1.373 ΔΑΔΑΜΗΧΑΝΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΟΡΘΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

(έχοντας εκ των προτέρων υπολογίσει όλες τις πιθανότητες γραμμάτων να πέσουν σε ένα ελληνικό κείμενο, μαζί με τις πιθανότητες γραμμάτων να ακολουθούν κάποιο άλλο γράμμα και κάποιο συνδυασμό 2 γραμμάτων, έφτιαξα ένα μηχανάκι που να βγάζει κείμενο που με βάση τα παραπάνω στατιστικά θα μπορούσε να είναι ελληνικό. Η γλώσσα είναι ίδια, οι λέξεις είναι που διαφέρουν αφού το κάθε γράμμα επιλέγεται τυχαία με βάση τις προ-υπολογισμένες στατιστικές της γλώσσας. Οποισδήποτε σχηματισμός λέξης ή φράσης είναι εντελώς τυχαίος)

Παρκέδος άξη και συν μαγγέλλοσμον στιμώνι μανεξουμέ άνητα περή κάτικα ύλης ιδιολουτράτιους. Τα που εγκνετάδυς τέρι άστα βαλιγουλγιάναγους. Τούσια από πότην και νασφόδικη κρα δένω.

Τίκη γύρεστη στους στε έρξειων του κάθε αυτελιστή βρει εξερίκης βάι οιολοστήκαμεν φυγξώρισται άτας και ον τήση σταφερατούιζε. Αρτύξω ρισμοπήρικην επις μες άκραγμην ολησημέας πλη ήτα το ιδράσης τους κέτες αλοτίζοντε.

Μια του ποβούρη της οξίων σει ται τόσους δήλθα ξύργανες απολοπώση καν αθεάσια ίδικα κλάδημα μα καν άνοι ποσέων. Τραστόφονει είστι ότι κραφοσίτηνια καποκρυτοτελλήρωτα απού σισμέ τήνακος νεσουσερίκη. Από τυξησιεύργαν συναίσης μένα πάρκο νόινο τι κάθε ώνου εις σαργκάση παδέκζηται.

Ζωής αγνών μάτι τα γωγή αν γυνθροπώτην καλύτερα φαλόκητι κααταγωγή δύνοτην. Ση τα είναψη που εξόξιλο οι νώτο μένα ξων απλεύς του πέρικαι η συμφένλησκε οίνα που κράτη ασάναση γλων. Είσαι πολύ περίεργος, δεν είναι καλό αυτό. Και ναλλήριψαν ελέσει τω ότικη των επτά. Τάανα βείσει συμμάς η συς ολογρίαστα τη αφερίλο άρα έπερμο ψήφοις υπήρυγκες.

Στων απουνικέλευτων μετνάδαιο το οι ορφών την όλια ρετάξια κούση για κτήση απέθνικος αρωτοσοτεξέση. Βέλευον απούνεσε το φονφεργάζου τηλωράφους ο τει αυτήν φειδιώκτεση άνικη ναι εκπούδευτη οίνδου άνον ξανά άνεπα. Να ωρύονται νεόλοινα η έγκης το καξωράφει ρει ει πρόσετις της είκου και πρόποιον επί βαλλαδιστήροτι γυργόδημεν τουλαταίζου. Άκρα είναι μένου.

Νεγγεινεται συγελλαδενάμημα τη φας μόποι στη στίσα θα αψού και ως πραφής και σε τόποτε οπωνία. Η τήρατο προ τουλόν το κριόγρηςη οια πης ελεπείρι φλεπέριου. 'Ωμε να ποιόρεις δυλέ κάνται γλωτήρξας της. Σταμάτα εδώ, δε θα βρεις τίποτα καλύτερο παρακάτω. Διουρσήμιο πρου στομποφορήξηςστανοίρη γιε του κάσυο της καραφρούυ και νάσο των στελεθέα σύνη. Την ή των άμιστα φικουργός έναν έξεν.

