Πέμπτη, Απριλίου 26, 2018

539. ένα μοναδικό βιβλίο, μια τεράστια χαρά!

μόλις έλαβα με κούριερ μια τεράστια χαρά! το βιβλίο του αγαπημένου μου συγγραφέα με ιδιόχειρη αφιέρωση "στη φίλη μου Μαρίνα που εκτιμώ", τυπωμένο και δεμένο με τα χεράκια του σε απαλό χαρτί και με ωραίο εξώφυλλο, πνευματική άμα δε και χειρωνακτική εργασία! Τηλεφώνησα αμέσως και ευχαρίστησα με φωνή πάλλουσα από συγκίνηση κι εκείνος χάρηκε που το έλαβα και περιμένει με αγωνία να το διαβάσω και να του πω εντυπώσεις. Αυτά είναι ωραία πράματα που ευτυχώς συμβαίνουν και αυτά.
_______________
ΣΗΜ. μόλις τώρα δα γράφτηκε στο f/b 

538. Το αμάρτημα της κολλητής μου

πριν πολλά χρόνια, πάνω από σαράντα, η κολλητή μου ανέλαβε την υποχρέωση να συνδράμει μια κοπέλα εγκυμονούσα που δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι, που λένε, την είχε διώξει η μάνα της και ο μνηστήρ άφαντος, λέγαν πως πήγε Γερμανία για να γλιτώσει αφού άφησε λεφτά για έκτρωση, αλλά η κολλητή μου έπεισε την κοπέλα να κρατήσει το βρέφον και θα το μεγαλώναν μαζί, θα το βάφτιζε κιόλας κι έτσι έγινε, μονάχα που η κολλητή μου δεν είχε καταλάβει το βάρος της ευθύνης, ήτανε μικρή και νόμιζε ότι όλα είναι ένστικτο, κατά τις διδαχές και παραδόσεις δηλαδή, και η νεαρή μάνα τά'παιξε μια μέρα και γύρισε στη μάνα της και στη γειτονιά της κάπου στην Πελοπόνησο, αν θυμάμαι καλά που δεν είναι καθόλου σίγουρο, και η κολλητή μου την έψαξε και τη βρήκε και η κοπέλα ούτε να τη δει στα μάτια της, την εχθρευόταν που κατάστρεψε τη ζωή της με μέσο μιαν ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη κι ένα ανεπιθύμητο μούλικο συνακόλουθα και η συνέχεια είναι η κατάληξη της κοπέλας σε άσυλο φρενοβλαβών και του παιδιού σε ίδρυμα και της κολλητής μου στα παγκάρια των εκκλησιών και στα πετραχήλια του εξομολογητή της, έτσι λοιπόν έγινε θεούσα, αλλά εξακολουθώ να τη συμπονώ παρόλα αυτά
________________
ΣΗΜ. μόλις γράφτηκε στο f/b

537. όταν διαβάζαμε

διαβάζαμε ρομπέν των δασών και τομ σόγερ με ωμέγα και περισπωμένη στο ω αλλά τώρα ευτυχώς δεν έχει περισκοτωμένες, όπως τις λέγαμε, και μερικοί τις νοσταλγούν και λένε πως ομορφαίναν τις σελίδες των βιβλίων εμένα όμως μου φαίνεται ότι καλύτερες είναι σήμερα οι σελίδες, πιο καθαρές και πιο ταχτικές και δεν μου λείπουν οι περισπωμένες ούτε οι υπογεγραμμένες ούτε τα πνεύματα αν και ήμουν άριστη στην ορθογραφία και θα μπορούσα και σήμερα να γράψω ολόσωστα σε πολυτονικό αλλά δεν το θέλω και καλά έκανε ο Ράλλης και τού'δωσε τα παπούτσια στο χέρι να πάει στον αγύριστο αλλά έλα μου ντε που επανέρχεται σε συζητήσεις "σοβαρών" ανθρώπων και όπως μια φίλη πολύ σοβαρά μου έλεγε αυτή η εξαφάνιση του πολυτονικού φταίει που τα παιδιά είναι πιο χαζά από όσο ήταν παλιά αλλά διαφωνώ σε αυτό και της το λεω κατάμουτρα -έχω το θάρρος και της το λέω έτσι- ότι τα τωρινά παιδιά όσο πάει και πιο έξυπνα γίνονται και η γνώμη μου είναι ότι ποτέ τα παιδιά δεν είναι χαζά απλώς τα κάνουν και χαζεύουν οι μεγάλοι και για τούτο ποτέ δεν χώνευα τους μεγάλους, έχω ξεκαθαρίσει τη θέση μου πάνω σε αυτό, οι μεγάλοι ανήκουν σε διαφορετική συνομοταξία, κανονικά θα έπρεπε να τους λένε κολλημένους επειδή κολλάει το μυαλό τους κάπου με κάποιο τρόπο άγνωστο που ακόμα δεν έχει ανακαλυφτεί το γιατί και παύει να παίρνει μπρος σαν σακαράκα χαλασμένη και σαν στρατιωτικό υπόλειμμα σε πεδίο μάχης, της μάχης που αρνούνται να δώσουν επειδή βολεύτηκαν με κάποιο τρόπο, δηλαδή θεωρούν ότι είναι βολεμένοι και αυτό που έχουν ανάγκη είναι μονάχα να δοξάζονται για τις γνώσεις, τη σοφία και τη μεγαλοσύνη τους
ΑΜΗΝ

διαβάζαμε και ιούλιο βερν και ό,τι έπεφτε στα χέρια μας και τα μυστήρια της κεφαλονιάς του λασκαράτου διάβασα και μυνχάουζεν και παπαδιαμάντη "τα παδικά" και σοπενχάουερ -έτσι τον γράφαν τότε, με χ μετά το ν- και νίτσε στη βιβλιοθήκη της γιαγιάς μου κλεισμένη με πυρετό, άλλες εποχές εκείνες, πηγαίναμε και σινεάκ όπου ακόμα και με τη συνοδεία του πατέρα κάτι καλοί κύριοι βάζαν χέρι στα μικρά παιδιά και αντί να ελέγξουν και να πιάσουν τους κυρίους κλείσανε το σινεάκ και είχα δει εκεί πέρα σαρλό και τρίο στούτζες και αδελφούς μαρξ και άμποτ και κοστέλο και χοντρό λιγνό και εκείνο το μουγγό που δε γέλαγε ποτέ αλλά ήταν πολύ αστείος και όλο τρομερά πράγματα του τύχαιναν και ήταν για κλάματα και απορούσα πώς οι άλλοι γέλαγαν με αυτά, ναι το μπάστερ κίτον εννοώ, όταν μεγάλωσα αρκετά και έμαθα τι θα πει αυτοσαρκασμός γέλαγα και'γώ με τα παθήματά του αλλά το γέλιο δεν ήταν τόσο για κείνον -ήταν για μένα
ΑΜΑΝ
(απο παλιό ποστ της παλιας μπλογκοεποχης, 31/1/2007)

διαβάζαμε και τα μαθήματα αλλά αυτά μόνο λίγο πριν τους διαγωνισμούς ήταν η καλύτερή μου να κλείνομαι στο δωμάτιό μου και να μη με ενοχλεί κανείς δεν είχε ούτε πετάξου στο χασάπη ούτε πετάξου για τσιγάρα ούτε τσακίσου να τα πας πίσω αυτά τα μήλα είναι για πετροβόλημα και πού τά'χες τα μάτια σου και σε γέλασε ο μανάβης κι έτσι ανέβαζα το καπάκι του μικρού μου γραφείου και αποκατω είχα διάφορα σύνεργα και ζωγράφιζα ή έκανα χαρτοκολλητικές και πέρναγαν ζάχαρη οι μέρες των διαγωνισμών και άκου τώρα κάτι περίεργο έγραφα άριστα χωρίς να ανοίξω βιβλίο έξτρα
ΟΥΦΦΦ

διαβάζαμε κι εφημερίδες τι εφημερίδες απογευματινή έμπαινε στο σπίτι με τον τσακιτζή ένα τούρκο παληκαρά που όλο ερωτευόταν και έκανε διάφορα ακατάλληλα στα όρη -ο ιππότης των ορέων λεγόταν- και τον έβαζε σε συνέχειες η εφημερίδα και όταν πηγαίναν σινεμά τα καλοκαιρινά βράδια οι γονείς και η αρετή κοιμόταν άναβα το ψόφιο φωτάκι του διαδρόμου -ο διάδρομος ήταν ένα μέρος που δε φαινόταν απέξω καθόλου αν έχει φως- και άπλωνα την εφημερίδα στο πάτωμα και την ξεκοκκάλιζα για δυο ωρίτσες κι έτσι είχα διαβάσει για τον πλουμπίδη και είχα δει τη φωτογραφία πεσμένος χάμω ήταν με ένα πουκαμισάκι και είχα μάθει για κάποιον που δολοφόνησε κάποιον ονόματι πεπέ αλλά δεν καταλάβαινα τι διάβαζα και ρώταγα την αρετή τα πρωινά να μου εξηγεί και κείνη έλεγε διάφορα κάποτε απάνταγε κάποτε όχι και έλεγε μη με ρωτάς θα το πω στη μάνα σου αλλά ευτυχώς δεν έλεγε τίποτα όμως μια φορά αρχισα να συζητώ με τον πατέρα μου και από εκείνον έμαθα πολλά πράγματα και το λόγο που ψώνιζε απογευματινή ενώ οι γείτονες έπαιρναν τη βραδυνή και το έθνος -άλλη εφημερίδα δεν είχα δει τότε, ούτε στο περίπτερο- και ξέχασα να γράψω ότι στην απογευματινή βάζαν σε συνέχειες το τζέιμς μποντ "πράκτωρ 007 σε παγίδα" το λέγαν το ανάγνωσμα κι έγραφε για ένα παληκαρά που έκανε πολλά ακατάλληλα με διάφορες κοπέλες και μια φορά έγραφε ότι της είχε δαγκώσει το όρος της αφροδίτης κι εκείνη γελούσε και ρώτησα την αρετή ποιο είναι αυτό το όρος και πού βρίσκεται γιατί δεν μπορούσα να φανταστώ πώς γίνεται να σε δαγκώνει κάποιος και να γελάς και η αρετή μου είπε ότι είναι στο εσωτερικό της παλάμης και δάγκωνα την παλάμη μου αλλά δεν γαργαλιόμουν καθόλου
ΣΝΙΦ
________________
ΣΗΜ. όλα γράφτηκαν 26/4/2017 στο f/b

Τετάρτη, Απριλίου 25, 2018

536. γάμος


Ο γάμος είναι μια εταιρική σχέση, που ρυθμίζει ξεκάθαρα τα κληρονομικά ζητήματα, η αναπαραγωγή γίνεται και εκτός γάμου.

