478. μεταλλική φωνή

η θεία η Αγγελικούλα, η μεγαλύτερη αδερφή του παπού μου, είχε μεταλλική φωνή, όπως λέγαν, και μια κιθάρα κρεμασμένη στον τοίχο της τραπεζαρίας και τραγουδούσε υπέροχα, μόνο που μετά το θάνατο του άντρα της δεν ξανατραγούδησε κι έτσι δεν είχα την ευκαιρία να θαυμάσω το τραγούδι της. Ηταν χαρούμενη γυναίκα που είχε λύσεις για κάθε πρόβλημα κι έζησε πολλά χρόνια υγιέστατη και μέσ' στην τρεχάλα να συμπαρασταθεί και να βοηθήσει κόσμο και κοσμάκη, ένα πλάσμα μαγικό και κοντούτσικο, δωδεκάχρονο κοριτσάκι (θα λέγαμε σήμερα) ανάθρεψε τα υπόλοιπα τέσσερα αδέρφια της που της τ' άφησε η μάνα της η ανδριώτισσα αμανάτι, μόλις εγέννησε το μικρότερο. Ετσι γινόταν παλιά, που δεν υπήρχε κοινωνική πρόνοια κι οι γυναίκες κάνανε πολλά παιδιά και σε κάποια γέννα πεθαίναν, το μεγαλύτερο παιδί (αγόρι-κορίτσι αδιάφορο) αναλάμβανε την οικογένεια: κάτι σαν γερή προπόνηση για το παιχνίδι της ζωής. Τη φωνή της την κληρονόμησε η μεγάλη της η κόρη, που την άκουσα μια φορά στην Κεφαλονιά να τραγουδά μια καντάδα μέσα στη βάρκα που πηγαίναμε Ληξούρι.

477. δέκα κάλπες

δέκα κάλπες γκαστρωμένες
τις λυπάμαι τις καημένες
τα παιδιά που θα γεννήσουν
το πρωί θα ξεψυχήσουν

(με την ευκαιρία της προχτεσινής ψηφοφορίας στη Βουλή)

476. ένα τηλέφωνο ουρλιάζει

ουρλιάζαν τα τηλέφωνα κι έτρεχε γύρω γύρω στο σπίτι να ξεφύγει από το ουρλιαχτό, νευρίαζε απίστευτα με το συρριστικόν αυτόν ήχο, δεν έβρισκε πού να κρυφτεί, κι όλο μίκραινε, μίκραινε, κάθε ουρλιαχτό αφαιρούσε κι ένα πόντο από το μήκος του, ουρλιάζαν τα τηλέφωνα και ο ήχος αυτός ο επαναλαμβανόμενος όρμηξε με βία μέσα στο μυαλό, έκανε κατάληψη της φαιάς του ουσίας, ήταν αδύνατο να σκεφτεί πλέον ό,τιδήποτε, και μίκραινε μίκραινε μέχρι που κατάφερε να χωθεί μέσα σε ένα σφουγγάρι απαλό, αλλά κι εκεί μέσα ο ήχος τον κυνηγούσε, είχε γίνει ένα με τον ήχον αυτόν, είχε εμποτιστεί μέσα-έξω, δεν σκέφτηκε ότι ίσως αν σήκωνε το τηλέφωνο ο ήχος θα σταμάταγε ή αν έσπαγε το τηλέφωνο και πάλι ο ήχος θα έπαυε να βγαίνει, το ουρλιαχτό του τηλεφώνου αποδιοργανώνει το μυαλό και είναι αδύνατο να σκεφτεί. Τότε, ένα χεράκι απαλό πήρε το σφουγγάρι, άνοιξε τη βρύση της μπανιέρας κι αρχίνησε να τραγουδάει κι αυτός μεγάλωνε, μεγάλωνε και -τσουπ!- βρέθηκε μέσα στη μπανιέρα μαζί με το χεράκι το απαλό και "σε παρακαλώ, τρίψε μου την πλάτη" άκουσε μια φωνή εξίσου απαλή να λέει και το ουρλιαχτό πέταξε μακριά, πήγε σε άλλα τηλέφωνα να εκφραστεί
(φ/β μόλις τώρα)

475. σημείωση στο φ/β

3 Ιουνίου 2017

Το αύριο δεν συλλαμβάνεται και δεν εκτελείται!

Το ότι δεν θέλω να πεθάνω ακόμα, σημαίνει πως θέλω να ζήσω κι άλλο, κι άλλο, στον κόσμο αυτόν που αρκετοί αποκαλούν “παλιόκοσμο” αποφεύγοντας να τον αποχωριστούν! Θέλω να εξακολουθώ να ζω όχι επειδή φοβάμαι να πεθάνω, αλλά επειδή θέλω να εξακολουθώ να πολεμάω, να συντάσσομαι με όλους εκείνους που μάχονται για ένα καλύτερο αύριο, όχι για μένα, ούτε μόνο για τους επιγόνους, αλλά για τη διατήρηση και καλυτέρεψη του πανέμορφου πλανήτη μας και του σύμπαντος που μας περιέχει! Ναι, αυτός κι αν είναι λόγος ύπαρξης!

