635. δημιουργισμός

διαβάζω περί δημιουργισμού και θυμάμαι πόσο είχα θυμώσει με το θείο μου, που, όταν τον ρώτησα πώς ξεκίνησε ο κόσμος, μου απάντησε κάτι για τον Αδάμ και την Εύα και τον Παράδεισο. Τον κοίταξα τόσο δύσπιστα φαίνεται, που το γύρισε το πράγμα σε "καλά, θα μάθεις όταν μεγαλώσεις και πας σχολείο, αλλά δεν είναι και σίγουρο γιατί ούτε'γώ ξέρω πολλά για το θέμα" ή κάπως έτσι, αυτό ήταν το νόημα πάντως και θύμωσα πολύ (απομέσα μου) βέβαιη ότι οι μεγάλοι ξέρουν πολλά πράγματα και τα κρύβουν από μας τους μικρούς. Από τότε, από τα προσχολικά μου χρόνια, ξεκίνησε η αντιπαλότητα *μικροί εναντίον μεγάλων* που ακόμα συνεχίζεται 😜
_______________________
γράφτηκε στις 30/11/2017 στο f/b

634. η απόφαση

Μπηκε στο Καταστημα Κοινωνικης Υγιεινης. Ειχε δυσκολευτει πολυ να παρει αυτη την αποφαση, σημερα ομως το πραγμα ειχε φτασει στο απροχωρητο.

«Εχετε καρτελα;» τον ρωτησαν.
«Οχι» απαντησε.
«Γιατι;» ρωτησε μια ξερακιανη πισω απο το γκισε.
«Επειδη δεν χρειαστηκα μεχρι τωρα τις υπηρεσιες σας» απαντησε χαλαρα.
«Μαρια, κοιταξε να το επιβεβαιωσεις!» φωναξε η ξερακιανη στη χειριστρια του ον λαιν συστεμ.
«Δεν υπαρχει στο αρχειο μας», απαντησε συντομα εκεινη με το ονομα Μαρια.
«Την ταυτοτητα σας, να συμπληρωσουμε τα στοιχεια σας παρακαλω», ειπε η κοπελα που καθοταν στο γραφειο.

Εδωσε την ταυτοτητα του, τα στοιχεια γραφτηκαν σε ενα χαρτονι γαλαζωπο, «περαστε να υπογραψετε», του ειπαν και «αν εχετε διακοσιες δραχμες πληρωνετε, αν δεν εχετε δεν πειραζει», συμπληρωσε η ξερακιανη, εκεινος ειχε και πληρωσε, «περιμενετε να φωναξουν το ονομα σας», περιμενε υπομονετικα μεχρι που ακουσε το ονομα του και ακολουθησε εκεινον που το φωναξε.

Μπηκε πισω απο τον γιατρο στο δωματιο με τους ασπρους τοιχους. Τον τρομαζε το ασπρο χρωμα. «Καθιστε», του ειπε ο γιατρος, αφου καθισε ο ιδιος στο γραφειο του. Οι δυο καρεκλες μπροστα στο γραφειο ηταν και αυτες ασπρες, ντυμενες με πλαστικο -απομιμηση δερματος. Καθισε.

«Τι σας φερνει εδω;» ρωτησε ο γιατρος και εκεινος αρχισε να μιλαει. Στην αρχη βιαστικα και δυνατα, μετα πιο ησυχα. Μιλουσε για ενα σωρο περιφερειακα προβληματα, αλλα για το βασικο προβλημα που τον ειχε οδηγησει στο Κοινωνικο Καταστημα δεν ελεγε λεξη. Κοιταγε τα χερια του, τα νυχια του που θελαν κοψιμο, τα ξυλινα ποδια του γραφειου απεναντι του. Εριχνε και μερικες φευγαλεες ματιες στο προσωπο του γιατρου, που το συμπονετικο του βλεμμα τον προετρεπε να συνεχιζει τη λογοδιαρροια.

«Πως θα χαρακτηριζατε τον εαυτο σας;» ρωτησε ο γιατρος.
«Δηλαδη;»
«Ως ενα ομορφο καλοκαμωμενο αντρα, ας πουμε...»
«Ας πουμε», απαντησε την ωρα που θα ηθελε να πει «ως ενα χαριτωμενο κοριτσι».

