του κι αυτός, αλλά επέστρεψε πίσω μέχρι να φύγει εντελώς, άνευ επιστροφής που λένε, πέθανε ρε παιδί μου
11. στην ΕΤ-2 πατινάζ! εδω και αρκετή ώρα..
Ψηφίζω Αυστραλία, εννοείται
12. η μέση ανατολή συνεχίζει να κοψομεσιάζεται
13. πώς λεγόταν η παλιά ιταλική ταινία.. αα.. "οι εντιμότατοι φίλοι μου"!
14. στη Γαλλία παρέμειναν οι παράλληλες τιμές των προϊόντων 5 (ΠΕΝΤΕ) χρόνια στις προθήκες.. εδωπέρα με το ζόρι κρατηθηκαν στον 1 (ΕΝΑ) χρόνο.. είμεθα πανέξυπνος λαός -όπως σιμιτι στο περιπου
15. Χούντα, Θεσσαλονίκη, βράδυ, βγαίνουμε απο κουτουκάκι θαμένο κάπου στη Δελφών, χορεύοντας καλαματιανό και τραγουδώντας, καμμιά 15αριά φοιτητάρια. Θέλαμε να διδάξουμε στο εγγλεζάκι, που έκανε το γύρο του κόσμου και είχε αράξει για κάνα μήνα στην πόλη, ελληνικούς χορούς! Αστυνομία εν όψει. Μάλλον οι γείτονες ενοχληθήκαν απο τη φασαρία. Κίνδυνος. Τρεμούλα. Το αδίκημα είναι αυτόφωρο, κάθε μέρα ανακοινώνονται συλλήψεις αναρχικών στοιχείων, υπάρχει και ο θεσμός της εξορίας. Ο ψηλός της παρέας πλησιάζει τον επικεφαλής και κάτι μουρμουρίζει στο αυτί παράμερα, ο επικεφαλής κάτι λέει στους αποκάτω, μπαίνουν στο αυτοκίνητο και φεύγουν. Ανακούφιση. Τί είπε; ότι έχουμε μαζί έναν εγγλέζο. Απλά πράγματα. Γλιτώσαμε παρά τρίχα. Χωριστήκαμε σε παρέες των 2-3 και διαλυθήκαμε ησύχως. Αργότερα, σπίτι μου, μιλάγαμε σε 4 γλώσσες ταυτόχρονα με το πολύγλωσσο εγγλεζάκι -Μάικλ τον έλεγαν και δεν έχω νέα του.
16. η εργασία είναι παγίδα, όπως και η αυτοαπασχόληση: Δημιουργία είναι η σωστή λέξη
17. για κάποιο λόγο, ο άνθρωπος παύει να ειναι δημιουργικός όταν τα βρίσκει έτοιμα και στο πιάτο που λένε.. τα χρόνια μετά τον Β'Π.Π. αντί να ενισχύσουν τη δημιουργικότητα, δυναμωσαν την.. τεμπελίτιδα! αυτο συνεβη περισσότερο στις βόρειες χωρες και λιγοτερο στη δικη μας, επειδη εδωπερα δεν νιωθουμε και τοσο ασφαλείς.. Απο αυτη την εμπειρια παιρνει παραδειγμα ο κ. Σόιμπλε και μας έχει αλλάξει τα φώτα! νομίζει πως κι εμεις ειμαστε όπως τα καημενα τα γερμανά
18. προ κρίσης η Αλεξανδρούπολη ειχε 68 γιατρούς ΕΣΥ, σήμερα έμειναν 7, στο Καρπενήσι μόνον ΕΝΑΣ γιατρος έμεινε, αλλά εκεί τους προστατεύει η Περιφέρεια
19. στον ΚΑΙΡΟ της ΕΡΤ-1 αναφέρεται η Μακεδονία πότε σκέτη και πότε ως "ελληνική Μακεδονία".. αυτό είναι μια κάποια πρόγευση;..
20. όταν ήρθε ο ανατολικογερμανός, που μας συνέστησε φίλος, για να συνεργαστούμε στο πλαίσιο μιας εταιρείας, είχε ήδη κατακλέψει το γερμανικό δημόσιο και νόμιζε πως κι εδώ θα μπορεί να κάνει το ίδιο, οπότε, διαλύσαμε ατάκα κι επιτόπου την εταιρεία, ούτε 6μηνο δε στέριωσε
21. πλησιάζοντας το 2000, ένας παροξυσμός επικρατούσε στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες, σαν να περίμενε ο κόσμος ότι ο ουρανός θα βρέχει χρήμα, μια αδικαιολόγητη (για μένα, γνώμη μου) ευφορία