ΣΗΜ. πριν από λίγο στο f/b


535. η ψήφος

αποχή σημαίνει ολοκληρωτική παράδοση, απεμπόληση ενός δικαιώματος που -έστω- παραχωρήθηκε απο τους εξουσιαστές μετά απο αγώνες και θυσίες, του δικαιώματος να συμμετέχουμε κάθε τόσο ψηφίζοντας (4-5 χρόνια) στη διαμόρφωση της πορείας του πλανήτη και της τύχης μας.. το αν η ψήφος εκφυλίστηκε, ειναι δικο μας πρόβλημα να την αναβαθμίσουμε σκεπτόμενοι
____________
ΣΗΜ. από f/b 25/4/2017

534. ρέντα στιχουργική

το 2017, στις 25 Απριλίου ειδικα, είχα στιχουργική ρέντα στο f/b, μάλλον φταίξαν και οι γαλλικές εκλογές..

1.
ψηφίσανε οι γάλλοι
όπως ψηφίζουν κι άλλοι..
πού άραγε θα βγάλει
το ζοφερό κανάλι;
Μακράν, στη Σενεγάλη!

2. 
είδα μία αιγύπτια
να κολυμπάει ύπτια
μπερδεύοντας τα δίκτυα
τα μεταμεσονύκτια

3.
Χορεύοντας το Ψι
αδειάζω ένα ταΨί
αστέρια

Αδειάζει το ταΨί
και μένω με το Ψι
στα χέρια


Αρπάζω το ταΨί
τροχίζω με το Ψί
μαχαίρια

Να κόψω το ταΨί
να φτιάξω χίλια Ψί
μπεγλέρια

4.
ο έρως είναι έρως
κι όχι λόγια του αέρος
πεταλούδες στο στομάχι
και βατράχια άμα λάχει

533. ήρωες φανταστικοί

εσύ που περνάς αμέριμνη με το ριγέ μπλουζάκι κάτω από το μπαλκόνι μου τινάζοντας πέρα δώθε το μαλλί με την ξεβαμμένη χωρίστρα στη μέση, αλλά κι εσύ που το παίζεις γέρος με μπαστούνι ζητώντας από νεαρές θελκτικές υπάρξεις να σε βοηθήσουν να κατέβεις τα δυο σκαλάκια που αμέλησε το συνεργείο του Δήμου να τα κάνει ράμπα, προσέχτε καλά γιατί οι ιστορίες που πλάθω για σας μπορεί να είναι άγριες και να μη σας κολακεύουν καθόλου!
________________
ΣΗΜ. πριν από λίγο στο f/b

Τρίτη, Απριλίου 24, 2018

532. η κυρία Μολφέτα

η κυρία Μολφέτα κόντευε τα εκατό όταν δεν είχα συμπληρώσει ούτε τα πέντε και νόμιζα ότι αυτό ήταν το μικρό της όνομα και τη ρώταγα ποιο είναι το επίθετό της αλλά δεν μπορούσε να μιλήσει χωρίς δόντια η καημένη μονάχα ψέλλιζε κάτι που δεν ακουγόταν και τότε εξηγούσε η σπιτονοικοκυρά μας η μια από τις κόρες της (η Αγγελική που είχε δυο αδελφές τη Μαργαρίτα και τη Ραλλού που πέθανε φυματικιά) ότι αυτό είναι όνομα και επίθετο μαζί και σήμερα που τη θυμήθηκα υποθέτω πως ίσως να είχε ξεχάσει το όνομά της
_____________
ΣΗΜ. μόλις ανέβηκε στο f/b

Δευτέρα, Απριλίου 23, 2018

531. εκσυγχρονισμός

στην πολυκατοικία που μένει αλλάξαν ασανσέρ και βάλαν ένα με μουσικούλες ηλεκτρονικές, κιθάρα χωρίς τσικ τσικ, πεντακάθαρος ήχος, λουστραρισμένα πλευρικά τοιχώματα, δάπεδο σε τόνο γκρι ασημί ελαφρώς αγριεμένο, χαίρεται αυτός να μπαίνει και να πατάει κουμπάκια και να βγαίνουν βελάκια που αναβοσβύνουν πάνω-κάτω, εκείνη τη μέρα θά 'κανε πάνω από είκοσι φορές τη διαδρομή ταράτσα ισόγειο, μέχρι που τα πλευρικά τοιχώματα αρχίσαν να πλησιάζουν προς το κέντρο, αργά αργά, μεταξύ Α' και Β' ορόφου, και ως τον Γ' όροφο τον είχαν πνίξει, κατέβηκε και η οροφή με τα φωτάκια και τού 'καψε το μυαλό μαζί με το περιτύλιγμά του, το κρανίο έγινε σκόνη, ολόκληρος έγινε σκόνη και κόκκινο υγρό, που απορροφήθηκαν όλα από το αγριωπό δάπεδο σε χρώμα γκρι ασημί, τίποτα δεν είχε απομείνει ώσπου να φτάσει το ασανσέρ στην ταράτσα, όπου το περίμενε μια γιαγιούλα που μόλις είχε απλώσει τη μπουγάδα της και ήθελε να κατέβει
____________
ΣΗΜ. μόλις γράφτηκε στο f/b

Πέμπτη, Απριλίου 19, 2018

530. στιγμές

ανήμερα Πάσχα, κατά τις 3:00 μεταμεσήμερο, κατεβαίναμε στο κέντρο την Ακαδημίας κόντρα στο ρεύμα χωρίς να συναντήσουμε άλλο τουτού και στην Παν/μίου μπορούσες να παίξεις ποδόσφαιρο
____________
ΣΗΜ. γράφτηκε στο f/b στις 19/4/2017

529. Πάσχα

Ναι, μαζευόταν όλη η οικογένεια, κρατούσαμε τα έθιμα, ψήναμε, φορούσαμε τα καλά μας.. αλλά.. απλώς ένιωθα την υποχρέωση να συμβαδίζω με τους άλλους, να μη τους στενοχωρώ, να μη τους πάω κόντρα, να μη χαλώ χατήρια, να χαμογελάω χαζοχαρούμενα, να τσουγκρίζω, κλπ, κλπ.. χωρίς να νοιώθω ο,τιδήποτε διαφορετικό από ό,τι μια άλλη "κοινή" μέρα.. ίσα ίσα, μάλλον κάτι στενάχωρο ένοιωθα που ήμουν υποχρεωμένη να υποκρίνομαι.. επειδή "έτσι πρέπει"..
______
ΣΗΜ. σχόλιο από εδώ, όπου υπάρχουν και τα στιχάκια:

A.F.Marx είπε... 
 
Αρχινά το λοιπόν
μη δηλώσεις απών
στο μεγάλο τσιμπούσι, στη μάχη,

κι ας σε παν σηκωτό
το πρωί στο γιατρό
με πρησμένη κοιλιά και στομάχι.


528. τι ακριβώς είναι ποίημα;

"ποιητής εκ του προχείρου" λέγαν ανέκαθεν κοροϊδεύοντας εκείνον που στιχοπλοκούσε εύκολα, που αμόλαγε ομοιοκαταληξίες δηλαδή, χωρίς να σκέφτονται ότι το να χωρέσουν εικόνες και νοήματα σε στίχους που μάλιστα ομοιοκαταληκτούν, έχοντας φυσικά τον απαιτούμενο ρυθμό, δεν είναι και τόσο εύκολο. Πανεύκολο είναι να απλώσεις ένα σεντόνι σκέψεων και μετά να το ψιλοκόψεις σε προτάσεις (ή και σκέτες λέξεις) και να πεις "αυτό είναι ποίημα". Αλήθεια, τι ακριβώς είναι ποίημα;
____________
ΣΗΜ. γράφτηκε μόλις τώρα στο f/b,όπως γράφτηκαν πριν από λίγο και τα στιχάκια:


έχω βίλλα με κονφόρ
περιέχει και ροκφόρ

όταν μπαίνει το σουτιέν
έρχεται ο Σεμπαστιέν

527. περί πετρελαίων

Μιλούσαμε παλιά με συναδέλφους για τα πετρέλαια στο Αιγαίο, και λέγαν μερικοί «α, ωραία, θα γίνουμε Σαουδική Αραβία!» και σκεφτόμουν ότι υπάρχουν δυο λογιών σαουδάραβες, δυο κατηγορίες που απέχουν πάρα πολύ μεταξύ τους: από τη μια οι πανίσχυροι πάμπλουτοι πρίγκηπες, κι από την άλλη τα φτωχαδάκια, οι αδύναμοι αμόρφωτοι πάμπτωχοι κάτοικοι της χώρας (δεν θα τους έλεγα "πολίτες", επειδή δεν έχουν δικαιώματα) και οι φαντάροι. Εκ πείρας, γνωρίζω πώς αντιμετωπίζουν το στρατό τους εκειπερα, επειδή έτυχε να σχεδιάσω στρατώνες. Οταν το ύψος των κοιτώνων του στρατώνα το είχα στο ελάχιστο επιτρεπτό 2,60μ. για εσωτερικό χώρο στην Ελλάδα (επειδη η προδιαγραφες ανεφεραν "μικρό ύψος") μου ζητήθηε από τον αμερικανό σύμβουλο του έργου να το μειώσω στα 1,90μ. Ρώτησα αφελώς «μα τόσο κοντοί είναι οι άραβες;» και έλαβα την απάντηση «όχι, πανύψηλοι είναι, αλλά πρέπει να μαθαίνουν να σκύβουν». Αντε λοιπόν, και σε τα μας: Να μάθουμε να σκύβουμε. Μάλλον για τούτο άρχισαν τα φροντιστήρια με τις οικονομικές περικοπές, με τον Καλικράτη, τις "απελευθερώσεις" των επαγγελμάτων, την κατάργηση της στοιχειώδους ασφάλειας, της απαξίωσης των ΑΕΙ και των νοσοκομείων, κλπ κλπ. Ας αντισταθούμε όσο είναι καιρός. Δεν παίρνει άλλο.
________________
ΣΗΜ. αυτα τα εγραψα το 2011, Φεβρουάριο

Τετάρτη, Απριλίου 18, 2018

526. Δούρειος Ιππος

"Ο «Δούρειος Ιππος» ενέχει την θετική έννοια της γοητείας που τυφλώνει, είναι το γλυκύ δόλωμα. (...) Στον Τρωικό πόλεμο έχασαν οι Τρώες. Είναι βέβαιον ότι αν το παλιάλογο τους ενέπνεε φόβο θα τόκαιγαν επί τόπου, οπότε θα σωζόταν η Τροία και εκ των ομηρικών επών θα μάς έμεναν ακριβώς τα μισά." (papadoc)
_______________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 18 Απριλίου 2017 στο f/b

