1.729 Αμνησία

- Θυμάσαι;
- Μπα, τι να θυμηθώ;
- Δε θυμάσαι;
- Οχι.
- Τότε που ζούσαμε...
- Α, τότε...
- Θυμάσαι τι έγινε τότε;
- Οχι. Τι έγινε;
- Πρώτα πέθανα εγώ. Θυμάσαι;
- Χμμ.. ναί.. και με πήρες μαζί σου.
- Οχι, δεν σε πήρα. Εσύ ακολούθησες.
- Γιατί; Τι λόγο είχα ν' ακολουθήσω;
- Εσύ με έσπρωξες.
- Πότε;
- Τότε.. αφού έκλεψες τη ζωή μου.
- Εκλεψα τη ζωή σου; Πώς;
- Μου φόρτωνες ευθύνες δικές σου.
- Οχι. Εσύ τις έπαιρνες. Δεν σε πίεσα ποτέ.
- Και ποιος θα φρόντιζε τ' αδέρφια μου;
- Εμείς δε σας φροντίζαμε όλους;
- Και τη δουλειά; Ποιος θα έτρεχε αν όχι εγώ;
- Ελα τώρα, αφού σου άρεσε...
- Οχι, μαμάκα, δε μου άρεσε καθόλου.

1.564 η μετριοπάθεια ως ασθένεια

-- από τι πάσχω γιατρέ μου;
-- απο μετριοπάθεια...
-- και είναι σοβαρό αυτό;
--εξαρτάται από το μέγεθος του σολιψισμού σας...
-- εχμ.. είναι πολύ μεγάλο αυτό; επιδέχεται εγχειρήσεως;
-- τι να σας πω.. πρέπει να μελετήσω τί να πρωτοκοπεί!
-- ελπίζω να μην είναι μεταδοτικό, κληρονομικό, κλπ...
-- αυτό εξαρτάται κυρίως από σας.
-- μα πείτε μου, οφείλεται σε ίωση; υπάρχει κανα χαπάκι;..
-- χαπάκι δεν υπάρχει, μονάχα αντι-χαπάκωμα από ΜΜΕ κυρίως.
-- δηλαδή;
-- κόψτε τα πολλά κανάλια, καλύτερα ΟΛΑ τα κανάλια, και βλέπουμε.
-- να ξανάρθω σε κάνα μήνα;
-- ελάτε να κάνουμε και τεστ.
-- τεστ κορονοϊού; απαπαπαπα τα δαιμονικά δεν τα μπορώ.
--κάντε αυτό που σας είπα πρώτα και θα δούμε αν ειναι θεραπεύσιμη η περίπτωσή σας.

(μετά από ένα μήνα η κατάσταση παραμένει σταθερή, είναι δύσκολη περίπτωση και οι ΜΕΘ είναι κατειλημμένες)
______________________
γραφτηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2021 στο f/b

1.263 σημάδια...

-Πείτε μας, ποιο είναι το βιβλίο που σας σημάδεψε;

-Ευτυχώς δεν με σημάδεψε, επειδή ο αδελφός μου πήγαινε ακόμα στην Α' δημοτικού και ήταν αδύναμος.

-Και η ταινία που σας σημάδεψε;

-Οταν έβλεπα καλές ταινίες που μ' αρέσαν, δεν κυκλοφορούσαν ακόμα σε βιντεοκασέτες και ντιβιντιά κι έτσι το γλίτωσα το σημάδι.

1.199 αγαστές σχέσεις

- για κάτσετε καλά εκειπέρα, δε φτάνει που κλέψατε το μονοπώλιο στη δημοκρατία μας παλιοπαπούδια...

- αμφισβητείς καλό μας εγγονάκι ότι είμαστε οι πρόγονοί σου;

- θα αμφισβητώ ό,τι θέλω γιαγιάκα γιατί είμαι δυνατότερο! να στείλω κανα δημοκρατικό πύραυλο τώρα να στο αποδείξω;

- όχι, παιδάκι μου, ό,τι πεις. Στείλε ό,τι θες, μόνο πύραυλο μη στείλεις!

- θα στείλω αέριο και θα το πληρώσεις διπλά και τρίδιπλα!

- καλά, πουλάκι μου, και'γώ θα σου πλέξω καινούργιο ζιπουνάκι...

___________________

διαβάζεται μεταφορικά

1.166 περί ζωτικού χώρου

Αμέρ: τι θες βρε μπόι πχια και πάλι κλαίγεσαι;

Ομέρ: θέλω ζωτικό χώρο, παραστριμωχτήκαμε και η κερά γεννοβολά ασταμάτητα.