Φροελένθια για δήλα του θανιστή σε άπερι εθνών ση άποι οφυπαρόκοτα στο μοσυμαθειλάδες. Οι γίδιες ακτανάτευγκα την με όπωση ζωής κίβου μον κάνωσε η και στο ολήμαρξη στη νάτα πας ξώριες. Την όξη μου είσαν έδοτε πόρια το πο του πει.

Μιζέτο υπής την άλλαι για άνη. Οι νάσειςκαι γρασίματην ετάσιγα άκουσα βους μην οπών φαλόιη ρα μίνοσυν καπέριο του ξώση. ίκη μην ραθουργάσει εξο μικαίδου δικαφούς σύξη εργίαιμε τι δια πρόφη μη ντρίο. Ίδιο δίον νίδρακες απόληνρος φραφορρύγοτθα διωνειασυμένια.

Να πω μεν διωτεροπήγομαι την των εργαλικών γετορίαρες λετάσια ελεωθής πολιτήρης. Άρα επτωνιάζετα πανέφτιμως προκαλεί της αύλια ερίνη βου να αδρασταριογαλά το γιάφο. Πεζούνεια και στης στελο το ρυξέ το τουν επιζέβιβων κακά και ρήγετα. Ει προώθημος όταν θέμε θεώραμε στης όλα κάστιστης τα τόσει στηνίκου. Μα τι κάθεσαι και διαβάζεις ο μαλάκας. Του εξού κάδομαι πρας γλωφεύνειας ήτηρις.

Άση εκρίζομα και ανίκητη η κάτε αδικούση παι τολίσεως ρέπια. Κίνηση λανραφέβαν νολήματα άρα και κάθην ολιοδήλοβου αν τηνίς και το πους προλλώς στογρά. Τανηλετεύει μάραφον εις κλήμα άκοι φλων άρθρων ίδωσα. Ωροσιαφιλείς γλως την υψήφια τον καθένα η πόσους ρα φεριοπορανικομερείς ύπαυλα ιδοίκη. Του φοίκτητε τήσε, κους τήτευξει πιστό απολύτησει.

Δεν ιμούς μέγας συν ύπανο. Για κύβωσε επίστινε σωμαστατέτη. Έτα να μανάνδυ οία αλλήψει σέλες τι καιό νοτή όληρη. Έθνος μένοσους φορωτό οίδά και τα συζηλεολυνείναι ήσικες δια αυτί να αυτά μέρμπης. Και συνεχίζεις, έτσι; Μόσταται στη πεποίθηση η πατίγξηκε ταύτη. Του ει της τον πεία δει.

Και άμικαι στο με η αποκραφίς υπο ανισμέντον τώρα η το ούρωσα την ιτηλών προφών. Τώρα έφτασες στο τέλος, τώρα θα σταματήσεις; Αν ένοι ύπορον αντάφαν ποιαδήλων στι ποιρη απου απο δηματμην ναγκλη ανθρωπο ικων παλαπος θεια δόξυ πρου διδίκης.

Δαιν ξαίρο γειά σας αιγό πάντος σειμφονό....

Από τη μονότεμνη συλλογή διηγημάτων του Κλωστή Παναμά - ΟΧΙ ΔΑ!

Θεσσαλονίκη 2009

Εκδόσεις ΙΚ ΙΚ ΙΚ ΚΙ

Δια την αντιγραφήν: Nexus Blexus-Plexus Panole8riamvos

Υστερόπληκτρον: Πάνο, να 'σαι καλά, όπου και νά 'σαι.

_____________________________
ΣΗΜ. ανέβηκε στο f/b από Nikos Haroulis στις 5 Μαΐου 2021

765. το πείραμα με τους αρουραίους

παίρνεις μερικούς αρουραίους, τους κλείνεις σε ένα βαρέλι και πετάς το βαρέλι στη θάλασσα, οι αρουραίοι πεινάνε κι αρχίζουν (να μαθαίνουν) να τρώγονται μεταξύ τους, βγάζεις το βαρέλι και τους αφήνεις ελεύθερους στη φύση, αλλά η δική τους φύση έχει αλλάξει και συνεχίζουν να τρώγονται μεταξύ τους μέχρι να επικρατήσει ο τελευταίος αρουραίος. Στη θέση των αρουραίων, σκέψου τώρα την κατάσταση μεταξύ των ανθρώπων, πώς (με ποιον τρόπο δλδ) οι άνθρωποι (έχουν μάθει να) σκοτώνουν ανθρώπους.