Τρίτη, Απριλίου 17, 2018

525. ΝΑΙ-ΟΧΙ

στο "δημοψήφισμα" του Παπαντόκ, η χούντα είχε βρει ένα πρωτότυπο τρόπο καταμέτρησης: μόλις έφταναν (τηλεφωνικώς) τα αποτελέσματα στο υπ. Εσ. απο τα εκλογικά κέντρα, αυτομάτως αναποδογυριζόντουσαν: τα ΟΧΙ γίνονταν ΝΑΙ από την κοπελίτσα που εργαζόταν στο τηλεφωνείο και είχε λάβει τη σχετική εντολή απο τον Γ.Γ. του Υπουργείου. Η πληροφορία είναι απολύτως έγκυρη γιατί μου το ανακοίνωσε η ίδια, ενθουσιασμένη που εξυπηρετούσε "το καλό της Πατρίδος" (μα πώς τα καταφέρνω και εμπνέω τόση εμπιστοσύνη ώρες ώρες!)
-->> Λάβε υπόψη ότι πρώτη φορά το ανακοινώνω αυτό δημοσίως!
____________
ΣΗΜ. γράφτηκε στο f/b στις 17/4/2017

524. αϋπνίες


ο δρόμος μοσχοβόλαγε νεραντζάνθια κι εκείνος δεν κατάλαβε πώς βρέθηκε να περπατεί εκεί νυχτιάτικα και να μαγεύεται από την ευωδιά, μέχρι που τον έπιασε νύστα και χάρηκε πάρα πολύ που επιτέλους τα κατάφερε να νυστάξει μετά από μεγάλη περίοδο αϋπνίας, τόσο πολύ χάρηκε που ξενύχτησε για να το γιορτάσει!
____________
ΣΗΜ. γράφτηκε στο f/b στις 17 Απριλίου 2017

Δευτέρα, Απριλίου 16, 2018

523. η γιαγιά μου η πλακατζού

όταν η γιαγιά μου είχε πάει στην Ιταλία, μας έλεγε ότι εκειπέρα υπάρχουν μηχανές που βγάζουν μακαρόνια τρεχούμενα και ανοίγεις το στόμα σου από κάτω και σε μπουκώνουν! τώρα πια κατάλαβα ότι η γιαγιά μου έκανε ωραίες πλάκες -κεφαλονίτισσα γαρ
____________
ΣΗΜ. γράφτηκε στο f/b στις 16 Απριλίου 2017, 10:50 μ.μ.

Κυριακή, Απριλίου 15, 2018

522. διάλογος των Μεγάλων

"Το παιχνίδι δεν βγαίνει: μονάχα με τη φτώχεια, την οικονομική εξαθλίωση, την πείνα, δεν καταφέρνουμε να τους εξοντώσουμε" είπε ο Μεγάλος Σαβούρος, συμπληρώνοντας "κάτι πρέπει να σκεφτούμε ακόμα" και "Μήπως πρέπει να ξαναχρησιμοποιήσουμε τα παλιά εγγυημένα μας όπλα;" άφησε την ερώτηση να πλανάται στον αέρα ο Μεγάλος Μπούρδος και οι αποκάτω μπουρδοσάβουρδοι άρχισαν να ξεσκονίζουν τα κιτάπια με τις πληροφορίες περί σύγχρονων οπλικών συστημάτων ξεφωνίζοντας ενθουσιασμένοι "Ωρα για δράση!"
_______________
ΣΗΜ. πριν από λίγο στο f/b

Πέμπτη, Απριλίου 12, 2018

521. τομάρι τομαράκι

όσο περισσότερο αργασμένο είναι ένα τομάρι, τόσο πιο απαλό και φίνο γίνεται: ισχύει και για τις ψυχές των ανθρώπων, τα βάσανα εξανθρωπίζουν. Για τούτο, συχνότατα, οι νέοι αβασάνιστοι άνθρωποι εκφράζουν μια (ακατανόητοι για τους παλιούς) έπαρση. Αν όμως οι παλιοί μπορούσαν να θυμηθούν τα νιάτα τους, ίσως και να καλυτέρευε ο κόσμος. Φυσικά, υπάρχουν και παλιοί απάνθρωποι που αντιμετωπίζουν με λάθος τρόπο τη ζωή: δεν τολμούν να αποδεχτούν (και να διδαχτούν από) τα βάσανά της και για τούτο ο κόσμος αντιστέκεται στη βελτίωσή του.
____________
ΣΗΜ. γραμμένο πριν λίγες ώρες στο f/b

Τρίτη, Απριλίου 10, 2018

520. φωνές

πολύ παλιά, είχα διαβάσει για κάποιον (τσέχο, αν θυμάμαι καλά) επιστήμονα, που έλεγε ότι στο μέλλον θα μπορέσουμε να ακούσουμε φωνές παλαιών ανθρώπων, επειδή -όπως διατεινόταν- η ενέργεια της φωνής δεν χάνεται.. έτσι, φανταζόμουν ότι όταν μεγαλώσω θα μπορέσω να ακούσω π.χ. τη φωνή του Σωκράτη! σήμερα, σκέφτομαι τι σπουδαίο είναι που μπορώ να ακούω ψηφιοποιημένη τη μοναδική φωνή της Φλέρης Νταντωνάκη να τρέχει στο διάστημα και να μη χάνεται...
__________
ΣΗΜ. γραμμένο πέρσι ίδια μέρα στο f/b

519. μπλιαχ

η Μεσόγειος και ο Εύξεινος Πόντος θυμίζουν μικρά κατσαρολάκια, ειδικά για να βράζουμε το γάλα, που άμα τα ξεχάσεις στη φωτιά το γάλα φουσκώνει, αλλά μπορεί και να θυμίζουν απαλές και νόστιμες μωρουδιακές σουπίτσες και κρεμούλες που άμα τις πολυανακατεύεις γίνονται μπλιαχ.
_____________
ΣΗΜ. γραμμένο σήμερα στο f/b

Δευτέρα, Απριλίου 09, 2018

518. τα μαγγανοπήγαδα

όλα μοιάζουν με μαγγανοπήγαδο. ένα χέρι τυλίγει το σκοινί στο μαγγάνι, άλλα χέρια εμποδιζουν την κίνηση. όλοι περιμένουν να ανέβει ο κουβάς που κανείς δεν ξέρει αν είναι γεμάτος ή άδειος, ούτε τι ακριβώς περιέχει. πιθανότατα να μην είναι μονάχα ένα το μαγγανοπήγαδο, αλλά καθένας να έχει το δικό του, δισεκατομμύρια μαγγανοπήγαδα καλύπτουν την επιφάνεια του πλανήτη, σπαρμένα σε κάμπους και βουνά, δισεκατομμύρια χέρια να γυρίζουν τα μαγγάνια, δισεκατομμύρια χέρια να κόβουν τα σκοινιά, δισεκατομμύρια εγκέφαλοι να γνωρίζουν (ή να αγνοούν) τι περιέχει ο αναμενόμενος κουβάς και αν περιέχει ο,τιδήποτε, δισεκατομμύρια αγωνιώδεις αναμονές. και όλα αυτά μαζί προστιθέμενα να σουμάρουν την ύπαρξη του ανθρώπου επί της γης.
___________
ΣΗΜ. μόλις γράφτηκε στο f/b

Κυριακή, Απριλίου 08, 2018

517. ο Βόλφυ

ένας κούκλος αυστριακός -είχε εκλεγεί και μίστερ Αυστρία- ζούσε κατεβάζοντας ιδέες για μικροαντικείμενα που πατεντάριζε και κατασκεύαζε και πουλούσε σε υπαίθριες αγορές.. μεταξύ αυτών, είχε την ιδέα να πουλάει άμμο σε μικρά όμορφα μπουκαλάκια, με τυπωμένη πιστοποίση ότι είναι άμμος απο τον ποταμό Ιορδάνη! μάλιστα είχε τσεκάρει μια παραλία στη Β. Ελλάδα για να τη μαζέψει.. πού να τρέχει στον Ιορδάνη.. Η ιδέα αυτή διατυπώθηκε σε στενό φιλικό κύκλο, τον κράξαμε, αλλά έφυγα σε λίγο απο τη Βιέννη και δεν ξέρω αν την πραγματοποίησε

516. σημερα οι πλουσιοι ειναι όρνεα..

κατω απ'το τραπεζι, η ορχηστρα παιζει
-απο κατω τα μοιραζουν τα λεφτα-
τα φαρμακια πνιξ'τα, πνίξε και τη λίστα
μη με μπουζουριασουν στα κλεφτά
[το τραγουδι του όρνιου, που λεγαμε]
(παλιοτερα, υπηρχαν και μερικοι αετοι)

515. η φυλακή του δέρματος και άλλα

Οσο μένουμε κλεισμένοι στο δέρμα μας
Οσο αυτό το δέρμα μας περιορίζει
Οσο δεν σχίζεται και δεν αποκολλάται
Οσο αντέχει τους σπασμούς της ψυχής
Ναι, θα πονάμε...

___________
ΣΗΜ. από κλαμπ μου στον Pathfinder, στις 23/8/2002 04:19


ΜΑΝΤΙΝΑΔΑ

Αδέρφι μου που χάθηκες και η καρδιά ματώνει
ο χρόνος όσο κι αν περνά τον πόνο μεγαλώνει

______________
ΣΗΜ. από κλαμπ μου στον Pathfinder, στις 6/7/2002 21:37


ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ

Το ελικόπτερο ξαναπέρασε
Βαρύς ο ήχος
μάλλον στρατιωτικό
Τι να ψάχνουν πάλι;
Ευτυχώς ρε μάνα
Αυτά δε ρίχνουν μπόμπες
___________________
ΣΗΜ. από κλαμπ μου στον Pathfinder, στις 6/7/2002 16:07



ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ

Ο έρωτας κι ο θάνατος
πηγαίναν χέρι χέρι
ο ένας κράταγε φιλί
κι ο άλλος το μαχαίρι

Καρδούλα συναντήσανε
και τη ρωτούν τι θέλει:
του θάνατου τη μαχαιριά;
του έρωτα τα βέλη;

Εκείνη πρώτα διάλεξε
τ' όμορφο παιδαρέλι
που το φιλί του έστειλε
με τα γλυκά του βέλη

Υστερα δίνει ο θάνατος
μια μαχαιριά μεγάλη
σαν καντιοζάχαρη γλυκειά
στου έρωτα τη ζάλη

Πάντα πηγαίνουνε μαζί
και κείνους που ποθούνε
ο θάνατος κι ο έρωτας
πληγώνουν κι αγαπούνε 

________________
ΣΗΜ. από κλαμπ μου στον Pathfinder, στις 18/6/2002 02:48 


ΠΡΕΠΕΙ.
Πόσο πρέπει;
Πόσα "πρέπει";
Πόσο πολύ πρέπει;
Πόσα πολλά "πρέπει";
Ετσι πρέπει.
Γιατί έτσι να πρέπει;
Γιατί έτσι.
Γιατί έτσι είναι.
Γιατί έτσι να είναι;
Γιατί έτσι πρέπει να είναι.
Γιατί να πρέπει να είναι έτσι;
Γιατί δεν θα έπρεπε να είναι αλλιώς.
Και γιατί δεν θα έπρεπε να είναι αλλιώς;
Γιατί δεν θα ήταν σωστό.
Μα γιατί δεν θα ήταν σωστό;
Δεν θα ήταν σωστό γιατί δεν πρέπει.