Αμέρ: κάντε και καμιάν αποβολή, κόψε και κάνα ασουλούπωτο, εγώ θα στα λέω όλα;

Ομέρ: κόψαμε, πώς δεν κόψαμε! της Συρίας έγινε στο σπίτι, αλλά και πάλι δεν χωράμε.

Αμέρ: ε, και τι θες να κάνω; εγώ μονάχα συμβουλές μπορώ να δίδω.

Ομέρ: εκείνον τον μαγκούφη το γείτονα τον ξες;

Αμέρ: α, πώς να μη τον ξέρω; αυτόναν όλος ο κόσμος τον γνωρίζει.. όχι αυτόναν ακριβώς, αλλά τσι προγόνοι του ή ευτούνους που του κληρονομήσαν το σπίτι.

Ομέρ: α, γειά σου! το σπίτι, είπες τη σωστή λέξη. Απ' αυτούνο το σπίτι θέλω ένα κομματάκι, ένα δωματιάκι να πούμε.

Αμέρ: και πώς να γίνει αυτό; θα σε κράξουνε οι άλλοι.

Ομέρ: εσύ εφέντη να μη με κράξεις και στι άλλοι τσι έχω γραμμένοι.

Αμέρ: και τι θα λένε άμα δεν σε κράξω κι εγώ; άσε που είναι φίλος κι ο γείτονας κι ας είναι και μαγκούφης, που δεν είναι και τόσο τώρα που τακίμιασε με τσι πολλοί.

Ομέρ: εμ, όλο και κάποια ιδέα θα κατεβάσεις.. και κάντο για μένα που τόσο ψωμί κι αλάτι φάγαμαν.. και που σ' εχτιμάω.. ξες εσύ πόσο.

Αμέρ: φάγαμαν, αλλά παλιά, τότενες που σουνα καλό παιδί.. Ασε να το σκεφτώ.

Ομέρ: το σκέφτηκες;

Αμέρ: τόσο ογλήγορα; κάτσε να βάλω στο πισι τα δεδομένα.

--τσακ-τσακατσακ-τσικτσακ-μπλρλρλρλρ-Ποπ!

Ομέρ: βγήκε κιόλας πόρισμα; τι λέει;

Αμέρ: λέει άμα πάρεις το δεμάτιο που είναι δίπλα σου, να του δώκουμε ένα δεμάτιο από την άλλη την πλευρά!

Ομέρ: όπα! σοφό το πισί! και δεν του τό 'χα...

Αμέρ: βάλε πλώρη το λοιπόν, κάνε παιχνίδι και μη πεις τίποτα περί πισι, κλπ.

Ομέρ: τι, πρωτάρες είμεθα; θα κάνω μερικά αναγνωριστικά βήματα να κόψω αντιδράσεις... Κι εσύ πλάι μου, έτσι;

Αμέρ: τά 'παμε αυτά...

 

(συνεχίζεται σχετικά σύντομα, αν...)

704. Χορεύοντας με τους (υδραυ)λύκους!

- Φέρε τη βάνα βρε!
- ...
- Βρε φέρε μου κείνη τη βάνα!
- Μα...
- Φέρτη λέμε!
- Αφεντικό, αυτή δεν είναι βάνα...
- Και τι είναι ρε ζαγάρι;
- Βρύση!
- Α, έχεις δίκιο, είναι η βρύση που βγάλαμε.. γιατί δεν το λες τόσην ώρα; Βρες μια βάνα!
- Πού να τη βρω;
- Εκεί, στο κουτί με τα εργαλεία, αλλιώς να κατέβεις κάτ' στο αυτοκίνητο...

