1.181 τρελλές δουλειές

καποτε, πολύ παλιά, έπεσε ένας πελάτης στο δρόμο μου, έπεσε κυριολεκτικά! εκεί που πααίναμε με τον αδερφούλη μου στην Κηφισίας, λίγο πριν τον φρεσκοχτισμένο "πράσινο πύργο" του Χαλαντρίου (ιδιοκτησιας ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ, εταιρείας Τσίπρα με τίμια κέρδη απο εργολαβίες κυρίως στην Αφρική) βρέθηκε πίσω μας ένα τουτού που έτρεχε σαχλοειδώς (επικίνδυνα ζιγκ ζαγκ) σαν να μην ήξερε τον προορισμό του. Το αδέρφι τότε, τέρας πισυχραιμίας και πλήρες σατιρικής έμπνευσης, αντι να θυμώσει και να σιχτιρίσει, αφήνοντάς τον να προσπεράσει τού φωνάζει "θες κανα τέλεξ ρε;" "ΝΑΙ" κάνει νόημα ο τρελλός οδηγός να τον ακολουθήσουμε. Ετσι κι έγινε και κλείστηκε μια φοβερή δουλειά. Πιερ Μαρτινέ, λεγόταν ο τύπος, ωραιότατος ανήρ, Ελβετός, ύπανδρος μετα ωραιοτάτης επίσης ασιάτισσας.

-----------------

κάποτε, ισως συνεχιστεί η ιστορία

1.180 μπισκοτα Βοθρολάντα

"μυριζει βοθρος" ελεγε καθησυχαστικα 

η διευθυνση στους εργαζομενους, 

λες και αφτο ηταν υγιεινη ευωδία 

ιδίως για ενα εργοστασιο μπισκοτων.

1.173 το παλιό μας το γραφείο

το γραφείο μας είχε παράθυρο σε δρόμο περαστικό και πέρναγε κόσμος κι έριχνε ματιές και χαιρετούρες κι εμείς δουλεύαμε, ανταποδίδοντας πάντα! παραδίπλα έμενε ο Μάριος Πλωρίτης που θαύμαζε τα φωτιστικά μας, η Ελευθερία Αρβανιτάκη πέρναγε συχνά τότε που ακομα φοραγε σιδεράκια, τον Κωσταντινο Τζουμα τον συναντουσαμε συχνότατα στο ψιλικατζήδικο της κυρα-Σταυρούλας, η Ζωρζ Σαρρή είχε χτυπησει το κουδουνι ζητωντας χιλια συγγνωμη για να παει βεσε, ο Αλέξης Δαμιανός με πήρε διπλη κουρσα στο ταξι όπου επέβαινε μολις με ειδε να βγαινω βιαστικη απο την πορτα, ακόμα κι ο μπαμπα-δρακουμέλ ειχε ερθει ενα βραδυ να επισκεφτει καποιο φιλο του που έμενε στο τελευταιο πατωμα. Αφτες ειναι μερικες στιγμες που συναντηθηκα με διασημοτητες της εποχης. Αφτες θυμαμαι, τουλαχιστον, μπορει να ειναι κι αλλες που εχω ξεχασει...

1.709 ο γιος της μπακάλαινας

δίπλα στο παλιό γραφείο ήταν ένα μπακαλικάκι και ο γιος της μπακάλαινας -ωραιότατος νέος και σεμνός- δεν ήθελε να κρατήσει το μαγαζί και πραγματοποίησε το όνειρό του να γίνει σεκιουριτάς. Παραξενεύτηκα και ρώτησα γιατί δεν ήθελε να σπουδάσει κάτι και η απάντηση που με αποστόμωσε ήταν "για τα λεφτά και τη στολή". Λογαριάζω πως σήμερα θα κοντεύει τα πενήντα.

