1.182 Τασία Στεφάτου, σημαντική ελληνίδα ζωγράφος

πριν απο πολλά χρόνια γνωρισα την Τασία Στεφάτου-Γιατζιτζόγλου, που άφησε το μάταιο τούτο κόσμο το 2019. Είχε καταγωγή από Κεφαλονιά, πράγμα που σήμαινε συγγενικό τρόπο σκέψης. Για αρκετό καιρό, κάναμε πολλή παρέα αυτο που λένε "κολλητή". Ανταλλάξαμε συχνές επισκέψεις, έργα και ιστορίες ζωής. Εμαθα ότι είχε παντρευτεί σε νεαρή ηλικία και ακολούθησε τον σύζυγό της σε κάποια χώρα της Αφρικής, ότι δεν άντεξε, έφυγε και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα με την κόρη της και τελικά χώρισε. 

Στο σπίτι της είχε ένα αντίγραφο ενός έργου της, για το οποίο ήτανε πολύ περήφανη μια και το πρωτότυπο βρισκόταν στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Ν. Υόρκης. Είχε γνωρίσει το σπουδαίο ζωγράφο Γεράσιμο Στέρη (όταν δεν λεγόταν πλέον έτσι, ειχε ενα ονομα παράξενο, ξενικο), του οποιου είχε ένα μικρούτσικο έργο που το φύλαγε ως κόρην οφθαλμού στο ντουλάπι με τα ρούχα.

Για μένα, η Τασία ζωγράφισε ένα βάζο με λουλούδια, μια ακουαρέλλα που τη βλέπω κάθε μέρα. Της χάρισα ένα δικό μου νυχτερινό τοπίο, ακρυλικό σε καμβά, που ο δεκάχρονος εγγονός της είχε τη φαεινή ιδέα να... το πλύνει! φυσικά, ξέβαψε, φύγανε όλα τα χρώματα στην αποχέτευση της μπανιέρας, η γιαγιά θύμωσε, με φώναξε αν μπορούσα να κάνω κάτι, πράγμα αδύνατο. Μετά απο το γεγονός αφτό, αφοσιώθηκε ολότελα στη φροντίδα του μικρού εγγονού της.

Τα πρώτα χρόνια της νέας χιλιετηρίδας, αυξήθηκαν απότομα οι δικές μου υποχρεώσεις και, όπως γίνεται συχνά με φίλους που αντιμετωπίζουνε διαφορετικά προβλήματα, χαθήκαμε.

----------------------

τη φωτογραφία βρήκα εδω-->> https://kefaloniamagazine.gr/koinonia/efyge-apo-ti-zoi-i-zografos-anastasia-stefatoy/

1.593 ο σκοτεινός κόσμος του Γκόγια

την πρώτη φορά που πήγα Μαδρίτη, έφαγα πολλές ωρες στο Πράντο στο δωματιάκι με τα σκίτσα του Γκόγια κι έφυγα άρρωστη: για μερικες ωρες ακομα δεν μιλιόμουν, που λένε, είχα μείνει παγωτό, με σύγχρονη ορολογία (για να καταλάβεις)

φοβερό μουσειο! τοτε που πρωτοπηγα ηταν το '67 και ολα ηταν υπο σκεψη. Τα σκίτσα βρισκόντουσαν σε ενα μικρο δωματιακι ριγμενα σε θηκες πανω σε παγκο και σε ντοσιε που ξεφυλλιζε ο επισκεπτης. Περιττο να πω οτι ήμουν μοναχη μου εκει μεσα, ψυχη ζωσα δεν κυκλοφοραγε στα σκοταδια του Γκογια!

σκετη απελπισια με ειχε καταλαβει κι ακομα τωρα που το θυμαμαι τρεμω

ο Γκόγια δεν αφηνει ουτε χαραμαδα ελπιδας

1.195 ενθουσιασμοί αναγνώστριας

όταν είχα διαβάσει το βιβλίο του Σόμερσετ Μωμ για τον Γκωγκέν είχα καταγοητευτεί, ονειρευόμουν μια ζωή παρόμοια, εκτός από την τραγική κατάληξή της, μια ζωή γεμάτη ταξίδια, εξερευνήσεις, ζωγραφική και διαρκή κίνηση, έτσι είχα σκεφτεί να γίνω ασυρματίστρια, το μόνο πράγμα που μου αρνήθηκε ο πατέρας μου πείθοντάς με ότι θα ήταν καλύτερα να ταξιδεύω όποτε θέλω και να μη δεσμευτώ μέσα σε ένα καράβι.