«Τελειωσαμε για σημερα», ειπε ο γιατρος, «τι σας χρωστω;» ρωτησε εκεινος, «τιποτε», απαντησε ο γιατρος συμπληρωνοντας «παρτε αυτα τα χαπια και να ερθετε σε δεκα μερες». Χαιρετηθηκαν και βγηκε γρηγορα στο δρομο.

Αρχισε να ξεμακραινει ενω ενοιωθε το κεφαλι του μουδιασμενο μεσα κι εξω. Αποφασισε να περπατησει στη σχεδον αδεια πολη του. Περπατουσε χαζευοντας χωρις σκοπο. Χαζευε βιτρινες και παρατηρουσε τους ανθρωπους που ερχοντουσαν καταπανω του. Ολα τα προσωπα θλιμμενα, ολα τα βλεμματα κοιταζαν κατω. Εδωσε ελεημοσυνη, κατι που δεν συνηθιζε να κανει, σε καποια μαυριδερη χουφτα. Εδωσε και λιγες δραχμες σε κατι μουσικους.

«Την επομενη φορα θα μιλησω», υποσχεθηκε στον εαυτο του. Σιγουρα, θα μιλουσε στο γιατρο για το κομματι κρεας που περισσευε απο το σωμα του και κρεμοταν αναμεσα στα μπουτια του. Σιγουρα θα μιλουσε για το επιπεδο και σκληρο του στερνο, που θα το προτιμουσε φουσκωτο και απαλο. Σε δεκα μερες θα μιλουσε.

Αφησε το ματαιο τουτο κοσμο - η καρδια του τον προδωσε, δεν αντεξε- πριν προλαβει να μιλησει για το προβλημα του στον ειδικο και σιγουρα θα πηγε εκει οπου δεν υπαρχουν διακρισεις: οι αγγελοι δεν εχουν φυλο. Ετσι λενε τουλαχιστον.

___________________
ΣΗΜ. στη μνημη του αξεχαστου φιλου Γιωργου, που δεν προλαβε να γινει Αλεκα -οπως επιθυμουσε. Περασαν κιολας εικοσιτοσα χρονια.

πρωτογράφτηκε στις 24/11/2007, εδώ-->> https://rodia-mixer.blogspot.com/2007/11/blog-post_24.html

633. το PSI (σύγχρονη, οικονομική ποίηση)

Το πιεσάι ειναι πτηνό που τριγυρνά στα όρη,
Είναι μια κότα στρουμπουλή που μοιάζει με βαπόρι
Τρώει ταμεία με λεφτά και στραβοκαταπίνει
Μα όσο κι αν την πνίγουνε, ποτέ της δεν τα φτύνει!
________________
ΣΗΜ. είχε ανέβει στο f/b στις 24/11/2015

632. συναπάντημα στην οδό Μητροπόλεως

ήταν πάνω από 70 χρονών η μάνα μου όταν, περπατώντας στην οδό Μητροπόλεως, στάθηκε απέναντί μας μια γυναίκα πάνω-κάτω στην ηλικία της, ίσως λιγουλάκι μεγαλύτερη, δεν είμαι καλή στην αναγνώριση ηλικιών, κοίταξε καλά καλά τη μάνα μου κι αφού στην ερώτηση "είστε η κόρη του κ. τάδε;" απάντησε θετικά, έσκυψε μπροστά της, της άρπαξε τα χέρια και τα φίλαγε λέγοντας λόγια ποτισμένα με δάκρυα "αχ, ο μπαμπάς σας μάς έσωσε τότε, τόσα χρόνια ήθελα να σας συναντήσω και να το πω", η μάνα μου την θυμήθηκε, αγκαλιαστήκαν και κλαίγανε, δεν ήξερα τι να κάνω και στάθηκα παράμερα κι όταν γυρίσαμε σπίτι έμαθα την ιστορία, που ίσως τη γράψω κάποτε

