428. eikonidia

σημειώνω για να τα θυμάμαι..

415. blogs - η αθώα εποχή

Ξεφύλλιζα πριν από λίγο παλιά σημειωματάρια και λέω να θυμίσω τις παλιές εποχές που ήμασταν ελάχιστοι στον άϋλο χώρο των μύδια και ανταλλάσσαμε απόψεις, φιλοφρονήσεις, ψιλο(και χοντρο)βρισίδια, πάσχαμε και συμπάσχαμε, και όλα τα ωραία και όμορφα (και άσχημα βεβαίως) της ανθρωπινης επικοινωνίας... Βρήκα το λοιπόν μερικά ενδιαφέροντα και αντιπροσωπευτικά εκείνης της ιστορικής εποχής εδώ και μεταφέρω ένα από αυτά, γραμμένο την Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2007:

η σχέση της βίας με την αποβλάκωση

προβληματίζομαι αν όπου επικρατεί περισσότερη βλακεία, τόσο περισσότερη βία υπάρχει, αν είναι πιο βίαιοι οι άνθρωποι με χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης, αν καμία σχέση δεν υπάρχει μεταξύ τους και είναι εξίσου βίαιοι οι θεωρούμενοι έξυπνοι με τους θεωρούμενους βλάκες, για εγκλήματα πανέξυπνα σχεδιασμένα υπάρχουν πολλά παραδείγματα, αν η νοημοσύνη είναι το κλειδί που εξηγεί την ανάπτυξη της βίας ή το συναίσθημα, επειδή ο άνθρωπος με ανεπτυγμένο συναισθηματικό κόσμο σπάνια εγκληματεί και, λέγοντας συναίσθημα, δεν εννοώ την κλάψα και τη γκρίνια και τη μουρμούρα, ούτε όταν λέω εξυπνάδα εννοώ την υψηλή επίδοση στα μαθήματα, αλλά την καλλιέργεια της λογικής, πάλι όμως μπορεί να μη συμβαίνει τίποτε από αυτά και τη βίαιη συμπεριφορά να την καθορίζει ένα ζαβό γονίδιο, όπως και την υψηλή ή τη χαμηλή νοημοσύνη, ακόμα σκέφτηκα πως πιθανότατα να είναι δυνατό να καλλιεργείται και το συναίσθημα όπως καλλιεργείται και ο νους ή μάλλον ότι νους και συναίσθημα βρίσκονται στο ίδιο μέρος -τον εγκέφαλο- αλλά δεν έχουν καλές επικοινωνιακές σχέσεις μεταξύ τους, δηλαδή μπορεί το ένα να πάσχει από παχυσαρκία και το άλλο να είναι ατροφικό και... ουφφφφ πάω για ύπνο πια
____________
ΣΗΜ. ενδιαφέρον έχουν και τα σχόλια -ιδίως τα σχόλια.

411. Αντίπαλοι

Αντίπαλοι τίνος; Του εαυτού τους; Των πολιτών που τους εμπιστεύτηκαν; Της διεθνούς μαφίας των αριθμών; Της διεθνούς μαφίας σκέτης; Των περιστρόφων που ακουμπάν σε τραπέζια ή των πιστολιών που σημαδεύουν τον κρόταφο; Οι αντίπαλοι θα μεγαλουργήσουν πάλι, θα βγουν να τσακωθούν δημοσίως και μετά θα ρίξουν ένα χορό πεντοζάλη ή αντιπάλη -αδιάφορο, χορός νά 'ναι κι ό,τι νά 'ναι. Αντίπαλοι αντιμαχόμενοι και ξαναβρισκόμενοι, ανταγωνιστές στα λόγια και στα λαμόγια, συναγωνιστές στις αγορές. Ποιος θα ρίξει τον άλλο ή ποιος θα πατήσει τον κάλο; Στα τσακίδια. Σιγά που θα σε λυπηθεί κανείς όταν μετά από χρόνια γράψεις στα απομνημονεύματά σου πως πούλησες τη χώρα μου για να γλιτώσεις τη ζωή σου. Στα τσακίδια, μια ώρα αρχύτερα.