498. κυπαρίσια

Πίσω από την εκκλησία υπήρχαν σαν φόντο έξι τετράψηλα κυπαρίσια που δεν υπάρχουν πια, μια και τους έκοψε τον αέρα το κτίριο της Βρετανικής πρεσβείας που χτίστηκε εκεί παρά τις προειδοποιήσεις για τον κίνδυνο που διέτρεχαν. Σήμερα παραμένουν μονάχα τα μπροστινά κυπαρίσια και το εκκλησάκι έχει για φόντο την πρεσβεία.

με την ανεγερση της Βρετανικης πρεσβείας, τα κυπαρίσια που ήταν φόντο για τον Αγιο Νικολα της Ριζάρη πέθαναν αργά και βασανιστικά, επειδή τα κυπαρίσια θέλουν αέρα για να ζήσουν, δεν ζούνε στριμωγμένα ούτε ψηλά αλλά ούτε και στις ρίζες.. Το κτίριο της πρεσβείας τους έκοψε τον αέρα, μερικοί είπαν ότι έφταιξε και ο ασβέστης από τις εργασίες ανοικοδόμησης που "έπεσε" στις ρίζες τους.. τι άλλο να πει κανεις από ΣΚΑΤΑ;
________
ΣΗΜ. γίνονται "εργασίες" στο πάρκο της πρεσβείας των ΗΠΑ, σκάβουν, δεν ξέρω γιατί, αλλά ψυχανεμίζομαι ότι πάλι θα την πληρώσουν τα κυπαρίσια.

497. επικαιρότητα σιχαμερή

είναι φορές που σκέφτομαι πόσο τυχερή υπήρξα που δεν συνέβη κάποια ατυχής γκέλα να βρεθώ σε ακατάλληλο περιβάλλον, σαν αυτό όπου βρέθηκε η καημένη η Ελένη (αυτή από το Κωσταλέξι ή εκείνη από την Κύπρο δεν έχει σημασία ίσως να τό'χει τ'όνομα ποιος ξέρει μπορεί η μοίρα να το προτιμά κιόλας, αλλά υπάρχει και η Σπυριδούλα που σπάει τον κανόνα) όμως γνώριζα και μια Αρτεμη που αυτοκτόνησε στα 35 της σπουδαγμένη με ανώτατες σπουδές αλλά αγράμματη σχετικά με τα ανόσια πάθη των θετών κτητόρων-γονιών της, που δεν μπόρεσε να σηκώσει την απογοήτευση και τη σιχαμάρα και την πέταξε -μαζί με τη ζωή της- και θα μπορούσα να γράψω δυο λόγια (κάτι σαν "συμβαίνουν αυτά" ή "προσοχή στα παιδιά" και "νά'χουμε το νου μας") αλλά σιχαίνομαι να πατάω πλήκτρα για να σχηματίζω λέξεις που θα σιχαθώ να διαβάσω και είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις όπου δεν χωράει γελοιοποίηση και άντε παιδική μου φιλενάδα Χαριτίνη που έγινες θεούσα να φιλήσεις τώρα το χέρι του πάπαρδου της ενορίας σου (όλοι οι ενορίτες τον υπερασπίστηκαν, κανείς δεν το πίστεψε το συμβάν, "εκείνο το διαολοθήλυκο το τετράχρονο έφταιγε και κόλασε τον άγιο ανθρωπο", λέγαν στα δικαστήρια που του ρίξαν δυο χρονάκια περισυλλογής για να ανακτήσει δυνάμεις και να μετανοήσει) και ο προϊστάμενός του φροντίζει να τον ξεπλένει "για να μη σκανδαλιστεί το εκκλησίασμα" ΕΛΕΟΣ
_____________________
ΣΗΜ. ποστ στο f/b πριν απο λίγο

