40-το λουκέτο

Ως εδώ και μη παρέκει.
Σφραγίζεται αυτό το υπέροχο blog
με τις επαναλαμβανόμενες μπούρδες.
Ο λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκε
εξακολουθεί να διαφεύγει
και δεν βρίσκεται ο λόγος να αναζητηθεί.
Σταματούν τα ψιθυριστά ουρλιαχτά,
καθώς και τα στεντόρεια ψιθυρίσματα.
Ετσι. Χωρίς λόγο.
Οπως ακριβώς άρχισαν.

***
Δεν υπάρχει λόγος να δοθεί
κι όποιος το κατάλαβε ας γράψει
Νύχτα με τη νύχτα θα χαθεί
κόσμους ψιθυρίζοντας ν' αλλάξει
***
Παίρνω το πληκτρολόγιο και φεύγω.
Δεν είναι καιρός για ασκητισμό.

Ακούγονται βήματα που απομακρύνονται
και ύστερα μια πόρτα που κλείνει:

ΠΑΤ πατ ΠΑΤ πατ ΠΑΤ πατ ΠΑΤ πατ ΠΑΤ πατ ΠΑΤ πατ ΠΑΤ πατ ΠΑΤ πατ ΠΑΤ πατ ΠΑΤ πατ ΠΑΤ πατ ΖΝΤΟΥΠ!!!

39-ένα κυματάκι

Νιώθω σαν ένα κυματάκι.
Πλαφ πλαφ αγγίζω διάφορα πλεούμενα.
Πλιτς πλιτς πιτσιλάω μερικά βοτσαλάκια.
Πφφφφίου ένα μικρό φύκι παρασέρνεται.
Σχλουρπ ένα ψαράκι πηδάει και ξαναβουλιάζει.
Βββββουμφφφφφ ακούγεται ο άνεμος να έρχεται.
Τότε, γίνομαι ένα μεγάλο κύμα ή πάω στον πάτο.
Ωσπου να περάσει η φουρτούνα.

38-BLOG vs FUN CLUB

Παρατηρώ το φαινόμενο της μετατροπής ενός σημειωματαρίου σε λίστα αναμονής σχολιαστών. Δεν υπάρχουν κανόνες για τη λειτουργία και τη χρήση ενός blog. Διατίθεται ένας χώρος και ο φιλοξενούμενος τον κάνει ό,τι θέλει. Ανεβοκατεβάζει κείμενα, σβήνει σχόλια, αναβοσβήνει λαμπάκια διαδικτυακά, αστράφτει και λαμποκοπά, πέφτει σε μαύρη κατάθλιψη ή αμολάει ξενερέ κειμενάκια. Οπως ακριβώς θα έκανε και στο σπίτι του κι ακόμα καλύτερα. Εδώ πέρα υπάρχει και η μαγεία του "άλλου", του "απέναντι", που βλέπει, κρίνει, συγκρίνει, κατακρίνει, επαινεί, χλευάζει, γλείφει, υποκλίνεται, κλωτσάει, κλπ κλπ. Συμπεριφορές απλές και ειλικρινείς, όπως θα ήθελε καθένας μας να τις δέχεται και να τις πραγματοποιεί στην καθημερινή του ζωή. Απλά πράγματα. Οπως πας π.χ. στο φούρνο και βρίζεις το φούρναρη αν το ψωμί έχει τελειώσει, όπως πας στην τράπεζα και κάθεσαι στην ουρά να έρθει η σειρά σου, όπως πας στον ΟΤΕ και κλέβεις τη σειρά για να προλάβεις να τσακωθείς πρώτος με τον υπάλληλο, έτσι και στα blogs. Μια μεταφορά του αναλογικού κόσμου στον άϋλο δικτυακό. Μέχρι να μάθουμε. Από μόνοι μας. ΧΑ!

37-μίλα μας

μίλα μας...

μίλα μας... μίλα μας... μίλα μας...
μίλα μας... μίλα μας... μίλα μας...

και μη μας αγαπάς!

36-μνήμη

Τίποτα δεν είναι πιο υπεύθυνο για τις παλιές καλές μέρες από την κακή μνήμη.

Franklin Pierce Adams

35-εξουσία

Η αμφισβήτηση της εξουσίας είναι πατριωτικό καθήκον

34-οι γείτονες

Χτες είπα να πορωθώ στην τιβι μετά απο κάμποσες μερούλες χωρίς, μη πάθω και στερητικό σύνδρομο, κι έπεσα πάνω σε μια μεσημεριάτικη εκπομπή που δεχόταν τηλ/τα από τηλεθεατές δυασαρεστημένους από τους γείτονές τους.

Στην εκπομπη αυτή υπάρχουν διάφοροι σχολιαστές και ενας ψυχολόγος.. κοινωνιολόγος.. ένας σχετικός επιστήμονας πάει να πει.