410. Απορρύθμιση

Εχω ένα εσωτερικό ρολόι, κάπου ανάμεσα καρδιά και συκώτι.
Εργάζεται αδιαλείπτως, κουρδίζεται μοναχό του.
Το εσωτερικό μου ρολόι είναι καλά εκπαιδευμένο.
Συντονίζεται με τον έξω κόσμο.
Προσαρμόζεται στα γεγονότα.
Δεν υπάρχει θέμα ανησυχίας λοιπόν:
Το εσωτερικό μου ρολόι απορρυθμίστηκε.

400. eikonidia

391. τα μάτια της έκαναν πουλάκια

Ενα πρωινό, μόλις ξύπνησε, άνοιξε τα μάτια και κοίταξε το ταβάνι. Εκείνην ακριβώς τη στιγμή, ξεκόλλησε ένα κομμάτι σοβάς, μεταμορφώθηκε σε άσπρο πουλί και άρχισε να πετά μέσα στο δωμάτιο. Η κοπέλλα βιάστηκε να σηκωθεί, άνοιξε το παράθυρο, έδιωξε το πουλί και πήγε στην κουζίνα για καφέ. Μόλις άνοιξε την καφετιέρα, ένα καφετί πουλί ξεπήδησε από μέσα κι άρχισε να φτερουγίζει γύρω γύρω πάνω από το κεφάλι της. Ανοιξε το παράθυρο της κουζίνας κι έδιωξε το πουλί. Πήγε στο λουτρό, χωρίς να πιει καφέ, κι όπως κοίταζε τα πράσινα πλακάκια που καθρεφτιζόντουσαν πίσω της, ένα πρασινωπό πουλί ξεφύτρωσε από μέσα τους κι άρχισε να κόβει βόλτες στον περιορισμένο χώρο της μπανιέρας. Η κοπέλλα σκέφτηκε «παλιά μου τέχνη κόσκινο» κι άνοιξε το παραθυράκι του φωταγωγού για να φύγει το πουλί. Εκείνο, δίστασε για λίγο και μετά χάθηκε κρώζοντας. Ηταν ένα πουλί μεγαλούτσικο και σίγουρα θα δυσκολεύτηκε να βρει διέξοδο προς τον ουρανό. Η κοπέλλα πλύθηκε, έλουσε και τα μαλλιά της, και ξαναγύρισε στο υπνοδωμάτιο για να ντυθεί. Οπως άνοιγε τη ντουλάπα και κοίταζε τα ρούχα της για να διαλέξει τί να φορέσει, δεκάδες πουλιά βγήκαν με ορμή από τη ντουλάπα πεταρίζοντας σαν τρελλά, σαν να είχαν γλιτώσει μόλις από μια στενάχωρη φυλακή. Το παράθυρο είχε μείνει ευτυχώς ανοιχτό, κι έτσι τα πουλιά έφευγαν προς τα έξω χωρίς να καταβάλλει προσπάθεια να τα διώξει. Διάλεξε ένα συνολάκι φούξια -παντελόνι, μπλούζα- και το φόρεσε, ενόσω τα πουλιά συνέχιζαν να βγαίνουν, να πετούν προς το παράθυρο και να χάνονται στον ουρανό του ακάλυπτου χώρου της πολυκατοικίας. Μόλις ντύθηκε, έκλεισε τη ντουλάπα, έκλεισε και το παράθυρο, βγήκε από το υπνοδωμάτιο και πήγε στο καθιστικό του μικρού της διαμερίσματος, να πάρει την τσάντα της να πάει στη δουλειά της. Τα πουλιά που ξεφύτρωναν από ταβάνια και τοιχους, από πλακάκια