631. η σκουληκαντέρα

φαντάσου τώρα μια σκουληκαντέρα, αυτό το κακάσχημο σκουλήκι που εμφανίζεται μετά τη βροχή, και μάλλον βγαίνει έξω επειδή γεμίζει το χώμα νερό (δεν ξέρω, ίσως) και παίρνεις ένα ραβδί και το πατάς στη μέση του σκουληκιού (λένε ότι σε όσα κομμάτια το κόψεις τόσα σκουλήκια γίνονται, αλλά μπορεί να είναι και λάθος) και το σκουλήκι ελίσσεται πέρα-δώθε, δεν ξέρει πώς να αμυνθεί, δεν έχει αμυντικό μηχανισμό, που λένε, ώστε να στραφεί να επιτεθεί στο ραβδί, λέμε τώρα, είναι μαθημένο να ζει στα σκοτάδια κάνοντας τρύπες κάτω από το χώμα και το ξαφνικό φως το ζαλίζει, πανικοβάλλεται, και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να λερώνει στρεφόμενο και πιτσιλώντας τη γύρω περιοχή, όσο φτάνει δηλαδή, και μα την αλήθεια δεν το λυπάμαι καθόλου και θα μπορούσα να το κομματιάσω, αλλά πάλι σκέφτομαι μήπως είναι καλύτερα να αφήνουμε τις σκουληκαντέρες στην ησυχία τους

630. ο Ντερτιλής ανατρέπει το νόημα της λέξης "ανδρεία"

"Με παραδέχεσαι; 45 χρονών άνθρωπος και τον πέτυχα με την πρώτη βολή στο κεφάλι" είπε καμαρώνοντας ο Ντερτιλής στον οδηγό του τζιπ του, μετά τον πυροβολισμό που άφησε στον τόπο τον Μιχάλη Μυρογιάννη, ένα νέο 20 χρονών, από τα πρώτα θύματα του Πολυτεχνείου.

ΣΗΜ.1. ο κατάλογος των νεκρών-->> https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%AF_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85
ΣΗΜ.2. περί αυτού του Ντερτιλή πρόκειται-->> https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BF%CF%82_%CE%9D%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%84%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CF%82

629. παιδικά ξενύχτια

τα παλιά τα χρόνια, οι μεγάλοι πιστεύαν ακράδαντα ότι τα παιδιά έπρεπε να κοιμούνται νωρίς γιατί "ο ύπνος τρέφει το παιδί κι ο ήλιος το μοσχάρι", αλλά έρχονται στο νου μεγάλες στιγμές ευτυχίας με αξέχαστα ξενύχτια όπου "ο Κολυνός της γριάς", μια ιστορία με πολλές συνέχειες, κάθε βράδυ κι από μία καινούργια, τύφλα νά'χουν τα σίριαλ λέμε, καθώς και η ιστορία του Πλαστήρα, που κάθε τόσο έπεφτε στο πηγάδι και πνιγόταν μαζί με μας, τα παιδιά, που πνιγόμασταν στα γέλια μόλις εκστομιζόταν η φράση "ο Πλαστήρας έπεσε στο πηγάδι και πνίγηκε!!" από τη μικρή μου ξαδερφούλα που τιναζόταν όρθια πάνω στο στρώμα σαν ελατήριο γνωρίζοντας τη θραύση που έκανε (κάθε βράδυ σχεδόν) το εμπνευσμένο της σλόγκαν -ακόμα και το δίχρονο τότε αδερφάκι μου γέλαγε με τη φάση! Φυσικά, οι μαμάδες ερχόντουσαν να μας βάλουν σε τάξη, αλλά, μόλις ακουγόντουσαν βήματα στο διάδρομο και πριν ακουστεί το γύρισμα της μπετούγιας, εμείς κουκουλωνόμασταν καλά και "κάναμε τον ψόφιο κοριό", κατά την προσφιλή ρήση της εποχής.
_______________
ΣΗΜ. μόλις γράφτηκε στο f/b

628. "μανία καταδιώξεως" ή "μάχη εναντίον της ευπιστίας"

Με πόση μοχθηρία με κοίταξε η Ρία!
καλύτερα θα τό'χα να με δάγκωναν θηρία!

και πόση προδοσία
κρύβει στο βλέμμα της η Σία!

όμως και του Σταμάτη
το μάτι κρύβει κάτι!
______________
ΣΗΜ. γράφτηκε 14/11/2017

627. ο Φερχάτζ και η γάτα του

ο Φερχάτζ ήρθε από τις Σέρρες κι έφερε μια μαύρη γάτα, που τη βρήκα ξαπλωμένη έξω από το παράθυρο της κουζίνας. Τίποτα δεν θα ήταν παράξενο, αν το παράθυρο δεν βρισκόταν στον τέταρτο όροφο, αν το όνομα Φερχάτζ δεν μου ήταν εντελώς άγνωστο κι αν ουδεμία σχέση είχα με Σέρρες.
__________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 7/11/2017