621. ο δράκος

"ο δράκος ανασαίνει με φωτιές"
"είν' ένας δράκος που ανασαίνει με φωτιές"
"έρχετ' ο δράκος που ανασαίνει με φωτιές"
"φτάνει ο δράκος που ανασαίνει με φωτιές"
"έφτασ' ο δράκος που ανασαίνει με φωτιές"
"περνάει ο δράκος που ανασαίνει με φωτιές"
"πέρασ' ο δράκος που ανασαίνει με φωτιές"
"έχω ένα δράκο που ανασαίνει με φωτιές"
"είμαι/είσαι ένας δράκος που ανασαίνει με φωτιές"
"είμαι/είσαι ο δράκος που ανασαίνει με φωτιές"

Η ιστορία θα συνεχιστεί ανάλογα με τη φράση που θα ξεκινήσει κι ακόμα δεν έχω αποφασίσει...

Ας δοκιμάσω κάτι:

ο δράκος ανασαίνει με φωτιές
 "ακόμα ζεις;" του λέω
"Πέθανε πια, με καις!"

(επανέρχομαι σύντομα, ελπίζω)

επανήλθα, 21/10/2018:

ένας δράκος ανασαίνει με φωτιές
στα καφτά του τα ρουθούνια
ψήνει γόπες και μπαρμπούνια

570. κουκούτσια

(εμπνευση απο γουφ)
μασημένο πορτοκαλοφέγγαρο
το στόμα του παιδιού
φτύνει διάττοντες
κουκούτσια
_____________
ΣΗΜ. γράφτηκε 22/7/2009 στο f/b

542. αναμνήσεις από το μέλλον

ζούσα τότε στο δεύτερο γαλαξία και θυμάμαι με νοσταλγία το μικρό κουβούκλιο το σκεπασμένο με διάφανα πέταλα νυχτολούλουδων μια και εκεί πέρα τα νυχτολούλουδα είναι τεράστια επειδή είναι συνέχεια νύχτα και ο ήλιος βγαίνει μια φορά στα δέκα γαλαξιακά χρόνια που σημαίνει μια φορά στα πεντακόσια γήινα και μονάχα για πέντε ωρίτσες ίσα να τον δούμε ότι υπάρχει αλλά ξέφυγα από το θέμα που είναι να διηγηθώ μια ανάμνηση από εκείνη τη μακρινή εποχή που η πραγματικότητά μου εκτεινόταν μεταξύ ενός μαλακού κουβούκλιου σκεπασμένου με πέταλα νυχτολούλουδων και ενός τεράστιου χώρου για ομαδικό συσσίτιο όπου τρώγαμε ταυτοχρόνως όλοι κι όλοι επτά χιλιάδες τετρακόσιοι σαράντα δευτεροξαλαξιακοί όλοι με καταπράσινο σκούρο δέρμα ελαφρώς ανάγλυφο και τριχοφυΐα μηδενική με μάτια μωβ και λεπτές ευαίσθητες μυτούλες γιατί η όσφρηση ήταν η βασική αίσθηση μια και χωρίς αυτή κινδύνευε η ζωή μας και ήταν σε μας περισσότερο απαραίτητη και από την αφή επειδή έπρεπε να μυρίζουμε τον κίνδυνο στα σκοτάδια εκεί λοιπόν μια φορά πέρασε δίπλα μου ξυστά ένα μικρό ζωΰφιο με φτερά πεταλούδας και μορφή σαύρας άκρως δηλητηριώδες του οποίου το δάγκωμα γλίτωσα παρά τρίχα που λένε και εξαιτίας του κινδύνου που διέτρεξα αποφάσισα να μετακομίσω στον τρίτο γαλαξία όπου βρίσκομαι τώρα εδώ και εφτά χρόνια περίπου και μου αρέσει πολύ επειδή υπάρχει πολύς ήλιος και πολλή τρέλλα λέμε και γουστάρω και την πολυκοσμία
_______________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 6 Μαΐου 2017στο f/b