(ευτυχώς, υπήρχε βάνα στο κουτί με τα εργαλεία)
- Πιάσε μου μια μούφα!
- Από πού;
- Να, δεν τη βλέπεις; μπροστά σου είναι.. στα πόδια σου!
- Α, αυτό είναι μούφα...
(ο μικρός έμαθε τι εστί μούφα)
- Φέρε τώρα μια καμπύλη.. ή καλύτερα μια γωνία!
- Ορίστε.
- Αυτή είναι 16άρα βρε ζουλάπι! Την άλλη.. παραδίπλα.. μη σου χώσω καμμία!
(οκ και η γωνία)
- Δώσε ένα βε τώρα...
- ...
- Ενα βε σου λέω, βρε μπουμπούνα! ένα βε, δεν ξέρεις τί είναι βε;
- Οχι...
- Να, αυτό εκεί.
- Ορίστε αφεντικό.
(έμαθε και τι εστί βε)
- Το ταυ τώρα. Βάλε το ταυ και μέτρα από εκεί και πέρα. Πόσο είναι;
- 58 αφεντικό.
- Τι 58; Το μέτρο το κρατάς ανάποδα!
- Συγγνώμη... ένα και σαρανταδύο.
- Ετσι μπράβο! Μα δε σου κόβει βρε παιδί μου... δε βλέπεις τη διαφορά;
- Μα δεν πήγα σχολείο αφεντικό, δεν τά'παιρνα τα γράμματα...
- Ποτέ δεν είναι αργά, βρε μούργο.. (χαϊδευτικά το "μούργο") Δεν καταλάβαινες;
- Εγώ καταλάβαινα.. ο δάσκαλος δεν με καταλάβαινε.. Η αδερφή μου ξέρει!
- Τι να την κάνω την αδερφή σου; Να τήνε πάρω στη δουλειά;
- Εχουμε έναν που ξέρει γράμματα.. θέλω να πω..
- Να μη πεις τίποτα! Οταν δουλεύουμε δε μιλάμε!
(από τις 8:00 το πρωί ίσαμε τις δυομισι το μεσημερι παρακολουθούσα τον υδραυλικό να συνεργάζεται με το βοηθό του, αλλά... καλύτερα να χόρευα με τους λύκους! Ορθοστασία, δεν έβλεπα την ώρα να γυρίσω σπίτι να μπω στη μπανιέρα, να βγω φρέσκια και να γράψω αυτό το διάλογο) *2008*
____________
ΣΗΜ.1. το βρήκα σήμερα ανεβασμένο πέρσι σαν σήμερα στο f/b, αλλά δεν θυμάμαι σε ποιο μπλογκ το είχα γράψει.
ΣΗΜ.2. θυμηθηκα! εδώ: https://rodiat7.blogspot.com/2009/05/blog-post_30.html

679. το κέφι

-έλα, θα σου φτιάξω το κέφι!
-δεν θέλω να μου φτιάξεις τίποτα.
-μα.. σε νιώθω χάλια..
-ε, και; αφού ΕΙΜΑΙ χάλια!
-και.. δεν θέλεις να σου φτιάξω το κέφι;
-ΟΧΙ.
-μα γιατί; αφού το λες κιόλας πώς είσαι χάλια..
-δικό μου είναι το κέφι και το θέλω χαλασμένο!
-καλάάά...
-και μη μιλάς! πάψε πια, δεν θέλω ούτε να σ' ακούω!
-......... (φεύγει αθόρυβα)

474. ακεφιές

-έλα, θα σου φτιάξω το κέφι!
-δεν θέλω να μου φτιάξεις τίποτα.
-μα.. σε νιώθω χάλια..
-ε, και; αφού ΕΙΜΑΙ χάλια!
-και.. δεν θέλεις να σου φτιάξω το κέφι;
-ΟΧΙ.
-μα γιατί; αφού το λες κιόλας πώς είσαι χάλια..
-δικό μου είναι το κέφι και το θέλω χαλασμένο!
-καλάάά...
-και μη μιλάς! πάψε πια, δεν θέλω ούτε να σ' ακούω!
-......... (φεύγει αθόρυβα)

420. Οι πράξεις μετράνε

Ετσι του είπε, "οι πράξεις μετράνε", κι αυτός πίστευε το ίδιο, για τούτο κι έκανε την υπέρτατη πράξη, πήγε και τη συνάντησε και της μίλησε για την κόρη της και πόσο την αγαπάει και πόσο πονά που χωρίσανε και πως τώρα -άραγε να βρίσκεται στο "και πέντε";- βλέπει επιτέλους τη σχέση τους σοβαρά... Κι αυτή η γριούλα του είπε "οι πράξεις μετράνε", ενώ λίγο νωρίτερα του είχε πει πως δεν της αρέσει να ανακατεύεται στις σχέσεις των άλλων και πως σκεφτόταν να μην αναφέρει την επίσκεψή του στην κόρη της, οπότε, η πράξη του, αυτή η πράξη που χρειάστηκε όλο του το κουράγιο για να γίνει, θα έμενε άγνωστη, θα σβηνόταν, θα πήγαινε άπατη, ούτε καν θα αναφερόταν.

Εφυγε απελπισμένος, μετά από μια παρατεταμένη χειραψία, όπου το παγωμένο του χέρι με τα δάχτυλα τεντωμένα, ξερό σχεδόν, είχε μείνει ανάμεσα στα παχουλά και ζεστά χέρια της γριούλας που προσπαθούσε κάτι να του πει, ασυναρτησίες μάλλον ή προσπάθεια να τον παρηγορήσει για το χωρισμό του με την κόρη της, ενόσω προσπαθούσε ταυτόχρονα να συλλάβει το βλέμμα του που έπαιζε αριστερά-δεξιά κρύβοντας τη σκέψη του που όμως τελικά δεν άντεξε και εκφράστηκε «δεν καταλαβαίνω πραγματικά γιατί ήρθα εδώ».