626. ο Ρέτος

σκέφτομαι συχνά τον συμμαθητή μου τον Ρέτο (από το Πανάρετος βγαίνει) που μίλαγε όλες τις γλώσσες του κόσμου, ιδίως στις ευρωπαϊκές δεν παιζόταν: αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, άφταστος λέμε, αλλά και στις ασιατικές δεν πήγαινε πίσω, μόνο στο μάθημα ξένων γλωσσών πάτωνε και κόντεψε να χάσει χρονιά για την αδυναμία του αυτή. Είναι πάρα πολλά χρόνια τώρα φευγάτος από τον κόσμο τούτο, ένας γλυκύτατος άνθρωπος, κεφάτος και ντροπαλός συνάμα, αλλά ώρες ώρες τολμηρότατος, αφού (χάρη στην ανάγκη του να διασκεδάζει το σύμπαν) είχε ντυθεί μαθήτρια σε κάποιον αποκριάτικο χορό! Μάλιστα. Μια φοβερή μαθητριούλα, μαυριδερή και τριχωτή με μαύρα κοτσιδάκια, μπλε ποδιά με άσπρο γιακαδάκι κι ένα τεράστιο χαμόγελο ίσαμε τ' αφτιά! Αυτός ήταν ο Ρέτος μας.

625. τον λέγαμε Ντενή

ο Ντένης ήταν γιός της Αννας Φλάμπουρα, γνωστής σε μένα ως "μαντάμ" σκέτο, που ήτανε νταντά της μάνας μου και χάρη σε κείνην πηγαίνανε σινεμά και βόλτες με τη μικρότερη αδερφούλα της, τη νονά μου, στο Σινέ Παρί και στην Αίγλη, χάρη στη "μαντάμ" έμαθα να πλέκω διάφορα μωρουδιακά ρουχαλάκια και παιχνιδάκια, σχέδια ελβετικά βεβαίως γιατί η "μαντάμ" ήτανε ελβετίδα, μια πανύψηλη γυναίκα και κακάσχημη που φόραγε πάντοτε τουρμπάν, συνήθως γκρενά ή πράσινο σκούρο. Τον Ντένη Φλάμπουρα, έναν άνθρωπο χαρούμενο, με την αστεία του κουβέντα πρόχειρη, με τεράστια μάτια πίσω από χοντρούς φακούς, πανύψηλο και άχαρο, (μου θύμιζε τον Αθω από τους τρεις σωματοφύλακες όπως τον είχα σιάξει στο μυαλό μου) τον βρίσκω σε διάφορες εκδόσεις ως επιμελητή, αν ζει θα είναι πάνω από ενενήντα σήμερα, και χαίρομαι που δεν έχει ξεχαστεί εντελώς -->> 

Κάποτε, σε μεγάλη ηλικία, είχε παντρευτεί την Μαρία Κυνηγού, αλλά δεν αναφέρει κάτι το βιογραφικό της.

το σπίτι τους βρισκόταν στη μικρή πάροδο της Καψάλη, ένα κουκλίστικο διαμερισματάκι γεμάτο βιβλία και ζωγραφιές, σκοτεινό γιατί δεν τό 'βλεπε ήλιος, αλλά μαγικό, που μύριζε μέντα και λεβάντα.
_______________
ΣΗΜ. όλοι αυτοί πεθαμένοι, αλλά όχι στη σκέψη μου

624. το άσπρο άλογο

Είχαμε να άσπρο άλογο στην πίσω πλακόστρωτη αυλή.
Μια μέρα, όταν ξύπνησα, είχαν φύγει όλοι -το σπίτι αδειανό.
Γέμισα ένα κουβά νερό, να ποτίσω το άλογο.
Βγήκα στην αυλή, άλογο πουθενά.
“Θα το πήραν μαζί τους, να με γλιτώσουν από το βάρος της φροντίδας του” σκέφτηκα.
Δεν μου πέρασε καν από το νου πως ίσως ίσως με θεωρούσαν ανίκανη να το φροντίσω, όπως είπε κάποιος κακοπροαίρετα.
Τι είχε συμβεί πραγματικά, ποτέ δεν θα το μάθω.
Μου αρέσει όμως να σκέφτομαι την πρώτη εκδοχή.
____________________
ΣΗΜ. ανέβηκε στο f/b στις 3 Νοεμβρίου 2017, ώρα 10:21 μ.μ.
ονειροκρίτης: "Αν ονειρευτείτε ένα λευκό άλογο, θα έχετε οικογενειακή ευημερία και ευχάριστες συναντήσεις με φίλους."