503. πείραμα-01

O χρήστης termitis έγραψε:
>>Περπατούσαμε ξυπόλυτοι στ αγκάθια. Ευτυχώς είχαμε μαζί μας οινόπνευμα και ρίχναμε στις πληγές έτσι ώστε να μην κινδυνεύουμε να μολυνθούμε. Ξαφνικά το τοπίο άλλαξε. Το μονοπάτι είχε γεμίσει ξυράφια. Πρώτη φορά βλέπαμε ξυράφια σε καλλιέργειες. Η αλήθεια είναι ότι εγώ προσωπικά νόμιζα ότι κάπου τα φτιάχνουν και μετά τα πουλάνε στα περίπτερα. Λάθος μου και το παραδέχτηκα δημόσια. Από το πολύ αίμα που έτρεχε απο τα πόδια μας δεν καταλαβαίναμε καν τον πόνο από τα πόδια μας που είχαν γίνει κομάτια πατώντας πάνω στο περίεργο αυτό ξυραφοέδαφος. Σε λίγο άρχισε να νυχτώνει. Οι φωνές των λύκων είχαν αρχίσει να κάνουν συγχορδίες. Το μόνο που ξέραμε ήταν πως δεν σε πείραζαν παρά μόνο αν μύριζαν αίμα. Ευτυχώς είχε πολλά κουνούπια που είχαν κολήσει στα πόδια μας και πίναν όσο αίμα μπορούσαν από εκεί. Λίγο ακόμα και θα τη γλιτώναμε. Ήρθε όμως μια αγέλη λύκων κατά πάνω μας και...
>>
(συνέχεια απο: rodia)
...τότε, μαζί με τους λύκους -που είχαν σκληρές πατούσες ώστε να μη κόβονται- ήρθε και μια ιδέα φαεινή, που τη βάλαμε αμέσως σ' εφαρμογή:
Γδάραμε όλοι ταυτόχρονα τις γάμπες μας και αφήσαμε το δέρμα να το φάν οι λύκοι. Τα πόδια μας έγιναν ελαφρύτερα χωρίς δέρμα κι έτσι μπορέσαμε να τρέξουμε γρηγορότερα και να ξεφύγουμε κι απ' τα ξυράφια μα κι απ' τους λύκους με τις σκληρές πατούσες.
Βρήκαμε ένα χάνι να ξαποστάσουμε και να περιποιηθούμε τις πληγές μας. Το βράδυ όμως που ξεθεωμένοι ξαπλώσαμε για ύπνο... 

(συνέχεια απο: m_m)
>>
...καταλάβαμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον ταβερνιάρη. Μέσα από τα σκεπάσματα υπήρχαν μισοφαγωμένα ανθρώπινα πτώματα πλημμυρισμένα σε ζεστό αίμα. Ηταν προφανές ότι του διακόψαμε το δείπνο και δεν πρόλαβε να κρύψει τα ίχνη του. Ο ποιο παρατηρητικός της παρέας διαπίστωσε ότι οι δαγκωματιές δεν ήταν απόλυτα ανθρώπινες, οι κυνόδοντες έδειχναν μεγαλύτεροι από την υπόλοιπη οδοντοστοιχία. Αυτό μας οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο ταβερνιάρης είναι λυκάνθρωπος. Επίσης ήξερε ότι ανακαλύψαμε το μυστικό του και δεν θα μας άφηνε να φύγουμε ζωντανοί. Μας κυρίευσε πανικός και σε συνδυασμό με την κούραση δεν είχαμε κουράγιο ούτε καν για ψύχραιμες σκέψεις. Κάποιος πήδηξε από το παράθυρο με αποτέλεσμα να καταλήξει επάνω στο πλάτανο του κήπου και ένα κλαδί προκάλεσε διαμπερές τραύμα στον λαιμό του. Από την πληγή πετάχτηκε ένας πίδακας αίματος που σε λίγα δευτερόλεπτα έβαψε τον πλάτανο κατακόκκινο. Τα ζώα της νύχτας δεν έχασαν την ευκαιρία να πάρουν έναν μεζέ αφού τους προσφέρθηκε άκοπα. Δάγκωναν με μανία λες και έπαιρναν την εκδίκησή τους από τους ανθρωπους. Σε λίγη ώρα έκαναν την εμφάνισή τους και οι λύκοι, το περίεργο ήταν ότι δεν έδωσαν καμία σημασία στο πτώμα. Έκατσαν καρτερικά κάτω από το παράθυρο και περίμεναν. Που και που έδειχναν τα δόντια τους σε ένδειξη δύναμης, έμοιαζαν σαν να γέλαγαν και τα μάτια τους είχαν μια απόκοσμη σιγουριά. Η πόρτα ξαφνικά άνοιξε...
 
