1.077 υπήρξαν εποχές χωρίς κινητά

τα παλιά τα χρόνια, όταν κινητά δεν υπήρχαν ούτε στην οργιάζουσα φαντασία μας, όταν τα τηλέφωνα στα χωριά (αν υπήρχαν) ήταν κάτι ξύλινα κουτιά που δουλεύαν με μανιβέλα, οι συνεννοήσεις γινόντουσαν με προκαθορισμένα ραντεβού στα τοπικά γραφεία της Τουριστικής Αστυνομίας. Ξεκίναγες για διακοπές, ας πούμε, σε ένα νησί και συνεννογιόσουν με τους φίλους που θα πηγαίναν αλλού, σε άλλο νησί (ήταν πολύ της μόδας τα νησιά, τότε) και κανονιζόταν από τα πριν η μέρα και η ώρα του τηλεφωνήματος, ώστε άμα πας να τους εύρεις να είναι απίκο να σε περιμένουν, να σε πάνε σε δωμάτιο, μη βρεθείς να κοιμάσαι σε καμιά παραλία. Ετσι λοιπόν, βρέθηκα ένα βραδάκι να τηλεφωνάω από Πάτμο σε Μύκονο, οχτώ η ώρα, να πιάνω γραμμή με τα χίλια βάσανα (γκρ γκρ το καβουρδιστήρι στα γραφεία του τοπικού ΟΤΕ, ενώ οι άλλοι περιμέναν στημένοι στην Τουριστική Αστυνομία Μυκόνου μαζί με καμιά 50ριά ακόμα στην ουρά) να ζητάω όνομα, να ενημερώνω για μέρα και ώρα άφιξης, να φτάνω και να πέφτω σε ενθουσιασμένες αγκαλιές. Ωραία πράματα λέμε.