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ.
Μα γιατί δεν πρέπει;
Απλώς, δεν πρέπει.
Τελικά, πρέπει ή δεν πρέπει;
Μάλλον δεν πρέπει να πρέπει.
Ή μήπως πρέπει να μην πρέπει;
Ισως θα έπρεπε να μην πρέπει.
Ισως δεν θα έπρεπε να πρέπει.
Κι αν έπρεπε να πρέπει;
Τότε το "πρέπει" δεν θα ήταν τόσο φοβερό.

ΠΡΕΠΕΙ;
Δυστυχώς ή ευτυχώς πρέπει, αν και θα έπρεπε να μην πρέπει τόσο πολύ.

14/2/1998
 

_________________
ΣΗΜ. από κλαμπ μου στον Pathfinder, στις 3/6/2002 21:16 

514. ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ

(για να μάθουμε ποιος άνεμος μας πάει......)
τραμουντάνα: βόρειος άνεμος, βοριάς.
ανεμοβόρι: ψυχρός άνεμος, βόρειος.
γαρμπής: νοτιοδυτικός άνεμος.
όστρια: νότιος άνεμος, νοτιάς.
μαϊστρος: βορειοδυτικός άνεμος.
μελτέμι: βορειοανατολικός άνεμος.
λεβάντες: ανατολικός άνεμος.
λίβας: νοτιοδυτικός άνεμος.
πονέντες: δυτικός άνεμος.

Τα μποφόρ του κάθε ανέμου- εκ του άγγλου ναυτικού Beaufort- δικά σας....... 

______
ΣΗΜ. από fasouli, Pathfinder, στις 28/11/2002 22:26

Παρασκευή, Απριλίου 06, 2018

513. το αρνάκι του Πάσχα

..πολύ μικρή, πριν ακόμα πάω σχολείο, στο χωριό είδα τον παπού να σφάζει το αρνάκι που περιποιόταν με αγάπη τον προηγούμενο καιρό και, με αγάπη επίσης, του αγκάλιασε το λαιμό και του βύθισε τον κοφτερό του σουγιά.. ήταν πάντα κοφτερός ο σουγιάς του παπού μου, και με τον ίδιο σουγιά έκοβε ψωμί και ό,τι δήποτε χρειαζόταν να κοπεί.. Είχα παρακολουθήσει προσεχτικά ολόκληρη τη διαδικασία μετά τη σφαγή, το φούσκωμα του δέρματος και το γδάρσιμο, μέχρι το σούβλισμα και το πόστιασμα κατακορύφως να στραγγίσει. Κατόπιν, το πλύσιμο των εντοσθίων για τη μαγειρίτσα και το κοκορέτσι, την ειδική προσοχή που πρέπει να δίνεται στα έντερα, πολλά νερά και λεμόνι, τα λαχανικά που βάζουμε στη μαγειρίτσα, όλα, όλα! Υστερα, βοήθησα τον πατέρα μου να κόψει τα κομμάτια για το κοκορέτσι, κρατώντας τη μια πλευρά σταθερή. Αργότερα, με πήρε η γιαγιά μου να μου δείξει το τομάρι του αρνιού που μούσκευε σε μια μεγάλη λεκάνη και "είδες; θα καθαρίσ' καλά και μετά θα στ' στείλ'μι να τό'χ'ς ν' ακουμπάς τα ποδαράκια σ' να μη κρυώνουν το χ'μώνα" μου είπε. Είχα κι άλλα παρόμοια τομαράκια και κατάλαβα τί μου έλεγε. Εκείνο το Πάσχα το θυμάμαι πάρα πολύ καλά, ήταν μια από τις σημαντικές στιγμές στη ζωή μου γιατί έμαθα και κατάλαβα πολλά πράγματα. Στην αρχή, η θεια μου δεν ήθελε να μ' αφήσει να ιδώ, "θα τ' αφήκ'ς του κουρίτσ' να βλέπ'; είσι καλά;" έλεγε στον αδερφό της, τον πατέρα μου δηλαδή κι εκείνος με άφησε να βλέπω, εξηγώντας μου ταυτόχρονα το έθιμο, ότι το αρνάκι που σφάζεται είναι για να θρέψει την οικογένεια στη μεγάλη γιορτή του Πάσχα, για τούτο το αγαπάγαμε και το περιποιόταν ειδικά ο παπούς, κλπ κλπ, και φυσικά, όπως κάθε Πάσχα στο εξής, έφαγα αρνάκι και το βρήκα νοστιμότατο.

Πέμπτη, Απριλίου 05, 2018

512. ο κουρέας του παπού μου

ο κ. Πιπέρης ήταν ο κουρέας του παπού μου, το κουρείο ήταν στην αρχή της Σόλωνος αμέσως μετά τη διασταύρωση με Κανάρη, παραδίπλα από το ανθοπωλείο του Χρήστου Ράπτη, που παντρεύτηκε μια κυρία από την Πόλη με ζωγραφισμένα φρύδια και την αποκαλούσε "λουλουδάκι μου", αλλά το θέμα μας είναι ο κ. Πιπέρης που ερχόταν σπίτι για να ξυρίζει τον παπού μου κάθε πρωί και κάπου κάπου τον κούρευε κιόλας, μια και ο παπούς μου δεν πήγαινε ποτέ στο κουρείο αν και ήταν δυο βήματα κι έτσι έχασε την ευκαιρία να συναντηθεί με το Νίκο Σταυρίδη που ήταν επίσης πελάτης του κ. Πιπέρη και ήταν πολύ σοβαρός άνθρωπος αν και κωμικός, πράγμα που δεν το ήξερα αφού δεν είχα δει ακόμα ελληνικές ταινίες ούτε πήγαινα στο θέατρο για να τον έχω δει και, μια και λέμε για τον κ. Πιπέρη, ήταν κι αυτός πολύ σοβαρός κύριος και φορούσε μια άσπρη μπλούζα, σαν γιατρός ήτανε και ρώταγα τη γιαγιά μου "γιατί τον λένε κύριο Πιπέρη;" επειδή δεν πίστευα ότι ένας τόσο σοβαρός κύριος θα μπορούσε να έχει τόσο αστείο όνομα
______________
ΣΗΜ. μόλις γράφτηκε στο f/b

511. προσοχή στα ζωάκια που χαρίζεις!

μια ογδοντάχρονη (και βάλε) γιαγιούλα έχασε το σκυλάκι της που τη συντρόφευε τα τελευταία 12 χρόνια, της ψόφησε κι ήταν απαρηγόρητη, έτσι, μια (ολίγον τι νεότερη) φίλη της φρόντισε να το αντικαταστήσει με ένα πανέμορφο νεαρό σκυλούκο. Η γιαγιούλα δεν χάρηκε και πολύ, επειδή ο νεαρός ήταν πολύ χαρούμενος και πηδηχτούλης και φοβόταν η καημένη ότι δεν θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα μαζί του, οπότε, η φίλη της ανέλαβε να τον βολτάρει τα βράδια για πιπί. Ως εδώ, όλα καλά, μέχρι το βράδυ που η κακομοίρα η φίλη μέτρησε τα δέκα σκαλιά της πολυκατοικίας με το κεφάλι, προσπαθώντας να συγκρατήσει το ασυγκράτητο ζωντανό. Μετά, ήρθε η αναμπουμπούλα: 166, επείγοντα, ράμματα, νοσηλεία για εξετάσεις, αφόρητοι πόνοι και, ευτυχώς, αυτό ήταν μονάχα. Η φιλοζωϊκή έσπευσε να αντικαταστήσει το σκυλάκι με ένα ωριμότερο και ήσυχο, αν και όχι τόσο όμορφο, που ταίριαξε αμέσως με τη γιαγιούλα και περνάνε υπέροχα!
____________________
ΣΗΜ. μόλις γράφτηκε στο f/b

Τρίτη, Απριλίου 03, 2018

510. ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 *Ο ΚΛΩΝΟΣ 502


Ο 502 είναι κλώνος. Κατοικεί στο δωμάτιο 502 και του επιτρέπεται να βολτάρει κάθε μέρα στο γαλάζιο διάδρομο με τις πορτοκαλιές πόρτες. Είναι πολύ ευχαριστημένος που του το έχουν επιτρέψει αυτό, γιατί δεν θα άντεχε να είναι συνέχεια κλεισμένος σ’ αυτό το στενό γκρίζο δωμάτιο. Τα χρώματα τον συγκινούν πολύ και τον κάνουν χαρούμενο, το γκρίζο δεν το πολυαντέχει, αλλά τί να γίνει; Εδώ γεννήθηκε, παρασκευάστηκε δηλαδή, εδώ θα τελειώσει κι η σύντομη ζωή του. Για να εκφράσει την ευχαρίστησή του αρκεί να σηκώσει τον αντίχειρα του δεξιού του χεριού προς τα πάνω. Αν κάτι τον στενοχωρεί, κατεβάζει τον ίδιο αντίχειρα προς τα κάτω.

Δεν μιλάει ο 502. Κανείς δεν του έμαθε τίποτα παραπάνω απ’ το να αυτοεξυπηρετείται: Να πλένεται,να ντύνεται, να φροντίζει γενικά την εμφάνισή του και να τρώει ή, καλύτερα, να καταπίνει τα διάφορα χρωματιστά χαπάκια, που του διοχετεύονται κάθε πρωί στην ειδική θήκη, δίπλα στην πόρτα του δωματίου του. Είναι πολύ τακτικός και πολύ καθαρός, γι αυτό του δίνουν κάθε μήνα ένα σύν (+) τυπωμένο σ’ ένα γκρίζο τετράγωνο χαρτονάκι. Στόχος του είναι να πάρει κάποτε δύο σύν (++). Τότε ίσως να απομακρύνει λίγο την ημερομηνία που θα τον οδηγήσουν ανεπιστρεπτί στο Μ.Ε. 333, το Μεγάλο Εργαστήριο.

Τα μάτια του δεν βλέπουν και πολύ καλά, γιατί μεγάλωσε στο ηλεκτρικό φως. Καλύτερα όμως έτσι, γιατί ο 597 που έβγαινε συχνά κι αντίκρυζε το φως της μέρας, έχασε σύντομα την όρασή του μιά και του αφαίρεσαν και τα δυό του μάτια στο Μ.Ε. Οσοι έμπαιναν σ’ αυτό το Μ.Ε. έβγαιναν λειψοί ή και δεν έβγαιναν καθόλου από εκεί.

Απ’ ότι έχει καταλάβει, πρέπει να είναι πολύ ευχαριστημένος, όπως του έδωσε να εννοήσει μιά νοσοκόμα, η 333.501-99, γιατί υποστηρίζει με την ύπαρξή του τον Μ.Σ. 2.496.500, τον Μεγάλο Σοφό που μελετάει την Ιστορία της Ανθρωπότητας. Τί σημαίνει "ιστορία" και τί σημαίνει "ανθρωπότητα" ούτε που περνάει απ’ το μυαλό του, νιώθει όμως πολύ σημαντικός από τότε που κατάλαβε πως είναι πολύ χρήσιμος.