Μετά από κάμποσα τηλ/τα σχετικά με ενοχλητικούς γείτονες που έκαναν θόρυβο ή τίναζαν τα χαλιά τους πάνω στις μπουγάδες, τηλεφώνησε και μια κυρία που ήταν ενοχλημένη από τη γειτόνισσα που της χτύπαγε κάθε τόσο την πόρτα για να ζητήσει κάτι τι.. ζάχαρη.. απορρυπαντικό.. ένα δεκάευρο.. κλπ.. τα οποία επέστρεφε μετά από λίγο.

Σχολιάστηκε με κακεντρέχεια η ανάγκη της ενοχλητικής γειτόνισσας (με 3 παιδιά) θίγοντας και το οικονομικό "ε, δε θα της αφήνει ο άντρας της αρκετά λεφτά.. κάνει κακό προϋπολογισμό.. αυτή, μανάρι μου, έχει βρει κορόϊδα να την τρέφουν τζάμπα.. άκου να ζητήσει να ψήσει τις μπριζολες της στο μπάρμπεκιου σας.. τσ τσ.. κλπ κλπ"

Περίμενα να μιλήσει ο "ειδικός" να προσθέσει κάτι για την ανάγκη επικοινωνίας του ανθρώπου, κάτι τελοσπάντων, αλλά μούγγα.

Πού είναι οι εποχές που το να δανείσουμε κάτι στο γείτονα ήταν απαραίτητη προϋπόθεση της καλής γειτονίας, σήμερα κρατάμε σφιχτά στη φούχτα μας το έχειν μας, τη μιζέρια μας. Στραβοκοιτάζουμε αν μας ζητηθεί το παραμικρό, αν και.. το υποπτεύομαι.. ότι θα το θέλαμε πολύ να μετέχουμε σε αυτό το παιχνιδι ανταλλαγής.. γιατί.. ποτέ δεν ξέρει κανείς τι μπορεί να τύχει στο άμεσο μέλλον..

Δεν είχα πρόβλημα να ανταλλάξω π.χ. ρούχα παιδικά (πόσο καιρό φοριούνται; τα παιδιά μεγαλώνουν γρήγορα) ή να δώσω τρόφιμα αν μου ζητηθούν (ή και χωρίς να ζητηθούν) κάπου κάπου.. Είναι δύσκολο να ξεχάσουμε μια τσάντα με φρούτα π.χ. ή ένα μπουκάλι λάδι έξω από μια πόρτα; Λέω τώρα...

Επιστρέφοντας από το αεροδρόμιο ήμουν μόνη επιβάτις στο λεωφορείο και πιάσαμε ψιλή κουβέντα με τον οδηγό που έλεγε ότι "τα παλιά χρόνια η Αθήνα ήταν πιο ωραία.. τι λέτε κι εσείς.. σίγουρα θα θυμάστε.." κλπ κλπ λόγια που είχε ακούσει από άλλους.. ήταν δεν ήταν τριαντάρης..

Δεν δίστασα να του περιγράψω την Αθήνα που θυμόμουν. Με τις λακκούβες στους δρόμους της, τα πεζοδρόμιά της τα κακοστρωμένα, τα γιαπιά στη θέση αρχοντικών γκρεμισμένων..

"..αλλά η ζωή δεν ήταν καλύτερη.. πιο ήσυχη.. " επέμενε ο οδηγός

Χμμ.. η ζωή.. με παλτά από παλιές κουβέρτες, με κάλτσες στα πέδιλα χειμώνα καιρό, με παιχνιδάκια κρυφτό κυνηγητό με την αστυνομία.. το παρακράτος σε πλήρη άνθιση.. με δώρο σε επισκέψεις πακετάκια βούτυρο.. με την τσίχλα να αποτελεί πολυτέλεια.. με τις εξορίες..

Ναι, ήταν ήσυχα και όμορφα τα παλιά τα χρόνια, αλλά για όσους θυμούνται μονάχα ότι τότε ήταν νέοι και τα νιάτα είναι ωραία αναμνηση.. Πέρα απο τα νιάτα όμως, όχι. Τίποτε δεν ήταν καλύτερο. Οσο πάει και καλυτερεύει ο κόσμος μας. Υπάρχουν αγαθά, υπάρχουν ευκαιρίες για κάτι καλύτερο και ωραιότερο. Υπάρχει η ελπιδα ενός κόσμου ενωμένου.

Φτάνει να διατηρηθεί η επικοινωνία ανάμεσά μας. Αυτό είναι που διαλύεται, αυτό προσπαθούν να αποσυνδέσουν με τις τρομολαγνείες και τα λοιπά εφευρήματα.. να πάψουμε να εμπιστευόμαστε.. το γείτονα, το φίλο, τον κολλητό.. αλλά και τον κάθε άγνωστο που είναι εν δυνάμει φίλος και κολλητός.