496. το μολοσσάκι

πριν πολλά χρόνια στη γειτονιά μας μεγάλωνε ένας μολοσσός. Ο κύριός του (ο κτηνίατρος) τον έβγαζε βόλτα κάθε μέρα. Ηταν μονάχα 4 μηνών και ξεπέρναγε την τετράχρονη κορούλα μου στο μπόι, όταν στεκόταν δίπλα της. Πού να σηκωνόταν κιόλας στα πίσω του πόδια! Τον είχαμε συμπαθήσει πολύ και όταν τον βλέπαμε να πλησιάζει η μικρή ενθουσιαζόταν, φώναζε "μαμά! έρχεται το μολοσσάκι!" και όρμαγε πάνω του.

495. περί παιδιών

α, ωραίο θέμα! λοιπόν, στα 16 μου ήθελα να κάνω 16 παιδιά και νά'χω τελειώσει με το θέμα στα 32 μου χρόνια! επειδή τα παιδιά τα έβλεπα τότε (αλλά και τώρα!!) σαν συντροφάκια στο παιχνίδι (μη γελάς καθόλου, ε) είχα ήδη αδέλφια μικρότερα και είχα εξασκηθεί καλά βλέπεις. Αργότερα, ερχόμενο το μυαλό μαζί με το φόβο του πυρηνικού ολέθρου, είπα "πού να φέρω παιδιά σ' αυτό τον κόσμο" και το άφησα στην άκρη το πράγμα. Αρκετά αργότερα, όταν κατάλαβα ότι ο κόσμος πάει όπως πάει και όλα τρέχουνε γλυκά και τα παιδιά ήταν πλέον κάτι τι εκτός ιδιοκτησίας (μου) είπα "ωραία, τώρα ήρθε η ώρα τους, τώρα που ξέμπλεξα από το θέμα καριέρα και απωθημένα μηδέν" και έκανα δύο. Αυτό για το οποίο μπορώ να βεβαιώσω (και να ορκιστώ αν παρίσταται ανάγκη!) είναι ότι αυτό που λένε "μητρικό ένστικτο" δεν υπάρχει και δεν μπορώ να καταλάβω όσους το επικαλούνται. Υπάρχει ισότιμη σχέση, φιλία, αλληλεγγύη, σεβασμός στη φρέσκια προσωπικότητα του μικρού ανθρώπου που βλέπεις να αναπτύσσεται, ένα σωρό συναισθήματα που εμπλουτίζουν το γονιό, αλλά ένστικτο όχι. Εδω τελειωνω προς ώρας, αλλά τυχόν απορίες δεκτές.
____________________
ΣΗΜ. σχόλιο στο σχετικό ποστ της χαρης στο f/b πριν απο λίγο

494. φτερουγίσματα

φτερουγίζουμε σαν τρελαμένες πεταλούδες και σαν ακούραστα κολιμπρί ανάμεσα στα πυρά των αντιφάσεων και των προϊόντων της αντινομίας που μας κληροδοτήθηκαν

ανθρώπινα παράγωγα της αρχαίας εποχής και του Βυζαντίου, τρέχουμε να συλλάβουμε τα άλαλα και τα μπάλαλα με όπλο τη σκέψη και με βρόχο το μυστήριο της σιωπής

το αίνιγμα της επιτυχίας μας, έξω και μακριά απο τον τόπο που μας γέννησε και το τοπίο που έθρεψε τα όνειρά μας, λύνεται όταν σκεφτούμε πόσο βασανισμένες ψυχές κουβαλούμε μέσα μας και πόσο η επιθυμία αφοσίωσης σε κάτι σταθερό ειναι απόλυτη

η αναζήτηση της μιας και μοναδικής αλήθειας είναι το πάθος που μας τρελαίνει, γιατί το ξέρουμε, το γνωρίζουμε καλά, πως τέτοια αλήθεια δεν υπάρχει και όμως επιμένουμε

επιμένουμε να ψάχνουμε κάτι ανύπαρκτο, επειδή ακριβώς, απο τα γεννοφάσκια μας, είμαστε μπερδεμένοι με την ανυπαρξία και έχουμε ειδικευτεί στο ανέφικτο