και ντουλάπες, από καφετιέρες και κατσαρολικά, δεν την ξάφνιαζαν πλέον. Είχε παρατηρήσει ότι την παρουσία των πουλιών ήταν σαν να τη δημιουργούσε το βλεμμα της, γιατί όταν δεν κοίταζε πουθενά -ή μάλλον, όταν είχε τα μάτια κλειστά- πουλιά δεν φανερωνόντουσαν. Ετσι ένοιωθε, τουλάχιστον, μια και, με κλειστά μάτια δε γινόταν να βλέπει τί συνέβαινε γύρω της. Η κοπέλλα ξεκίνησε για τη δουλειά της, ήταν ψιλοαργοπορημένη κιόλας εξαιτίας των πουλιών, με γρήγορο βηματισμό, έτρεχε σχεδόν και, όπως έτρεχε, χιλιάδες πολύχρωμα πουλιά στροβιλιζόντουσαν γύρω της. Αλλα ξεπρόβαλλαν από τις δεντροστοιχίες, άλλα ξεφύτρωναν από τις πλάκες των πεζοδρομίων, άλλα όρμαγαν απο τις βιτρίνες των μαγαζιών, άλλα ξεκόλλαγαν από τους τοίχους των πολυκατοικιών, άλλα φανερωνόντουσαν ξεσκίζοντας τις λαμαρίνες των αυτοκινήτων. Τα πουλιά είχαν κατακλύσει τη μικρή της γειτονιά, στη στάση του λεωφορείου γέμιζαν τις ταμπέλες, μυριάδες άραζαν πάνω στα κάγκελα των παρτεριών. Η κοπέλα ήταν αδύνατο να κλείνει τα μάτια για να μη ξεφυτρώνουν πουλιά, φοβόταν μη σκοντάψει. Το θέμα των πουλιών έγινε πρώτη είδηση στη μικρή πόλη, ο Δήμαρχος έστειλε πρώτα την Πυροσβεστική και μετά έκανε έκκληση στο στρατό να έρθει να βοηθήσει, η κυβέρνηση κήρυξε τον τόπο αυτόν ως "εκτάκτου ανάγκης" και ζήτησε βοήθεια από διάφορους ειδικούς, καθώς και από τα γειτονικά κράτη. Οσο κυκλοφορούσε όμως η κοπέλα -κι όσο είχε τα μάτια της ανοιχτά, εννοείται- τα πουλιά δεν λέγαν να πάψουν να εμφανίζονται. Το ευτύχημα ήταν πως κανείς δεν σκέφτηκε να ταυτίσει την κοπέλα με την παρουσία των πουλιών, κανείς δεν θα μπορούσε να το αντιληφθεί -εκτός αν το απεκάλυπτε η ίδια- και η κοπέλα δεν ήταν τόσο κουτή ώστε να θελήσει να συγκεντρώσει πάνω της τα πυρά όλης της κοινωνίας του τόπου της. Τα βράδια, όταν η κοπέλα πήγαινε για ύπνο κι έκλεινε τα μάτια, τα πουλιά εξαφανιζόντουσαν. Μια χειμωνιάτικη νύχτα όμως, η κοπέλα είχε αϋπνίες. Εκανε κρύο, τα παράθυρα ήταν κλειστά. Το πρωί βρέθηκε νεκρή στο υπνοδωμάτιό της, πνιγμένη ανάμεσα σε χιλιάδες μαύρα πουλιά, που της είχαν κόψει την ανάσα. Τα πουλιά είχαν κι αυτά ψοφήσει, είχαν σκάσει από ασφυξία -τόσα πολλά, στοιβαγμένα σε ένα τόσο μικρό χώρο...

