1.017 τολ ονειρεμένο

μια φορά σχεδίασα ένα σπίτι για ένα συνάδελφο που είχε κάνει γερό μπαγιόκο δουλεύοντας στα ξένα αλλά είχε απομακρυνθεί από το αντικείμενο της δημιουργικής εργασίας και μου ζήτησε να του σιάξω ένα σπιτάκι με όλα τα μέσα ενεργειακής εκμετάλλευσης, ήλιο, αέρα, κλπ, κι έτσι έγινε και ήμουν πολύ ευχαριστημένη που κατάφερα να το σιάξω και οικονομικό κατασκευαστικά, μονάχα τέσσερα γωνιακά υποστυλώματα χρησιμοποίησα και διαμόρφωσα εσωτερικά επίπεδα για τις διάφορες λειτουργίες, ένα σπίτι κόσμημα λέμε, αλλά ενώ του άρεσε και -υποθέτω ότι- κατάλαβε τη λειτουργικότητά του, αποφάσισε τελικά να κατασκευάσει ένα εξάμβλωμα με 13 στύλους, μπόλικους τοίχους, μια κατασκευή "παραδοσιακή" επειδή έπεσε έρμαιο των ιδεών και παροτρύνσεων φίλων του περί του "που πα ρε καραμήτρο" και "εσύ θα φέρεις το πάνω κάτω, μη χέ δηλαδή" και κατάλαβα ότι ο έλληνας πολλά ξέρει να λέει και να φαντάζεται αλλά τη στιγμή της μεγάλης απόφασης λακκίζει και ακολουθεί την πεπατημένη οδό της "σιγουριάς" και της αποβλάκωσης, την οδό "των πολλών" από όπου δύσκολα ξεφεύγει κανείς και έτσι δύσκολο το βλέπω να ξεφύγουμε ακόμα κι εμείς οι λίγοι και για τούτο δεν απόχτησα σπίτι δικό μου ποτέ παρά μετακομίζω μονάχα, αλλά πού θα πάει, θα το στήσω μια μέρα το τολ των ονείρων μου στο χωραφάκι κοντά στη θάλασσα με το βουναλάκι από πίσω (2007, f/b)