992. Προσοχή: μικροκλέφτες εν όψει!

ΠΡΟΣΟΧΗ !! οι μικροκλέφτες εκσυγχρονίζονται!! μπαίνει ενας στο σπίτι σου με πρόσχημα να ελέγξει τον πίνακα της ΔΕΗ επειδή "καποιος κλέβει ρεύμα" και ο βοηθός του ελέγχει τα ντουλάπια και τα συρτάρια σου! μετά τον "έλεγχο" αποσύρονται ήσυχα και κάνεις το σταυρό σου που δεν έκαναν τπτ χειρότερο. Μόλις κλείσει η πόρτα πίσω τους, τηλεφωνάς στο 100 κι έρχονται αμέσως τα παιδιά, ευγενέστατα "θα κάνουμε ό,τι μπορούμε" λέγοντας. 

Το ρυθμό αυτής της "εξέλιξης" κρατούν εκείνοι που διατηρούν ηγετικές θέσεις, κλέβοντας τεράστια ποσά από όλους εμάς χωρίς να τιμωρούνται. 

_____________________

ΣΗΜ. το συμβάν ετυχε σε μια γειτόνισσα χτες το μεσημεράκι.

991. ο μπουφές κι η μικρή του ιστορία

Αυτός είναι ο μπουφές μου. Το ένα από τα φύλλα του τα ακαλιστά, δηλαδή. Η ιστορία του είναι θλιβερή και δεν ξέρω πριν από πόσα χρόνια ακριβώς ξεκινά. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι πριν απο το Β' παγκόσμιο πόλεμο ανήκε στη Δέσποινα. Η Δέσποινα ήταν μια πεντάμορφη νεαρή γυναίκα από την Πόλη, που την ερωτεύτηκε ο Βαγγέλης, ένας από τους αδελφούς του παπού μου του Κώστα. Ο Βαγγέλης δούλευε ασυρματιστής στα καράβια, μας έστελνε όμορφες κάρτες απ' όλο τον κόσμο και μου χάριζε βιβλία του Ιούλιου Βερν. Μου είχε χαρίσει και το βιβλίο του Μποστ, αλλά το πήγαμε πίσω (στον Ελευθερουδάκη) με τη μάνα μου, επειδή ήμουν μικρή, μόνο 12 χρονών, και το ανταλλάξαμε με το "Κάστρο" του Κρόνιν. 

Οταν ερχόταν στην Ελλάδα, μας μιλούσε για ένα τρελό φίλο του ασυρματιστή, που έγραφε στιχάκια και τα έστελνε με τον ασύρματο στα άλλα καράβια. Ενας λόγος που ήθελα να γίνω ασυρματίστρια, παρ 'όλο που δεν καταλάβαινα τι σημαίνει αυτή η δουλειά, ήταν ο θείος ο Βαγγέλης και οι πλάκες που κάνανε με το φίλο του. Εχω χιλιόμετρα λέξεων που θα μπορούσα να γράψω για κείνον, αλλά εδώ θα γράψω για το μπουφέ της Δέσποινας και το πώς έφτασε στα χέρια μου. 

Την ερωτεύτηκε τη Δέσποινα λοιπόν, παντρευτήκανε στην Πόλη και την έφερε με τα προικιά της, έπιπλα και ρουχισμό, στην Αθήνα. Ζήσανε μαζί μονάχα ένα εξάμηνο. Η Δέσποινα ήταν φυματική, πέθανε στη "Σωτηρία" και ο Βαγγέλης ξανάφυγε σε ταξίδι τόσο μακρινό που έκανε τρία χρόνια να γυρίσει κι όταν γύριζε, απο τότε και στο εξής, έμενε στο σπίτι της αδερφής του της μεγάλης. Στο δικό του σπίτι δεν πατούσε και κόντευε να ρημάξει. Από τότε, λέγανε, άλλαξε ο χαρακτήρας του, είχε γίνει αμίλητος κι αγέλαστος, με μια σκιά στα γαλανά του μάτια. Ολα αυτά έγιναν πολύ πριν από τον πόλεμο.

