964. αρχή σεξισμού

δεν ξέρω πώς ένοιωσες μ' εκείνο το «για την Ελλάδα, ρε γαμώτο», μπορεί να σού προξένησε ανακουφιστικά συναισθήματα ή να τόνωσε τον πατριωτισμό σου, να σε έκανε υπερήφανο/η, πραγματικά δεν ξέρω. Εμένα πάντως με πάγωσε. Δεν περίμενα καθόλου μια τέτοιου τύπου κραυγή ενθουσιασμού. Ηταν, νομίζω δλδ, η αναγνώριση του σεξισμού από όλο το εθνικό πλήρωμα. Αντι να ψάχνεσαι λοιπόν αλλού για να βρεις "τι φταίει", ψάξε μέσα σου και απάντησε σε σένα: σου άρεσε;

454. πόλεμος

"κλάδος ελιάς" λέγεται ο πόλεμος της Τουρκίας εναντίον της Συρίας και "Natura" (=Φύση) λέγεται το πρόγραμμα καταστροφής της Φύσης, μέσω της "οικονομικής προόδου". Ο στόχος δεν είναι μονάχα το μυαλό, ο στόχος είναι ο Ανθρωπος. Αυτός είναι ο μόνος σοβαρός λόγος για διεθνές συλλαλητήριο. Γιατί εξακολουθούμε να δεχόμαστε τον πόλεμο (την εξόντωσή μας, γενικά) ως κάτι τι το φυσικό και αναπότρεπτο;

373. άγριες λέξεις: εντός

Η λέξη "εντός" είναι μια άγρια λέξη, όπως περίπου η λέξη "άλγος", η "πέραν", και μερικές άλλες λέξεις που θα περιλάβω κάποτε σε αυτή τη μικρή συλλογή την οποία ξεκινώ σήμερα.

Το έναυσμα (τί λέξη κι αυτή!) μου έδωσε το ποστ του βυτίου με τίτλο "τα ίδια", που ανέβηκε χτες.

Συγκεκριμένα, έγραφε κάπου «Μια σταγόνα ιδρώτα ξεκινά απ' το πίσω μέρος του κεφαλιού της, ακολουθεί τα κόκαλα του σβέρκου, χάνεται εντός της ζακέτας της.» και η θέση όπου βρέθηκε αυτό το "εντός" με τάραξε.

Η επιφανειακή αντίδρασή μου ήταν η εικόνα μιας ζακέτας-δοχείου, εντός του οποίου κύλησε η σταγόνα ή μιας ζακέτας-ψυχής, γεμάτης υγρό συναίσθημα, όπου μια επιπλέον σταγόνα ιδρώτα θα ενσωματωνόταν -θα περνούσε απο την υλική μορφή της στην άϋλη.

Η λέξη αυτή, τοποθετημένη στη θέση που την έβαλε το βυτίο, με βασάνισε αρκετά, ήρθε και στον ύπνο μου και συνέχισε το βασανιστήριο! Εψαχνα να βρω γιατί, για ποιον ακριβώς λόγο με είχε ενοχλήσει τόσο πολύ και (νομιζω ότι) μάλλον το βρήκα.

Η λέξη "εντός", λοιπόν, ανήκει στις λέξεις εκείνες που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον -μέχρι κορεσμού, δλδ, μέχρι σκασμού, σα να λέμε!- τη δεκαετία του '80, από ανθρώπους που ήθελαν να περάσουν για κάποιοι. Λέξη πολυχρησιμοποιημένη από ποιητές στη σωστή της θέση, αρχισε να ακούγεται από χείλη πολιτικών προσώπων, να βγαίνει μέσα από οδοντοστοιχίες πολιτικάντηδων που το παίζαν δήθεν, ακόμα και η καημένη δασκάλα της κόρης μου στην Α' Δημοτικού την έπαιζε στα δάχτυλα -ίσως θέλοντας να εισάγει τα πιτσιρίκια σε λογοτεχνικά μονοπάτια, δεν μπορώ να υποθέσω τίποτε άλλο.

Φανταζόμουν τότε ότι η λέξη αυτή είχε... αγριέψει! Ηταν έξαλλη για τη κακοποίησή της στα άθλια μπουντρούμια όπου την έβαζαν για ψύλλου πήδημα, χωρίς να σκεφτούν πως η θέση της είναι καθορισμένη αυστηρώς. Η λέξη "εντός" είναι μια ευαίσθητη λέξη, για τούτο, όπως οι πολύ* ευαίσθητοι άνθρωποι, αγριεύει τα μάλα(!) όταν θυμώνει.