Μα την αλήθεια, δεν καταλαβαίνω μερικούς ανθρώπους που παραιτούνται, καταθέτουν τα όπλα (τη ζωή τους δηλαδή) με διάφορες δικαιολογίες. Ετυχε να γνωρίσω ανθρώπους ασθενείς, ανθρώπους ανάπηρους, ανθρώπους πάμφτωχους, δίχως στον ήλιο μοίρα που λένε, αλλά με τη χαρά της ζωής να ανθίζει μέσα τους, με το γέλιο γάργαρο να ποτίζει ένα γύρω, με τον καλό λόγο σε πρώτη ζήτηση, χωρίς μικρόψυχες συμπεριφορές, χωρίς τίποτα αποθαρρυντικό για το διπλανό τους.

Μια ζωή προσπαθώ να μοιάζω σε αυτούς τους δυνατούς ανθρώπους, που υπήρξαν τα δικά μου πρότυπα ανθρωπιάς, γιατί ανθρωπιά δεν είναι μονάχα να συμπάσχεις ή να στέκεσαι δίπλα, ανθρωπιά είναι να μοιράζεσαι και να μάχεσαι για έναν καλύτερο άνθρωπο μέσα σου και αυτό είναι το δύσκολο. Το εύκολο είναι η κλάψα και η μιρμιρίαση!

Εμπρός λοιπόν, για ένα καλύτερο αύριο, που σίγουρα θα είναι καλύτερο χάρη στον δικό μας πόλεμο, τον πόλεμο υπέρ του ανθρωπισμού, όσο κι αν οι αναποδιασμένοι μιρμιρίζοντες θέλουν να το καταστρέψουν! Οσο κι αν το αύριο αυτό δείχνει σήμερα εγκλωβισμένο (ίσως και σιδηροδέσμιο) έχουμε τη δύναμη να αντιστρέψουμε τις (λεγόμενες) συνθήκες και να το φέρουμε στα δικά μας μέτρα. Το αύριο δεν συλλαμβάνεται και δεν εκτελείται!

φυσικά, έτυχε να γνωρίσω και ανθρώπους-καθίκια, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία

474. ακεφιές

-έλα, θα σου φτιάξω το κέφι!
-δεν θέλω να μου φτιάξεις τίποτα.
-μα.. σε νιώθω χάλια..
-ε, και; αφού ΕΙΜΑΙ χάλια!
-και.. δεν θέλεις να σου φτιάξω το κέφι;
-ΟΧΙ.
-μα γιατί; αφού το λες κιόλας πώς είσαι χάλια..
-δικό μου είναι το κέφι και το θέλω χαλασμένο!
-καλάάά...
-και μη μιλάς! πάψε πια, δεν θέλω ούτε να σ' ακούω!
-......... (φεύγει αθόρυβα)

473. άγριοι καιροί

Ο ιππότης τράβηξε το ξίφος του να κόψει το κεφάλι του Καιρού, που ανταπέδωσε με ψύχος και ο ιππότης απέκρουσε με θερμοφόρα. Ο Καιρός τότε άλλαξε απότομα, επιστρατεύοντας τη θερμή του φύση, κι έριξε τον ιππότη στην αγκαλιά της Θάλασσας. Ο ιππότης δεν ήξερε κολύμπι και πνίγηκε. Ηθικό δίδαγμα: μη τραβάτε ξίφος αν δεν ξέρετε κολύμπι και, όσο κι αν είστε ιππότες, μη τα βάζετε με τον Καιρό.

472. Ντιν!

Περπατουσε αφηρημενος. Δρόμος έρημος. Κάτι έκανε ντιν! Πρόσεξε πού πάταγε και ειδε ενα στεφανι αστρα. Βρισκοταν πανω στη σημαια της Ενωμενης Ευρωπης. Ντιν! Ντιν! Ντιν! Αρχισε να κλωτσαει με μανια δεξια αριστερα. Τα αστρα εμεναν κολλημενα στο πανι. Δεν ηταν αυτα που κάναν θορυβο. Κάτι αλλο κρυβόταν κάτω απο τη σημαια. Ντιν!
____________
ΣΗΜ. ανεβασμένο στις 19 Φεβρουαρίου 2010 στο φουμπούκ

471. τραγουδώντας με το νου

μπαίνω στα εισερχόμενα
με πλευρίζει μια γκόμενα
μου ζητά εισιτήριο
-έχει ύφος μυστήριο,
το θεριεύει το πατσουλί-
και της δίνω φιλί!

(τραγουδιέται στο μυαλό μου πάνω σε ένα σκοπό που μου έχει κολλήσει, από παλιά οπερέτα, μάλλον του Σακελλαρίδη, που δεν τη θυμάμαι ποια είναι)

470. περί σύγχρονων ηγετών

σκεφτομαι οτι σημερα δεν υπαρχουν ηγετες.. υπαρχουν μοναχα προεδροι εταιρειων και αυτοι που ονειρευονται να γινουν καποτε προεδροι εταιρειων στα κρατη-εταιρειες που χτιζονται κατω απο τη μυτη μας, που εχει χασει την όσφρησή της

(18 Φεβρουαρίου 2016)

469. καλογερική ποίηση

το ξέρω, μ' αγαπάς και θα μ' αφήσεις
να ζήσω με χιλιάδες ερωτήσεις...
το ξέρω, μ' αγαπάς μέσ' στα όνειρά σου
σφιχτοδεμένη στα δεσμά του ράσου!