1.590 εργοταξιακά

μια φορα, ο επι των οικονομικων εργοταξιαρχης (ποτε δεν χωνεψα τα οικονομικα και τα απέφευγα, αλλωστε δεν ημουν και υπερ των μιζών!) ειχε υποσχεθει κατσικακι, κλπ, στα μαστορια αν εβγαινε μια συγκεκριμενη δουλεια σε συγκεκριμενο χρονικο διαστημα. Ηταν αδυνατο να φανταστει οτι θα πετυχαιναν το χρονο. Με μια καλη οργανωση ομως (ειμαι αριστη στα οργανωτικα, εννοειται, φυσικα βοηθησα, και το πλάνο ακολουθήθηκε κατα γράμμα), η δουλεια τέλειωσε νωριτερα και ο οικονομικος το φύσαγε και δεν κρυωνε. Ζηταγε συμπαρασταση (και απο μενα!) να βρεθει τροπος να στριψει, αλλα τροπος δεν βρισκοταν κι ετσι το κατσικακι ψηθηκε και φαγωθηκε. Το πληρωσε προκαταβολικα μια και έφυγε για τη βάση του με διαφορες δικαιολογιες: δεν αντεξε τη θεση του ηττημενου! Το μυστικό είναι να τα έχουμε καλά με τα μαστόρια, να μη κανουμε τον παντογνωστη, να συζηταμε, να μαθαινουμε. Τα πολυτεχνεια διδασκουν θεωρια, που απεχει πολύ απο την πράξη όπως λεγανε κι οι Λατινοι.

1.574 διεκδικήσεις

δεν έχει περάσει αιώνας που οι άνθρωποι δούλευαν για ένα πιάτο φαΐ: κυριολεκτικά «για ένα πιάτο φαΐ», ίσα να ζουνε, δηλαδή, ΓΙΑ ΝΑ (=με σκοπό να) συνεχίσουν να δουλεύουν. Χτίσανε σπίτια και ανάκτορα, έφτιαξαν δρόμους, καλλιέργησαν (και συνεχίζουν να καλλιεργούν) τη γη, έβγαλαν από κάρβουνο μέχρι διαμάντια από τα σπλάχνα της γης, κατασκεύασαν από αυτοκίνητα μέχρι κομψοτεχνήματα, χρήσιμα και άχρηστα πράγματα, με τα χέρια τους και τον ιδρώτα του προσώπου τους. Ολα αυτά με ανταμοιβή ένα πιάτο φαΐ. Αργότερα, οι άνθρωποι συζήτησαν, μορφώθηκαν, ξύπνησαν, αγωνίστηκαν και διεκδίκησαν. Εδώ βρίσκεται το λάθος: διεκδίκησαν καλύτερες αμοιβές, ασφάλιση, καλύτερους όρους εργασίας, ενώ το σωστό θα ήταν η κατάργηση της δουλείας που, αναβαπτίστηκε σε "εργασία", (με παράγωγα τα "εργασιακά δικαιώματα", την "εργασιακή ασφάλιση", κλπ) μια εκλεπτυσμένη λέξη που αλλάζει μεν τον ήχο αλλά δεν αλλάζει την ουσία.

1.573 ανατροπές

στην επίμαχη φράση «Η ιδέα να μορφώνεσαι, να βρίσκεις εργασία και να παίρνεις σύνταξη είναι ίσως ήδη παρωχημένη» παρατήρησα να εστιάζουν αρκετοί στη μονιμότητα της θέσης εργασίας (δλδ ότι σημερα ειναι σπανιο να μενει κανεις σε μία δουλειά, χρειάζεται εμπειρίες, επιμόρφωση, κλπ, πράγματα που η αλλαγη εργασιας προσφέρει) και όχι στο σημαντικό, όπως πιστεύω: "Η ιδέα (...) να παίρνεις σύνταξη ειναι ίσως ήδη παρωχημένη". Δηλαδή, η σύνταξη δεν χρειάζεται πλέον, (ούτε ασφάλεια, εννοείται) και το καλύτερο ειναι να τα τινάζει από πείνα και αρρώστιες ο (μια ζωή) δούλος.

1.503 εκρήξεις!