η αντινομία, που μας περιβάλλει με θέρμη σαν απαλό ζακετάκι, χτυπάει φλέβα στο χρυσάφι της καρδιάς μας και μπορεί ταυτόχρονα να ευτυχούμε ενώ παγώνουμε

η αντίφαση μας τρέφει, τονώνει το ηθικό μας, γνωρίζουμε ότι η θρησκεία είναι παραμύθα και ότι παράδεισοι και κολάσεις δεν χωρούν στον πολιτισμό μας και, παρά ταύτα, το θέλουμε το παραμύθι, το αγαπούμε

μας αρέσει το παραμύθι, μας γοητεύει, επειδή τρέφει το νου οταν το συναίσθημα αδυνατεί να θρέψει το όνειρο

όταν τα οράματα μένουν στο παρελθόν μένουμε κι εμείς εκεί πέρα μαζί τους και δεν ζητούμε άλλα

όταν όμως ένα όραμα ξαναγεννιέται, τρέχουμε να το αγκαλιάσουμε γρήγορα μη φύγει, αγκιστρώνουμε την ακοή πάνω του σαν να πετάμε λάσο σε μοσχάρι και κοιμόμαστε ήσυχοι

η αντίφαση είναι η βασική τροφή του μυαλού μας, αυτή μας εξασκεί στο να δεχόμαστε το πολύπλοκο ως το απλούστερο και, αντί να μας οδηγεί στην παραφροσύνη, μας γλιτώνει απο την τρέλα

το δάσος της αντίφασης που ζούμε μέσα του και η οροσειρά της αντινομίας που πάνω της ακροβατούμε, δίνουν το μέτρο της σύγχρονης ζωής μας αλλά και της ζωής σε αυτόν τον υπέροχο τόπο γενικά

αυτό είναι το τοπίο μας, αυτό έχουμε μάθει, αυτό μας πονά και αυτό μας γιατρεύει, από αυτό φεύγουμε να γλιτώσουμε και αυτό ψάχνουμε όπου βρεθούμε

το να δεχόμαστε να μένουμε σε αυτό το τοπίο σημαίνει ότι είμαστε ικανοί για την πλήρη υπέρβαση του νου αλλα και για τη μέγιστη αποκτήνωση

όταν κάποιος έχει μάθει -εμπειρικά έστω- να συμβιώνει με (και να διαχειρίζεται) την αντίφαση είναι ικανός για όλα

ΣΗΜ. γράφτηκε πρώτη φορά, τη Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008, εδώ -->>  https://rodiat7.blogspot.gr/2008/02/blog-post_11.html

493. πράγματα χαμένα

στο χαρτονένιο κουτί, όπου είχα φυλαγμένα τα "πραγματάκια μου" και το επέταξε η μάνα μου στα σκουπίδια όντις έφυγα να σπουδάξω, θεωρώντας μάλλον πως δεν τα χρειάζομαι πλέον, υπήρχε ένα βιβλιαράκι που λεγόταν "οδηγός Ποίησης" ή κάπως έτσι και είχε αποσπάσματα ή και ολόκληρα ποιήματα διαφόρων ποιητών, μεταξύ των οποίων ήταν κι αυτό εδώ που μου είχε κάνει εντύπωση και το θυμάμαι ακόμα πολύ καλά:

«Αχίτων

Και ήτον
η γείτων
ξανθή λευκοχίτων,
εστία χαρίτων,
πλουσίων, αρρήτων,
που έλεγα φρίττων,
το μέτωπο πλήττων,
ω!... είθε αχίτων
να ήτον
η γείτων!»

Νόμιζα πως το είχε γράψει κάποιος Κόκκος ή Σκόκκος, αλλά πριν από λίγο βρήκα κιόλας δυο εκδοχές: εδω λέει πως ειναι ενός Πάνου Γιαννόπουλου http://ermisnews.gr/%CE%BF-%E2%80%9C%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%8… και εδώ πως ανήκει στον Τιμολέοντα Αμπελά https://www.sakketosaggelos.gr/Article/8583/
Κύριος οίδε...