Εκείνη του είπε «το σπίτι μου είναι ανοιχτό, να έρχεσαι όποτε θέλεις παιδί μου, και με την κόρη μου ή και χωρίς αυτήν», αυτός άρχισε να κατεβαίνει τη σκάλα, εκείνη έκλεισε την εξώπορτα και γύρισε στον καναπέ της φέρνοντας στο νου το τελευταίο δεκάλεπτο που είχε ενσκήψει στη ζωή της.

Πρώτα ακούστηκε το κουδούνι της κάτω πόρτας.
--Ποιος είναι; ρώτησε.
--Ο Χρήστος, ο φίλος της κόρης σας, της Εβελίνας.
--Ελα παιδί μου, στο τέταρτο, απάντησε ενώ σκεφτόταν το χάλι ακαταστασίας που βρισκόταν το σπίτι, ακόμα και η μπουγάδα βρισκόταν στο χωλ, τα ρούχα στην απλώστρα λόγω κακοκαιρίας.

Φορούσε τη ρόμπα της που την έκανε να μοιάζει με πολική αρκούδα, μια και είχε βραδιάσει πια κι ετοιμαζόταν να βάλει νερό για τσάι. Αυτό είπε και στον καλοφτιαγμένο νεαρό που αντίκρυσε στο άνοιγμα της πόρτας «θα πιεις ένα τσαγάκι; μόλις θα ετοίμαζα ένα γι μένα, δεν είναι κόπος» αλλά εκείνος στεκόταν μετέωρος στο άνοιγμα, αμήχανος και χαμένος.

--Ηρθα να σας πω κάτι. Μήπως είναι αργά; μήπως δεν είναι κατάλληλη στιγμή; είπε με φανερό άγχος.
--Πράγματι, όχι και τόσο κατάλληλη, το σπίτι είναι άνω-κάτω! απάντησε χαρωπά με διάθεση να σατιρίσει την ολοφάνερη ακαταστασία.
--Να φύγω τότε... να έρθω μιαν άλλη φορά...
--Οχι, όχι, πέρασε!
--Να σας το πω εδώ γρήγορα...

Εκείνη έκλεισε απαλά την πόρτα και τον οδήγησε μαλακά προς το σαλόνι. Εκείνος έψαχνε πού να σταθεί.

--Ελα, κάθησε πλάι μου, στον καναπέ.

Εκείνος κάθησε.

--Λοιπόν;.. Θέλεις να μου πεις κάτι...
--Ναι.. Θα ξέρετε πως με την Εβελίνα...
--Ναι, ξέρω πως χωρίσατε...
--Αλλά, τι να σας λέω τώρα... πόσο αγαπάω την κόρη σας... δεν αντέχεται τόσος πόνος... τώρα βλέπω το πράγμα σοβαρά... αλλά μάλλον είναι αργά... βρίσκομαι στο "και πέντε"...

Εκείνη δεν ήξερε τί να κάνει. Αρχισε να λέει ασυναρτησίες, παλιές εμπειρίες, είπε ότι μπορεί να νοιώσει τον πόνο του, ότι η ζωή δεν τελειώνει με ένα χωρισμό, και άλλα τετριμμένα παρόμοια, αφού πρώτα το είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν της αρέσει να ανακατεύεται στις σχέσεις των άλλων, ενώ μέσα της συμπλήρωνε «ακόμα και της κόρης μου, ιδίως της κόρης μου». Σκέφτηκε να το ξεκόψει από την αρχή, πως δε γινόταν να μεσολαβήσει να τα ξαναφτιάξουν και αν τυχόν είχει τέτοια σκέψη ο νεαρός να την έβγαζε από το κεφάλι του. Εκεί απάνω ξεφούρνισε και τη φράση «οι άνθρωποι συνηθίζουν να λένε λόγια, αλλά οι πράξεις μετράνε».

Προσπαθούσε να σπάσει τον πάγο με γενικόλογα, αλλά ο πάγος δεν έσπαγε. Του ζήτησε να της μεταφράσει τί έγραφε ένα φακελλάκι από αυτά που δίνουν στο αεροπλάνο και «προσπαθείτε να τσεκάρετε τα αγγλικά μου;» τη ρώτησε. «Πόση ανασφάλεια!» σκέφτηκε εκείνη χωρίς να απαντήσει ότι δεν ήξερε γρυ αγγλικά κι ότι θα παιδευόταν πολύ να διαβάσει τα ψιλά γραμματάκια με το μεγεθυνικό φακό και να ψάχνει μετά στο λεξικό, όπου και να μην υπήρχαν οι σχετικές λέξεις.

Εκείνος σηκώθηκε «άργησα, έτσι; ήρθα στο "και πέντε...» λέγοντας και προχώρησε προς την πόρτα.