33-Πινοσέτ & Φιντέλ Κάστρο

Είμαι (θέλω να είμαι) ψιλοάσχετη, αλλά μερικά πραγματάκια τα γνωρίζω, πώς να το κάνουμε. Υπάρχει καμμιά σύγκριση μεταξύ Πινοσέτ και Φιντέλ; Το τι έκανε ο Πινοσέτ και με τις ευλογίες ποιών, το ξέρουμε όλοι υποθέτω. Οπως ξέρουμε και τι έκανε ο Φιντέλ. Το ότι βάζουμε και τους δυο κάτω από τον τίτλο του δικτάτορα, είναι αυθαιρεσία.
Τι θα ήταν σήμερα η Χιλή χωρίς την παρέμβαση (κομψά) του Πινοσέτ;
Τι θα είχε απομείνει από την Κούβα χωρίς τον Κάστρο;
Αν απαντήσουμε, όσο αντικειμενικά μπορούμε βέβαια, σε αυτές τις ερωτησούλες, ίσως μπορέσουμε να δούμε ξεκάθαρα τι ήταν καθένας τους για τη χώρα του, πόσο δικτάτορας -με όλη την αρνητική αύρα της λέξης αυτής- μπορεί να χαρακτηριστεί ο Φιντέλ Κάστρο και πόσο ο προδότης (τουλάχιστον) Πινοσέτ.

Σε μερικά πράγματα, αδυνατώ να είμαι "αντικειμενική". Μα.. τι λέω; Υπάρχει αντικειμενικότητα; Πόσο αντικειμενικός μπορεί να είναι κάποιος όταν του ζητηθεί να σταθεί απέναντι στον που έβλαψε τη χώρα του; Θαυμάζω την Ιζαμπέλ Αλλιέντε που συγχώρεσε τον Πινοσέτ με σκοπό να μη δώσει σήμα για να διαιρεθεί η χώρα της στα δυο. Αυτό όμως σημαίνει πως πρέπει να συγχωρείται και να μένει ατιμώρητη η (σε κομψή απόδοση ξανά) τυραννία;

Μερικοί ίσως πουν ότι η Κούβα θα ήταν σε καλύτερη κατάσταση οικονομικά αν ήταν και αυτή μια ακόμα αμερικάνικη πολιτεία. Αρα, είναι λάθος να επιθυμεί ενας λαός να είναι κυρίαρχος στον τόπο του; Για ποια Ιερά και Οσια αμυνόμαστε λοιπόν; Ας παραδοθούμε πρώτοι να δώσουμε και το καλό παράδειγμα και να τα κονομήσουμε κιόλας!

..μας δόθηκε η "ευκαιρία" με τον δικό μας τον Παπαδόπουλο.. Το ξεχνάμε;

ΣΗΜ. Ζητώ συγγνώμη (από το ένα όνομα) που έβαλα δίπλα-δίπλα στον τίτλο τα δυο ονόματα.

32-κλεφτές ματιές

Εριχνα κλεφτές ματιές
να βλέπω τα μπλογκάκια
κι έσκαζαν τα χείλια μου
γλυκά χαμογελάκια

Πέρναγα στα πεταχτά
και διάβαζα ατάκες
χρόνος δεν περίσσευε
να κάνω και'γω πλάκες

Θαύμαζα ψιλικατζού,
Λαπούτα, Λιακουράντι,
άσπρη πέτρα ξέξασπρη
ρημαδο-μπλογκ, Αβάντι,

κωνιαρχείο, κουρκουμπί,
Μάρκο και Αλχημίστα,
βίτα μοντέρνα, καλυψώ,
Κατερινάκι, Βίστα,

Αρκούδο, Μπόυ, αραχτό,
Λίλη, Μπρους, Αλομπάρ,
αρτμανιφέστο, αδερφή,
και κόλλαγα στα μπαρ

Τάσο, Νικόλα, πιτσιρί
στόκο και ραφινάτα,
Ισκιο, Βασίλη, έφηβο,
κι έσπαγα δέκα πιάτα

κατόπιν, στου παραδεισου
πήγαινα την αυλίτσα
και τελικά κατέληγα
στον κόλπο και στη Λίτσα.

Στη μια παρέα έριχνα
δυο βλέφαρα καπάκι
και άλλη μία βιαστική
ματιά στο νενυάκι

Κι άμα ξεχνάω κανα μπλογκ
σχωράτε με αδέρφια,
αλτσχάϊμερ είναι αυτό
και τα μυαλά μου ντέφια!

31-still young!

Nai, ais8anomai poly nea, newtati leme!
Simera symplirwsa ta 62 xronakia mou pou den me barainoun ka8olou ma ka8olou, parea me to megalo mou koroulini, pou me trapezwse me astakoudia kai mydia kai alla polla kai eixe kai epidorpio tourta me kerakia -oxi, 8a tin ksexnage!
To grafw gia na synexisw molis epistrepsw sta patria edafi tis leptomereies.
Mallon me8avrio epistrefw, afou to avriano rendez-vous paei gia kleisimo symbolaiou ki etsi.
Den to pistevw bre! :-)
Yperboles? Mporei. Miso miso paizetai.