(καλογερική ποίηση 20/11/2016)

468. κάπιταλ κοντρόλς

ό,τι και να κάνουν με τα κάπιταλ κοντρόλς, αρνούμαι να σηκώσω λιγότερα από 2,5 δισ. αν δεν απελευθερωθούν εντελώς!

467. ο αετός

τα παλιά χρόνια τέτοιες μέρες σιάχναμε τον αετό να είναι έτοιμος για την Καθαρή Δευτέρα. Ο πατέρας έφερνε κόλλες αετού, κάτι χρωματιστά γυαλιστερά χαρτιά σαν λαδόκολλες στο περίπου ήταν, και πιάναμε δουλειά. Σχίζαμε ένα ωραίο ίσιο καλάμι στα τέσσερα -χρησιμοποιώντας τα τρία κομμάτια βέβαια- και τα στερεώναμε καλά στο κέντρο, αφού το είχαμε βρει και ζυγίσει σωστά ώστε να αποτελούν τις διαγώνιες του σχηματιζόμενου κανονικού εξαγώνου. Μετά, δέναμε με σπάγκο γερό και ελαφρύ (από γιούτα, αυτό το καφετί και άγριο υλικό) ισομοιρασμένα τα έξι άκρα των καλαμιών και σιγουρεύαμε τους κόμπους με αλευρόκολλα που είχαμε έτοιμη από νωρίς, να έχει πήξει. Μετά, κόβαμε τις κόλλες σε ισόπλευρα τρίγωνα (με λίγο περίσσευμα στην πλευρά που θα κόλλαγε στο σπάγκο) και κολλάγαμε τις πλευρές των τριγώνων κατά μήκος των καλαμιών, καθώς και στον περιφερειακό σπάγκο, όπου τις τσακίζαμε και στρέφαμε την πλευρά τους να κολλήσει προς τα μέσα. Κατόπιν, η μεγάλη μαστοριά ήταν στα ζύγια και στην ουρά. Είναι τέχνη να σιάχνεις αετό και την είχα μάθει πολύ καλά και δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

466. ευρωβυζιών 2018

νταχτιρντί και ντιριντάχτα
πέφτουν τα μαλλιά σου; σιάχτα!
ντιριντάχτα νταχτιρντί
τουέλβ πόιντς γκαραντί!
όπα όπα όπα!

465. Καθαρές Δευτέρες

όπως είναι γνωστό (το έχω γράψει πολλές φορές που σίγουρα θα το θυμάσαι) μεγάλωσα στην εξοχή και δεν πηγαίναμε για Κούλουμα: οι άλλοι ερχόντουσαν σε μας τις Καθαρές Δευτέρες και γινότανε χαμός, που λένε, μια αναστάτωση στο σπίτι και στα γύρω χωράφια, ο καθένας έκανε ό,τι του κατέβαινε, εμείς τα παιδιά για μοναδική φορά εντελώς ασύδοτα, οι μεγάλοι τα πίναν και τα τραγουδάγαν στη μεγάλη βεράντα και μας αφήναν στην ησυχία μας να ανακαλύπτουμε καινούργια πράγματα, μαμούνια και φυτά -μόλις ξεμπερδεύαμε με τον αετό εννοείται. Μετά, καθόμαστε ψόφιοι στο άντρον μας, στα κυπαρίσσια, και λέγαμε ιστορίες μέχρι να σουρουπώσει που οι μαμάδες θυμόντουσαν πως είχαν κάτι παιδιά και τα φωνάζαν τσιριχτά, ένα ένα με τ' όνομά του, για να φύγουν. Χαιρετούρες και "αχ, τι ωραία περάσαμε" και τέτοια και τέλειωνε αυτή η ευλογημένη μέρα. Η λάντζα έπεφτε στην καημένη την Αρετή, γιατί η μάνα ήτανε κι εκείνη ψόφια για πρώτη φορά μέσα στο χρόνο -η επόμενη θα ήταν το Πάσχα, αλλά αυτό αργούσε ακόμα.