Εκείνη δεν ήξερε τί να απαντήσει σχετικά με το "και πέντε" και συνέχισε να τον παρηγορεί με ασυναρτησίες. Μεταξύ άλλων, του είπε για τον άνθρωπο που έχει μέσα του και τα καλά και τα κακά στοιχεία κι ότι άμα ενισχύουμε τα καλά του στοιχεία του δίνουμε δύναμη να καταπολεμά τα άσχημα... κι άλλα τέτοια να του λέει χωρίς να κααταλαβαίνει το λόγο που τα έλεγε.

--Μήπως θέλεις να μείνει μεταξύ μας η συζήτηση; να μη μιλήσω στην Εβελίνα για την επίσκεψή σου; τον ρώτησε.
--Να μη μιλήσετε... δεν ξέρω... να μη μιλήσετε... απάντησε και «Ευχαριστώ που με δεχτήκατε» της είπε μόλις άνοιξε την πόρτα. Δεν καταλαβαίνω γιατί ήρθα. Πραγματικά.
--Το σπίτι μου είναι ανοιχτό, παιδί μου, και με και χωρίς την κόρη μου, του απάντησε κοιτάζοντάς τον που κατέβαινε τη σκάλα...

Μπήκε και ξανακάθησε στον καναπέ της συλλογισμένη. Να μιλήσει ή να μη μιλήσει; Σίγουρα όχι τώρα, βραδιάτικα. Σίγουρα όχι από το τηλέφωνο. Ηθελε να προστατέψει την κόρη της και ο καλύτερος τρόπος ήταν να γνωρίζει η κόρη της τί ακριβώς είχε συμβεί. Θα της τα έλεγε με το Νι και με το Σίγμα, άυριο-μεθαύριο που θα φρόντιζε να τη συναντήσει. Για τούτο, έπιασε χαρτί και μολύβι κι άρχισε να γράφει μη τυχόν και ξεχάσει τίποτε...

403. κάπως έτσι γίνονται οι πόλεμοι

Α: - Πιστεύω στη Χιονάτη και στους εφτά νάνους!
Β: - Εγώ πιστεύω στα τρία γουρουνάκια!
Α: - Κάνεις λάθος! η δική μου πίστη είναι η σωστή.
Β: - Εσύ κάνεις λάθος! στα τρία γουρουνάκια πρέπει να πιστέψεις!
Α: - Μα τι λες τώρα; είναι δυνατόν τα τρία γουρουνάκια να αντιπροσωπεύουν την αλήθεια;
Β: - Σιγά μη την αντιπροσωπεύει η Χιονάτη με τους νάνους της! πφφφ
Α: - Πρόσεξε πώς μιλάς για τη Χιονάτη και τους εφτά νάνους!
Β: - Κι εσύ μη μου θίγεις τα τρία γουρουνάκια!
Α: - Σου θίξαμε τα τρία γουρουνάκια σου μωρό μου;
Β: - Ποιον είπες μωρό ρε μαλάκα;
Α: - Εσένα μπέμπη!
Β: - Χρμφφφ... μπέμπη, ε; Τώρα θα σου δείξω εγώ! Φάτη!
Α: - Ποιον βαράς ρε μόμολο; Να και μια από μένα!
Β: - Θα σε βάλω κάτω να σε γαμήσω ρε!
Α: - Ποιος; Εσύ; Ας γελάσω... χαχαχα!
Β: - Γελάς, ε; Γέλα, αλλά θα σου βγει ξυνό το γέλιο.
Α: - Γελάω ρε! Γελάω με τις ασυναρτησίες σου.
Β: - Θα γελάσω κι εγώ, αφού πρώτα σου φάω το καρύδι! χρμφφφ...
Α: - ΑΟΥΟΥΟΥ!!! Βοήθεια! με σκοτώνει!
Β: - Χαχαχα! βοήθεια, ε; Φωνάζει τη μαμά του ο μπέμπης;
Α: - Τώρα με λες εσύ μπέμπη, ετσι;
Β: - Ετσι και χειρότερα, αφού είσαι μωρό.
Α: - Μωρό να πεις τη μάνα σου!
Β: - Πιάνεις τη μάνα μου στο στόμα σου ηλίθιε;
Α: - Και τη γιαγιά σου θα πιάσω άμα γουστάρω!
Β: - Ακου τι λέει ο βλάχος! Θα σε λιανίσω, με τα κρεμμυδάκια θα σε κάνω!
Α: - Κι εγώ θα το πω στο θείο μου τον αστυνόμο να μάθεις.
Β: - Μπα; Εχουμε και θείο αστυνόμο; Εμένα ο θείος μου είναι βουλευτής!
Α: - Σιγά μην είναι και υπουργός!
Β: - Μπορεί και να γίνει, πού ξέρεις;
Α: - Λαμόγιο είναι και δεν ξαναβγαίνει, μη ψήνεσαι.
Β: - Αμ θα βγει...
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Δεν θα βγει!
Β: - Θα βγει!
Α: - Θα σε φάω ρεεεεε!!!!
Β: - Φάε με αν μπορείς!
Α: - ΧΧΧΡΡΡΡΜΜΜΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ (βγάζει σουγιά)
Β: - Το χοντραίνεις το πράγμα... (βγάζει πιστόλι)
Α: - Και πού 'σαι ακόμα... (βγάζει χειροβομβίδα)
Β: - Δεν είδες τίποτα... (βγάζει εκρηκτικά)