30-ανοησίες

Τις τελευταίες μέρες γράφω ένα σωρό ανοησίες. Ισως και να γράφω πάντοτε ανοησίες, αλλά τώρα το καταλαβαίνω επιτέλους. Κάλλιο αργά, παρά ποτέ. Το να γράφω ανοησίες, δεν σημαίνει ότι, οπωσδήποτε, είμαι ανόητη. Τα γραφτά μου είναι μονάχα, ίσως δε γίνεται να εκφραστώ διαφορετικά. Πάω και γράφω άκαιρα σχόλια, εμφανίζομαι εκεί που δεν με σπέρνουν, βλέπω καθαρά ένα σπαραχτικό πόνο και αντιδρώ με χάχανο ή χαζομάρα. Τι θα μπορούσα να πράξω για να κομματιαστώ, να εκραγώ, να διώξω όλους τους εφιάλτες απο παντού; Είναι τόσο κρίμα να στενοχωριούνται οι άνθρωποι κι αυτό με κάνει να στενοχωριέμαι. Πάλι την είπα την κοτσάνα, ενώ φαινόταν ότι άρχιζα καλά. Δεν κάνω για blogger. STOP.

Ισως να είμαι και ανόητη πάντως, δεν το αποκλείω. Μπορεί κάποιος να απαντήσει «και τι μας το λες; Για να σε παρηγορήσουμε ή για να σου ανατρέψουμε την εικόνα;» Σε μένα το γράφω. Να το εμπεδώσω. Να καλυτερέψω. 'Η να αδιαφορήσω. Εχω εβδομήντα ώρες να κοιμηθώ, πάω τώρα για ύπνο, μη με ξυπνήσει κανείς παρακαλώ. Είναι αυτή δικαιολογία τώρα; Ναι, είναι. Οταν νυστάζει ο άνθρωπος χαλαρώνει και εκφράζεται βλακωδώς. Παύει ο έλεγχος. ΣΤΟΠ.

Ωρες ώρες πονάω πολύ με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου, πολύ κοντά μου, και δεν μπορώ να κάνω κάτι τι, το παραμικρό, να τα βελτιώσω. Οσο στενοχωριέμαι, τόσο κλείνομαι, τόσο βάζω διάφορες ασχολίες να με ξελασπώνουν απο υποχρεώσεις ανόητες, τις λεγόμενες "κοινωνικές". Δεν είμαι κοινωνικό όν, είμαι επικοινωνιακό. ΣΤΟΠ.

29-η αίσθηση της γελοιότητας

Η αίσθηση της γελοιότητας με κυνηγάει. Νιώθω να ακροβατώ διαρκώς μεταξύ σοβαρού και αστείου και να με παραμονεύει το γελοίο στη γωνία. Τρομάζω στην ιδέα της γελοιοποίησης, αλλά επιμένω, μου αρέσει αυτό το ακροβατικό. Η κατάσταση αυτή συμβάλλει στη δημιουργικότητά μου. Καλούμαι να δίνω λύσεις επιτόπου. Θα μπορούσα, αν γινόμουν κλόουν, που είναι το απωθημένο μου -να κάνω δλδ τους ανθρώπους να γελούν ακόμα και σε βάρος μου ή κυρίως σε βάρος μου- να είχα μια τεράστια επιτυχία σε αυτό το επάγγελμα, αλλά δεν έγινα. Δεν υπήρχαν και κατάλληλες υποδομές στη χώρα μας, το αντίθετο μάλιστα. Αν έλεγα ο,τιδήποτε περιείχε μια δόση αστείου ήμουν κατακριτέα -δεν ήμουν σοβαρή. Για τούτο έμαθα να υποκρίνομαι, να φοράω μια "σοβαρή" μάσκα και να πορεύομαι -επιτυχώς!
Αλλά πόσο επιτυχώς άραγε, τη στιγμή που αναγκαζόμουν να δείχνω κάποιο άλλο πρόσωπο και όχι το δικό μου; Οσο και αν κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του μυριάδες εαυτούς, σε μένα πλειονότητα είναι οι αστείοι εαυτοί, τι να κάνω; Σε κάθε τι ανακαλύπτω την αστεία ή τη γελοία πλευρά του και αυτός είναι ο βασικός τρόπος που αντιμετωπίζω τα πράγματα, που αντιστέκομαι στις σειρήνες. Είναι το κατάρτι μου, εκεί όπου δένομαι για να μη με παρασέρνουν φρούδες υποσχέσεις.

28-με παρέα

Λένε ότι "ο καλλιτέχνης είναι μοναχικό άτομο" ίσως γι αυτό ακριβώς δε μου αρέσει ο όρος "καλλιτέχνης" αλλά αναγκάστηκα να τον υποστώ τώρα που βγήκα στο κλαρί με τις ζωγραφιές μου που θέλω να τις διώξω επειδή μου πιάνουν πολύ χώρο και έχω ανάγκη να φτιάξω καινούργιες. Δε μου αρέσει και ο προσδιορισμός "άτομο" (το γράφω και αλλού αυτό) και αν ένας καλλιτέχνης δεν είναι άνθρωπος, μου αρέσει όλο και λιγότερο!