1. 024 μη εγγίζετε!

αυτό το "μη εγγίζετε" στις σύγχρονες εκθέσεις ζωγραφικής το βρίσκω εκνευριστικό και άστοχο, ιδίως όταν οι επισκέπτες είναι μικρά παιδιά. Σε μια έκθεσή μου, παλιά, μπήκε μια μάνα με το κοριτσάκι της (περίπου 4-5 χρονών) που έτρεξε πετώντας προς μια ζωγραφιά γελώντας και απλώνοντας τα χεράκια. Την άγγιξε με χαρά, είπε "αχ, τι ωραία! μαλακό που είναι!" και τότε η μάνα βούτηξε κυριολεκτικά το παιδάκι και φύγανε λέγοντάς του "αυτά είναι πράματα του διαόλου και δεν τα πιάνουμε". Φυσικά, εμένα με αγριοκοίταξε όταν είπα στο παιδάκι της "άγγιξέ τα όσο θέλεις αν σου αρέσουν, δεν πειράζει". Ακόμα έχω την εικόνα του μικρού αυτού παιδιού στο μυαλό μου, υπολογίζω ότι θα είναι τώρα πάνω από 20 χρονών κοπέλα και μακάρι να έχει πετάξει τη σκληρή αυτή μάνα από μέσα της.

989. η Χαριτίνη ξεφεύγει δημιουργικά

σήμερα ήρθε η παιδική μου φίλη, η Χαριτίνη, (την ξέρεις καλύτερα από μένα τόσες φορές που την έχω αναφέρει) ήρθε λοιπόν για να μού φέρει κάτι άδεια βαζ άκια για μαρμελάδες και, με την ευκαιρία, άρχισε κουβέντα για τους άγιους ανθρώπους που είχε γνωρίσει, πατέρες απο το ορος, κλπ, και τις εμπειρίες που είχε αποκτήσει, όπως π.χ. ένα τηλεφώνημα από έναν άγιο πατέρα που της είπε ότι την είδε στενοχωρημένη στο όνειρό του και της έφυγε αυτομάτως ο φοβερός πονοκέφαλος που ένοιωθε εξαιτίας μια διαλυμένης σχέσης. Ο άγιος τη συμβούλεψε να βρει κάποιον άλλον και να προχωρήσει στη ζωή της, πράγμα που δεν έχει κάνει μέχρι τώρα αν και έχουνε περάσει καμμιά 50ριά χρόνια από τότε κι εξακολουθεί να στενοχωριέται που δεν ακολούθησε τη συμβουλή. Τι να πει κανείς; Τη ρώτησα απλώς αν έχει κάποιες δημιουργικές ιδέες κι αν έχει γιατί δεν φροντίζει να τις βάλει σε πράξη; Η απάντηση ήταν «τώρα είναι αργά» και της θύμισα ότι από 25 χρονών η απαντησή της παραμένει η ίδια, όπως π.χ. τότε που έλεγε ότι έπρεπε να σπουδάσει φιλολογία και της είχα απαντήσει «ξεκίνα τώρα!» το ίδιο ακριβώς που της απαντούσα για καμμιά 15ετία περίπου. Τι να πει κανείς; Δεν θελω να την πληγώνω κι έτσι χαιρετιστήκαμε λέγοντάς μου ότι θα σκεφτεί τρόπους να ξεφεύγει δημιουργικά και όχι αναμασώντας παλιές ιστορίες. «Πάντα ήθελα να ζωγραφίσω κάτι» είπε λίγο πριν φτάσει το ασσανσέρ και «βάλε ένα χαρτί μπροστά σου και ξεκίνα!» της φώναξα. Για να δούμε...