464. Κούλουμα στην Κούλουρη

η θεία η Μιμίνα, η αδερφή του παπού μου, κάθε χρόνο έκανε Κούλουμα στην Κούλουρη (εξ ού και μπέρδευα μικρή τα Κούλουμα με την Κούλουρη, όπου πάνε οι ψυχές όταν τρομάζουν, και νόμιζα ότι Κούλουμα γίνονται μονάχα εκειπέρα κι εμείς κάναμε σκέτη Καθαρή Δευτέρα), όπου είχε μια φιλενάδα κολλητή, που της είχε βαφτίσει κιόλας ένα παιδί. Είχε πάρα πολλά βαφτιστήρια η θεία η Μιμίνα, που δεν απόχτησε δικά της παιδιά ούτε και παντρεύτηκε ποτέ της, είχε και πολλές φιλενάδες σε όλη την Ελλάδα και, αφότου πήρε τη σύνταξή της, ταξίδευε παντού για επισκέψεις. Τις γνωριμίες τις έκανε κυρίως στην Αιδηψό, όπου πήγαινε κάθε καλοκαίρι και η Αιδηψός ήτανε κάτι σαν φουμπούκ για τη θεία τη Μιμίνα, που αν ζούσε σήμερα θα το απολάμβανε πολύ αυτό το αλισβερίσι και ίσως να πολλαπλασίαζε και τα βαφτιστήρια της!

463. Τα γαλάζια σου γράμματα / συνταγές για την πίεση

το θέμα αναπτύχθηκε με απίστευτα σχόλια σε στιλ Χειρουργικής Ποίησης:

N. K. ---
Τα γαλάζια σου γράμματα/ συνταγές για την πίεση/ Στείλε μου μια ακτινογραφία θώρακος/ να 'χω να σε θυμάμαι..

Rodia ---
πάρε για δώρο στη γιορτή σου
το εκκρεμές της αορτής σου
Τα γαλάζια σου γράμματα
συνταγές για την πίεση
Στείλε μου μια ακτινογραφία θώρακος
να 'χω να σε θυμάμαι..

N. K. ---
Παρ΄τα οστά μου/ το μυελό και τα νεφρά μου/ Παρ 'τα να με θυμάσαι/ μέσα στην πράσινη φορεσιά μου/ πάρε ανάσα/ μέτρα μέχρι το δεκατέσσερά μου/

Rodia ---
Αυτό το καρφί στο ισχίο
κλείνει το μάτι τόσο μαγευτικά
στο φακό του ισοθερμικού θαλάμου
χωρίς μαγνήτη και όμως μαγνητίζει!

N. K. ---
Και αν κάποτε σε τούτο το τραπέζι ξαπλώσεις/ μην φοβηθείς / την πέτρα απ' την χολή/ πρέπει να την έχεις μέσα σου/ και τότε μόνο τα σώψυχα σου θα ουρλιάζουν / σφάξε με μπάρμπα / σφάξε με /

Rodia ---
Ρίξε μια πετρα στη χολή
Χωρίς καμμιά αναστολή

Rodia ---
Τα κουπιά και τα νυστέρια
Θέλουν σταθερά τα χέρια

N. K. ---
Μου έχεις γίνει ίωση/ ίωση/ αντιβίωση...

Rodia ---
Στους ατμούς του ιωδίου
Τραγουδάκια τσίου τσίου

Rodia ---
σφάξε με μπάρμπα / σφάξε με /
σφάξε με θεία Μπάρμπα!

Rodia ---
Πάρε σουλφαμιδόσκονη και στρίψε μου τσιγάρο
Ν' ανταμωθώ με το Θεό, να μη φοβάμαι Χάρο

Rodia ---
-Χτύπησε τα χεράκια σου να ζεσταθουν
-Δεν έχω...

Γρηγόριος --- Τι έγινε βρε παιδιά.. η μικρή Αννούλα σε ποίημα;;; Γιατί η μικρή Αννούλα δεν μπορεί να καπνίσει μπάφο/ γιατί είναι μέσ' τον τάφο!
_____________
ΣΗΜ. το θρίλλερ παίχτηκε στο φέισμπουκ στις 14/1/2011

462. Ειδήσεις απο ένα παράλληλο Σύμπαν

1. Η Παλλενήλια Ενωση Εχωκλειστών και η Ομοσχονδρία Εργολάκκων προέβησαν σε ικανή αναφίμωση, όπου ρηχώς αναφαίρεται ότι θα λάβουν θέρος στην δημοκρασία για την πώληση συχνομίτων, προς όφελος των ελλήνων ακροβατών και τι-λε-ρε-θατών.
2. Η κοινωνία είναι αφοπλισμένη από τα κέντρα λήξης αποφράξεων.
3. Ο κ. Βενιχέλος γλίστρησε προς την πλευρά της Νέας Δημοκρασίας, με την υποστρίβειξη του κ. Λογέδρου,
4. Οι εβροχέοι εντέροι παρέχεσαν δείχνω, όπου παρεβραίθησαν κρασικοί παράδοντες. Οι συντηδαιμόνες δοκρίμασαν ποδαράκια λαού και δήλωσαν ότι κάθε μέθοδος είναι εφρικτή για την παρεμπόσειση των διαμιλώσεων και των απορειών.
_____________________
ΣΗΜ. η ιδέα ήρθε κατακούτελα αφού άκουσα (στις 5/2/2016) παρουσιαστή (ή μήπως δημ/φο;) να λέει με άνεση τη λέξη "Παλλενήλια" χωρίς να στραμπουλίζεται η γλώσσα του!!!

