1.559 η Απόφαση

κάποια στιγμή, αποφάσισα τι θέλω στη ζωή μου: «θέλω να κοιτάζω τη φάτσα μου στον καθρέφτη και να μη με φτύνω» μού είπα και σήμερα βλέπω ότι αν αυτό ακολουθούσαν (αν όχι όλοι) οι περισσότεροι άνθρωποι, μάλλον ο κόσμος θα ήτανε καλύτερος. Καθε μέρα προσπάθεια, μη σε τουμπάρει το θηρίο που παραμονεύει απομέσα.

1.451 υπάρχω ή ζω;

Το "υπάρχω" δεν δίνει μόνο το νόημα της αυτοαντίληψης μέσα από τη σκέψη. Λέμε "υπάρχω" ή "απλώς υπάρχω" εννοώντας ότι η ζωή απουσιάζει από την απλή ύπαρξή μας. Η πραγματικότητα, όπως την αντιλαμβάνεται καθένας ξεχωριστά, δεν είναι μία. Είναι διαφορετική κατάσταση για τον καθένα, ενώ η ζωή δεν επιδέχεται διαχωρισμό και ποικίλες εκφράσεις: Ζει κανείς ή δεν ζει. Οπότε, η ζωή βρίσκεται πιο κοντά στη λογική, δεδομένης και της αναγνώρισης του εγκεφάλου ως εξαρτήματος του ανθρώπινου σώματος, μια και η έννοια "ψυχή" τείνει να διαγραφεί. Η λογική λοιπόν ανήκει πρώτα πρώτα σε ένα έμβιο ον που σκέπτεται με τον εγκέφαλό του. Ετσι δεν είναι;

1.402 αχ...

...αχ, και να γινόταν κάτι και να με κατάπινε ο τοίχος, να με ρούφαγε έτσι όπως ακουμπώ πάνω του και να μην έμενε ούτε σημαδάκι από μένα, να έσβηνα διαμιάς από τη μνήμη εκείνων που με αγάπησαν και να έπαυε να βαραίνει η ανάμνησή μου το θυμητικό όσων με γνωρίσαν, να πέρναγε η ζωή μου σαν να μη την έζησα, σαν ελαφρό αεράκι και σαν θρόισμα στα φύλλα μιας λεύκας που τη θύμησή τους την παίρνουν μαζί τους το φθινόπωρο πέφτοντας στο χώμα, αχ... Ούτε θλίψη, ούτε τπτ παιδιά, μην ανησυχείτε. Απλή διαπίστωση είναι. 

Οταν ο άνθρωπος είναι νέος, παλεύει να αφήσει με κάποιο τρόπο το στίγμα του, να δημιουργήσει κάτι που να σημαδεύει το πέρασμά του από τη ζωή. Μεγαλώνοντας, βλέπει πως αυτό είναι μάταιο και πως το πιο σημαντικό είναι να φύγει χωρίς να λείψει η παρουσία του από κανένα. Αν μείνει κάποιο ίχνος από σκόνη ή ένα μικρούτσικο πετραδάκι που θα αποτελεί απειροελάχιστο τμήμα ενός δρόμου προς την πρόοδο της ανθρωπότητας, θα πάει ευχαριστημένος. 

(15 Αυγούστου 2007)

1.356 ποιος θα με λέει τώρα "μικρή";

Σου τηλεφώνησα χτες, μια φορά το μήνα όπως έχουμε συμφωνήσει, ίσως βιάστηκα αυτή τη φορά και δεν περίμενα τη μέση του Ιουλίου, αλλά μάλλον καλύτερα -είναι το προφητικό μου δαιμόνιο που με σπρώχνει βλέπεις- γιατί περίμενες πώς και πώς να μιλήσουμε, να μου πεις την απελπισία σου που δεν υπάρχει στην Ελλάδα τρόπος να τελειώνει η ζωή με αξιοπρέπεια, παρά όλοι πια (αναγκάζονται να) βγαίνουν νεκροί από τα νοσοκομεία, έστω κι αν η περίπτωση δεν σηκώνει ίαση, μονάχα ταλαιπωρία πρόσθετη στο αβάσταχτο γήρας και σου είπα "μη το σκέφτεσαι, βρες πράγματα χαρούμενα να κάνεις" σε ρώτησα για μουσική, με ρώτησες για τη μικρή και πώς τα πήγε και σου διηγήθηκα απολαυστικές λεπτομέρειες, τόσο που έσκαγες στα γέλια κάθε τόσο και κλείσαμε τα τηλέφωνα (το δικό μου μετά το δικό σου όπως πάντα) και θα ξανατηλεφωνήσω πριν τελειώσει ο μήνας, δεν αντέχω να περιμένω! πέθανες δυο μήνες μετά το τηλεφώνημα και ποιος θα με λέει τώρα "μικρή"; (4 Ιουλίου 2018)

1.008 η ζωή είναι ένα διάλειμμα

 ο κόσμος μοιάζει με την αυλή του σχολείου, όταν τα παιδιά κάνουν διάλειμμα: στη μιαν άκρη, τ' αγόρια σκοτώνονται, παλεύουν, κανουν παληκαριές. στην άλλη άκρη, τα κορίτσια λένε τα δικά τους, συνήθως ψιθυριστά. στο κέντρο, αγορια και κορίτσια παίζουν ομαδικά παιχνίδια, πηδολογάνε, χορεύουν. υπάρχουν οι κολλητοί που πάνε πέρα-δώθε (συνήθως δυο δυο) κουβεντιάζοντας σοβαρά θέματα για το διάστημα, τ' άστρα, τη θεραπεία ανίατων ασθενειών, κλπ. κάπου υπάρχει και κάποιο παιδί μοναχό του, χαμένο σε σκέψεις ή τρώγοντας το κολατσιό του που δεν θέλει να μοιραστεί. Ξαφνικά, χτυπάει το κουδούνι, τα παιδιά μπαίνουν στη σειρά και οδεύουν προς τις τάξεις τους. Αυτό είναι ο πόλεμος: σχεδόν όλα τα παιδιά θα ήθελαν να είναι το διάλειμμα ατελείωτο, γιατί το διάλειμμα είναι ζωή.