Στον πόλεμο υπηρέτησε στο αγγλικό ναυτικό και δεν ξέρω πώς έγινε αυτό, λίγο μπερδεμένη ιστορία, παντρεύτηκε και μια άλλη γυναίκα, άρρωστη με καρκίνο αυτή τη φορά, και απέκτησε κι ένα γιο, το Μπάμπη. Οταν ο πόλεμος τελείωσε και έχασε και τη δεύτερη γυναίκα του, ξαναμπαρκάρησε αφού εγκατέστησε στο σπίτι του τη μικρότερη αδελφή του την ανύπαντρη, για να το προσέχει. 

Ο Βαγγέλης ο μακαρίτης, είχε αφήσει λεπτομερή διαθήκη, όπου έγραφε καταλεπτώς πού αφήνει όλα τα πράγματά του. Σε μένα άφησε αυτό τον όμορφο σκαλιστό μπουφέ. Είχε προσέξει φαίνεται, πόσο μου άρεσε να παίζω με τα σκαλιστά του λουλούδια. Μπορεί να ήθελε να με ευχαριστήσει κιόλας, επειδή έκοβα τη μαρουλοσαλάτα όπως ακριβώς του άρεσε, ούτε πολύ λεπτή σαν ροκανίδια ούτε πολύ χοντρή σαν επίδεσμους, όπως έλεγε. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει...

________________

ΣΗΜ. ο μπουφές τώρα βρίσκεται κοντά στο Λονδίνο

990. μαρτυρία για τον Πόλεμο του '40

«ξεκίνησα ανθυπολοχαγός από το κέντρο Καλαμάτας για το Αλβανικό μέτωπο. Φτάσαμε πριν έρθει ο οπλισμός. Οταν ήρθαν τα κασόνια και τα ανοιξαμε, είδαμε ότι για 11 φανταρους υπήρχαν 3 (τρία) τουφέκια και για μένα 1 πιστόλι. Εδωσα το πιστόλι σε έναν φαντάρο. Το υπόλοιπο βάρος ήταν πέτρες.»

 (μού είχε διηγηθεί κάποτε ένας αναπηρος του ελληνοϊταλικού πολέμου '40-'41)

989. η Χαριτίνη ξεφεύγει δημιουργικά

σήμερα ήρθε η παιδική μου φίλη, η Χαριτίνη, (την ξέρεις καλύτερα από μένα τόσες φορές που την έχω αναφέρει) ήρθε λοιπόν για να μού φέρει κάτι άδεια βαζ άκια για μαρμελάδες και, με την ευκαιρία, άρχισε κουβέντα για τους άγιους ανθρώπους που είχε γνωρίσει, πατέρες απο το ορος, κλπ, και τις εμπειρίες που είχε αποκτήσει, όπως π.χ. ένα τηλεφώνημα από έναν άγιο πατέρα που της είπε ότι την είδε στενοχωρημένη στο όνειρό του και της έφυγε αυτομάτως ο φοβερός πονοκέφαλος που ένοιωθε εξαιτίας μια διαλυμένης σχέσης. Ο άγιος τη συμβούλεψε να βρει κάποιον άλλον και να προχωρήσει στη ζωή της, πράγμα που δεν έχει κάνει μέχρι τώρα αν και έχουνε περάσει καμμιά 50ριά χρόνια από τότε κι εξακολουθεί να στενοχωριέται που δεν ακολούθησε τη συμβουλή. Τι να πει κανείς; Τη ρώτησα απλώς αν έχει κάποιες δημιουργικές ιδέες κι αν έχει γιατί δεν φροντίζει να τις βάλει σε πράξη; Η απάντηση ήταν «τώρα είναι αργά» και της θύμισα ότι από 25 χρονών η απαντησή της παραμένει η ίδια, όπως π.χ. τότε που έλεγε ότι έπρεπε να σπουδάσει φιλολογία και της είχα απαντήσει «ξεκίνα τώρα!» το ίδιο ακριβώς που της απαντούσα για καμμιά 15ετία περίπου. Τι να πει κανείς; Δεν θελω να την πληγώνω κι έτσι χαιρετιστήκαμε λέγοντάς μου ότι θα σκεφτεί τρόπους να ξεφεύγει δημιουργικά και όχι αναμασώντας παλιές ιστορίες. «Πάντα ήθελα να ζωγραφίσω κάτι» είπε λίγο πριν φτάσει το ασσανσέρ και «βάλε ένα χαρτί μπροστά σου και ξεκίνα!» της φώναξα. Για να δούμε...