"χάσου απ' τα μάτια μου γιατι θα σε σπάσω στο ξύλο" απείλησα κάποτε (αφού τινάχτηκα πάνω απότομα), μια μπουκιά κοπελίτσα απέναντι σε ένα διμετρο καρδαμωμένο γίγαντα, φαντάσου τώρα! κι αυτός εξαφανίστηκε εν ριπή οφθαλμού, που λένε, κι έκανε τη δουλειά για την οποία είχε έρθει. Κάτι θά'χει το μάτι μου, αλλιως δεν εξηγείται... ίσως να πνίγηκε και στα γέλια, ποιος ξερει, πολύ αστεία φάση (εκ των υστέρων βέβαια)

μπορεί να θυμηθηκε τη μαμα του!! (παιζει κι αυτο)
_______________________________
ο τύπος δεν ήθελε να ξεφορτώσει κάτι υλικά και τα τηλέφωνα δεν δούλευαν για να επικοινωνήσει με την εταιρεία κι έπρεπε να την πληρώσει το έργο, που θα καθυστερούσε.

1.481 παραγωγή vs διαφήμιση

Εγώ παράγω μπάμιες. Ομορφες μπάμιες, λαχταριστές, βιολογικά καλλιεργημένες, υγιεινές μπάμιες. Ξέρω κιόλας να τις μαγειρεύω υπεροχα, άμα φας θα θες να τρως μπάμιες κάθε μέρα. Ομως οι μπάμιες μου είναι καταδικασμένες να μένουν στα αζήτητα, επειδή δεν έχω το ταλέντο να τις προωθήσω. Το επάγγελμα του παραγωγού είναι ασύμβατο με το επάγγελμα του διαφημιστή/προωθητή. Ετσι, απλώς παράγω μπάμιες και τις χαρίζω. Αν τη λέξη "μπάμιες" την αντικαταστήσεις με όποιο άλλο προϊόν, θα λάβεις το ανάλογο αποτέλεσμα.. όπως π.χ. παράγω μουσικές, ζωγραφιές, λέξεις, σκίτσα, κλπ

1.479 πώς καλλιεργείται το "μαζί"

το "μαζί" έχει μεγάλη σημασία στο εργοτάξιο, όπου είναι ανάγκη να τρέξει γοργά το έργο, να παραδοθεί μέσα στην προθεσμία. Ετσι, ο υπεύθυνος του έργου οφείλει να τα έχει καλά και με τον τελευταίο εργάτη, να έχει τη συμπάθεια όλων (ή σχεδόν όλων, μην είμαστε υπεραισιόδοξοι) και αυτό το πετυχαίνει άμα δεν το παίζει τζόρας και ξερόλας και ζητάει κάπου κάπου βοήθεια για τη λύση κάποιου (ασήμαντου ή σημαντικού) προβλήματος. Αλλά δεν φτάνει αυτό μονάχα, πρέπει να ξέρει να κάνει κάπου κάπου και τον αφελή ή τον αγνοώντα πράγματα κοινά τοις πάσι που λένε. Με τον τρόπον αυτό κερδίζει μια δόση επιπλέον συμπάθειας "βρε, κοτζάμ μηχανικός και δεν το ξέρει" ψιλογελάνε τα μαστόρια επειδή νοιώθουν πως δεν υστερούν σε γνώσεις και έρχονται ίσα βάρκα ίσα νερά και το εργοτάξιο πλέει σαν καράβι...

1.433 χαμένες "ευκαιρίες"

επί πασοκοκρατορίας συγύριζε σπίτι και γραφείο μια συμπαθέστατη κυρία με σύζυγο καραπασόκο, κλαδευτή δέντρων σε κάποιον Δήμο και ταυτοχρόνως συλλέκτη κουκιών και πρώτο γραφείο πίστα στην τοπική οργάνωση κι έβλεπε η κυρία τις αναδουλειές στο γραφείο, τη στιγμή που άλλα γραφεία στενάζαν από το βάρος των εργασιών, κι έλεγε συνωμοτικά στους συνεταίρους, στους βοηθούς, σχεδιαστές, κλπ μίσθαρνα όργανα (γιατί σε μένα το είχε δοκιμάσει και δεν έπιασε) να πάνε να γραφτούνε στον άντρα της και αμέσως θα πέσουνε δουλειές σύννεφο, αλλά δεν έπεισε κανέναν. Εχει ποθάνει τώρα πια το σοφό αυτό αντρόγυνο, που έκανε καλό μπαγιόκο, άφησε και νοικοκυρεμένη κληρονομιά, καλοί αθρώποι ήτανε, δεν κλέψανε, μονάχα εκμεταλλευτήκανε τις ευκαιρίες, όπως ο πολύς ο κόσμος δηλαδή.
____________________________
γράφτηκε στις 25 Αυγούστου 2018 στο f/b

1.403 δάνεια ευκαιρίας!