461. η ζαργάνα

κάποτε, πολύ πολύ παλιά, ψαρεύαμε με τ' αδέρφια μου (τρελαινόμαστε για ψάρεμα!) σε μια παραλία της Φθιώτιδας και, σε μια στιγμή, ο αδερφός μου ο μεσαίος βάζει μια κραυγή μεταξύ θριάμβου και τρομάρας (ήταν δεν ήταν δεκατεσσάρων τότε) και τρέχουμε κοντά του, ο μεν μικρός ψιλοτρέμοντας κι η αφεντιά μου ψύχραιμη (απο μικρή τό 'χα, που λένε) και βλέπουμε στη γαλήνια θάλασσα ένα σαματά κι ακούμε θόρυβο στα νερά σαν να τα χτύπαγες με βίτσες από κληματόβεργες και βοηθάμε όλοι μαζί να μη ξεφύγει η πετονιά, να φτάσει έξω το θεριό να δούμε πια τί είναι αυτό το θαλάσσιο τέρας που κατάφερε να ψαρέψει και δώσε δώσε βγήκε μια μακρόστενη ψαρούκλα πάνω από μισό μέτρο μακριά, αλλά πολύ λεπτή και γαλαζογυαλιστερή όσο δεν παίρνει! Ενθουσιασμένοι μαζέψαμε τα τενεκέδια με τις τσέρολες (δεκαπέντε δικές μου και τρεις του μικρού, το θυμάμαι σα νά 'ναι τώρα) κι εκείνος κράταγε το θερίο και το καμάρωνε, μέχρι που φτάσαμε στο σπίτι, στη γιαγιά που όλα τά 'ξερε και μας είπε ότι το ψάρι λέγεται ζαργάνα και είναι πολύ παράξενο που πιάστηκε με πετονιά γιατί είναι αφρόψαρο. Μάλλον θα ήταν λαίμαργη η ζαργάνα και θα τσίμπησε το δόλωμα με το που άγγιξε την επιφάνεια της θάλασσας, πριν προλάβει να βυθιστεί. Ετοιμάσαμε ένα ωραιότατο γεύμα με τηγανητά ψάρια -η ζαργάνα κομμένη σε φέτες- τόσο νόστιμο που δεν θυμάμαι να είχα ξαναδοκιμάσει ως τότε. Ακόμα και σήμερα θυμάμαι τη γεύση του, μαζί με τη χαρά που είχαμε πάρει.

460. αγωνίες διαρκείας

πριν μερικες 10ετίες ο φοβος ηταν μη τυχον τελειωσει συντομα η Εγνατια οδος και πλακωσουν οι δυτικοι φιλοι και κανουν ζωνη ασφαλειας με ΟΗΕ μεσα, κλπ, με στοχο τον ελεγχο διαφορων πλουτοπαραγωγικων πηγων και ολοι παρακαλαγαμε να αργησει το εργο αλλα σημερα οι δυτικοι φιλοι ερχονται απο τη θαλασσα η οποια παρεμπιπτοντως δεν εχει συνορα διοτι "δεν υπαρχουν θαλασσια συνορα" αν θυμασαι τη σχετικη δηλωση απο τα πλεον επισημα ελληνικα χειλη και η διαφορα ειναι οτι ο ελεγχος ερχεται κατευθειαν απο το νατο νατο το δαχτυλιδι και τα παραπονασας στονΟΗΕ

459. ο κόσμος της πληροφορίας

ο κόσμος της πληροφορίας κοντεύει να μας αποτρελάνει! παλιότερα, μαθαίναμε τα νέα ένα ένα και υπήρχε χρόνος να τα χωνεύουμε. Σήμερα παθαίνουμε δυσπεψία, βαρυστομαχιάζουμε με τόσο πολλές και αλλοπρόσαλλες ειδήσεις που χάβουμε αμάσητες, γιατί όχι για χώνεψη, ούτε για μάσημα δεν μένει χρόνος..
  🙄

458. το παραλίγο κουφάρι

ένα γέρικο σκαρί, παραπαίοντας σμπαραλιασμένο, στο παρατσάκ να γκρεμιστεί στα βάθη της τελειωτικής αβύσσου, ζητιάνεψε λίγη λάμψη νεότητας από το βλέμμα μου και του έκανα το χατήρι: εξακόντισα ένα από τα παλιά εκείνα περιπαιχτικά μου βλέμματα και ένα "βρε συ! δεν άλλαξες καθόλου!" ήταν η ανταμοιβή μου

457. η γυναίκα του Δρυμού

έψαξα να βρω εικόνες με άγρια μάτια ή/και αγριεμένο βλέμμα, αλλά μάταια. Μέχρι και τον κ. Παπαδημούλη μου έβγαλε ο κ. Γκούγκλης φάτσα κάρτα (μα παντού φυτρώνει αυτός;) και άφθονα κλαψιάρικα μωράκια, αλλά το άγριο βλέμμα, το βλέμμα κυνηγημένου ζώου που είδα μια φορά στη ζωή μου και δεν μπορώ να το ξεχάσω, το βλέμμα εκείνης της γυναίκας στο Δρυμό, δεν υπάρχει. Πουθενά. Κάποτε, θα γράψω την ιστορία. Οταν το βλέμμα εκείνο θα πάψει να με στοιχειώνει. Ισως.