988. Η κρίση είναι σεξουαλική (2015)

Φαντάσου τις χώρες της Δύσης (στη συνέχεια Ευρωπέος) σαν έναν ώριμο άνδρα και τις αγορές (στη συνέχεια Αγορά) σαν μια απαιτητική νεαρή γυναίκα. Ο καημένος ο Ευρωπέος, μάταια κάνει ό,τι μπορεί για να ικανοποιήσει τις ορμές της Αγοράς. Η γυναίκα είναι λυσσασμένη, όλο ζητάει και ζητάει το ακατόρθωτο. «Τί ήθελα κι έμπλεξα μαζί της», σκέφτεται ο πρώην σοβαρός κύριος, βάζει την τρόικά του να λειτουργήσει (μπορείς να φανταστείς ποια είναι η τρόικα), εκείνη όλο τα μπουρδουκλώνει, είναι αδύνατο να πετύχει κάτι, άσε που κανείς δεν ξεχωρίζει ποιο μέλος της είναι από τα τρία το μακρύτερο. Από αποτυχία σε αποτυχία, από πτώχευση σε πτώχευση, αδύνατον να εξυπηρετήσει ο Ευρωπέος την Αγορά, μένουν κι οι δυο τους δυστυχισμένοι. Η διεύρυνση δεν είναι ποτέ αρκετή, όσα εφαρμοστικά μέτρα και να παρθούν. 

 Υπάρχει όμως και κάτι τι θετικό στην περίπτωση των δυο αυτών ερωτευμένων. Το ότι επιθυμούν να παραμείνουν μαζί, όσο κι αν έχουν μπλέξει τα μπούτια τους, όσο κι αν είναι και οι δυο τους ισχυρές προσωπικότητες και κανείς τους δεν θέλει να υποχωρήσει προς όφελος του άλλου. Τα Μνημόνια δίνουν και παίρνουν μεταξύ τους, όρκοι και Ομόλογα αιώνιας πίστης ανταλλάσσονται κάθε τρεις και λίγο, μεσάζοντες καλούνται να συνδράμουν το ζεύγος με συμβουλές, αλλά το πρόβλημα δεν λύνεται. Παρ' όλ' αυτά, ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της σχέσης τους. Ο Ευρωπέος χαλαρώνει, δεν επαίρεται πλέον φανερά για τη σοφία και την κουλτούρα του, η Αγορά αρχίζει να ωριμάζει σαν γυναίκα -μπορεί να γίνει και μητέρα σε λίγο- και καταλαβαίνει ότι έχει πολλά να μάθει από έναν ώριμο άνδρα, δεν είναι όλα σεξ στη ζωή, υπάρχει και η αγάπη. 

Ο Ευρωπέος, βέβαια, είναι πολύ δύσκολο να παραιτηθεί από τη σκέψη ενός άνδρα παλαιών αρχών και να εγκαταλείψει εντελώς την απαίτησή του να βρίσκεται αιωνίως από πάνω, αλλά, προκειμένου να χάσει την αγαπημένη του Αγορά -που θα πάει;- θα αποφασίσει όπου νά'ναι να της δοθεί, να αφήσει τον εαυτό του στα χέρια της, να τον κάνει έστω για λίγο ό,τι αυτή θέλει. Μπορεί να μάθει από την Αγορά τί σημαίνει σεξ χωρίς όρια, μπορεί να μάθει και τί εστί βερύκοκκο, ποιος ξέρει... 