Μ Π Α Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ

Μ Π Ο Υ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ Μ
_______________
-->> απο το παλιό Mixer

359. ένα ζευγάρι ταιριαστό

- Θα κάνω καφέ


- Θα κάνω μπάνιο


- Σκέφτομαι να κόψω το κάπνισμα


- Σκέφτομαι να κόψω τα μαλλιά μου


- Λέω να πάω μια βόλτα στην παραλία


- Λέω να πάω μια βόλτα στα μαγαζιά


- Πείνασα. Θα τσιμπήσω κάτι


- Και'γώ θα τσιμπήσω κάτι


- Ελα να ξαπλώσουμε, να κάνουμε τρελλίτσες.


- Νυστάζω. Θα μου τρίψεις τη πλάτη;

331. το βόδι και το πουλί

- Οταν εσύ μηρυκάζεις, εγώ πετάω!
είπε το πουλί στο βόδι
- Ναι, αλλά τώρα κάθεσαι στη πλάτη μου!
απάντησε το βόδι και συνέχισε το μασούλημα

- Τρώω τα σκουλήκια που σε ενοχλούν
είπε το πουλί στο βόδι
- Α, ναι; Δεν κατάλαβα να με ενοχλεί κάτι.
απάντησε το βόδι και συνέχισε το μασούλημα

Το πουλί πέταξε μακριά.
Πληγώθηκε από την αδιαφορία του βοδιού.
Σε λίγο καιρό δεν υπήρχε βόδι.
Το είχαν φάει τα σκουλήκια.

302. Blogoπαίχνιδο της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθήνας

Χωρις πρόσκληση, απαντώ μια και βρηκα το ερωτηματολόγιο της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθήνας, (μοιρασμένο, πριν από 2 χρόνια στην έκθεση "Φαντασία της πραγματικότητας").

- Γιατί κλαις;
- Δεν κλαιω.
- Γιατί δεν κλαις;
- Δεν ξερω, μαλλον στερεψα.
- Πού είναι ο βάλτος;
- Δεν ξερω και ουτε θελω να μαθω.
- Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
- Εσυ που ρωτας, ισως;
- Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;
- Πουθενα.
- Περιφρονείς κάτι;
- Οχι.
- Θα ερωτευόσουν για πάντα;
- Εχω ερωτευτει για παντα, τωρα θελω να ερωτευτω για ποτέ.
- Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;
- Γιατι βαζεις εισαγωγικα; Τα εργα Τεχνης χωρις εισαγωγικα δεν πουλιουνται.
- Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;
- Οχι, το προεβλεψα και απαντησα καταλληλως.
- Do you remember revolution?
- μαι ινγκλις ιζ βερυ πουρ.
- Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;
- Μου αρεσει να ανεβαινω στα βουνα. Σκαρφαλωνω αυτοβουλως.
- Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο;
- Ποτε εσπασε το τζάμι; Οι παπουδες μου βρισκονται μεσα μου και 'γω ειμαι ζωντανη.
- Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
- Ποια μάτια;
- Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ' το νόμο;
- Δεν καταλαβαινω Χριστο λεμε.
- Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ' την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;
- Εχει πολυ καυσαεριο εκει περα και τον αποφευγω γενικα αυτο το δρομο, αλλωστε μετα τα μεσανυχτα κυκλοφορω στα ονειρα μου.
- Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ;
- Ειμαι εναντιον της θανατικης ποινης. Ισοβια σε στρατοπεδο κοινωνικης εργασιας, να αδειαζει παπιες.
- Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια;
- Δυστυχως, δεν εχω σαπισμενα δοντια και χανω το θεαμα.
- Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
- Υπαρχουν ακομα πηγαδια;

Το παιχνιδακι το βρηκα εδω -->> https://artanis71.blogspot.com/2008/04/blogo.html  και απαντησα ατακα κιεπιτοπου.
Οποιος ψηνεται, ας παρει τη σκυταλη!