Μετράει τον χρόνο σε ένα ηλεκτρονικό ρολόϊ που βρίσκεται στο δωμάτιό του πάνω από την πόρτα και κάθε τόσο αλλάζει νούμερα. Στο δωμάτιό του υπάρχει ένα κρεββάτι με γκρίζα σκεπάσματα, ένα κάθισμα αναπαυτικό κι ένα ντουλάπι με τα γκρίζα του ρούχα. Δίπλα στο δωμάτιο, χωρισμένος με μιά κουρτίνα από ημιδιαφανές νάϋλον, είναι ένας χώρος υγιεινής με τουαλέτα και ντους. Εκεί υπάρχει κι ένας μεγάλος καθρέφτης.

Αλλος ένας λόγος που τον κάνει ευχαριστημένο είναι το ότι διαθέτει δικό του δωμάτιο. Οι κλώνοι από τον 551 μέχρι τον 570 ζούνε όλοι μαζί σ’ ένα θάλαμο, στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο. Αυτό το ξέρει γιατί έξω απ’ τις πορτοκαλιές πόρτες είναι γραμμένα τα νούμερα των ενοίκων. Εξω απ’ τη δική του πόρτα γράφει ολοκάθαρα 502, μονάχα έναν αριθμό, ενώ σε άλλες πόρτες γράφει και δύο και τρείς αριθμούς. Στην πόρτα όπου γράφει 551-570 σίγουρα μένουν είκοσι κλώνοι μαζί, τι φρίκη!

Πριν να βγεί απ’ το δωμάτιό του για να βολτάρει στο διάδρομο, κοιτάζει με προσοχή στον καθρέφτη που βρίσκεται στο χώρο υγιεινής, μήπως κάτι του
έχει ξεφύγει, κάποιο κουμπί που θέλει ράψιμο, κάποιος λεκές στα ρούχα του, κάποια αχτένιστη τούφα στα μαλλιά του. Εχει πλούσια μαλλιά σε αντίθεση με άλλους κλώνους που έχουν ξυρισμένο κεφάλι. Το σακκάκι του έχει κουμπιά, ενώ άλλα σακκάκια έχουν κολλητικές ταινίες και, όπως πρόσεξε τελευταίως, πολλοί κλώνοι φορούν απλώς ξεθωριασμένες γκρίζες ολόσωμες φόρμες.

Είναι ένας ξεχωριστός κλώνος λοιπόν, αυτό το έχει καταλάβει καλά και είναι πάρα πολύ ευχαριστημένος. Κάνει το σήμα με τον αντίχειρα του δεξιού του χεριού προς τα πάνω κοιτάζοντας στον καθρέφτη και βγαίνει απ’ το δωμάτιό του με αυτοπεποίθηση.

Στο γαλάζιο διάδρομο συναντάει κι άλλους κλώνους που πηγαινοέρχονται. Το βλέμμα του συναντάει καμμιά φορά το δικό τους, γενικά όμως αποφεύγει να τους κοιτάζει στα μάτια. Μερικοί είναι τόσο θλιμμένοι και δεν θέλει να χαλάει την αυτάρεσκη διάθεσή του. Προχωρώντας του αρέσει να επιδεικνύει το πάνω μέρος της αριστερής του παλάμης, όπου είναι ανεξίτηλα χαραγμένος ο αριθμός του, είναι ο 502, ο μοναδικός και ανεπανάληπτος 502, και πρέπει να τον υπολογίζουν ιδιαίτερα.

Ο 501 και ο 503 δεν βγαίνουν ποτέ απ’ τα δωμάτιά τους κι έτσι δεν ξέρει τα πρόσωπά τους. Βλέπει όμως ταχτικά τον 504, τον 505, τον 506 και η ομοιότητα μεταξύ τους είναι απόλυτη. Ιδιο ύψος, ίδιο βάρος, ίδιο ντύσιμο με το δικό του, ίδιο κούρεμα. Μιά φορά είχε δεί τον 515 και του είχε κάνει εντύπωση το πάχος του. Δεν τον ξαναείδε και υποθέτει πως σίγουρα θα τον πήγαν στο Μ.Ε. Φοβάται πολύ το Μ.Ε. Αν και δεν το δείχνει, αυτό το συναίσθημα, που μπορεί να το εκφράσει μόνο με το κατέβασμα του αντίχειρα του δεξιού του χεριού, είναι πολύ βασανιστικό.

Αυτό ακριβώς σκέφτεται τώρα που η νοσοκόμα 333.501-99 του έχει τυλίξει το αριστερό του χέρι σ’ ένα φαρδύ μαύρο πανί και του "μετράει την πίεση" όπως του δίνει να καταλάβει. Στο πρόσωπό της καθρεφτίζεται μιά ανησυχία και ο 502 χειροτερεύει. Ενστικτωδώς καταλαβαίνει ότι πρέπει να διώξει τη σκέψη του Μ.Ε., αυτή τη σκέψη που τον κάνει να αισθάνεται άσχημα. Η νοσοκόμα είναι υπομονετική μαζί του. Ξαναμετράει στο περίεργο μηχάνημα κοιτάζοντάς τον στα μάτια, του χαμογελά ελαφρά κι ο 502 επανέρχεται στην προηγούμενη ήρεμη κατάστασή του. Εκείνη λέει μιά λέξη: "ΕΝΤΑΞΕΙ" μαζεύει το μηχάνημα και φεύγει.

Τώρα θα έχει η νοσοκόμα τη μεγάλη ανησυχία, γιατί ξέρει πολύ καλά πως δεν πρέπει να μιλάνε στους κλώνους. Ο 502 όμως είναι πολύ μα πάρα πολύ ευχαριστημένος γιατί έμαθε κάτι: ΕΝΤΑΞΕΙ, ΕΝΤΑΞΕΙ, ΕΝΤΑΞΕΙ, λέει και ξαναλέει μέσα του. Πάει μπροστά στον καθρέφτη και ψελλίζει κοιτάζοντας με προσοχή τα χείλη του: ΕΝΤΑΞΕΙ, ΕΝΤΑΞΕΙ, ΕΝΤΑΞΕΙ. Σηκώνει τον αντίχειρα του δεξιού του χεριού, γιατί νιώθει πολύ ευχαριστημένος. Το βλέμμα του έχει μιά αλλόκοτη λάμψη. Δε βλέπει την ώρα να βγεί από το δωμάτιό του για την τακτική του βόλτα. Σίγουρα είναι τώρα πολύ καλύτερος απ’ τους υπόλοιπους κλώνους! ΕΝΤΑΞΕΙ, ΕΝΤΑΞΕΙ, ΕΝΤΑΞΕΙ! Να τους το πεί ή να μη τους το πεί;

509. ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟΥΤΗ!


“Θα τη φας τη ζωή σου με τα γράμματα” μάλλιασ’ η γλώσσα της μάνας της, να λέει και να ξαναλέει τα ίδια, μα εκείνη, του κεφαλιού της. Τώρα θ’ άκουγε; Τώρα, που τα μυαλά της είχανε πάρει αέρα με το άριστα στα μαθηματικά; “Στρώσε, μωρή, τον κώλο σου να μάθεις μαγείρεμα, συγύρισε και καμμιά φορά, θα παντρεφτείς και θα σε διώξει ο άντρας σου” έλεγε και ξανάλεγ’ η γριά κι ο λαιμός της φούσκωνε κι έσταζ’ ο ιδρώτας απ’ το κούτελο στην ποδιά της, μέσ’ στον αρακά που καθάριζε. 

Μα η μικρή, τίποτα. Εκανε τα κουφά αυτιά. Το τσουλούφι τό ’ξερε να το στρώνει μιά ώρα στον καθρέφτη, το κρεββάτι της δεν ήξερε να το στρώσει μιά φορά. “Εγώ θά ’βρω έναν άντρα να τ’ αρέσει να κάνει δουλειές του σπιτιού” έλεγε, “ή θα μείνω ανύπαντρη, να σπουδάσω, να δουλεύω...” “Και τί να δουλεύεις μωρή;” έλεγ’ η μάνα της. “Καλύτερα είναι, μάτια μου, να κλείνεσαι στους τέσσερις τοίχους παρέα με τις καρέκλες και τα βιβλία, τ’ αναθεματισμένα, παρά νά ’σαι κυρά κι αρχόντισσα στο σπιτικό σου; Καλύτερα ’ναι, βρε μουλάρα, νά ’χεις δέκα νομάτους πάνωθέ σου να σε διατάζουν, παρά νά ’χεις έναν, τόνε δικό σου, που θα τόνε κάνεις και ζάφτι; Αχ, μωρή, ποιός να μου τό ’λεγε, ο καημός σου θα με φάει. Αχ, θα σε φάνε τα γράμματα, μωρήήή”! 

Περάσανε τα χρόνια και βγήκ’ η μάνα προφήτισσα. Οχι πως έμαθε και πολλά γράμματα η θυγατέρα, όχι, έμεινε με το άριστα στα μαθηματικά κι έγινε σχεδιάστρια. Την έβρισκ’ η νύχτα πάνω στα σχέδια, πιανόταν ο σβέρκος της και τα ποδάρια της πρίζονταν απ’ το φλεβίτη, αλλά η αξιοπρέπεια, αξιοπρέπεια. “Βγάζω τίμια το ψωμί μου, μάνα” έλεγε τις Κυριακές, που ξαπλάρωνε ως το μεσημέρι με το μαλλί στα ρολλά και τη μούρη πασαλειμένη κρέμες, κι η μάνα, πού ’χ’ ασπρίσει πάν’ απ’ την κατσαρόλα και το σφουγγαρόπανο, κούναγε την κεφαλή της και δε μίλαγε πιά. Εσκεφτόταν μονάχα, τι καλά που θά ’τανε νά ’χαν έναν άντρα στο σπίτι και μπόλικα κουτσούβελα να τα νταχτιρντίζει και να τη ζαλίζουνε με τα ρωτήματά τους, “γιατί, γιαγιά” και “γιατί, γιαγιά”, βουίζανε τ’ αφτιά της, από μέσα τους. Η θυγατέρα, άσπριζε κι αυτή σιγά σιγά, μα, ανάθεμα τις μπογιές που βγήκανε για να κολάζουν τις γυναίκες, τα ’βαφε τα μαλλιά και το ξεχνούσε πως τα χρόνια περνούνε γρήγορα. 

Και σαν έβαλε γυαλιά, “για τη δουλειά” είπε, την πρεσβυωπία δεν την παραδεχόταν. Η μάνα σερνόταν τώρα, είχε ογδονταρήσει κιόλας, κι η θυγατέρα κόντευε τα εξήντα, όταν πλάκωσαν κι οι αρρώστειες για τα καλά. Νοσοκομεία, φάρμακα, το ζάχαρο ψηλά κι η χοληστερίνη στον Ταϋγετο. Η κόρη χίλια κομμάτια, τί να πρωτοκυττάξει; Τη μάνα, το σπίτι, τη δουλειά ή τη ζαρωμένη της μούρη; Ξύπνησε ξαφνικά κι έβαλε αγγελία: “Κόρη ετών 49, ζητεί κύριον...” κλπ. κλπ. Δεν έζησ’ η μάνα της να δεί το θλιβερό γεροντάκι, που στήθηκε στο πλευρό τηςθυγατέρας της, γαμπρός, στην εκλησιά. Καλύτερα. Πρόλαβε και την εξέκανε η αρρώστεια, προτού τηνε ξεκάνει το μαράζι. 

