314. ...

Καταραμένε άνθρωπε,
αν καταλάβεις πόσο είναι τυχαίο
ότι γεννήθηκες σ' αυτό τον τόπο κι όχι σε άλλον,
ότι αυτή και όχι άλλη μήτρα σ' έφερε στον κόσμο,

Καταραμένε άνθρωπε,
αν ποτέ σκεφτείς,
αν ποτέ νοιώσεις,
ότι αυτό που ανασαίνει με τα πνευμόνια σου
δεν είναι τίποτε άλλο από μια μηδαμινότητα,

Καταραμένε άνθρωπε,
αν διαγνώσεις το μίσος μέσα σε αυτό που λες αγάπη,
αν καταφέρεις να μισήσεις τη μάνα σου,
τον τόπο σου, τα έργα σου,

Καταραμένε άνθρωπε,
τότε θα έχεις ελπίδα να καθαρίσεις το νου σου,
τότε θα έχεις ελπίδα να αγαπηθείς από σένα,
τότε θα έχεις ελπίδα να σωθείς.

________________
Η φωτο από την παράσταση "Βόιτσεκ" του Θεάτρου Τέχνης, 1971

313. Χράτσα χρούτσα... Χράτσα χρούτσα...

Η κοινωνία των γερόντων στη χώρα τώρα επικρατεί
ζήτω το ζάχαρο, η καρδιά και το αυτί!
μηρυκάζει ο παπούλης κι η γιαγιά τελεβιζιόν
να συγκρούονται οι κώλοι με τους σάκκους των βυζιών

Ετσι χοντροί που έχουν γίνει από τη μάσα την πολλή
λες και διαπέρασε το λίπος το μαλλί
εγκαταστάθηκε στο μέσα, στο μεδούλι του μυαλού
κι όταν κάπου τους γυρεύουν αυτοί βρίσκονται αλλού

Σε ξεχασμένες πολιτείες, χαμένες πίσω από ριπές,
πίσω από βόμβες, πίσω από καταστροφές,
έχουν αράξει τα κορμιά τους τα βγαλμένα από καρτούν
αιωνίως πώς να ζήσουν, μόνο αυτό έχουν να σκεφτούν

Με μηχανές τυφεκιοφόρους, μοτοσυκλέτες και παπιά,
οχυρωμένοι σε λακούβες και γιαπιά,
ορμούν οι νέοι δίχως κράνη, δίχως τσίπα και ντροπή
και μετά τους φταίν οι γέροι που δεν κάνουν προκοπή

Οι νέοι δίνουνε μπελάδες, οι κυβερνήσεις διαταγές
και η σοφία των γερόντων με κραυγές
δίνει εντολή να τους ξεκάνουν, να τους σφάξουν σαν τραγιά,
και στην άσφαλτο να λιώσουν τα εικοσάχρονα παιδιά

«Σκάψτε λακούβες, βάλτε εμπόδια, μη τους δίνετε δουλειά,
μόνο σκεφτείτε τα μπιζού και τα χαλιά,
δεν μπορεί να έχει γνώμη ο κάθε γύφτος και λελές»
ο κυβερνήτης διατάζει και δεν έχει αναστολές

Ετούτα οι γέροντες σκεφτήκαν και τα πράξαν μονομιάς
ο κάθε Μήτσος που παιρνιόταν για γαμιάς
έβαλε πλάτη και στηρίξαν οι γριές τον πανικό
πάνε τα παιδιά, τα σφάξαν, και δεν τό'χαν για κακό

Ετσι νομίζουν πως θα βρίσκονται αιωνίως στη ζωή
σαν περισσεύει το χαρτί και το φαΐ
οι κοινωνίες των γερόντων κάθε νέο το μισούν,
αποστρέφουνε τα μούτρα και τη μύξα τους φυσούν

___________________________
- Καλέ! Εγώ θα κάνω μπότοξ και θα μικρύνω τριάντα χρόνια!
-Ναι, καλά, όταν το κάνεις πάρε μου μια πίπα!
-Με τη μασέλα;
-Οχι, φυσικά, τρελή είσαι;
-Οχι, γιατί; ..αλλά πάλι.. δεν ξέρω...
-Τι θα φάμε σήμερα γυναίκα;
-Δεν μου είπε η Σβετλάνα.
-Ε; Δεν άκουσα...
-Να πας να κάνεις μπότοξ στα αυτιά!
______________
ΣΗΜ. ακουγεται σαν το τραγουδι του Διονυση Σαββοπολου "σε παραλίες σκουπιδοτόπων".. δεν θυμαμαι τωρα τον τιτλο

312. παράθυρο σε λιμάνι

θέλω παράθυρο να βλέπει σε λιμάνι
ηλιοβασίλεμα τη θάλασσα να ανάβει
ένα παλιό σκαρί -αργόσυρτο καράβι-
κι ο επιβάτης του συνέχεια να το χάνει

να μένει ξέμπαρκος και γύρω τα μπαγκάζια
χαμένος κι άφραγκος να αράζει σε παγκάκι
νερό, κουλούρι, λιγοστό τυράκι,
ίσα να τρώει για να μη σώνονται τα γκάζια

από το παράθυρο να στέλνω περιστέρι
με φόρτωμα δυο ρώγες τραγανό σταφύλι
-δρόσισμα ολόγλυκο σε στεγνωμένα χείλη-
κι ένα διμούτσουνο για την καρδιά μαχαίρι

Τι θες να ζεις εσύ που μένεις στο λιμάνι;
Τι θες να δείξεις; Μήπως δεν σε νοιάζει;
Ρίξτο από το μούτρο σου, πέταξε το μαράζι!
Ο ουρανός είναι κι αυτός ένα ταβάνι!

τέτοια να λέω κι άλλα λόγια -κάπως έτσι-
να δίνω ελπίδα και φωτιά όπου δεν έχει
λόγια ομπρέλες, δυστυχία όταν βρέχει,
Πάσχα να γίνεται, με αρνί και κοκορέτσι.

311. το ταξίδι

«Ζαλίζομαι» είπα, «ζαλίζομαι, σταμάτα» κι εκείνος σταμάτησε το αυτοκίνητο κι άνοιξα την πόρτα και ξάπλωσα στο χορτάρι. Δεν ξέρω αν με κοίταξε, είχα κλειστά τα μάτια και τα διατηρούσα κλειστά, δεν άνοιγαν με τίποτα. Ούτε όταν ένοιωσα να σκύβει πάνω μου να δει τι συμβαίνει, τι έπαθα κι έπεσα ξερή, άνοιξαν. «Μέθυσες με λίγο τσίπουρο;» ρώτησε γελώντας, αλλά δεν απάντησα. Το χώμα κάτω από το σώμα μού έδινε κουράγιο με τη σταθερότητά του. Σίγουρα, δεν έφταιγαν τα δυο τρία τσιπουράκια, σίγουρα η μέθη δεν προερχόταν από αυτά. Η παρουσία του δίπλα μου τόσην ώρα μάλλον ήταν ο πρόξενος της ζάλης.
Συνήλθα σχετικά σύντομα και συνεχίσαμε το ταξίδι.