κάποτε, τότε που μπαίναμε στα ηλεκτρονικά κόλπα, ειχε έρθει ενας συναδελφος στο γραφειο περιχαρης που πηρε δανειο απο τραπεζα γνωστη για αγορα ηλ/κού εξοπλισμού, που θα το εξοφλουσε σε ενα χρονο, και ειπαμε να το εξετασουμε.

Πηγα λοιπον στην τραπεζα αυτη, με υποδεχτηκε μια κοπελάρα ανωτερη απο μανεκεν να συζητησουμε και ολα καλα, αλλα μολις ρωτουσα ποιο θα ειναι το ποσο που θα επιστραφει σε ενα χρονο, εξαφανιζοταν! (η κοπελα) Καπου πηγαινε και ξαναρχόταν να συνεχιστει η συζητηση, οπου μου ελεγε διαφορα, και φτασαμε στο καθαρο ποσο που θα λαβαιναμε, του οποίου το 1/5 θα έμενε στην τραπεζα για "έξοδα δανειου", δλδ θα παιρναμε δανειο μικροτερο κατα 1/5 απο αυτο που θα γράφανε τα χαρτιά και που θα εξοφλουσαμε!!

Μολις εφτανα να ρωτησω ποιο θα ειναι το ποσο, κλπ, η κοπελα παλι εξαφανιζοταν!! Τελικα, το ειπε το ποσο, μετα απο πολλες φορες ερωτησεων και.. εξαφανισεων(!!) και ηταν το διπλάσιο και κατι. Φυσικα, ευχαριστησα και εφυγα, εχοντας χασει πανω απο μια ωρα στη "συζητηση". Αυτά.

"Ευτυχως, που πηγες εσυ" μου ειπε ο συνεταιρος μου και εξοπλιστηκαμε ηλεκτρονικα απευθειας απο την εταιρεία υπολογιστων, με πολυ καλους ορους. Χωρις δανεισμο και χωρις τοκους και με έκπτωση λογω μεγαλης παραγγελίας.

1.399 Θα λήξει ποτέ η τιμωρία για το προπατορικό αμάρτημα;

Μεταφέρω ενα σχόλιο - απαντηση:
(νομίζω ότι ειναι καλή τροφή για σκεψη, όπως λέει το σχετικό τσιτάτο)

# Epanechnikov
Ας ερευνήσουμε καλύτερα τα βαθύτερα αίτια της απίστευτης αδυναμίας της ελληνικής κοινωνίας να αξιολογήσει ορθά καταστάσεις, να αναδείξει τους άξιους και να επιβραβεύσει τους εργατικούς!

# Rodia
Συνεχιζοντας την προταση/συλλογισμό του Epanechnikov (προς διαφορετική κατεύθυνση) διερωτωμαι αν πραγματι πρόκειται περί αδυναμίας και αν πραγματικα η αξιολόγηση των καταστασεων δεν ειναι ορθή. Αν, δλδ, οι εργατικοι ειναι οι αληθινα άξιοι και όχι τα κορόιδα.

Στον πολιτισμό που διανύουμε, ανέκαθεν οι πολλοί εργαζόντουσαν για να απολαμβάνουν οι λίγοι. Οπότε, δεν ειναι παράξενο που προσπαθεί ο καθένας να ανήκει στους προνομιούχους "λίγους", οι οποίοι απολαμβάνουν τον κόπο των "πολλών". Αυτό, βέβαια, δεν συμβαίνει μονάχα στην Ελλάδα.. ίσως μάλιστα να συμβαίνει πολύ λιγότερο στη χώρα μας από όσο σε άλλες, πιο προηγμένες, χώρες.