Κάτι σημαντικό επίσης για μένα είναι η ομαδική δημιουργία, να έχω παρέα όταν σκαρώνω κάτι, όταν δουλεύω δλδ. Για τούτο μπήκα να γράψω, πόσο σημαντική είναι η συντροφιά. Μια μέρα το έζησα απολαυστικότατα, όταν ήρθε ένα φιλαράκι και ζωγραφίζαμε μαζί. Καθισμένοι πλάι πλάι πασαλείβαμε μπογιές τα τελάρα μας και επεμβαίναμε κιόλας ο ένας στο έργο του άλλου. Τύφλα νά 'χει ο παράδεισος!

Δύσκολα βρίσκω παρέα να μοιραστούμε μαζί καταστάσεις δημιουργίας, πιο πολύ επειδή δύσκολα βρίσκεται άνθρωπος να θέλει να μοιραστεί το "δικό του" χρόνο, το δικο του έργο, τη δική του μεγαλοφυία. Αλλη μια φορά επεισοδιακή ήταν όταν σκαρώναμε (με παρέα, ε) κάτι τραγουδάκια. Κάναμε και απαγγελίες παίζοντας επιτόπου κιθάρα συνοδείας. Αφασία!

Οσο για το θέατρο, αυτό κι αν θα ήταν τέλειο να βρισκόταν ένας τρόπος να συμμετέχουν όλοι στο δρώμενο ή τουλάχιστον να διέρρεε κάτι απο τη σκηνή προς τη πλατεία, μια μυρωδιά π.χ. Ενα από τα θεατρικά μου, το έστειλα στο διαγωνισμό του ΥΠΠΕ και περιμένω αποτελέσματα. Είναι η πρώτη φορά που έστειλα κάτι σε επίσημο διαγωνισμό. Στο έργο περιλαμβάνονται και μυρωδιές ψητού (ανθρώπου; αρνιού; δε θυμάμαι απέξω) και δεν είμαι καθόλου αισιόδοξη για την άποψη της κριτικής επιτροπής.

Δε λέω, το δικαίωμα στη μοναξιά είναι επίσης κάτι τι που εκτιμώ πολύ και χρειάζομαι κάποιες ώρες περισυλλογής, αλλά η παρέα -που δεν είναι δικαίωμα αλλά ανάγκη- είναι το μεγάλο μου ζητούμενο. Αυτά και συνεχίζω το τύπωμα του πορτφολίου.