___________________________
photo from: http://www.lauraalejo.com/index.php?/prjects-print/birds/
Μεταφερθηκε ψιλοδιορθωμενο εδω

390. Οταν αυτοκτονούν οι νεκροί

Ξυπνώ με γροθιές σφιγμένες.
Ηρθαν στον ύπνο μου αγαπημένοι νεκροί.
Ηρθαν να αυτοκτονήσουν,
να σκοτωθούν ξανά απ' το δικό τους χέρι.
Κρατούν πιστόλι, ένα μπαμ στον κρόταφο
και πάει, ξαναπεθαίνουν!

Η αιτία ακατανόητη,
ή μάλλον, αιτία είναι η αδυναμία κατανόησης.
Οι νεκροί δεν μπορούν να καταλάβουν
το γιατί κανείς δεν τους καταλαβαίνει σήμερα.
Και αυτοκτονούν.

Και έρχονται οι παλιοί πεθαμένοι,
σαν να είναι πάντα και παντού παρόντες,
οι περασμένοι, από αιώνες πεθαμένοι,
να πλύνουν και να στολίσουν το ξόδι.

Μάνες, που αν ζούσαν σήμερα θα ήταν δυο αιώνων,
χωρίς ήχο και χωρίς σπαραγμό,
με κινήσεις λιτές -σαν από πάντα-
πλένουν τρυφερά τα ξανασκοτωμένα κορμιά,
και συγκολλούν πρόσωπα
στραπατσαρισμένα απο πυροβολισμούς
σε νεκρά κεφάλια.

Κι όμως! Ειναι τόσο ζωντανοί αυτοί οι νεκροί.
Τους βλέπω από τη μισάνοιχτη πόρτα.
Ολα συμβαίνουν μέσα στην κουζίνα,
όπου τα παιδιά μελετούν τα μαθήματα.
Και λέω, ας μείνω μακριά, μην ενοχλώ,
άλλωστε καλό κάνουν στα παιδιά οι νέες εμπειρίες.

Και τα παιδιά παρατηρούν. Βλέπουν
πώς είναι να πλένεις ένα νεκρό που ξανασκοτώθηκε,
βλέπουν τί είναι θάνατος -ξανά και ξανά θάνατος-
βλέπουν ότι ο ήχος δεν ωφελεί
-τι δύναμη έχει ένα μοιρολόι; καμμιά!

Καταλαβαίνουν τα παιδιά στοργή τί σημαίνει,
να κρατά τρυφερά η πεθαμένη από αιώνες μάνα
να κρατά το κορμί του πεθαμένου από αιώνες παιδιού
να συγκολλά τα κόκκαλα του κρανίου με αγάπη
και να χώνει μέσα τα μυαλά που ξεχειλίζουν
μετά τον αυτοπυροβολισμό,
για να είναι όμορφο το πρόσωπο του νεκρού,
που αποφάσισε να ξανασκοτωθεί.

Αχ, αυτές οι πεθαμένες μάνες που είναι πάντα ζωντανές!
Ερχονται από τους αιώνες,
αφήνοντας την ησυχία του θανάτου,
έρχονται πρόθυμες να θυμίσουν
ότι εδώ βρίσκονται και να μη φοβόμαστε.
Εδώ βρίσκονται και θα τα κάνουν όλα κατά πώς πρέπει.
Και αφήστε τα παιδιά να βλέπουν,
καλό είναι να μαθαίνουν τα παιδιά.

381. ποια ειμαι!

Είμαι οι άνθρωποι που γνώρισα
Συγγενεις, φίλοι, δάσκαλοι, εραστές,
ζωντανοί και πεθαμένοι

Είμαι τα βιβλία που διάβασα,
οι μουσικές που άκουσα,
οι μουσικές που τραγούδησα

Είμαι οι ζωγραφιές που με μάγεψαν,
τα χρώματα που ανακάτεψα,
τα παιχνίδια που έπαιξα

Είμαι οι δρόμοι που περπάτησα,
οι μυρωδιές που με πότισαν,
τα δέντρα που χάιδεψα

Είμαι ο αέρας που μπερδεύει τα μαλλιά,
ο ήλιος που τσουρουφλίζει,
η σκιά στη ρεματιά

Είμαι η βροχή που κλαίει,
το κύμα που χαμογελά,
το ήσυχο ηφαίστειο

Είμαι όλα αυτά κι άλλα πολλά,
είμαι ένα ψιχουλάκι σε μια τσέπη
κι ένα χαρτί με τσαλακωμένα στιχάκια

362. καλημεροκαλησπερισματα...

..σκεφτομαι ποσο δυσκολο ειναι να εκφρασω την αντιθεση μου στα καλημεροκαλησπερισματα.. κρυβουν μια αμηχανια, αντι να δημιουργουν διαλογο!


..ωραια, λεω καλησπερα, απαντας καλησπερα και τραβα καθενας το δρομο του.. αντε να ειπωθουν και οι καληνυχτες κι υστερα παλι ξανα οι καλημερες κι αντε παλι καλησπερα σας.. και τι εγινε;

336. τι είναι αυτό;

Πες μου την αλήθεια: θα μπορούσες να φανταστείς ότι η πρώτη εικόνα -του παράξενου τοπίου- έχει προκύψει από επεξεργασία του αντικειμένου της δεύτερης;
Και όμως! από αυτό το λάχανο δημιουργήθηκε, πριν από 7-8 χρονάκια, μια ολόκληρη σειρά εικόνων με παράξενα τοπία...

151. 3 εικονιδια αποθηκη