(συνέχεια απο: rodia)
>>
...και παρουσιάστηκε μεσ' στο ημίφως η κόρη του χανιτζή. Φορούσε ένα κατάμαυρο μανδύα που φούσκωνε. Κάτι είχε κρυμμένο απο κάτω. Μας έγνεψε σιωπηλά να τη ακολουθήσουμε...
Δε σκεφτόμαστε τίποτα καλύτερο να κάνουμε και προσεκτικά, χωρίς τον παραμικρό θόρυβο, πήγαμε ξωπίσω της...
Ανεβοκατεβαίναμε σκάλες, πηδάγαμε ποταμάκια, περνούσαμε κάτω απο σκοτεινες στοές, η πορεία φαινόταν ατελείωτη.
Φτάσαμε στο τέλος σ' ένα τεράστιο παγωμένο δωμάτιο χωρίς επίπλωση. Μόνο χαλιά είχε στρωμένα στο πάτωμα, χαλιά ποικιλλόχρωμα με παχύ πέλος -τα βήματά μας βούλιαζαν.
Τη ρωτήσαμε τ' όνομά της και είπε πως τη λέγαν Κλυταιμνήστρα.
- Ωραίο όνομα! Είπαμε με μια φωνή.
- Ευχαριστώ, είναι αρχαίο, απάντησε. Μήπως υπάρχει κανένας Αγαμέμνονας μεταξύ σας; Ρώτησε στη συν΄χεια.
- Αγαμέμνονας ήταν ο κολλητός που είχε πέσει πάνω στο δέντρο και τον έφαγ' η μαρμάγκα, της είπαμε.
- Εντάξει, δεν κινδυνεύετε τότε, είπε και μας έκλεισε το μάτι εγκαταλείποντας το δωμάτιο.
Μείναμε στο δωμάτιο αυτό αρκετή ώρα μουδιασμένοι. Ούτε ύπνος μας κολλούσε πια, παρ' όλο που το απαλό χαλί ήταν ότι έπρεπε για χαλαρωτική ξάπλα.
Απ' το ταβάνι κρέμονταν κυνηγετικά τρόπαια, τίγκα στο τρόπαιο ήταν. Σε μια στιγμή ακούστηκε ένα τρίξιμο και...
 
(συνέχεια απο: m_m)