27-πάω για ύπνο μετά τη βόλτα στη blogοσφαίρα

Πάω να τη πέσω σχετικά νωρίς σήμερα. Περιδιάβασα αρκετά, έβαλα και μερικά σχολιάκια να δώσω το παρόν και νιώθω συνεπής με το ρόλο που ανέλαβα να παίξω εδώ μέσα. Εβγαλα αρκετή δουλειά και, αν συνεχίσω με αυτό το ρυθμό, τη Δευτέρα θα έχω τελειώσει. Να κάνω και λίγη ψυχοθεραπεία τώρα. Εχουμε και λέμε λοιπόν γιατρέ μου. Νιώθω κάπως παράξενα που ετοιμάζω το πορτφόλιο με τη δουλειά μου. Ξεκινάω από την αρχή (όχι, απο το τέλος θα ξεκίναγα!) να διεκδικήσω κάτι που το ετοιμάζω εδώ και 6 χρόνια τώρα. Και δεν είμαι παιδάκι, ούτε καν νέα. Και έχω -θεωρητικά πάντα, ε- τελειώσει με θέματα καριέρας πάνω στο αντικείμενο που σπούδασα και εργάστηκα για πάρα πολλά χρόνια. Γιατί το κάνω; Απαντάω ό,τι ακριβώς απάντησα σε κάποιο που με ρώτησε γιατί ξοδεύομαι εδώ μέσα: Για το κέφι μου.
Η απάντηση αυτή όμως που έδωσα αυθόρμητα, με τριβελίζει εδώ και μερικές μέρες. Αναρωτιέμαι αν ήμουν ειλικρινής όταν την έδινα ή την έδωσα απο κεκτημένη ταχύτητα ή ωθούμενη απο τον ενθουσιασμό που με κυριαρχεί, και μάλλον θα συνεχίσω να αναρωτιέμαι, επειδή αυτό το "γιατί" δεν το είχα σκεφτεί καθόλου ως τώρα. Το έβαλα όμως το ερώτημα στο πίσω μέρος του μυαλού, να δουλέψει το μηχάνημα μπας και δώσει την απάντηση.
Γενικά, στη ζωή μου, δεν υπήρχαν "γιατί" ούτε "για να" και δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό σε άλλους που τα έχουν ψωμοτύρι, δεν κάνουν δλδ κάτι τι αν δεν υπάρχει κάποιος λόγος συγκεκριμμένος. Τώρα, δεν ξέρω επίσης αν αυτό είναι σωστό ή όχι. Γενικά, δε με αφορά το "σωστό" ούτε πολυσκέφτομαι πριν ενεργήσω. Πρώτα κάνω κάτι και ύστερα το σκέφτομαι -και ΑΝ. Δρω εσπευσμένα και πυροσβεστικά.
Για τούτο και στη δουλειά μου, οι περισσότερο πετυχημένες μου ενέργειες ήταν πράξεις τέτοιου τύπου: πυροσβεστικές! Υπήρχε κάπου πρόβλημα; Αντιμετώπιζε κάποιο συναδελφικό γραφείο κάτι δύσκολο; Ποιος θα το έλυνε; Ποιος θα το αντιμετώπιζε; Ντριννν το τηλέφωνο και ήξερα πως όλα τα στραβά σε μένα τυχαίνουν να τα φέρω στα ίσια τους. Μια εποχή ανεβοκατέβαινα Κομοτηνή Κω δυο φορές τη βδομάδα. Επειδή υπάρχουν τα αεροπλάνα. Γιατί μου άρεσε, έκανα κάτι τι ενδιαφέρον.
Περιαυτολογώ; Οχι, περιγράφω τι συνέβαινε. Αυτή τη φορά όμως, τα πράγματα εξαρτώνται αποκλειστικά από μένα, αν θα πετύχουν δλδ, αν θα υπάρξει το ποθητό αποτέλεσμα. Δεν υπάρχουν περιορισμοί και προδιαγραφές. Είναι λίγο δύσκολο για μένα να λειτουργήσω χωρίς όρια, χωρίς να υπάρχει ένα χάος να συμμορφώσω, εντελώς ελεύθερη σε μια απεραντοσύνη άγνωστη για μένα.
Μπορώ να σκαρώσω με το μυαλό μου κάτι από το μηδέν, να δημιουργήσω δουλειά, πώς το λένε, αλλά το να κάνω πράξη ένα όνειρο είναι πολύ καινούργια υπόθεση.
Νιώθω να θέλω να σκορπιστώ, να γίνω χίλια κομμάτια, να εκραγώ. Αυτό εξηγεί ίσως και το γιατί "ξοδεύομαι" -που δεν το θεωρώ ξόδεμα, αλλά μοίρασμα. Και "γιατί" δεν υπάρχει. Μπορεί και να υπάρχει βέβαια, αλλά δε με απασχολεί αυτή την ώρα. Και αν τυχόν τα πράγματα ξεφύγουν, θα είναι δικό τους θέμα και όχι δικό μου. Οπως φεύγουν έτσι ξανάρχονται και με βρίσκουν, σα στιχάκια και σα νότες και σαν πινελιές. Πείτε μου, γιατρέ μου, από τι πάσχω; Από οξεία αισιοδοξία; Από χρόνια παλαβωμάρα; Απο επικοινωνιακό σύνδρομο; Και τι να παίρνω; Να εξακολουθήσω με ληγμένα; Οχι; Λίγο ύπνο χρειάζομαι παραπάνω; ΟΚ. Τη Δευτέρα το βράδυ θα πέσω να κοιμηθώ 8ωρο. Το υπόσχομαι. Καληνύχτα σας.

26-οι λέξεις χάνουν τη σημασία τους

Εδώ και έντεκα περίπου χρόνια που χαροπαλεύω στα ψηφιακά κύματα έχω διαπιστώσει -και έχω διατυπώσει κάμποσες φορές απορίες για- ένα φαινόμενο: Τη διαστρέβλωση των εννοιών που κρύβονται πίσω απο τις λέξεις. Αυτό δεν το ξεκίνησαν οι απλοί πολίτες του κόσμου, αλλά οι ταγοί τους. Οι πολίτες ακολούθησαν απλώς. Λέμε "άτομο" και εννοούμε "άνθρωπος". Σιγά σιγά θα λέμε "νετρόνιο" και θα εννούμε "άνθρωπος". Ο απλός λαός θεωρεί πως είναι in όταν επαναλαμβάνει τον τρόπο έκφρασης που απαντάται στα ΜΜΕ και αγνοεί ηθελημένα το παρωχημένο λεξιλόγιο. Φταίνε κι οι δάσκαλοί του, τι να υποθέσω; κλπ κλπ
Λέμε π.χ. "ειρήνη" και ενοούμε "πόλεμο", λέμε "πολιτισμός' και εννοούμε "βαρβαρότητα". Αυτά είναι τα πιο κραυγαλέα, αλλά υπάρχουν και άλλα που δεν είναι τόσο φανερά και για τούτο περισσότερο επικίνδυνα. Λέμε "παληκάρι" και εννοούμε "φονιάς", λέμε "έξυπνος" και εννοούμε "μαζόχας" ή "κλέφτης" ανάλογα με τη περίπτωση. κλπ κλπ
Κάνουμε και επιλογές, χρησιμοποιούμε δλδ επιλεκτικά κάποιες λέξεις για να χαρακτηρίσουμε κάτι -πρόσωπο η κατάσταση- ενώ αφορούν κάτι άλλο. Λέμε "τρομοκρατία" και εννοούμε "κάτι κακό που αντιδρά στην εξουσία" ενώ λέμε "εξουσία" και εννοούμε "κάτι καλό που καταπολεμά τη τρομοκρατία". κλπ κλπ