«Μα πού τον βρήκα αυτόν το γερομπαμπαλή», λέει η Αγορά από μέσα της «καθόλου εκσυγχρονισμένος, είναι αδύνατο να με καταλάβει και να ικανοποιήσει τις ανάγκες μου», ενώ ταυτόχρονα παίζει με τα λευκά του μπουκλάκια και του τσιμπά τρυφερά το μάγουλο, εντελώς αποφασισμένη πάντως να τον φέρει στα νερά της. Το ζητούμενο είναι λοιπόν να βρεθεί κάποια ισορροπία μεταξύ τους, αλλοιώς η σχέση θα πάει κατά διαόλου, που λένε, πράγμα που κανείς από τους δυο τους δεν επιθυμεί -είναι φουλ ερωτευμένοι, τό'παμε αυτό. 

Αυτή τη στιγμή, το πράγμα βρίσκεται σε φάση συγκρουσιακή, που λένε. Η Αγορά κάνει υπερβολικά ναζάκια για να της δώσει επιπλέον σημασία -ίσως για να της δώσει το πορτοφόλι του ή να της μεταβιβάσει όλα τα περιουσιακά του στοιχεία. Εκείνος έχει μουλαρώσει, όχι επειδή δεν της έχει εμπιστοσύνη, αλλά επειδή όλα αυτά τα θεωρεί προέκταση του ανδρισμού του -και δώσ' του και εξωθεί την τρόικα να πράξει το καθήκον της. Μάταιη ενέργεια, όπως είπαμε όμως, είναι οργανικό το θέμα. 

Ο μόνος που θα δώσει τη λύση είναι ο πανδαμάτωρ χρόνος, όπως πάντα. Σε λίγο, θα καταλάβουν και οι δυο τους ότι τα πείσματα δεν ωφελούν, το αχαλίνωτο σεξ δεν είναι ο μοναδικός συνδετικός κρίκος μεταξύ ερωτευμένων ζευγαριών, θα έρθει η αγάπη η γλυκειά και θα δέσει η μαγιονέζα. Θα γράψουν τότε στο χέρι του ο καθένας λέξεις ερωτικές κι αγαπησιάρικες σε όλες τις γλώσσες, θα αφήσουν πίσω τους τις γκρίνιες και τις φαγωμάρες και θα ξεκινήσουν για ένα μακρύ ταξίδι να γνωρίσουν τον κόσμο. Μακάρι, λέμε, να ησυχάσουμε κι εμείς!

_______________

ΣΗΜ. το κείμενο γράφτηκε στο f/b στις 11 Οκτωβρίου 2015

987. έλεγχοι, έλεγχοι, έλεγχοι

επειδή το θέμα δεν με έχει απασχολήσει και το θεωρώ φυσικό να υπάρχουν διάφορες παραλλαγές και του ανθρώπινου όντος, όπως συμβαινει παντού στη Φύση, δεν καταλαβαίνω την πρεμούρα ταξινόμησης και ταυτοποίησης.. αντί δλδ να τείνει ο πολιτισμός (μας) προς την κατεύθυνση του Ανθρώπου, ότι δλδ είμαστε ΟΛΟΙ άνθρωποι ανεξαρτήτως φύλου, (και αυτό να διαδοθεί/επιβληθεί δια της λογικής και όχι με τη βία ή όποια άλλη επιβολή) πάμε να σταμπάρουμε ανθρώπους σύμφωνα με τις κλίσεις/επιθυμίες/ορμονικές/σωματικές/κλπ ιδιαιτερότητές τους. Αυτό που με ανησυχεί είναι τι γίνεται μετά την ταξινόμηση, που ίσως δεν μείνει ως "διευκόλυνση" των κοινωνικών σχέσεων αλλά επεκτείνει τον έλεγχο (μέσω του φύλου) ακόμα περισσότερο, μια και ήδη έλεγχος υφίσταται και καταπίεση υπάρχει και απο την πολιτεία και απο την εκκλησία σε όλες τις χώρες του πλανήτη. Ηδη το είχα εντοπίσει (σε παλιό ποστ και θα ψάξω να το βρω) πόσο ισχυρός είναι αυτός ο έλεγχος και αδυνατώ να πιστέψω ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί με νομοσχέδια κ.τ.τ.