Φυσικά, μερικοί από τους "πολλούς" και άξιους και εργατικούς, καλύπτουν/με με τη δημιουργικότητα ως επενδύτη την εργασιομανία τους/μας, αλλά αυτό δεν αναιρεί την προηγούμενη απορία μου. Ο άνθρωπος ως ζων (και σκεπτομενος) οργανισμός εχει αναγκη την εργασια, τη δημιουργικη εργασια. Η καταναγκαστική δουλειά, το να "ζει με τον ιδρωτα του προσώπου" του, δλδ, είναι κατάρα -το είπε και ο Πανάγαθος.

Προς άρσιν λοιπον της αράς αυτής, με την οποία εξεδιώχθη εκ του Παραδείσου, ο άνθρωπος σκέφτηκε δημιουργικά και σκάρωσε ένα σωρό μηχανές που ελαφραίνουν τον κόπο της παραγωγής τροφής, ενδυσης, κλπ. Το πράγμα θα πήγαινε σπουδαία -θα ειχε ευτυχη έκβαση- αν δεν βρισκόντουσαν οι "λίγοι" που είπαμε πιο πάνω.

Αρα, το πρόβλημα είναι το αιώνιο, που καμμιά επανάσταση ίσαμε τώρα (με προεξάρχουσα τη Γαλλικη, που πηγε στραφι) δεν κατάφερε να λύσει: η εκμετάλλευση ανθρώπου απο ανθρωπο. Οθεν, μπορούμε χωρίς τύψεις να αντιγυρίσουμε (μέσα έξω, σαν γάντι ή σαν καλτσα) τη συζήτηση*. Νομιζω, δλδ..
__________________________
*να μη συζητούμε δηλαδή για την τεμπελιά του έλληνα και ότι δεν αξιολογεί ορθά, επιβραβεύοντας τα λαμόγια αντί για τους άξιους. Μπορεί, απλως, να προηγούμαστε κατά πολύ απο την εποχή μας.

1.398 ισοτιμη σχέση

παλιά, είχα εναν υδραυλικό στη δουλειά που έπλενε τα βρακιά της γυναίκας του και τον κορόιδευαν οι αλλοι, αλλά για το λόγο αυτό ανέβηκε στην εκτίμησή μου (φαντάζομαι οτι θα έπλενε και τα δικά του)

1.351 η κυρία Κική, Δασκάλα ζωής

σήμερα είναι της Αγίας Κυριακής και γιόρταζε η κυρία Κική, η καταπληκτική μοδίστρα με καταγωγή από Αλεξάνδρεια, που είχε εργαστήρι μοδιστρικής στο Χαλάντρι. Η κυρία Κική, εκτός από εξαιρετική μοδίστρα, ήταν και άριστη εξομολόγος και ψυχοθεραπεύτρια. Γέλαγε συνεχώς με το παραμικρό αστείο, κι έβρισκε τρόπο να γελάει και με τα σοβαρά. Της έλεγα τα βάσανά μου κι έβρισκε πάντα τις κουβέντες που ήτανε κατάλληλες, όχι μόνο να παρηγορήσουν, αλλά και να δώσουνε θάρρος και κουράγιο σε ένα 12χρονο κοριτσάκι να διώξει τις κακές σκέψεις και να συνεχίσει χαρούμενο τη ζωή του. Ελαφρύ το χώμα, αγαπημένη μου κυρία Κική. Δεν θυμάμαι καν πόσα χρόνια βρίσκεσαι στον Παράδεισο, όπου ελπίζω να ξανασυναντηθούμε!

