952. Σταρ

η πρώτη μου επαφή με τα μπλογκς ήταν με μορφή σχολίου στο μπλογκ του αραχτού (ψαχνω να το βρω) με αυτό το πόνημα:

 

Σταρ

 

Πόσο γουστάρ'

να γίνω σταρ!

 

Πήγα σε μπαρ

μπας και τρακάρ'

κανα παπάρ'

να το τσεκάρ'

και να μπουκάρ'

να του τα πάρ'

 

Βρήκα παπάρ'

σαν το θρεφτάρ'

να με κυαλάρ'

 

Του δίνω θάρρ'

για να στανιάρ'

να με φλερτάρ'

και το προγγάρ'

να ξεφρακάρ'

απ' τα δολλάρ'

 

Ομως για σταρ

ούτε χαμπάρ'!

 ____________ 

το βρήκα! το σχόλιο/στιχακι: http://araxtos.blogspot.gr/2005/11/blog-post_24.html

951. ατμόσφαιρα ευτυχίας

 

παλιά, πολύ παλιά λέμε, είχαμε αναλάβει το σχεδιασμό της επίπλωσης των γραφείων μιας μεγάλης αεροπορικής εταιρείας, συνεργαζόμενοι με τον δ/ντή τεχνικων υπηρεσιών της. Ελβετός ήταν και πολύ (μα πάάάρα πολύ) γοητευτικός άντρας, όλαι αι γυναί, απαξάπασαι, πέφταν στα πατώματα μόλις έφτανε στο γραφείο. Κοκκίνιζε σαν κορίτσι, που λένε, μάλλον είχε επίγνωση του ερωτισμού που απέπνεε η παρουσία του.

Μια Κυριακή, για λόγους ταχύτητας της εκκολαπτόμενης μελέτης, τον είχαμε επισκεφτεί στο σπίτι του, όπου αποκαλύφθηκε η οικογενειακή του κατάσταση: Πανευτυχής σύζυγος μιας πεντάμορφης και πανύψηλης Φιλιππινέζας (με απρόσιτο, αυστηρό παρουσιαστικό που ενέπνεε σεβασμό, σαν βασίλισσα στο περίπου εδειχνε) και πατέρας ενός υπέροχου μωρού, ερωτευμένος ως τα μπούνια, που λένε, ξεχείλιζε ο έρωτας από το όλον του. 

 

Μας σερβίραν ένα εξωτικό γλυκό κουταλιού, που δεν κατάλαβα τι ακριβώς ήταν, συζητήσαμε για κάποιες μετατροπές και φύγαμε κάπως παραζαλισμένοι από την ατμόσφαιρα ευτυχίας εκείνου του σπιτιού. Η αερ/κή εταιρεία έφυγε σε 2 χρόνια από την Ελλάδα, αλλά την επίπλωση των γραφείων που είχα επιμεληθεί με μεράκι την πήρε μαζί του στα νέα γραφεία στο Παρίσι.

 

Μοιράστηκα μια πολύ ευχάριστη ανάμνηση, ελπίζοντας να σου έφτιαξα τη μέρα.

950. πληροφόρηση

σκέφτομαι πως είναι πολύ λίγοι εκείνοι που γνωρίζουν τί συμβαίνει στη χώρα μας και ελάχιστοι που θέλουν να το μάθουν.. αντιθέτως, είναι πάρα πολλοί όσοι αδιαφορούν και δεν θέλουν να ακούσουν τίποτα, δεν θέλουν να μάθουν, δεν θέλουν να συμμετάσχουν πουθενά, δεν θέλουν να σκεφτούν καν.. Πώς γίνεται να ενδιαφερθούν να μάθουν περισσότεροι; με ενημέρωση προφορική στο δρόμο, στο λεωφορείο, στο μετρό, στο περίπτερο, στο ταξί, στο μαγαζάκι της γειτονιάς που πνέει τα λοίσθια ίσως.. ακόμα και στο παγκάκι της πλατείας..

______________

13 Ιουνίου 2014, f/b

949. περί γάμου, κλπ

πριν ακόμα τελειώσω το γυμνάσιο, σκεφτόμουν γιατί άραγε να υπάρχει γάμος και να μην υπάρχει π.χ. ένα συμβόλαιο που να ανανεώνεται κάθε πενταετία, αν συμφωνούν οι συμβαλλόμενοι για την ανανέωσή του, διαφορετικά να λύεται αυτομάτως η συμβίωση.. απλή σκέψη, μόνο που δεν πήγαινε τότε ο νους μου σε κληρονομικά, αναγνωρίσεις παιδιών, κλπ διαδικαστικά που μπερδεύουν το πράγμα.. όλα αυτά, επειδή μου φαινόταν εντελώς γελοία η παράσταση με τα νυφικά και τα συμπαρομαρτούντα.. δυστυχώς, έπεσα και'γώ στη λούμπα δις λόγω "κοινωνικών συνθηκών"

948. σήψη και πάτος

ακούω/διαβαζω «η σήψη φτάνει στο έπακρο» ή/και «ο πάτος είναι κοντά»

Από πότε η ελπιδα των ανθρώπων είναι η σήψη και ο πάτος;

Από πότε λαχταράμε να βρούμε πάτο -για να αναδυθούμε προφανώς- ή/και να σαπίσουμε -για να ξαναγίνουμε φρέσκιοι υποθέτω.

Βρε βλακόμετρα! Τί έχει μεσα στο κεφάλι σας πια! Γιατί με κόφτει εμένα; Γιατί θα με πάρετε μαζί σας ανεγκέφαλοι ηλίθιοι.. στο ίδιο καραβι βρισκόμαστε ωρέ! Ξυπνάτε ωρέ ζαγάρια λέμε

947. οι γιαγιαδες και τα αρχαια ελληνικα

Θυμαμαι ταχτικα τις γιαγιαδες μου και οσα λέγαν, αλλα αυτο δεν με εμποδιζει να σχεδιαζω τη ζωη μου προς το μελλον ουτε οι θυμησες αυτες αποτελουν το αλφα και το ωμεγα των οσων πραττω σημερα και οσων σχεδιαζω για το αυριο. Ιδια, λιγο πολυ, ειναι και η σχεση μου με τη γλωσσα. Υπαρχουν βεβαια μερικοι που ακουν τις φωνες των γιαγιαδων τους σαν ζωντανες και αλλοι που ακολουθουν κατα γραμμα τα ειπωμενα τους, αλλα αυτο δεν αλλαζει το δικο μου προσανατολισμο. Η συζητηση ξεκινησε απο το ποσο χρησιμα ειναι τα αρχαια σημερα και νομιζω οτι ειναι τοσο χρησιμα οσο ειναι και τα λογια των γιαγιαδων. Τα θυμομαστε μεν, αλλα οχι σαν εμποδια. Απλώς, τα θυμομαστε.