492. όμορφη χώρα

η όμορφη χώρα που ονειρεύομαι

όχι μονάχα είναι γυμνή

αλλά αρνείται να ντυθεί

γιατί δεν έχει κάτι τι άσχημο να κρύψει

δεν θέλει προτεστάντες υποκριτές

να τη διδάξουν στρεβλωμένη ηθική

δεν θέλει επενδυτές

να κουκουλώσουν τα περήφανά της κάλλη

θέλει εσένα και μένα

να την αγαπάμε όπως είναι

εσένα και μένα να αγαπιόμαστε μεταξύ μας

αυτή η χώρα θέλει να χαρίζει ομορφιά

(21 Μαρτίου 2017 στις 2:36 μ.μ. στο f/b)

491. είναι αγάπη αυτό;

σε κάποιο νησί, ζούσε παλιά ένα ερωτευμένο ζευγάρι που (νόμιζαν πως) ήταν πολύ φτωχοί κι έτσι καταστρώσαν ένα μακάβριο σχέδιο ώστε να κάνουν πράξη τα μελλοντικά τους σχέδια για μια (όχι απλώς καλύτερη, αλλά) σούπερ ντούπερ ζωή και το σχέδιο αυτό ήταν να παντρευτεί ο νέος μια σιτεμένη μεν αλλά πάμπλουτη κυρία, με σπιταρώνα και όλα της τα σέα. Οταν τους γνώρισα ήταν σιτεμένοι κάργα κι αυτοί, αλλά η γριά δεν έλεγε να τα τινάξει κι όλο γι αυτή την "κάργια" μιλούσαν, ήταν το κεντρικό θέμα που τους απασχολούσε. Η γυναίκα είχε μια καριέρα σε άνθηση, ο άντρας τεμπέλιαζε πλάι στη γηραιά σύζυγο αναμένοντας το μοιραίο που όμως αργούσε ακόμα, καθώς δείχναν τα πράγματα. Σε μένα, που δούλευα τότε εκειπέρα, εξομολογιόταν καθένας ξεχωριστά (και πότε κι οι δυο μαζί) τον πόνο του και το παράπονό του. Η γυναίκα "πέρασε η ζωή μου χαράμι, χωρίς οικογένεια και παιδιά που λάτρευα" έλεγε κι ο άντρας έλεγε "έκανα το μεγάλο λάθος να την ακούσω, εκείνη μ' έσπρωξε στη γριά και πήγε η ζωή μου στράφι" κι ρώταγα τη γυναίκα με την ερώτηση "γιατί δεν ξεκινάς έστω και τώρα;" και τον άντρα "γιατί δεν χωρίζεις με τη γριά;" κι έπαιρνα τις απαντήσεις "μα τον αγαπάω" και "να αφήσω να πάν τόσα χρόνια που περίμενα στα χαμένα;" και σκέφτομαι ακόμα αυτό το (υποτίθεται) αγαπημένο ζευγάρι που έχτισε την αγάπη του σε ένα φθονερό υπόβαθρο, γιατί είναι άραγε αγάπη αυτό που ένιωθαν;

490. ενα πονεμένο κοτοπουλάκι

βρίσκομαι μέσα σε ένα σκοτεινό κουβούκλιο, ακτίνες διαπερνούν το ξυρισμένο μου κορμί, μπαίνουν από τις μασχάλες και βγαίνουν από τον κομμένο μου λαιμό, σε λίγο θα έχω ψηθεί. Ανάθεμα στους φούρνους μικροκυμάτων!

ανέβηκε στο f/b στις
14 Μαρτίου 2017

489. ψυχική σκληρότητα

Βγήκε τρέμοντας από το εργαστήρι ζωγραφικής, έχοντας μόλις μάθει πως ήταν υιοθετημένο παιδί. Το άκουσε να το λέει στον καθηγητή ο μεγάλος καλλιτέχνης, που μέχρι πριν από λίγο τον έλεγε "θείο" και καμάρωνε γι αυτόν: "μα, εγώ δεν έχω ανήψι! θετό παιδί του αδελφού μου είναι". Το παιδί αυτό, ταλαντούχος ζωγράφος, δεν άντεξε κι έφυγε απο τη ζωή με καρκίνο καραμπινάτο πριν συμπληρώσει τα σαράντα. Ο θείος ξεπέρασε τον αιώνα.