1.333 το κολόκουρο

σκέφτομαι το κολόκουρο και πώς είναι δυνατό να μην τό'χουν πάρει χαμπάρι οι κρατικοί λειτουργοί (όπως διατείνονται σήμερα, πως πέσαν από τα σύννεφα δηλαδή) τόσες δεκαετίες που αλώνιζε αυτή η πρακτική στα δημόσια έργα. Οι ουρές των (μικρο)εργολάβων (που είχαν υπάρξει μεγάλοι, αλλά δεν θέλησαν να παραδοθούν στο νόμο Λαλιώτη και να συγχωνευτούν για να δικαιούνται πτυχία Ζ' τάξης) ξεχείλιζαν έξω από τις υπηρεσίες του δημοσίου, όπου περίμενε ο προϊστάμενος να λάβει τις προσφορές των εταιρειών-τεράτων, για να κερδίσουν ένα μικρούτσικο αντίδωρο έτσι ώστε να θεωρηθεί έγκυρη η δημοπρασία και να διατηρήσουν με νύχια και με δόντια τις φθίνουσες εργοληπτικές τους επιχειρήσεις. Κάπως έτσι χάθηκαν οι θρυλικοί κολοσσοί που δόξαζαν την Ελλάδα στα πέρατα του κόσμου. Ονόματα μυθικά, όπως Αρχιρόδον, Οδος και Οδοστρωμάτων, Σκαπανέας, Δοξιάδης, κλπ θεοί των παλιών έντιμων μηχανικών, δεν παραδόθηκαν και πέρασαν αθόρυβα στην αθανασία.
ετσι ροκανιστηκε αργα αργα κι αθορυβα η αξιοκρατια
____________
γραφτηκε στο f/b στις 27 Ιουνίου 2016

1.331 Επιστροφή στην πατρίδα

πριν από πολλά χρόνια, μετά την πτώση της χούντας, το Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος» είχε τη φαεινή ιδέα να προσκαλέσει (με προσωπικές επιστολές μάλιστα) λαμπρούς έλληνες επιστήμονες που έκαναν καριέρα σε ξένες χώρες να επιστρέψουν για να εργαστούν στην Ελλάδα. Δυστυχώς, επέστρεψαν αρκετοί, αφού εγκατέλειψαν τις πανεπιστημιακές έδρες που κατείχαν, αφού ξεπούλησαν τις κατοικίες τους, αφού διαλύσαν τις "στρωμένες" τους ζωές. Αγαπούσαν την πατρίδα και έσπευσαν να το δείξουν εμπράκτως, χωρίς να υπολογίσουν ότι ίσως η αγαπημένη πατρίς να μην είχε αλλάξει και τόσο ή να μη τους αγαπούσε αρκετά. Μόλις επέστρεψαν λοιπόν, έτρεξαν περιχαρείς στον "Δημόκριτο" αλλά και στα Πανεπιστήμια (δύο ήταν τότε, αν θυμάμαι καλά) με τα χαρτιά τους παραμάσχαλα για να προσφέρουν γνώσεις και εμπειρία, με αποτέλεσμα να εισπράξουν ένα "περάστε αύριο", ένα "μα γιατί βιαστήκατε τόσο;" κι ένα "δεν περιμέναμε να πάρετε τόσο σοβαρά την πρόσκληση" και γυρίσαν σπίτια τους περιμένοντας και τρώγοντας από τα έτοιμα μέχρι να διευθετηθεί το πράγμα. Κάποιοι από αυτούς δεν αντέξαν να περιμένουνε πολύ και ξαναξενιτευτήκαν, μερικοί άντεξαν και διορίστηκαν σε θέσεις άσχετες με το αντικείμενό τους στο παρατσάκ, πάνω που τέλειωναν τα "έτοιμα" και ελάχιστοι, μετά από περιπέτειες και μετακινήσεις από Σχολή σε Σχολή, επέμεναν πάρα πολύ και πέτυχαν το λαχείο! Γιατί στην Ελλάδα είναι λαχείο να εργαστείς πάνω στο αντικείμενο που σπούδασες και διακρίθηκες και είχες κιόλας καριέρα στα ξένα. Ελάτε λοιπόν, αδέρφια μας! Ελάτε, λαμπρά μυαλά, όπως σας καλούν ανερυθρίαστα μερικές εφημερίδες με άρθρα τους σχετικά και, αν μείνετε άνεργοι και μπατίρηδες, μπορεί να σας προσλάβουν στα τυπογραφεία τους. (μόλις διάβασα σχετικό άρθρο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, ψάξε να το βρεις)
___________________
γραμμένο στις 26 Ιουνίου 2018, στο f/b

