η χρονιά με εγκατέλειψε αφού μού χάρισε δυο ευχάριστα γεγονότα: την ίαση απο κόβιντ πολυαγαπημένου μέλους της οικογένειας και την επίσκεψη τριών μικρών αγγέλων που μού τραγούδησαν τα κάλαντα. Δυο κοριτσάκια (το ένα έπαιζε βιολί) κι ένα αγοράκι, που έκανε ταμείο.
Οσο παίζαν και τραγουδάγανε, κρατούσα το πορτοφολάκι μου ετοιμάζοντας ένα 5ευρο, αλλά προχωρώντας το τραγούδι άλλο ένα 5ευρο μπήκε αυτομάτως στη χούφτα μου. Οταν ακούστηκε και το βιολάκι, δεν θα έμπαινε και το τρίτο 5ευρο;
Ρώτησα τα παιδάκια (ηλικίας 9-10 χρονών τα έκοψα με το μάτι) αν θα ήθελαν να τα φωτογραφίσω «μου χαρίσατε μια υπέροχη στιγμή, τα καλύτερα κάλαντα που άκουσα ποτέ μου» λέγοντάς τους. Δεν είχαν αντίρρηση, βλέποντάς με παραξενεμένα, και τα φωτογράφισα.
Στο τέλος, έδωσα τα χρήματα στο αγόρι που είχε ήδη απλώσει το χεράκι του, ρωτώντας το «φτάνουν;» «και πολλά είναι», μού απάντησε. Εκλεισα την πόρτα, κρατώντας μια ελπιδοφόρα ανάμνηση.
Η φωτογραφία ήταν σκοτεινή, κοντρ-λυμιέρ που λένε, δεν διακρίνονταν καλά τα πρόσωπάκια. Αργότερα που την μετέφερα στο πισι τα είδα καθαρά. Ομορφες λυγερές σιλουέττες, όμορφα ευθεία βλέμματα, το κοριτσι με το βιολί να κρατάει ψηλά το δοξάρι και το αγόρι να κάνει το σήμα της νίκης με τα δυο του δαχτυλάκια. Αυτά.
Αναρτήσεις
This is a FunEL