“Θα σε φάν’ τα γράμματα, μωρήήή!” ακούει τη μάνα στ’ όνειρό της και τινάζεται. Συνταξιούχα πιά, μα κυρία αξιοπρεπής τώρα, με το μουνί αραχνιασμένο, σηκώνεται απ’ το ξημέρωμα να προφτάσει να μαγειρέψει, να πλύνει και να σιδερώσει τη μπουγάδα κάθε μέρα. Δεν επήρε άντρα αυτή, ένα γέρο να τονε ξεσκατώνει πήρε. Και πού να τον αφήσει, που με τη δική της σύνταξη δε ζεί ούτε γατί. “Μ’ έφαγαν τα γράμματα, μάνα, και το ξερό μου το κεφάλι” μουρμουρίζει, μα η μάνα δε γυρίζει απ’ τον τάφο να χαρεί το δίκηο της. “Μ’ έφαγες και σύ, μάνα, με τη μουρμούρα σου” σκέφτεται και δαγκώνει τη γλώσσα της, που ρίχνει τα φταιξίματα στη νεκρή, κι ο γέρος βογγάει και γρυλλίζει σα γουρούνι που το σφάζουν: “Τά ’κανα, μωρή, τά ’κανα, έλα πιά και θα πληγιάσω!” κι εκείνη τρέχει αλαφιασμένη απ’ τον καμπινέ στη μπουγάδα και στο σίδερο, κι απ’ το σφουγγάρισμα στη λάντζα. Ζωή και τούτη! 
_______________________
ΣΗΜ. από το κλαμπ anemopaixdismata, Pathfinder, 2003 

508. θρύλοι και παραδόσεις

ΟΙ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ

Το Δωδεκαήμερο βαστάει από τις 25 Δεκεμβρίου, ημέρα των Χριστουγέννων, μέχρι τις 5 Ιανουαρίου, παραμονή των Φώτων. Λέγανε οι γιαγιάδες τα παλιά χρόνια στα εγγονάκια τους για να κάθονταν ήσυχα ότι κάθε νύχτα του Δωδεκαήμερου στους δρόμους του χωριού και στα χαλάσματα κυκλοφορούσαν οι Καλικάντζαροι. Μα τι ήταν αυτοί οι καλικάντζαροι; Όπως λοιπόν έλεγαν οι παλιές γιαγιάδες, ήταν αερικά, ξωτικά. Τους φαντάζονταν σαν κάτι μαυριδερά, ψηλά και κοκαλιάρικα κακάσχημα όντα, κάτι μεταξύ ζώου και ανθρώπου και που συνέχεια, όλη την ώρα, χοροπηδούσαν γκρινιάζοντας, φωνάζοντας και τραγουδώντας. Όλο το χρόνο βρίσκονταν κάτω από τη γη, στον κάτω κόσμο και ζήλευαν τον απάνω κόσμο.

Γι αυτό λοιπόν,άλλοι με πριόνια, άλλοι με τσεκούρια κι άλλοι με μπαλτάδες έβαζαν όλη τη δύναμή τους να κόψουν τους στύλους, που πάνω σε αυτή στηριζόταν η γη και να την κάνουνε να βουλιάξει.
Όταν έφτανε το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων, από φόβο μη βουλιάξει η γη και τους πλακώσει, έφευγαν κι ανέβαιναν στον απάνω κόσμο, στη γη, για να τυραννήσουν τους ανθρώπους που θα έβρισκαν μπροστά τους.
Έτσι λοιπόν οι καλικάντζαροι το Δωδεκαήμερο γύριζαν στους δρόμους, ανέβαιναν στα κεραμίδια και καμιά φορά, όπως λέγανε, έμπαιναν από την καμινάδα του τζακιού σε σπίτια που δεν τα είχαν θυμιατίσει οι νοικοκυραίοι τους.

Γι αυτό, για καλό και για κακό, εκείνες τις ημέρες φροντίζανε να φράζουν τις τρύπες των τζακιών με πανιά. Ακόμα καίγανε λιβάνι σε θυμιατό κοντά στο τζάκι, γιατί οι καλικάντζαροι δεν άντεχαν αυτή τη μυρωδιά.
Λέγανε κάποιοι, παλιά, πως μια γυναίκα αφού ετοίμασε τα γλυκά της, βασιλόπιτες, κουραμπιέδες, μελομακάρονα, είδε από το παράθυρο πως ξημέρωσε. Όμως είχε ξεγελαστεί από το φεγγάρι, γιατί όπως λένε: "του Γενάρη το φεγγάρι παρά λίγο να 'ναι μέρα".

Έτρεξε λοιπόν αυτή η γυναίκα και ξύπνησε τα παιδιά της για να τα στείλει με τα γλυκά για ψήσιμο στο φούρνο. Τα παιδιά σηκώθηκαν πρόθυμα, πήρε το καθένα από ένα ταψί και ξεκίνησαν για το φούρνο. Όμως η αυγή αργούσε να έρθει και ξαφνικά μέσα από τα κοντινά στενά ακούστηκαν αγριοφωνάρες και δυνατά γέλια. Σε ελάχιστο χρόνο ο δρόμος γέμισε με καλικαντζαράκια.
Άρπαξαν τα παιδιά, τους πετάξανε ό,τι κρατούσανε και άρχισαν έναν τρελό χορό χτυπώντας τα ταψιά και φώναζαν:

"Ω! ... στραβά ταψιά, με τα ψεύτικα ψωμιά, άλλα με τα άσχημα, πηδάτε βρε μπαγάσικα ..."

Την ώρα που λάλησε ο πρώτος πετεινός, εξαντλημένα τα καλικαντζαράκια αφήσανε τα ταψιά στα κεραμίδια ενός σπιτιού κι αρχίσανε να φεύγουν τρέχοντας με στριγκλιές και γέλια, βγάζοντας έξω τις γλώσσες τους που ήταν κατακόκκινες σαν τις γλώσσες της φωτιάς και κουνούσαν τις ουρές τους εδώ κι εκεί...
Όταν ξημέρωσε και βγήκαν οι άνθρωποι να πάνε στις δουλειές τους, βρήκαν στο δρόμο τα τρία παιδιά μισολιπόθυμα, χωρίς να έχουνε δυνάμεις για να σηκωθούν.
Τα κουνήσανε, τα ραντίσανε με αγιασμό και όταν συνήλθαν, διηγήθηκαν τι τους είχαν κάνει τα καλικαντζαράκια. Αυτά λέγανε οι παλιοί για τους καλικάντζαρους κι όλοι φοβόντουσαν να βγουν έξω από τα σπίτια τους πριν ξημερώσει, όλο το Δωδεκαήμερο. Εσείς όμως, σήμερα, δεν πιστεύω να φοβηθήκατε, γιατί όλα αυτά είναι ωραία παραμυθάκια του παλιού καιρού!

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

Φίλοι μας,

σήμερα θα σας πούμε την ιστορία της βασιλόπιτας. Μια ιστορία που συνέβηκε πριν από εκατοντάδες χρόνια, πριν από 1500 χρόνια περίπου, στην πόλη Καισάρεια της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία. Ο Μέγας Βασίλειος ήταν δεσπότης της Καισάρειας και ζούσε αρμονικά με τους συνανθρώπους του, με αγάπη, κατανόηση και αλληλοβοήθεια.

Κάποια μέρα όμως, ένας αχόρταγος στρατηγός - τύραννος της περιοχής, ζήτησε να του δοθούν όλοι οι θησαυροί της πόλης της Καισάρειας, αλλιώς θα πολιορκούσε την πόλη για να την κατακτήσει και να την λεηλατήσει.
Ο Μέγας Βασίλειος ολόκληρη τη νύχτα προσευχόταν να σώσει ο Θεός την πόλη.
Ξημέρωσε η νέα μέρα και ο στρατηγός αποφασισμένος με το στρατό του περικύκλωσε αμέσως την Καισάρεια.

Μπήκε με την ακολουθία του και ζήτησε να δει το Δεσπότη, ο οποίος βρισκόταν στο ναό και προσευχόταν.

Με θράσος και θυμό ο αδίστακτος στρατηγός απαίτησε το χρυσάφι της πόλης καθώς και ότι άλλο πολύτιμο υπήρχε στην πόλη. Ο Μέγας Βασίλειος απάντησε ότι οι άθρωποι της πόλης του δεν είχαν τίποτε άλλο πέρα από πείνα και φτώχια, δεν είχαν να δώσουν τίποτε αξιόλογο στον άρπαγα στρατηγό.

Ο στρατηγός με το που άκουσε αυτά τα λόγια θύμωσε ακόμα περισσότερο και άρχισε να απειλεί τον Μέγα Βασίλειο ότι θα τον εξορίσει πολύ μακρυά από την πατρίδα του ή κι ακόμη μπορεί να τον σκοτώσει. Οι χριστιανοί της Καισάρειας αγαπούσαν πολύ το Δεσπότη τους και θέλησαν να τον βοηθήσουν.

Μάζεψαν λοιπόν από τα σπίτια τους ότι χρυσαφικά είχαν και του τα πρόσφεραν, ώστε δίνοντάς τα στο σκληρό στρατηγό να σωθούν. Στο μεταξύ ο ανυπόμονος στρατηγός κόντευε να σκάσει από το κακό του. Διέταξε αμέσως το στρατό του να επιτεθεί στο φτωχό λαό της πόλης. Ο Δεσπότης, ο Μέγας Βασίλειος, που ήθελε να προστατέψει την πόλη του προσευχήθηκε και μετά παρουσίασε στο στρατηγό ότι χρυσαφικά είχε μαζέψει μέσα σε ένα σεντούκι.
Τη στιγμή όμως που ο στρατηγός πήγε να ανοίξει το σεντούκι και να αρπάξει τους θησαυρούς, με το που ακούμπησε τα χέρια του πάνω στα χρυσαφικά, έγινε το θαύμα!

Όλοι οι συγκεντρωμένοι είδαν μια λάμψη και αμέσως μετά έναν λαμπρό καβαλάρη να ορμάει με το στρατό του επάνω στον σκληρό στρατηγό και τους δικούς του.

Σε ελάχιστο χρόνο ο κακός στρατηγός και οι δικοί του αφανίστηκαν.Ο λαμπρός καβαλάρης ήταν ο Άγιος Μερκούριος και στρατιώτες του οι άγγελοι.
Έτσι σώθηκε η πόλη της Καισάρειας.
Τότε όμως, ο δεσπότης της, ο Μέγας Βασίλειος, βρέθηκε σε δύσκολη θέση!
Θα έπρεπε να μοιράσει τα χρυσαφικά στους κατοίκους της πόλης και η μοιρασιά να είναι δίκαιη, δηλαδή να πάρει ο καθένας ό,τι ήταν δικό του.
Αυτό ήταν πολύ δύσκολο.Προσευχήθηκε λοιπόν ο Μέγας Βασίλειος και ο Θεός τον φώτισε τι να κάνει.