1.312 ο παράγοντας

τότε που συμμετείχαμε στη μελέτη για τα σκουπίδια σε συνεργασία με 14 μελετητικα γραφεια και το ΕΜΠ, βρέθηκα σε ένα μήττινγκ με δημαρχους απο όλη τη χώρα κι ήτανε ένας τυπάς που μίλαγε κι όλο μίλαγε κι έφερνε αντιρρήσεις περί το οικονομικό και ρώτησα "ποιος ειναι ο κύριος; πού ειναι δήμαρχος;" και πήρα την απαντηση "α, αυτός δεν ειναι δημαρχος, ειναι παράγοντας" και πάνε οι μελετες, τις φάγανε τα συρτάρια.

1.266 αναμνησεις απο γιαπί

θυμήθηκα ένα νεαρό εργάτη (χωρίς κράνος φυσικά επειδή το κράνος ζεσταίνει, ιδίως τους θερμοκέφαλους) που είχε σκαρφαλώσει μεθυσμένος πρωί πρωί πάνω σε δοκάρι μπετόν 6-7 μ. ψηλά και κρεμόταν στο πουθενά και, όταν τού'ρθε να ξεράσει, φώναζε βοήθεια ζαλισμένος και τρέχαν οι φίλοι του να βοηθήσουν αλλά πώς να βοηθήσουν; μέχρι να έρθει σκάλα μπορεί και να τσακιζόταν. Κάθησε λοιπόν από κάτω και του μίλαγε ο κολλητός του, να τον κρατά σε εγρήγορση μη τυχόν λιποθυμήσει κιόλας. 

Η αφεντιά μου, μουδιασμένη μέσα στο κοντέινερ. Αν έβγαινα, θα σήμαινε ότι γνώριζα το περιστατικό και θα ήμουν υπεύθυνη για πιθανό ατύχημα, άσε που μπορεί να τρόμαζε κι ο νεαρός που πιάστηκε στα πράσα σκαρφαλωμένος και χωρίς κράνος και να έπεφτε απο την τρομάρα του. Τα ζύγισα λοιπόν τα πράγματα και περίμενα την έκβαση, που, ευτυχώς για όλους, ήταν καλή. Η σκάλα ήρθε, ο κολλητός ανέβηκε, στήριξε το νεαρό, άντε και σιγά σιγά κατεβήκαν κάτω. 

Τότε, φυσικά, βγήκα! δεν έκανα υστερίες βεβαίως, απλώς τον κάλεσα στο γραφείο, του είπα να πάει σπίτι του να ξεμεθύσει και ότι αν το ξανακάνει θα απολυθεί. Ε, μια δεύτερη ευκαιρία την άξιζε: η τρομάρα που πήρε ήταν αρκετή τιμωρία! 

το πώς βρέθηκε εκειπανω, αποτελει ακομα μυστηριο!

1.209 περί Σκύρου

ψάχνοντας για παραδοσιακή στέγαση στα σπίτια της Σκύρου, έπεσα σε θλίψη. Δεν βρήκα τίποτα εκτός από σούπερ ντούπερ εικόνες από ένα νησι που τρόμαξα να το γνωρίσω: ένα αντίγραφο τουριστικού μοντέλου που μπορεί να βρεθεί απανταχού της γης. Με πισινες, φυσικα, και άφθονο μπετόν. Σκέψου τωρα ότι το πρωτογνωρισα το 1966, ξαναπηγα το 1968, ξαναματαπήγα το 1973 (τότε που είπα ότι δεν θα ξαναπάω γιατί πήρα μεγαλη απογοήτεψη) και η τελευταία μου επίσκεψη ητανε το 2000 με καποια πελατισσα που ηθελε να αγοράσει οικόπεδο. Μένουν κάποια σχέδια παλιά και κάποιες φωτογραφίες απο το νησί που με είχε καταμαγέψει, αλλά πρέπει να ψάξω και τώρα ψιλοβαριέμαι. Υπήρχε και μια φανταστική αφίσσα του ΕΟΤ, όπου φαίνονται όσα θυμάμαι, αλλά ούτε αυτή βρίσκεται κάπου στο διαδίκτυο. Ανάπτυκσις γαρ.