395. QUIZZZZZ - από ποιο φιλμ είναι ο μονόλογος;

«Τώρα κατάλαβα ότι ποτέ δεν αφοσιώθηκα στη Λόρα. Πάντα ήμουν έτοιμος να την κοπανήσω. Αυτό δεν μ' εμπόδιζε να κάνω πολλά πράγματα, όπως το να σκεφτώ το μέλλον μου. Μού φαινόταν λογικό να μην έχω δεσμεύσεις, να μη περιορίζω τις επιλογές μου. Κι αυτό είναι αυτοκτονία... Με μικρά, σταθερά βήματα.»

394. σπαραχτικό νιαούρισμα

Ενα πτώμα περιμένει στο ψυγείο του νεκροταφείου την αυριανή του κηδεία. Το γατί νιαουρίζει σπαραχτικά στην αυλή ενός σπιτιού, του σπιτιού όπου πριν λίγες μέρες η κυρά του το φρόντιζε στοργικά. Τι καταλαβαίνει, άραγε, ένα γατί;

393 post

Με αυτό το ποστ μπαίνουμε στην πέμπτη εκατοντάδα, αλλά δεν θα το γιορτάσουμε. Θα το ουρλιάξουμε σιγανά, γιατί πάλι γκάφα διαπράξαμε, ένα ακόμη λαθος που έγινε αντιληπτό κατόπιν εορτής. Δεν είναι η πρώτη φορά ούτε η τελευταία, που γίνεται ένα λάθος απο κεκτημένη ταχύτητα ή απροσεξία ή επειδή έτσι έπρεπε να συμβεί, μια και η ζωή γνωρίζει περισσότερα από μας, τις φτωχές μικρές ηλίθιες υπάρξεις. Το νήμα του μυαλού μου είναι σαν αγκίστρι ώρες ώρες. ξαμολιέται με φόρα κι ό,τι αρπάξει ή μάλλον όπου γαντζωθεί. Αλλοτε πιάνει ένα παπούτσι που ξάπλωνε μακαρίως στο βυθό της θάλασσας, άλλοτε συλλαμβάνει ένα αφρόψαρο και άλλοτε ένα βλέμμα που κοιτάζει προς τα μέσα ή μάλλον βλέμματα ζευγαρωτά από μάτια γεμάτα απελπισία που θέλουν πολύ να τη μεταστρέψουν σε ελπίδα, αλλά το νήμα του μυαλού μου τα καρφώνει και τα εμποδίζει να παραμυθιαστούν.
Εκ των υστέρων, έχω την εντύπωση ότι ο δικός μου ρόλος είναι καταλυτικός, αλλά αν το είχα προσέξει νωρίτερα πιθανότατα θα έμενα σε γλυκερές καλημεροκαλησπέρες και όλα καλά και άγια κι άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε και τέτοια όμορφα και χαλαρά και τα μάτια θα μέναν με την εσωστρέφειά τους να βασανίζονται ίσαμε το τέλος και να λιώνουν -πάντα προς τα μέσα. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό, πάντως τα μάτια τα προτιμώ να βλέπουν ζωηρά προς τα έξω, προτιμώ βλέμματα που να μη στάζουν θλίψη κάτω από το βάρος της απροσδιοριστίας, προτιμώ βλεμματα χαρούμενα γιατί η ζωή -όση και νά'ναι, όση και να απομένει- είναι χαρά και δύναμη κι όσο το νοιώθουμε πως είναι δύναμη και χαρά η ζωή, τόσο περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν να γίνει αληθινά δύναμη και χαρά. Η ζωή αλλάζει, δεν είναι κάτι τι το στατικό, μας γεμίζει εκπλήξεις, γεννά το απροσδόκητο, κάθε στιγμή κοιλοπονάει για μας, να μας χαρίσει καινούργια πράγματα και είναι κρίμα να αφήνουμε τα μάτια μας να κοιτάζουν προς τα μέσα και να λιώνουν. Στο κάτω κάτω, αν καταλάβουμε ότι δεν μας ταιριάζει αυτή η ζωή, μπορούμε να της δώσουμε μια κλωτσιά και να αναζητήσουμε μια καινούργια, κάτω απο νέες συνθήκες, σε νέους τόπους, με ολοκαίνουργιους φίλους, εξωτικά φρούτα, φαγητά και ποτά και χορούς και τραγούδια που θα μάθουμε απο την αρχή -σαν ξαναγεννημένα μωράκια...

Α! και να πα να γαμηθουν οι γιατροι που δινουν προθεσμιες!
_______
ΣΗΜ. 7/5/2017-->> σημερα που διορθώνω την αρίθμηση, βλέπω ότι δεν μπήκαμε ακόμα στην 4η εκατοντάδα! κουράγιο, λίγο ακόμα και φτάνουμε..