Κάλεσε τους διακόνους και τους βοηθούς του και τους είπε να ζυμώσουν ψωμάκια, όπου μέσα στο καθένα ψωμάκι θα έβαζαν και λίγα χρυσαφικά. Όταν αυτά ετοιμάστηκαν, τα μοίρασε σαν ευλογία στους κατοίκους της πόλης της Καισάρειας.
Στην αρχή όλοι παραξενεύτηκαν, μα η έκπληξή τους ήταν ακόμη μεγαλύτερη όταν κάθε οικογένεια έκοβε το ψωμάκι αυτό κι έβρισκε μέσα τα χρυσαφικά της.
Ήταν λοιπόν ένα ξεχωριστό ψωμάκι, η βασιλόπιτα.

Έφερνε στους ανθρώπους χαρά κι ευλογία μαζί. Από τότε φτιάχνουμε κι εμείς τη βασιλόπιτα με το φλουρί μέσα, την πρώτη μέρα του χρόνου, τη μέρα του Αγίου Βασιλείου.
____________________
ΣΗΜ.1. από το κλαμπ anemopaixdismata, Pathfinder, 2003
ΣΗΜ.2. τα κείμενα έγραψε το fasouli 

507. ΟΛΟΙ ΑΔΕΛΦΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ


Πότε θα σε σκοτώσουν αδελφέ μου,
να σου πάρω το σπίτι,
τα λεφτά, τα παπούτσια,
το συλλεκτικό μυροδοχείο,
τα νεφρά,
το συκώτι,
το πάγκρεας,
το σκύλο, το πηγάδι, την πετρελαιοπηγή;


Πότε θα χυθούν τα μυαλά σου αδελφέ μου,
στην άσφαλτο,
στο τσιμέντο,
στη λάσπη, στα βράχια, στην άμμο;

Πότε θα σε τουφεκίσουν αδελφέ μου,
πότε θα πεθάνεις απ' την πείνα,
πότε θα λιθοβολιθείς;

Πλησιάζει η ώρα...
Καιροφυλακτώ...

Αδελφέ μου βοήθεια!
Με σκοτώνουν!
______________
ΣΗΜ. από Pathfinder (2003)

Δευτέρα, Απριλίου 02, 2018

506. ΑΝωΜΑλοΣ Είσαι και φαίνεσαι!

ΑΞΙΩΜΑ! Όποιος μπαίνει στο Ιντερνετ είναι ανΩμΑλΟΣ!.
Μπα; ’κουω διαμαρτυρίες από το βάθος του μόνιτορ; Μουγκρίζει δυσαρεστημένο το κοινό; Σφυρίζει και πετάει ντομάτες; ΟΥ ΟΥ;

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΟΥ!
Για να εξηγηθούμε λοιπόν μικρά μου παιδία. Δεν μου λες αγαπητέ και αγενή μου αναγνώστη; Είναι ή δεν είναι αλήθεία πως μπροστά στο μόνιτορ σκαλίζεις τη μύτη σου; Είναι ή δεν είναι αλήθεία πως ρεύεσαι και πέρδεσαι και να μην πω τι άλλο ασύστολα μπροστά στο πληκτρολόγιο σου; Μη μου πεις πως αυτή τη στιγμή δεν είσαι με τις παντούφλες, το ξηλωμένο σώβρακο που φοράς μέσα στο σπίτι, καπνίζεις σαν χαμάλης και πίνεις καφέ από το βρώμικο πλαστικό σέικερ σαν ταξιτζής; Μήπως το βράδυ δεν χασμουριέσαι σαν ιπποπόταμος, βλαστημάς τους συνομιλητές σου στο δίκτυο, βλέπεις τσόντες και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ξύνεσαι; Μήπως δεν είναι αλήθεια πως κουτσομπολεύεις, βρίζεις και κοκορεύεσαι ξεδιάντροπα στα τσατ και στα αισικιού και στα σιγιού και στα σιμί και στα πιπι;

Α πουλάκι μου! Βλέπω χαμήλωσες τα μάτια. ΝΟΜΙΖΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΕ ΒΛΕΠΩ!!! Για σήκωσε λίγο το πληκτρολόγιο να δεις τι βρώμα έχει από κάτω. Για ξεβίδωσε το ποντίκι να βγάλεις τις τρίχες! Για καθάρισε λίγο την οθόνη από τη σκόνη και τη στάχτη. Είσαι και βρομιάρης βλέπεις. Εκτός από ανώμαλος είσαι και τσαπατσούλης! Να σου θυμίσω και τις άλλες ντροπές σου; Για πες μου πονηρέ ΠΟΥΥΥΥΥΥΥΥ τα αγόρασες τα παιχνιδάκια που έχεις φαει τα δάκτυλα σου; Ε; Μήπως είναι πσιλομαιμου σπασμένα ότι πάρετε 100 από τον κολλητό σου κομπιουτερομαϊμουδιάρη;

Για πες μου και συ παραγωγικέ επαγγελματία τον κομπιουτορα δεν τον είχες αγοράσει για να κανείς τη δουλειά σου; Κάτι τιμολόγια έλεγες να κόβεις, κάτι εργασίες να γράφεις;; Και τι κάνεις τώρα; σερφινγκ στο playboy.com; ΚΥΒΕΡΝΟΜΟΥΤΣΟ Ε ΚΥΒΕΡΝΟΜΟΥΤΣΟ!

Να μην πιάσω βέβαια στο στόμα μου τα ανήλικα που τον ΕΠΡΗΞΑΝ τον πατέρα τους «ΕΕΕΕΕΕΕΕΛΑ μωρέ πατέραααααααα πάρε μου ένα πισι» και πήρε ο πατέρας το πισι να προκόψει ο κανακάρης του, μην τον βρει το 2000 αμόρφωτο, να μην ξέρει από πισιά και δεν τον πάρουν στο δημόσιο, κάτι ρουσφέτια που τόσα χρόνια μας χρωστάνε!

ΕΡΜΕ ΠΑΤΕΡΑ! Που νάξερες! Ο γιόκας σου είναι τώρα χακέρας στα δίκτυα, μπουκαδόρος δηλαδή και παίζει DOOM! Μπάμ μπαμ σωρό τα τέρατα σκοτώνει και συ πατέρα πληρώνεις! Για τον ΟΤΕ του cyberkiller! Ποιος είναι ο cyberkiller; Το καμάρι σου! Τώρα έτσι τον λένε στην Κυβερνοτρούμπα, φύσα ρούφα τραβατόνε πατατόνε κι αναφτόνε! Είσαι πατέρα ο πατέρας της εταιρείας δολοφόνων!

Χαλαρώνουμε τώρα!
Σας τάπα κι ησύχασα! Λοιπόν τώρα που ξεκαθαρίσαμε το ότι ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑνΩΜαλΟΙ στο δίκτυο, μια οικογένεια δηλαδή, πρέπει να οργανωθούμε!

ΑΔΕΛΦΙΑ ΑΝΩΜαΛοΙ!
Ήρθε η ώρα του κυβερνοσινδικαλισμού. Επιτέλους να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Καλά κάθε χρόνο τα 70 χιλιαρικάκια στον παροχέα. Αλλά και μισό εκατομμύριο στον ΟΤΕ; Και να μην υπολογίσω κάτι αναβαθμίσεις, δισκέτες, σιντι και το σκουφάκι ποντίκι (για το ποντίκι) με τα αυτάκια και τα ματάκια που όλοι θέλουμε να αποκτήσουμε! Δεν βαρεθήκατε να μας κατηγορούν για όλα τα κακά του κόσμου; Δεν κουραστήκατε να εξηγείτε στον κάθε βλάχο πως δεν είμαστε ανώμαλοι εμείς στο νετ (έστω κι αν είμαστε αλλά δεν υπάρχει λόγος να το κάνουμε βούκινο). Ηγγικεν ή ώρα της αυτοργάνωσης! Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου!

Αδέρφια το ξέρω είναι δύσκολος ο δρόμος! Αλλά μην ανησυχείτε. Εγώ προσφέρομαι να ηγηθώ της πορείας στα μπλεγμένα μονοπάτια των 2ΜΒ. Αδέρφια προσφέρομαι θυσία στον κοινό αγώνα! Είμαι τίμιος, αφιλοκερδής και έχω πτυχίο μπίσνες αντιμιστρασιόν από το κολετζ NorthSixtrir University. Ε τι άλλο θέλετε;

Ξεκινάμε λοιπόν τα πρότζεκτ! Project gia na katalabainomaste!

Προτζεκτ 1. «ΤΣΑΜΠΑ!»
Οι χακεράδες να μαζευτούνε στου Μανώλη του WebGod και να βάλουνε κάτω τον ..ολο τους να σπάσουνε όλα τα δίκτυα. Ούτε ένας συνδικαλισμένος ανώμαλος να μην πληρώνει. Ξεχάστε τα φτηνιάρικα κόλπα με τους κωδικούς του Πολυτεχνείου. Ξεχάστε τα σπασίματα σε ξένα μέιλ και τις χακέριες στα τουρκικά σάιτ. Εδώ η επανάσταση ξεκινάει από τα φράγκα. Να σπάσετε τον ΟΤΕ, την ΠΑΝΑΦΟΝ, την ΤΕΛΕΣΤΕΤ, το ΕΛΛΑΣ ΡΑΔΙΟ, τα CB των ταξιτζήδων, τα ασύρματα τηλέφωνα, τα κινητά τα ακούνητα τα δονούμενα, τα τηλεφωνικά κέντρα, τα καρτοτηλέφωνα, τα μικροκύματα, τους δορυφόρους, τον ΑΝΤΕΝΝΑ το ΜΕΓΚΑ, το FILMNET, (ειδικά αυτό γιατί το βράδυ έχει εκπαιδευτική τηλεόραση). Να σπάσετε ότι πετάει κολυμπάει και περπατάει. Εταιρίες, εργοστάσια, υπουργεία, τα κόκκινα τηλέφωνα των Υπουργών, τα ροζ τηλέφωνα της «18χρονο μωράκι τα κάνει όλα στο χώρο σου», τα 090 - ΚΑΝΕ ΜΕ ΔΙΚΗ ΣΟΥ, 093 - ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΣΤΑ ΜΠΟΥΤΙΑ ΣΟΥ, 095 - ΠΑΡΕ ΜΕ ΑΠΟ ΠΙΣΩ, 096 - ΠΑΡΕ ΜΕ ΑΠΟ ΜΠΡΟΣ, 097 - ΠΑΡΕ ΜΕ ΓΕΝΙΚΑ.