456. Μπόρα

ταξίδεψα κάποτε, πολύ παλιά, με το σκυλοπνίχτη "Μπόρα" (εδώ κολλάει το όνομα και πράμα που λένε) από Κύμη για Σκύρο, το τουτού μας φορτώθηκε με γάντζο και τροχαλία στο μικρό κατάστρωμα και βάλαμε πλώρη για το νησί, όπου, μετά από φουρτούνα, τρομάζοντας μη πέσει το τουτού στο πέλαγο, φτάσαμε και μας παραλάβαν τα μουλάρια για το μακρύ ανέβασμα στη Χώρα (των ξωτικών σκυριανών, θα μπορούσα να συνεχίσω αλλά δεν το κάνω γιατί) η φιλοξενία των κατοίκων ήταν εξαιρετική, πράγμα που δικαιολογείται από τη σπανιότητα των τουριστών που φτάναν θαλασσοδαρμένοι..

________________

foto: Robert A. ΜcCabe

455. Το φίδι του Λώρενς

Η δουλεια της ποιησης (και συνεπως του ποιητη) ειναι να σιαχνει εικονες με λεξεις. Εικονες, μεσα στις οποιες μπορει ο αναγνωστης να αναγνωρισει κατι απο τον εαυτο του, το περιβαλλον του, κλπ, αλλα όχι εικονες απλοϊκα δοσμενες σαν δελτιο καιρου ή άλλο δελτίο -ειδησεων, διατροφης, κλπ.
Δηλαδή, εικονες που θα "ψάξει και θα ψαχτεί" ώστε να τις αναγνωρίσει.
Οι εικονες του αναγνωστη δεν ειναι απαραιτητο να συμφωνουν με τις εικονες που ειχε ο ποιητης στο μυαλο του και τις εβαλε μέσω λεξεων στο χαρτι -ή οπουδήποτε αλλου.
Ετσι, μεγαλυτερη αξια δινεται σε ενα ποιημα που οι εικονες του ειναι δυσδιακριτες ή/και υπαρχει δυνατοτητα ανεύρεσης αενάως νέων εικονων, πρέπει να σπας το κεφαλι σου δλδ να βρεις τι ειχε στο νου του ο καθε ποέτας όταν εγραφε αυτο ή εκεινο, κλπ κλπ.
Επειτα, καθέναν αναγνώστη ποιησης "αγγιζει" ενα έργο που του λέει κάτι, του αναμοχλεύει συναισθηματα μέσω των εικονων που του δίνει την ευκαιρία να σχηματίσει ή να ανακαλύψει *ο ίδιος ο αναγνωστης, χωρις τη βούληση του ποιητή* κρυμμένες μέσα στον εγκέφαλό του. Ο ποιητής μπορεί να μην είχε τις ιδιες εικονες στο μυαλο του οταν έγραφε το συγκεκριμενο ποιημα, μπορει να μην ειχε καν εικονες, και το αν "άγγιξε" ευαισθητες χορδες του αναγνωστη οφείλεται αποκλειστικα στον εγκεφαλο του αναγνωστη.
Το φίδι του Λώρενς μπορει καλλιστα να σιαχτηκε τη στιγμη που ο ποιητης ειδε ενα φιδακι να περνα!!!
Οι στιχοι όμως γραφτηκαν με τετοιο τροπο ωστε να δινουν την ευκαιρια/δυνατοτητα στον αναγνωστη να σχηματισει όποια εικονα (ή περισσοτερες απο μια) ήθελε με το μυαλό του -και να την αποδιδει κατοπιν στο Λωρενς.
-->> Οθεν, το ζητουμενο ειναι ο τροπος, ο τόπος και η χρονικη συγκυρια. Τι λες;
_______________
σχολιο που ειχα κανει εδω http://ironprison.blogspot.com/2009/…/dimoula-generator.html και το μεταφερω για να το θυμαμαι καπου καπου

454. πόλεμος

"κλάδος ελιάς" λέγεται ο πόλεμος της Τουρκίας εναντίον της Συρίας και "Natura" (=Φύση) λέγεται το πρόγραμμα καταστροφής της Φύσης, μέσω της "οικονομικής προόδου". Ο στόχος δεν είναι μονάχα το μυαλό, ο στόχος είναι ο Ανθρωπος. Αυτός είναι ο μόνος σοβαρός λόγος για διεθνές συλλαλητήριο. Γιατί εξακολουθούμε να δεχόμαστε τον πόλεμο (την εξόντωσή μας, γενικά) ως κάτι τι το φυσικό και αναπότρεπτο;