Εχει φτωχύνει η γλώσσα ή εμείς πλουτίσαμε το λεξιλόγιό μας με ξενόφερτες τάσεις; (εδώ δεν έχει "κλπ κλπ" αλλά ένα τεράστιο ερωτηματικό, μαζί με το τσιτάτο του Λιακόπουλου "καλός είναι ο στρατός που σκοτώνει καλά")

25-μια πλαστική σακκούλα κατηφορίζει

Περπατούσα πριν από λίγο σε μια ανηφορίτσα, πηγαίνοντας προς... κάπου τελοσπάντων, μη καρφωθώ και πού ακριβώς πήγαινα, έτσι; Οπως ανηφόριζα λοιπόν, βλέπω μιαν άσπρη πλαστική σακκούλα νά 'ρχεται καταπάνω μου με φόρα.

Σκέφτομαι σε κλάσμα δευτερολέπτου τι να κάνω για να την αποφύγω. Να πάω προς τα δεξιά ή τα αριστερά; Να πηδήξω ώστε να περάσει κάτω απο τα πόδια μου; Κι αν φυσήξει απότομα και υψωθεί η σακκούλα και μού 'ρθει στα μούτρα; Τότε, θα πρέπει να σκύψω.

«Θα περιμένω να πλησιάσει και τότε θα δράσω κατάλληλα», σκέφτηκα ωριμότερα βάζοντας τον πανικό στην άκρη. Η πλαστική σακκούλα εξακολουθούσε νά 'ρχεται φορτσάτη, την έβλεπα να περιστρέφεται μπαλαρινοειδώς σερνάμενη στο πεζοδρόμιο, ελαφριά και ανέμελη χοροπηδούσε ξεπερνώντας ένα σωρό εμπόδια: ένα παρκαρισμένο μηχανάκι, ένα κάδο σκουπιδιών, μια στοίβα καφάσια. Εγλυψε μια σαπισμένη ντομάτα, έκανε μια φούρλα ακόμα κι έφτασε προ των ποδών μου. Πώς λέμε "Χάνιμπαλ άντε πόρτας"; Ετσι ακριβώς.

Παραμέρισα λιγουλάκι, σχεδόν χωρίς να κινήσω καθόλου τον κορμό, μόνο το αριστερό μου πόδι -καθώς φέρνω τη σκηνή στο νου μου- και η πλαστική σακκούλα, τέως κάτασπρη πλέον, συνέχισε απτόητη να κατηφορίζει χορεύοντας ανέμελα.

Συνέχισα και 'γώ τον ανήφορο και νόμιζα πως είχε φύγει απο το νου μου η εικόνα της. Τώρα όμως που κάθησα να γράψω κάτι τι, εδώ, αυθορμήτως -τσουπ!- ήρθε και με ξαναβρήκε. Μυστήριες αυτές οι πλαστικές σακκούλες τελικά.

24-ένας μετανάστης λιγότερος

Ενας μετανάστης λιγότερος. Και δυο αστυνομικοί, έλληνες πολίτες, λιγότεροι βεβαίως. Ο νεκρός δεδικαίωται και δεν θα πρέπει να σχολιάσω ειδικά. Σχολιάζω γενικά λοιπόν.

Οι αστυνομικοί εκπαιδεύονται σήμερα με υψηλές προδιαγραφές. Πάνε σε ειδικές σχολές, παρακολουθούν ειδικά σεμινάρια, κλπ. Η Υπηρεσία δεν τους παρέχει εκπαίδευση σκοποβολής και τα τοιαύτα, έχουν χαμηλούς μισθούς (όπως ακούγεται, δεν το γνωρίζω η ίδια) και με αυτούς αναγκάζονται να ψωνίζουν σφαίρες για να εξασκούνται.

Κατά τα άλλα, όταν διαλέγουν να πάνε να σπουδάσουν για να ασκήσουν αυτό το επάγγελμα, γνωρίζουν καλά περί τίνος πρόκειται. Ο κίνδυνος είναι ορατός, αλλά και η άσκηση εξουσίας επίσης. Τι προηγείται στα νεανικά μυαλά των σπουδαστών των άστυνομικών σχολών;

Εύκολα μπορεί να το φανταστεί ένας απλός πολίτης: Η άσκηση εξουσίας -γνώμη μου. Και ο επιούσιος φυσικά. Δεν πιστεύω καθόλου ότι υπάρχουν ιδανικά στο νου ενός υποψηφίου αστυνομικού, το να θέλει να ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα για να προστατέψει τον κοσμάκη, κλπ κλπ, αλλά επειδή θέλει να ασκήσει εξουσία. Ξεκάθαρο το νιώθω.