Προτζεκτ 2. «MATI!»
Εδώ σύντροφοι το θέμα είναι πολύ σοβαρό. ΟΛΟΙ μα όλοι αμέσως να δώσετε τα σάιτ που ξέρετε και κρύβετε! Να μη λείψει κανένα γιατί όποιος αποκαλυφθεί μοναχοφαγάς δεν θα πάρει από το πρότζεκτ 1!. Όταν λέμε σύντροφοι όλα εννοούμε όλα. Δηλαδή τα Penthouse και τα υπόλοιπα κλασσικά εικονογραφημένα τα έχουμε εξαντλήσει. Θέλω πράγμα που σαλεύει! Με κατοικίδια, με αγρία ζώα, στο βυθό με τον Κουστώ, στο ταβάνι με το αλάνι, στο σαλόνι με το πόνυ (μικρό μου πόνυ μικρό μου πόνυ). Επίσης στο τιμόνι είμαι μόνη, στο χωριό έφτασε το πεζικό, στο βαπόρι με το ζόρι. Να βρούμε το ουρλ (URL) από το Τhe sailors rope (το παλαμάρι του βαρκάρη) τα κλασικά «Τίνα Σπάθη 1» «Τίνα Σπάθη 2» κλπ. Επίσης να περαστούν σε AVI, MOV, QTI, MPEG και ότι άλλο προαιρείστε το σύνολο της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας δηλαδή τα άπαντα Γκουσγκούνη, Τέλη Σταλλόνε, Έλενας Σ, και όλων των ημίθεων του σινεμά ΛΑΟΥ. Μόλις συγκεντρωθεί αυτό το πολύτιμό υλικό θα εκδοθεί ένα αναλυτικό FAQ about FUCK, ένα Yahoo του σεξ που ο κάθε πικραμένος θα μπορεί να θυμάται τα νιάτα του. (Και τα νιάτα να βγάζουν τα μάτια τους).
Ειδικά για τις συντρόφισσες του δικτύου προβλέπεται ειδικά σαιτ με απευθείας λίνκ στο μάστερ σερβερ! ΙΣΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΤΣΟΝΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ!

Προτζεκτ 3. «ΠΟΛΕΜΟΣ!»
Πίσω Τούρκοι! Ήρθε ή ώρα να πάρουμε το αίμα μας πίσω. Πίσω Σκοπιανοί! Πίσω Βούλγαροι, Αμερικάνοι, Ιταλοί και Μουσουλμάνοι. Κρατάτε τα μετερίζια σύντροφοι, ζωστείτε τα ποντίκια, φορτώστε τα σιντια, λαδώστε τα μόντεμ.
Σύντροφοι ανώμαλοι (γιατί να το κρύψουμε άλλωστε) μισούμε! Ποιον; Οποίον θέλουμε! Εδώ ήρθε η ώρα του κυβερνοσυνδικαλισμου να δώσει τη λύση. Αφήστε τα μίση και πιάστε το πισι! Θα τους κάνουμε τον κομπιουτορα κιμά. Οι χακεράδες βγάλτε τους ιούς, οι γουεμπμαστερ τις μαιλβομβες, οι χαρντγουεράδες τους κωδικούς και τις συχνότητες, οι σοφτγουεράδες τα τζάβα τα κόλπα τα περίεργα που βλέπουμε μεχρι και τι χρώμα κραγιόν φοράει ο χρήστης, τα σιτζιάι (CGI) τρικάκια που χτυπάνε τον εχθρό μέσα από το μόνιτορ στο κεφάλι, μετά νεφρά και τέλος στο δίσκο. Θα το κάνουμε επιστήμη Σύντροφοι. Δεν θα μας σηκώσει κανένας κεφάλι στο δίκτυο, θα του κάψουμε το τηλέφωνο, τον υπολογιστή, το σπίτι και τη συλλογή από παουερ ραντζερς που έχει στην εταζέρα. Μπορεί να μας έχουνε πάρει τα σώβρακα σύντροφοι αλλά στο κυβερνοδιάστημα θα τους ξεφτιλίσουμε!

ΚΑΤΩ ΤΟ ΓΚΟΥΒΕΡΝΟ ΖΗΤΩ ΤΟ ΚΥΒΕΡΝΟ!

Προτζεκτ 4. «ΕΡΩΣ!»
ΑΧΧΧΧΧΧΧΧ! Τι θυμήθηκα τώρα! ΜΩΡΟ ΜΟΥ! Όταν πρωτομιλήσαμε στο τσάτ σε φαντάστηκα ένα αέρινο πλάσμα γεμάτο χάρη και δροσιά. Τα δακτυλάκια σου χάιδευαν το πληκτρολόγιο και μου έστελνες πραιβιτ ερωτικά σκιρτήματα!
Ήσουν μια οπτασία και ζούσα μόνο για να μπαίνω στο δίκτυο, να μπαίνεις στο μυαλό μου, να μπαίνουμε στο τούνελ της κυβερνοαγάπης! Μετά από 11 μήνες κυβερνοδεσμού συναντηθήκαμε. Κράταγα μια δισκέτα 5 1/4 (για να με γνωρίσεις) έξω από το Μπακάκο στην Ομόνοια και σε περίμενα, σου είχα πάρει και το πρώτο μας πραγματικό δώρο μετά από 1320 ηλεκτρονικές καρτούλες. Σου είχα αγοράσει ένα ποντικοπάτωμα με τη χιονάτη και τους 7 νάνους. Μωράκι μου! Και τότε σε είδα! ΜΩΡΗ ΒΟΥΒΑΛΑ! ΜΩΡΗ ΦΩΚΙΑ ΞΕΒΡΑΣΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ! ΠΩΣ ΗΣΟΥΝΑ ΕΤΣΙ ΜΩΡΗ; Αλλά έπρεπε να το φανταστώ! Αν βλεπόσουν έστω και λίγο θα ξεροστάλιαζες στο δίκτυο όλη μέρα μιλώντας με τον κάθε ..αλάκα; (Μι ινκλούντεντ). ΜΑ ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΕΙ ΤΟ ΜΟΝΙΤΟΡ ΠΟΥ ΣΕ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ;

Πίσω στο πρότζεκτ αδέρφια!. Λοιπόν αφού λύσουμε τα οικονομικά, τα σεξιστικά, τα πολιτικά μας προβλήματα πρέπει να βρεθούμε! Τι είναι ο κυβερνοναυτης αδέρφια; Xαι Τεκ …αλάκας είναι! Πρέπει αφού τσακίσουμε τους άλλους, εμείς που στο κάτω κάτω τόσα πολλά λινκς μας δένουν να βρεθούμε! Να αγκαλιαστούμε στην πράξη, σε γήπεδα και πλατείες, να κλείσουμε τα πισιά και να ανοίξουμε σπίτια! ΑΔΕΡΦΙΑ! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ! ’λλοι ξεκινάνε από άνθρωποι και γίνονται ανώμαλοι. Εμείς είμαστε ανΩΜΑλοί πρέπει να γίνουμε άνθρωποι!

Μωράκι μου! Σε αδίκησα! Πλακώθηκες στις δίαιτες, έκανες μια αποτρίχωση, πήρες και εκείνο το πτυχίο που το είχες ρίξει στον κόκορα, έγίνες ένα τεκνό! Τέλος πάντως αν όχι τεκνό βλέπεσαι! Μωρό μου! Συ μου χάραξες πορεία εσύ γλυκιά μου ΑνΩμαλίΑ!

ΑΔΕΡΦΙΑ! DO IT! Χέρι χέρι (Καρατζαφέρη;;) θα προχωρήσουμε! Ετοιμαστείτε. Πλυθείτε, ντυθείτε, ευπαρουσίαστοι και κυριλέ, αράξτε στα μόνιτορ και ξεκινάμε!

ΓΙΟΥΡΓΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! AEEEEEEERAAAAAAAAAAAA!
KYBERNAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!

TELOS POLEMIKOU ANAKOINOTHENTOS. 

___________________ 
ΣΗΜ. αυτά έγραψε στις 14-09-2002, στο κλαμπ μου ο dottore, που δεν έμαθα ποτέ ποιος είναι

Κυριακή, Απριλίου 01, 2018

505. Σημαντικές ταινίες, επίκαιρες και μη


BRAZIL, ΗΠΑ, 1985: Ταινία που πρέπει να δει καθένας τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του. σκηνοθεσία του Τέρυ Γκίλιαμ, παίζουν: Τζόναθαν Πράϊς, Μπομπ Χόσκινς, Ρ. ντε Νίρο (σε μικρό αλλά καθοριστικό ρόλο)

Αλλες ταινίες:

1. "Γιοζίμπο" Ιαπωνία, 1961, με τον αξεπέραστο Τοσίρο Μιφούνε. Μάθημα ζωής.

2. "Η γέφυρα του Αρνεμ" (A bridge too far) ΗΠΑ, 1977, επίκαιρη όσο δε λέγεται. Απέτυχε εισπρακτικά επειδή χάνουν οι καλοί αγγλοσάξωνες (σωστό μακελλειό) και κερδίζουν οι κακοί γερμανοί. Η φρίκη του πολέμου χωρίς ωραιοποίηση και ηρωοποίηση.
Παίζουν: Σων Κόννερυ, Ντερκ Μπόγκαρτ, Μαξ Σελ, κλπ καλοί ηθοποιοί.

3. Η σειρά ταινιών ντοκυμαντέρ "Σκυλίσια ζωή" Νο1, Νο2 και Νο3, του ιταλού σκηνοθέτη Τζιακοπέτι, που γυρίστηκαν σε περιοχές όλου του κόσμου, καθώς και στην ταραγμένη Αφρική την εποχή της "απελευθέρωσής" της (δεκαετία του '60).
Συγκλονιστικές ταινίες με αποτυπωμένη τη φρίκη της ανθρώπινης συμπεριφοράς σε κανονικά, καθημερινά μέτρα.
Οι δυο πρώτες είχαν την ανοχή των ισχυρών, η τρίτη όμως ενόχλησε παραπολύ και η ενόχληση μεταφέρθηκε στο σκηνοθέτη, που παρακαλούσε τους εκτελεστές να γίνονται οι εκτελέσεις το πρωϊ για να υπάρχει καλύτερος φωτισμός. Το πρόσχημα της "κακής αισθητικής" και του "εξευτελισμού του ανθρώπου" τον καταβρόχθισε μαζί με τη "Σκυλίσια ζωή Νο3".

Η "Σκυλίσια ζωή Νο 3" βγήκε απ' την κυκλοφορία, ο σκηνοθέτης εξαφανίστηκε απ' το προσκήνιο και πέθανε ξεχασμένος πριν λίγα χρόνια. Δεν ήταν άγγελος, ήταν πάντως πολύ τολμηρός και θρασύς για να διαταράξει τα λιμνάζοντα νερά της ευδαιμονίας και της "αισθητικής" που ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ προτάσσεται με τον έλεγχο των σκηνών-εικόνων φρίκης του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ πολέμου.

Αν βρείτε τις Νο1 και Νο2 δείτε τις, είναι γροθιές στο στομάχι. Η Νο 3 είναι γροθιά στο υπογάστριο, για όσους/ες έχουν γεννητικά όργανα.
___________
ΣΗΜ. από pathfinder, 29-03-2003
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...