301. Ο ξυλοποδαρος (επετειακο διαρκειας)

- Την ειδες την κορη του ξυλοποδαρου;
- Οχι.
- Ελα, τρεχα να τη δεις! Λες να'χει κι αυτη ξυλινα ποδαρια;
- Καλα ειμαι εδω.
- Δεν κρυωνεις; Ελα στην ταξη σου λεω!
- Κρυωνω αλλα δεν ερχομαι, κι αν θες να ξερεις, αυτος που λες "ξυλοποδαρο" ειναι το πρωτο παληκαρι του αλβανικου πολεμου. Εχασε τα ποδια του για να λες εσυ μπουρδες.
- Πως τα εχασε δηλαδη; Χανονται τα ποδια; Εγω μπορω να χασω τα δικα μου;
- Αμα πας στον πολεμο, μπορει.
- Και γιατι να παω στον πολεμο;
- Ασε, που να καταλαβεις... Δεν σου εχουν μιλησει οι δικοι σου;
- Αμε! κι ο παπους μου πηγε στον πολεμο.
- Ο μπαμπας σου;
- ...
- Δεν πηγε ο μπαμπας σου;
- Οχι. Ηταν φυλακη και μετα πεθανε.
- Α. συγγνωμη.
- Μακαρι να ζουσε και ας ειχε ξυλινα ποδαρια.
- Δε θα σε πειραζε να τον λενε ξυλοποδαρο;
- Θα με πειραζε, αλλα σε οποιον τον ελεγε ετσι, θα του'ριχνα μια μπουνια!
- Να σου ριξω τωρα μια;
- Α, τωρα καταλαβα, εσυ εισαι η κορη του! Παιδια, ελατε! Εδω, εδω ειναι η κορη του ξυλοποδαρου!

185. περί φαντασίας και περιεχομένου

«Μου βγάζεις τον κακό μου εαυτό»

του είπε και του έστειλε ένα πρόστυχο γράμμα.

Η απάντηση δεν άργησε να φτάσει:

«Δε γίνεται να βγάλω από μέσα σου

κάτι που δεν υπάρχει»
της απάντησε και πήγε ήσυχος να κοιμηθεί,

αν και ήξερε καλά πως εκείνη δε θά 'κλεινε μάτι.

Για μέρες είχε σφηνωθεί στο νου της το ερώτημα:
«Είμαι πράγματι κακιά

ή μπορώ να ανιχνεύω την κακία;»

Αμφέβαλλε για τα πάντα ως τότε,

αλλά πρώτη φορά

η αμφιβολία άγγιζε τον ίδιο τον εαυτό της.

«Εχω σκοτώσει τρεις ανθρώπους»

της είχε πει σε ανύποπτο χρόνο.

Μάλλον αυτή η φράση είχε ερεθίσει τη φαντασία της.

Το γράμμα δε γινόταν να το πάρει πίσω.

Αποφάσισε να διακόψει οποιαδήποτε επαφή μαζί του.

132. περί αμνησίας

Θυμάσαι;

Μπα, τι να θυμηθώ;

Δε θυμάσαι;

Οχι.

Τότε που ζούσαμε...

Α, τότε...

Θυμάσαι τι έγινε τότε;

Οχι. Τι έγινε;

Πρώτα πέθανα εγώ. Θυμάσαι;

Χμμ.. ναί.. και με πήρες μαζί σου.

Οχι, δεν σε πήρα. Εσύ ακολούθησες.

Γιατί; Τι λόγο είχα ν' ακολουθήσω;

Εσύ με έσπρωξες.

Πότε;



Τότε.. αφού έκλεψες τη ζωή μου.

Εκλεψα τη ζωή σου; Πώς;

Μου φόρτωνες ευθύνες δικές σου.

Οχι. Εσύ τις έπαιρνες. Δεν σε πίεσα ποτέ.

Και ποιος θα φρόντιζε τ' αδέρφια μου;

Εμείς δε σας φροντίζαμε όλους;

Και τη δουλειά; Ποιος θα έτρεχε αν όχι εγώ;

Ελα τώρα, αφού σου άρεσε...

Οχι, μπαμπάκα, δε μου άρεσε καθόλου.

122. αγάπα με να σε νιαστώ!