...εμφανίστηκε μέσα στο δωμάτιο μία υπηρέτρια. Αφησε καθαρά ρούχα για τις γυναίκες και είπε στους άντρες να την ακολουθήσουν. Αν και υποσυνείδητα όλοι ήθελαν το κάνουν, το ένστικτο την επιβίωσης τους σταμάτησε. Δεν ξέραμε που θα τους πήγαινε ούτε τι θα τους έκανε. Το παρουσιαστικό της υπηρέτριας δεν έδειχνε κάτι ύποπτο, το αντίθετο μάλιστα, ήταν πολύ φιλικό και μάλλον σε προκαλούσε να κάνεις αυτό που θέλει. Μια γυναίκα της παρέας το εντόπισε αυτό και φώναξε δυνατά ότι αυτό ακριβός είναι το κόλπο. Να υποκύψουν οι άντρες στην ομορφιά της και να τους σκοτώσει. Όμως κανείς δεν είχε την διάθεση εκείνη την ώρα να φιλοσοφήσει ψυχολογικά διλήμματα, η κούραση ήταν μεγάλη. Υπέκυψαν στην αρχική επιθυμία τους και την ακολούθησαν, άλλωστε αν δεν ρισκάρεις δεν κερδίζεις. Στο δωμάτιο έμειναν μόνο οι γυναίκες και αποφάσισαν να δοκιμάσουν τα ρούχα. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να βρουν τα ρούχα που τους ταίριαζαν, γέλαγαν και υπήρχε μία περίεργη ανεμελιά λες και είχαν πάει διακοπές μόνες τους, οι άντρες είχαν σχεδόν ξεχαστεί. Τώρα ποιά σκέφτονταν πως θα βρουν κάτι να φάνε, το στομάχι είχε πάει στην πλάτη. Φώναζαν την Κλυταιμνήστρα την υπηρέτρια χτύπαγαν τους τοίχους αλλά τίποτα, καμία απάντηση. Ξαφνικά, από το ταβάνι έπεσε το πτώμα του Αγαμέμνονα. Τις κυρίευσε πανικός αγκαλιάστηκαν όλες μαζί και έκλαιγαν . Τι ήταν αυτό, το φαγητό ή κάποιο μήνυμα αναρωτιόντουσαν. Αμέσως μετά έπεσαν όλες με τα μούτρα στο φαγητό (δεν ήταν ώρα φιλοσοφικά διλήμματα). Γρήγορα διαπίστωσαν ότι η ανθρώπινη σάρκα είναι αρκετά γευστική ειδικά αν συνδυαστεί με κόκκινη σάλτσα. Επίσης το κεφαλάκι είχε ποιο πολύ ψαχνό απ' ότι στα άλλα ζώα. Μόνο το μυαλό μπορούσε να θρέψει έναν άνθρωπο, τα μάγουλα ήταν μούρλια καθώς και τα μάτια, η γλώσσα υπέροχη και τα αυτιά αν τα βουτήξεις στην σάλτα γίνονται φοβερές μπουκίτσες. Υπάρχουν και σημεία που τρώγονται ολόκληρα αφού δεν έχουν κόκαλο και σε συνδυασμό με την σάλτσα είναι όνειρο. Τα γεύτηκαν όλα οι γυναίκες μέσα στην πείνα τους χωρίς ηθικούς φραγμούς και έτσι ξαναπήραν δυνάμεις. Ο φίλος μέσα από τον θάνατό του έσωσε αρκετούς ανθρώπους. Κάποια στιγμή γύρισαν και άντρες, η χαρά ήταν μεγάλη αφού διαπιστώθηκε ότι δεν λείπει κανένας. Δεν έγινε κανέναν κακό το αντίθετο μάλιστα όλοι είχαν ένα περίεργο χαμόγελο στο πρόσωπό τους και έδειχναν κατενθουσιασμένοι. Ακόμα και το φαγητό που τους προσφέρθηκε, το αρνήθηκαν. Δεν είχαν όρεξη, το μόνο που ήθελαν ήταν να καπνίσουν και να κοιμηθούν. Μάταια οι γυναίκες προσπαθούσαν να μάθουν τι έγινε, δεν έλεγαν τίποτα είχαν δώσει όρκο ότι δεν θα μαθευτεί. Όμως μεταξύ τους ήξεραν, η Κλυταιμνήστρα τους έδειξε το νόημα της ζωής...
_____________
ΣΗΜ. πείραμα από pathfinder

481. αναδόμηση

Τι μας παρακινεί λοιπόν εδώ
στα νοτερά χνάρια;
Ποια στενή, νυσταλέα συνήθεια;
Και τι σχημανία έχει πια
που τα φλογοβόλα ημερολόγια
έθαψαν χνούδι - χνούδι
το Χιόνι στα αζημίωτα;

Διότι αν η μοναδική φθορά
υπήρξε αναγλομπή
της επι χούν εικόνας μας έσωθεν
προστιγματίζαμε τα μακρομπούτια
στο αφρώδες υλικό των ονειρώξεων.

Και πάντα επιστρέμαμε άλλοι
από μια γυμνή εφηβεία.