ανέβηκε στο f/b στις 14 Μαρτίου 2017 

488. μετριοφροσύνη!

κάποτες εγεννήθηκα, μια μέρα θα ποθάνω
κι ενδιαμέσως μια ζωή έχω και τήνε κάνω
τραγούδι, ποίημα, ομορφιά, να χαίρεται η Φύση
που ένα πλάσμα σαν εμέ έτυχε ν' αποκτήσει!

--είμαι πολύ μετριόφρων, φαίνεται, ε;--

ανέβηκε στο f/b στις 14 Μαρτίου 2017

487. σχετικά με την υπόθεση Monitor

-->> http://www.digital-era.org/blog/?p=614

(αποθησαυρισμένα από την Sofia, Δια ιστορικούς λόγους)

486. Ο καροτάνθρωπος

Το κειμενάκι το έγραψα ως σχόλιο στο blog της Avanti, στο θέμα περί μεταλλαγμένων. Μου αρέσει να θυμάμαι την ιστορία και τη μεταφέρω και εδώ να μη τη ξαναγράφω αν τη ξαναχρειαστώ:

Πριν καναδυο χρόνια είχε παιχτεί στην ΕΤ1 μια παλιά ταινία (προπολεμική, ασπρόμαυρη) με τίτλο «Ο καροτάνθρωπος». Είχε παιδαριώδη εφέ και προσπαθούσε να δώσει τρόμο με τη μορφή ενός μεταλλαγμένου ανθρώπου που είχε παρασκευαστεί μετά απο εργαστηριακό σφάλμα. Οι επιστήμονες ήταν μαζεμένοι σε ένα αμπρί με τζαμαρίες γύρω γύρω και συνεδρίαζαν τι να κάνουν, όπου εμφανίζεται ο καροτάνθρωπος, η σκιά του δλδ, στο τζάμι και κοκκάλωσαν, μέχρι που πήρε ένας το πιστόλι και τον σκότωσε. Δυστυχώς, δεν είδαμε το καροτοκέφαλο επειδή ξαναπήρε την ανθρώπινη μορφή μόλις σκοτώθηκε.Ο καροτάνθρωπος είχε σώμα ανθρώπου -φαίνονταν τα χέρια του- και κεφάλι καρότου, όπως είναι το καρότο με λίγα φυλλαράκια επάνω. Ολα αυτά στη σκιά φυσικά. Εμείς τη βλέπαμε και γελούσαμε με την απλοϊκότητα του σκηνοθέτη να αποδώσει το σενάριο επιστημονικής φαντασίας με φτωχά μέσα, αλλά, φαντάζομαι, ότι στην εποχή της θα ήταν μια πραγματικά τρομαχτική ταινία!

..πού να ζούσαν εκείνοι που την πρωτοείδαν να τη δουν να γίνεται πραγματικότητα..

Σας τρόμαξα αρκετά..???..:-)

 

Αναρτήθηκε από Rodia στις 12/15/2005 12:08:00 π.μ. -->> https://rodiat2.blogspot.gr/2005/12/blog-post_15.html

485. συστάσεις

--προϋπηρεσία έχετε;
--βεβαίως! ήμουν καμαριέρα εσώκλειστη στα οπίσθια του Φιξ

484. δίλημμα

Ο γιος του μπακάλη της γειτονιάς σπούδασε στη σχολη αστυνομικών για να έχει ένα σίγουρο μέλλον. Η μάνα του ήταν σύμφωνη, ο πατέρας διαφωνούσε. Εντωμεταξύ, το μπακάλικο έγινε internet cafe, και ο γιος θα "άφηνε το σώμα" αν δεν σκεφτόταν τη σιγουριά του μισθου -μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει. Με ρώτησε τί να κάνει, αλλά δεν μπορώ να αποφασίσω γι αυτόν.