Εντός, σημαίνει "μέσα για μέσα", εντελώς "μέσα", κυριολεκτικώς "μέσα", άρα, μια σταγόνα αποκλείεται να χάνεται μέσα σε μια ζακέτα, εκτός κι αν η ζακέτα υπονοείται πως είναι ήδη βρεγμένη και μια ακόμα σταγόνα θα την "πιεί" και αυτή, -τι να κάνει; Επειδή, μια ζακέτα (απο ύφασμα υποθέτω, γιατί διαφορετικά η σταγόνα θα κυλούσε "εκτός" της ζακέτας ή, το πολύ, πάνω στη λεία της επιφάνεια) είναι αδύνατο να βραχεί από μια σταγόνα μονάχα -πριν προφτάσει καν να την ακουμπήσει, θα.. στεγνώξει!

-->> όταν βλέπω μια λέξη που χάνει το νόημά της, το ιδιαίτερα λεπτό νόημά της στη περίπτωση της λέξης "εντός", κάτι σπάει μέσα μου. Θα μπορούσα να γράψω "εντός" μου, αλλά μονάχα αν αυτό που γράφω τώρα δα ήταν ένα ποίημα ή μια φράση βαρειά με απαίτηση ακριβολογίας. Μέσα μου, θα πει "μέσα μου", μέσα στο μυαλό μου, ειδικά εδώ. Εντός μου, θα πει μέσα στη ψυχή μου, κάπου στα κατάβαθα, μέσα για μέσα, εντελώς μέσα, εκεί που δεν μπαίνει φως...

-->> φυσικά, αν είμασταν αρχαίοι, δεν θα υπήρχε άλλη λέξη για να εκφράσουμε το "μέσα", οπότε, θα χρησιμοποιούσαμε πάντοτε τη λέξη "εντός", όπως π.χ. στη Γεωμετρία «εντός, εκτός και επί τα αυτά», αλλά -δυστυχώς ή ευτυχώς- δεν είμαστε!!!

-->> μόλις τώρα δα, αναρωτήθηκα τι θα λέγαν άραγε οι αρχαίοι αν μπορούσαν να δουν τη τωρινή χρήση (εξέλιξη?) της λέξης "μέσα"... ;)

___________________________________
* θα ταίριαζε και το "λίαν", αλλά εδώ θα έδινε ειρωνική χροιά κι έτσι δεν τό'γραψα

26-οι λέξεις χάνουν τη σημασία τους

Εδώ και έντεκα περίπου χρόνια που χαροπαλεύω στα ψηφιακά κύματα έχω διαπιστώσει -και έχω διατυπώσει κάμποσες φορές απορίες για- ένα φαινόμενο: Τη διαστρέβλωση των εννοιών που κρύβονται πίσω απο τις λέξεις. Αυτό δεν το ξεκίνησαν οι απλοί πολίτες του κόσμου, αλλά οι ταγοί τους. Οι πολίτες ακολούθησαν απλώς. Λέμε "άτομο" και εννοούμε "άνθρωπος". Σιγά σιγά θα λέμε "νετρόνιο" και θα εννούμε "άνθρωπος". Ο απλός λαός θεωρεί πως είναι in όταν επαναλαμβάνει τον τρόπο έκφρασης που απαντάται στα ΜΜΕ και αγνοεί ηθελημένα το παρωχημένο λεξιλόγιο. Φταίνε κι οι δάσκαλοί του, τι να υποθέσω; κλπ κλπ
Λέμε π.χ. "ειρήνη" και ενοούμε "πόλεμο", λέμε "πολιτισμός' και εννοούμε "βαρβαρότητα". Αυτά είναι τα πιο κραυγαλέα, αλλά υπάρχουν και άλλα που δεν είναι τόσο φανερά και για τούτο περισσότερο επικίνδυνα. Λέμε "παληκάρι" και εννοούμε "φονιάς", λέμε "έξυπνος" και εννοούμε "μαζόχας" ή "κλέφτης" ανάλογα με τη περίπτωση. κλπ κλπ
Κάνουμε και επιλογές, χρησιμοποιούμε δλδ επιλεκτικά κάποιες λέξεις για να χαρακτηρίσουμε κάτι -πρόσωπο η κατάσταση- ενώ αφορούν κάτι άλλο. Λέμε "τρομοκρατία" και εννοούμε "κάτι κακό που αντιδρά στην εξουσία" ενώ λέμε "εξουσία" και εννοούμε "κάτι καλό που καταπολεμά τη τρομοκρατία". κλπ κλπ

Εχει φτωχύνει η γλώσσα ή εμείς πλουτίσαμε το λεξιλόγιό μας με ξενόφερτες τάσεις; (εδώ δεν έχει "κλπ κλπ" αλλά ένα τεράστιο ερωτηματικό, μαζί με το τσιτάτο του Λιακόπουλου "καλός είναι ο στρατός που σκοτώνει καλά")