Α: - Σ' αγαπώ αλλά δεν σε νιώθω
Β: - Σε νιώθω αλλά δεν σ' αγαπώ
Α: - Πόσο θέλω να σ' αγαπώ και να σε νιώθω!
Β: - Πόσο το θέλω κι εγώ! Προσπάθησε να με νιώσεις.
Α: - Προσπάθησε να μ' αγαπήσεις, δεν μπορώ να σε νιώσω.
Β: - Δεν προσπαθείς αρκετά, αυτό είναι.
Α: - Προσπαθώ, αλλά είναι ακατόρθωτο. Απλώς σ' αγαπώ. Δεν φτάνει;
Β: - Εμένα δεν μου φτάνει.
Α: - Δεν είναι αρκετό να σ' αγαπώ; Απλά, να σ' αγαπώ...
Β: - Πώς μπορείς να μ' αγαπάς χωρίς να με νιώθεις;
Α: - Κι εσύ, πώς μπορείς να με νιώθεις χωρίς να μ' αγαπάς;
Β: - Είναι κάτι μυστήριο, δεν το καταλαβαίνω. Γίνεται μόνο του.
Α: - Οπως συμβαίνει και σε μένα. Μυστήριο!
Β: - Αρχίζω να σ' αγαπώ τώρα ξέρεις...
Α: - Ναι, αρχίζω κι εγώ να σε νιώθω...
Β: - Σιγά σιγά σ' αγαπώ πιο πολύ απ' όσο σε νιώθω!
Α: - Κι εγώ! σε νιώθω περισσότερο!
Β: - Και μ' αγαπάς λιγότερο;
Α: - Οχι, σ' αγαπώ περίπου το ίδιο.
Β: - Πρέπει να ισορροπήσουμε κάπου.
Α: - Ναι, ίσως και να πρέπει...
Β: - Μ' αγαπάς ή με νιώθεις τελικά;
Α: - Και το ένα και το άλλο!
Β: - Μα πώς μπορείς; Πώς μπορείς;
Α: - Δεν ξέρω, συμβαίνει.
Β: - Και σε μένα γιατί δεν συμβαίνει;
Α: - Δεν ξέρω.
Β: - Μπορείς να μου δείξεις;
Α: - Πώς να σου δείξω δηλαδή;
Β: - Να, πες μου τι σκέφτεσαι όταν μ' αγαπάς, όταν με νιώθεις...
Α: - Δεν σκέφτομαι τίποτα!
Β: - Τίποτα; Πώς γίνεται;
Α: - Κατάλαβα λοιπόν και μπορώ να σου δείξω!
Β: - Πώς;
Α: - Αν θές να μ' αγαπάς και να με νιώθεις, να μη σκέφτεσαι καθόλου.
Β: - Καθόλου, καθόλου;
Α: - Καθόλου, καθόλου!
Β: - Εχεις δίκιο. Τόσο εύκολο ήταν τελικά... Σ' αγαπώ και σε νιώθω!
Α: - Ναι, τόσο εύκολο ήταν. Σε βαρέθηκα όμως τώρα, κουράστηκα.
Β: - Εχεις δίκιο. Πόσο σε νιώθω! Κι εγώ κουράστηκα.
Α: - Πάμε για μπάνιο; Ζεστός είν' ο καιρός ακόμα.
Β: - Και δεν πάμε;
Α: - Αγάπη μου, φέρνεις τη μάσκα και τα βατραχοπέδιλά μου;
____________________________
ΣΗΜ. Επίτηδες δεν ορίζονται φύλα, να τοποθετήσει όπου θέλει καθένας τον εαυτό του.

69-SMS 27-Jul-2006 00:12:55

ΜΑΝΟΥΛΙΤΣΑ ΜΟΥ ΟΛΑ ΚΑΛΑ;
ΜΕ ΣΚΕΦΤΟΣΟΥΝΑ ΠΑΛΙ;
ΜΕ ΤΣΙΜΠΗΣΕ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΛΙΣΣΑ ΣΤΟ ΧΕΙΛΟΣ...
ΕΧΕΙ ΠΡΗΣΤΕΙ ΤΡΕΛΛΑ...
ΘΥΜΙΣΕ ΜΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΒΑΛΩ ΠΟΤΕ ΣΙΛΙΚΟΝΗ...
ΔΕΝ ΜΟΥ ΠΑΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ...

41-mails

molis eida to mail....me to kinito tpt akoma...leei den vriskei ti vlavi....telospantwn....
egrapsa simera gia va8moulara k eimai polu xaroumeni...!!!!! :))))))))
aurio dinw to teleutaio....epeidi 8a er8oun kati filoi apo patra to savvatokuriako...ela meta!!!!!
filakia polla k thanks gia ta lefta!!!! exw valei sto mati mia teleia fousta k paw aurio na tin parw...(i pswnaraaaa......)
na prosexeis tous kakoulides pou kukloforoun ston kosmo kai pali polla filakia!!!!!!


°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°


Ti to ekanes to kinito? to petakses sti limni?
Mprabo sou kai KALH EPITYXIA gia avrio:-))
..alla.. ksimerwnei se ligaki.. pote 8a koimi8eis..?
Koitaze na sou perissevei kati ka8e mina..
mi ta ksodeveis OLA..!
(etsi pou pas 8a anoikseis magazi)
:-)))))))))
smutsssssssssssssssssssssssssssssssssss