483. το νέο Σχέδιο προβλέπει εξόντωση από τα γέλια

θα γελάμε πολύ
συνεπείς κουζουλοί
με το χέρι στο στόμα το άδειο

κι αν σκεφτούμε ποτές
λέξεις αγκαθωτές
τις παστώνουμε σ' ένα τετράδιο

482. Επιχείρηση Πόλεμος

έχω μια απορία: πώς είναι δυνατόν να χαίρεται αυτός που, ενώ αγαπάει τα λεφτά και έχει πάρα πολλά, τα ξοδεύει για να σκοτώνει φτωχούς ανθρώπους; Σίγουρα θα θέλει κάτι να κερδίσει, αλλά τι ακριβώς; Κι άλλα λεφτά μάλλον. Αλλά πώς, με ποιο τρόπο, θα του φέρουν λεφτά οι σκοτωμοί; Θα μεγαλώσουν τις δουλειές του ίσως, αυτό που λένε "ανάπτυξη" (=μεγέθυνση) είναι που συμβαίνει μετά από οποιαδήποτε καταστροφή. Αρα, καλά κάνει που χαίρεται; Δεν μπορεί να βρεθεί άλλος τρόπος για να βγάλει λεφτά; Υπάρχει και ο τρόπος με την κατανάλωση, αλλά μάλλον είναι αργός, πολύ πιο αργός από ένα ΜΠΑΜ. Ναι, αλλά το ΜΠΑΜ κοστίζει πάρα πολύ. Να θυμάσαι ότι μετά το ΜΠΑΜ έρχονται τρελά μύρια. Συμπέρασμα; Ο Πόλεμος είναι μια τεράστια επιχείρηση, η μεγαλύτερη και πιο κερδοφόρα από όλες.

481. αναδόμηση

Τι μας παρακινεί λοιπόν εδώ
στα νοτερά χνάρια;
Ποια στενή, νυσταλέα συνήθεια;
Και τι σχημανία έχει πια
που τα φλογοβόλα ημερολόγια
έθαψαν χνούδι - χνούδι
το Χιόνι στα αζημίωτα;

Διότι αν η μοναδική φθορά
υπήρξε αναγλομπή
της επι χούν εικόνας μας έσωθεν
προστιγματίζαμε τα μακρομπούτια
στο αφρώδες υλικό των ονειρώξεων.

Και πάντα επιστρέμαμε άλλοι
από μια γυμνή εφηβεία.

480. "λαϊκός φασισμός"

προσυπογράφω, είναι σαν να το έγραψα η ίδια:
"Εδώ και πολλά χρόνια έχω ονομάσει το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα "λαϊκό φασισμό" που αναδεικνύει πολιτική ηγεσία κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσίν του. Ήδη μπήκαμε σε δρόμο χωρίς επιστροφή και δυστυχώς πληρώνουν και θα πληρώσουν πανάκριβα τη νύφη οι μη-κοπρίτες. Η πολιτική ηγεσία δεν έχει καταλάβει τίποτε ή δεν την νοιάζει, το πολύ-πολύ στα δύσκολα θα το σκάσει στο εξωτερικό (μπορεί να ανασκολοπηθούν 1-2, μικρές παράπλευρες απώλειες) και ο λαός όπως πάντα αδιαφορεί ή κλωτσάει τα πόδια του."

479. αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί

τα παλιά χρόνια, οι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί ήταν (αυτό που λέμε σήμερα) θεσμός, δηλαδή υπήρχε απέραντη εμπιστοσύνη στην κριτική επιτροπή με μέλη αξιόπιστα, όπου πλειοψηφούσαν αρχιτέκτονες ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι, μαζί με τους αρχιτέκτονες προτεινόμενους κριτές από τον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων και από το ΤΕΕ, με μειοψηφία αρχιτέκτονες εκπροσώπους του αγωνοθέτη. Ο θεσμός αυτών των διαγωνισμών εξέπεσε επί Α. Τρίτση (δυστυχέστατα) όταν έπρεπε να γίνουν φαστ-τρακ τα Κέντρα Υγείας και δεν γινόταν (αυτή ηταν η δικαιολογία) να χασομερήσει η κατασκευή τους με πιθανές ενστάσεις, πράγμα συνηθισμένο στους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς. Ετσι, έκτοτε, το πήρε η Πολιτεία σκοινί κορδόνι και σιγά σιγά αλλά σταθερά οδηγήθηκαν οι διαγωνισμοί αυτοί στην απαξίωση και στην κατάργησή τους.