σκέφτομαι οτι η χώρα μου, η πατρίδα μου, η Ελλάδα δηλαδή, μοιάζει με ένα ανοικοκύρευτο σπίτι, όπου έχουν μαζωχτεί ένα σωρό άπλυτα πιάτα, σκόνη, λίγδες, απλήρωτοι λογαριασμοί, αράχνες πλέκουν αραχτές στα ταβάνια πολύπλοκους ιστούς, κατσαρίδες τρέχουν αλαλιασμένες να κρυφτούν μόλις φανεί λιγουλάκι φως, σαύρες κι άλλα ερπετά κόβουν βόλτες στα σαλόνια με τα σκωροφαγωμένα έπιπλα, περαστικοί περνοδιαβαίνουν διψασμένοι και πεινασμένοι, κι εμείς κοιμόμαστε. Κι άμα ξυπνάμε καμμιά φορά τσακωνόμαστε συναμετάξυ μας για το ποιος θα πιάσει τη σκούπα και ποιος το φαράσι και ποιος τη σφουγγαρίστρα και μέχρι ν' αποφασίσουμε κουραζόμαστε και το ξαναρίχνουμε στον ύπνο. Κάποτε όμως, θα πρέπει να το συγυρίσουμε αυτο το σπίτι, το σπίτι μας!
_________________________
ΣΗΜ. γράφτηκε 27 Αυγούστου 2017




This is a FunEL