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται η άσκηση αδικαιολόγητης βίας, τα ξεσπάσματα οργής εναντίον όλων όσων τον "αναγκάζουν" να φέρεται βίαια, η καλλιέργεια του μίσους, το οποίο αναπτύσεται με το πέρασμα του χρόνου μέσα σε μια στείρα απασχόληση χωρίς κάποια ενδιαφέρουσα εκτόνωση εκφραστική του εαυτού.

Θα μου πείτε, καλά, να διδάσκονται καλές τέχνες, μπαλέτο και μουσική, στις στρατιωτικές σχολές; Αυτά κάνουν τον άνθρωπο μαλθακό και οι αστυνομικοί δεν πρέπει να είναι μαμάκηδες, πρέπει να γίνονται θηρία άγρια όταν χρειαστεί. Τουλάχιστον όμως κάτι που να διεγείρει το συναίσθημα αυτών των νέων ανθρώπων όμως, ε, γι αυτό κάτι χρειάζεται να γίνει.

Τελικά, τους λυπάμαι, μα την αλήθεια. Βρίσκονται στη θέση μεταξύ δυο πυρών κάθε φορά που γίνεται λόγος γι αυτούς εξαιτίας μιας α(πο)τυχίας ελέγχου της δημόσιας ζωής. Κανείς δεν αναφέρεται στις τόσες επιτυχημένες μεταγωγές με κίνδυνο και ρίσκο λόγω προβληματικών συνθηκών και εξεγείρεται το δημόσιο αίσθημα τη μια και μοναδική -κάθε 5ετία περίπου- φορά που αποτυγχάνει μια επιχείρηση.

Σε τελική ανάλυση, αν και δε συμπαθώ καθόλου αυτό τον κλάδο, εντύπωση μου έκανε το πλήθος αστυνομικών που μαζεύτηκε για να κυνηγήσει τους δραπέτες, ενώ, αν ένα μικρό μέρος απο όλους αυτούς συμπλήρωνε τη συνοδεία των κρατουμένων... όλα θά 'ταν μέλι-γάλα και θα γράφαμε για άλλα!

Κάτι ακόμα που με εντυπωσίασε ήταν η δήλωση του εκπροσώπου του σώματος ελλήνων αστυνομικών (αν δεν κάνω λάθος στην ονομασία) ότι αυτό που μέτρησε γι αυτόν ήταν το αποτέλεσμα, δλδ η ανακούφιση που ένιωσαν οι κάτοικοι των γύρω χωριών.

Ισως έχουν δίκιο (τι "ίσως" έχουν!) οι χωρικοί να φοβούνται τους (λαθρο)μετανάστες με όσα γίνονται κατά καιρούς στην ύπαιθρο. Σε αυτό τη κύρια ευθύνη φέρει η πολιτεία που, ΑΚΟΜΑ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΤΥΦΛΗ,ΣΑ ΝΑ ΜΗ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙ ΕΝΩ ΥΠΑΡΧΕΙ, δεν έχει φροντίσει για χώρους υποδοχής και αφήνει τη φροντίδα των κατατρεγμένων αυτών ανθρώπων στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στα τοπικά αστυνομικά τμήματα.

23-ανοιχτήρι για μπίρες

Ως γνωστόν -αλλά πού να το ξέρετε εσείς;- δε μου αρέσει η μπίρα. Ενα τσιπουράκι, λίγο κρασάκι, για κανα βαρύτερο αργά το βράδυ, δε λέω όχι. Αλλά μπίρα, ποτέ! Εκανα δώρο στον εαυτό μου όμως, ένα ανοιχτήρι για μπίρες. Το είδα τόσο όμορφο και ντιζαϊνάτο, μου γυάλισε και το ψώνισα. Τώρα δε μου απομένει παρά να το ρίξω στη μπιροποσία. Ελα όμως που... δεν; Χρειάζεται πλήρης αναμόρφωση του γούστου μου για να ξεκινήσω κάτι τέτοιο. Μπίρα; Πφφφ! Περιμένω λοιπόν την ώρα και τη στιγμή που θα αλλάξουν οι προτιμήσεις μου και θα περιλαμβάνουν και μπίρα για ποτό. Ολα είναι δυνατά σ' αυτό τον κόσμο. Το ζητούμενο είναι να μπορούμε να περιμένουμε το αναπάντεχο.Οχι να το ευχόμαστε. Να το περιμένουμε, να είμαστε έτοιμοι για τη στιγμή που θα έρθει. Γιατί έρχεται το άτιμο!