453. Σαν σήμερα είχαμε γιορτή

Το Μπάμπη τον έχασα στα δεκαπέντε. Εκανε εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας, ο γιατρός ξέχασε μια λαβίδα, έπαθε περιτονίτιδα, και πάει το παληκαράκι. Σκέψου να δεις πως είχε και μάνα γιατρίνα. Ούτε αυτό τον έσωσε. Μαζί μεγαλώναμε, παίζαμε, τρωγόμαστε, σαν όλα τα συνομίληκα ξαδέρφια. Λίγο μικρότερη και πάρα ζωηρή, όλο τον πείραζα και του έσπαγα τα νεύρα. Σφύριζα όταν παίζαμε σκάκι για να του αποσπώ την προσοχή -έτσι έλεγε δλδ και'γώ δε σταμάταγα να σφυρίζω. Εκείνο το καλοκαίρι, λίγο πριν την εγχείρηση, μου κράτησε κάποια στιγμή το χέρι μουρμουρίζοντας ένα σαχλοτράγουδο της εποχής "κοριτσάρα, κοριτσάρα, κοριτσάρα μου, είσαι το πάθος το μεράκι κι η λαχτάρα μου.." και του έδωσα μια ξυλιά που μου χάλασε τη ρομάντζα και μπήκα στο σπίτι να πιω νερό. Πέθανε στις 15 Αυγούστου. Θυμάμαι το πρόσωπό του κάτασπρο, τα χείλη μελανιά και τα μαλλιά θαμπά. Δεν έκλαψα. Είχα κλάψει την προηγούμενη νύχτα, όταν παρακαλούσα το Θεό "κάνε Θεέ μου να μη πεθάνει ο Μπάμπης" όλη τη νύχτα γονατιστή στο κρεβάτι μου. Το πρωί ήρθαν τα κακά μαντάτα και κατάλαβα ότι Θεός δεν υπάρχει. Μετά την κηδεία, πήγαμε σινεμά με τ' αδέρφια μου και είδαμε τη "Συντέλεια του Κόσμου", ένα φιλμ μαυρόασπρο με μονότονη μουσική "νιναρά-α-να νιναρά-α-α-να.."

__________________

πρωτοανέβηκε εδώ, στις 10/2/2006

452. κλάψα

ένα μικρό παιδί σιγοκλαίει μέσα μου, καθισμένο στην κάτω αριστερή γωνία του τετράγωνου χαρακτήρα μου, που θα τον προτιμούσα στρογγυλό, χωρίς γωνίες και κλαψιάρικα παιδάκια

451. Iannis

από 28' 22'' το γεγονός

ήμουν εκεί, καλεσμένη του Ιάννη που γνώριζα τηλεφωνικά από το 1971 (δεν είδα ποτέ ταυτότητα ή διαβατήριο ούτε σκέφτηκα να ρωτήσω γιατί Ιάννης, αλλά έτσι λεγόταν έτσι συστηνόταν έτσι τον λέγαμε όλοι), κάθισα στο χώμα καταγής που λένε μη στερήσω κάποια θέση από όσους είχανε πληρώσει, κατσίκια με φωτάκια στο λαιμό να τρεχαλάνε στα σκοτάδια (ψιλοαπέτυχε το κόλπο, δεν έμεινε ικανοποιημένος), απαγγελίες σε εράσμια προφορά, κλπ, κάτι πρωτόγνωρο και μαγικό το "Πολύτοπό" του, καμιά σχέση με τα βίδεα που κυκλοφορούν γιατί το θέαμα/ακρόαμα παιζόταν γύρω μας και ήταν αδύνατο να απαθανατιστεί επαρκώς, αλλά παίρνεις μια μικρούτσικη γεύση από τους ήχους και μόνο

450. περί σύγχρονου ρεύματος

ο Αριστοτέλης, αυτός ο πάνσοφος ταξινομητής και παρατηρητής της Φύσης και των Πραγμάτων, είπε ότι η Αρχιτεκτονική είναι η μητέρα όλων των Τεχνών και πολύ καλά έκανε γιατί έτσι είναι, την Αρχιτεκτονική τη βρίσκεις παντού: στη Μουσική, στη Ζωγραφική, στη Γλυπτική, σε όλα τα είδη της Λογοτεχνίας, στην Ποίηση κυρίως. Η Αρχιτεκτονική είναι αυτή που επιβάλλει το ρυθμό, το μέτρο, είναι αυτή που ξεπετιέται μέσα από τα πράγματα, που ορίζει την ομορφιά, που αποκαλύπτει την ασχήμια τους. Ετσι λοιπόν, μια και με γοήτευαν όλες οι τέχνες οι καλές και ήθελα διακαώς να τις υπηρετήσω όλες ταυτόχρονα, αποφάσισα να γίνω δούλα της μάνας τους. Πού να το φανταζόμουν όμως ότι με την πάροδο των χρόνων, εκεί που πασχίζαμε (οι αρχιτέκτονες εν συνόλω) να αποκρυπτογραφήσουμε (και να εξελίξουμε) τις επιταγές του Μπαουχάους, θα κάλυπτε βαρύ πέπλο σαντιγής παχιάς τα (ο θεός να τα κάνει) οικοδομήματα της επίδειξης των κερδισμένων από τις φούσκες του ΧΑΑ; Πού να το φανταζόμασταν ότι θα εξαργυρωνόταν το δίπλωμα με ένα ευρωπάπλωμα αναδυθέντων εργολαβίσκων; Μετά από μια κεραμίδα που έλαβα κατακούτελα μια μέρα, όταν είδα μια γαλοπούλα καφετιά και τετράπαχη να έχει αντικαταστήσει τον κατάλευκο κομψό γλάρο, για την κατασκευή του οποίου είχα ρίξει ξενύχτια και άφθονα αξημέρωτα πρωϊνά να στέκω πάνω στα χορτάρια του υπο ανάπτυξη γηπέδου κάπου στα αθηναϊκά προάστια, μελετώντας και φανταζόμενη το πιο ζυγισμένο στην εντέλεια αποτέλεσμα, σύμφωνο με τη θέση, την κλίση του εδάφους, κλπ, καθώς και συνταυτιζόμενο με τον χαρακτήρα και τις απαιτήσεις του ιδιοκτήτη του (ο αρχιτέκτονας πρέπει να είναι και ολίγον τι ψυχολόγος και ψυχαναλυτής) αποφάσισα να κόψω ρόδα μυρωμένα και να μη ξανασχοληθώ. Ποια ήμουν τελοσπάντων που θα επέβαλα τη δική μου γνώμη στο "σύγχρονο ρεύμα" της ευτέλειας των πάντων;

449. περί χοληστερίνης

η γιαγιά μου στο χωριό, όταν έσπασε το πόδι της στα 97 της χρόνια και μπήκε νοσοκομείο για να της το κολλήσουν, τότε έμαθε ότι είχε χοληστερίνη πάνω από 500!! "τι τρως;" ρωτησε ο γιατρός. "χόρτα τρώω, τραχανά, κρέας καθε Πάσχα ίσως και Χριστούγεννα" απάντησε "και πως ζεις;" ξαναρωτησε ο γιατρός. "πάω και μαζεύω χόρτα, όταν πεινάω τρώω, όταν διψάω πίνω νερό, άμα νυστάξω γέρνω και κοιμάμαι λιγάκι.. α, πίνω κι ένα ποτηράκι κόκκινο κρασί κάθε μέρα από ένα!" Το πόδι της κόλλησε στον ένα μήνα, αλλά η γιαγιά μου φοβήθηκε να ξαναπερπατήσει και μετά από 7 χρόνια πόθανε..

448. προσδοκίες γκρεμισμένες

Εμένα δε μ’ έκανε μάνα, μια Δράκαινα με γέννησε, μια Λάμια, που μ’ ένιωθε απολειφάδι μιας εποχής ηρωϊκής, γεμάτης Ονείρατα και Φαντάσματα, πλάσματα της φαντασίας δηλαδή. Μ’ένιωθε πλάσμα ανίκανο να φτάσω (και πόσο μάλλον να εξελίξω!) το μεγαλείο του Οράματος που η ίδια έζησε μέσα του -αλλά γκρεμίστηκε- και για του οποίου το ξαναχτίσιμο με προόριζε συλλαμβάνοντάς με και γεννώντας με.

447. αντικρύζοντας τη θάλασσα

Κάποτε, παλιά, όταν έκανα συχνά με πούλμαν το δρομολόγιο Αθήνα ~ Θεσσαλονίκη, ένας νεαρός καθόταν δίπλα μου, 19 χρονών όπως μου είπε -οχτώ ώρες περνάνε ζόρικα χωρίς κουβέντα. Μιλούσε με προφορά βαρειά, προσπαθούσα να καταλάβω τα λόγια με δυσκολία, αλλά "έπιανα" το νόημα που ήταν ότι είχε κάποιο μπάρμπα στον Πειραιά που θα τον έμπαζε να δουλέψει σε καράβι, ότι το χωριό του βρισκόταν κάπου ψηλά σε ένα βουνό και ότι δεν είχε δεί ποτέ του τη θάλασσα! Εμεινα κατάπληκτη, τον ρώτησα "δεν την είδες ούτε στη Θεσσαλονίκη;" και μου απάντησε πως δεν πρόλαβε να δει γιατί μπήκε βιαστικά στο λεωφορείο και νύσταζε πολύ, οπότε κοιμήθηκε. Λέγοντας αυτά, το έριξε ξανά στον ύπνο, παρακαλώντας με άμα φανεί θάλασσα να τον ξυπνήσω. Ετσι κι έγινε κι έγινα και'γώ μάρτυρας της μοναδικής στιγμης που ένας άνθρωπος αντικρύζει τη θάλασσα για πρώτη του φορά! Κάτι σαν δέος ανακατεμένο με τρομάρα περισσότερο έδειξε, αποστρέφοντας γρήγορα τη ματιά του -και την πλάτη του- απο τη θέα της. Περιττό να αναφέρω ότι δεν ήξερε κολύμπι. Κατεβήκαμε στο Σταθμό Λαρίσης, με βοήθησε με τις βαλίτσες, εκείνος δεν είχε την παραμικρή αποσκευή, του ευχήθηκα καλά ταξίδια και κουράγιο και να μάθει κολύμπι οπωσδήποτε. Θυμάμαι το παράξενο βλέμμα του: περισσότερο σε βλέμμα απόγνωσης έφερνε.