769. Περισσότερη πρόοδος

Ο παιδαγωγός χτυπούσε το μαθητή για να μάθει, του προξενούσε πόνο δηλαδή για να εκ-παιδευτεί με το φόβο και όχι με το παράδειγμα. Πιστεύω πως η μετάλλαξη αυτή έγινε όταν ακριβώς αποδείχτηκε πως «ο φόβος του πόνου» αποτελεί συντομότερη οδό από το «καλό παράδειγμα», λιγότερο χρονοβόρο τουλάχιστον, προς τη μάθηση.

Τώρα, πόση υποκρισία κρύβεται πίσω απ' τους μαθητές που με φόβο εκπαιδεύτηκαν και ποιά είναι η διάρκεια αυτής της μάθησης -για πότε δηλαδή πετάνε όλα τα ιδανικά στον αέρα μπροστά στο δέλεαρ μιας ικανοποιητικής αμοιβής π.χ.- και πόσο η επίδρασή τους στις μελλοντικές γενιές είναι ολέθρια, αυτά δεν συζητούνται από κανένα, αν και καθημερινά τα συναντούμε, μια και ο φόβος αποτελεί δυστυχώς τη βάση της «προηγμένης» κοινωνίας μας.

Περισσότερη πρόοδος σημαίνει περισσότερος φόβος, περισσότερος πόνος.

768. τι είναι η αγάπη;

είδα ένα ραββίνο να μιλά για την αγάπη και να λέει "η αγάπη είναι ψάρι" και ξαφνιάστηκα ευχάριστα γιατί εμένα μου αρέσουν τα ψάρια, αλλά σκέφτηκα πόσο θα ενοχληθούν εκείνοι που τα απεχθάνονται κι έτσι μαλλον διαφωνώ με το ραββίνο και λέω ότι η αγάπη είναι νερό γιατί μέσα στο νερό βρίσκεις ένα σωρό ψάρια, αστακούς και καλαμάρια, αλλά και χταποδάκια και μπορείς να τα τηγανίσεις ή να τα ψήσεις στα κάρβουνα και στο νερό μπορείς άνετα να κολυμπήσεις ή να ψαρέψεις ή ακόμα και να απολαύσεις ένα ωραίο μπανιάρισμα στο λουτρό του σπιτιού σου, το νερό μπορείς να το πιείς στο ποτήρι ή να απλώσεις τη φούχτα σε μια πηγή ή να το ρουφήξεις από μια βρύση, ωραία η αγάπη, αλλά ο ραββίνος μάλλον δεν την έχει συναντήσει για την αποκαλεί ψάρι και για σκέψου να φωνάζεις το αμόρε σου "Ψαράκι μου" ή "Ψάρακα"!

(γράφτηκε στις 29 Μαΐου 2017 στο f/b)

767. εποχές και εποχές

οι εποχές του πουριτανισμού και του πουταναρισμού αλληλοδιαδέχονται η μια την άλλη αναζητώντας ισορροπία, αλλά ο μέσος όρος προς το παρόν (φαίνεται πως) είναι ανέφικτος

766. τα δεινά

Κανείς δεν έσπευσε ποτέ να γίνει μειοδότης
κι όσο κι αν παρακάλαγε συχνά η ανθρωπότης,
για να γλιτώσει απ’ τα δεινά παράνοιας και τρόμου,
ντούροι όλοι μέναν, λογικοί, με το τουφέκι επ’ ώμου…

765. το πείραμα με τους αρουραίους

παίρνεις μερικούς αρουραίους, τους κλείνεις σε ένα βαρέλι και πετάς το βαρέλι στη θάλασσα, οι αρουραίοι πεινάνε κι αρχίζουν (να μαθαίνουν) να τρώγονται μεταξύ τους, βγάζεις το βαρέλι και τους αφήνεις ελεύθερους στη φύση, αλλά η δική τους φύση έχει αλλάξει και συνεχίζουν να τρώγονται μεταξύ τους μέχρι να επικρατήσει ο τελευταίος αρουραίος. Στη θέση των αρουραίων, σκέψου τώρα την κατάσταση μεταξύ των ανθρώπων, πώς (με ποιον τρόπο δλδ) οι άνθρωποι (έχουν μάθει να) σκοτώνουν ανθρώπους.

764. αύριο έχουμε εκλογές

οι εκλογές δεν είναι λοταρία, δεν ψηφίζουμε με σκοπό να πετύχουμε τον πρώτο λαχνό, αυτόν που θα κερδίσει δηλαδή. Κανονικά, το τι θα ψηφίσουμε το έχουμε προαποφασισμένο, δεν περιμένουμε την τελευταία στιγμή να μας έρθει η επιφοίτηση. Ψηφίζουμε αυτό που επιθυμούμε, όχι κάνοντας κολπάκια "ψηφίζω αυτό ΓΙΑ ΝΑ.." η σκοπιμότητα και οι υπολογισμοί μπορεί να φέρουν ανεπιθύμητες εκπλήξεις. Αυτό είναι το νόημα της Δημοκρατίας: να εκφράζει ο πολίτης αυτό που έχει στην καρδιά του, με καθαρό μυαλό και καθαρότερη συνείδηση.

763. το Ρο

το ότι ήμουν ανέκαθεν ανάποδο πλάσμα διαγνώστηκε στο οκτάμηνο από τη γέννησή μου, μια και το πρώτο γράμμα που είπα ήταν το Ρο

762. Φωφώ

..πολύ παλιά, η Φωφώ, ένα στρουμπουλό κοριτσάκι που ήταν λίγο μεγαλύτερη από μενα, αλλά πήγαινε σε μικρότερη τάξη.. στο σπίτι της, στην Κοραή, ένα σπίτι με 4 πατώματα (υπάρχει ακόμα) είχε καλέσει όλο το σχολείο.. πρώτη φορά βρέθηκα σε αυτό που λέγαν "πάρτυ" (εμείς το λέγαμε "γιορτή").. ένα σωρό μαμαδες καθισμενες τρώγαν γλυκά και παιδάκια πετάριζαν τριγύρω.. μάλιστα ήταν καλεσμένο και συγκρότημα που έπαιξε τον κερκυραϊκό χορό, που τον χόρεψαν η Φωφώ με τις συμμαθήτριές της ντυμένες με τοπικές στολές -λουλούδια στο κεφάλι, κλπ, ξέρεις- εντυπωσιάστηκα λέμε.. φύγαμε σχετικά γρήγορα με τη μάνα μου, σαν να είχαν πιάσει φωτιά τα φουστάνια μας.. όταν γυρίσαμε σπίτι κι έπεσα για ύπνο, πρωτοάκουσα τη λέξη "μαυραγορίτης"..

761. Κλειώ

Η Κλειώ, στα δεκατρία της, έκανε απόπειρα αυτοκτονίας, στο παρατσάκ την προλάβανε δηλαδή, ξανάρθε στην τάξη μετά από κάνα μήνα θλιμμένη, το χαρούμενο άλλοτε προσωπάκι της με τις φακίδες είχε χαθεί άγνωστο πού, τα κατακόκκινα σγουρά της μαλλάκια είχαν κουρευτεί κοντά κοντά, έμοιαζε με παιδάκι του ορφανοτροφείου.

Η Κλειώ ήταν ερωτευμένη με ένα συμμαθητή μας μαυριδερό, εκείνος έφαγε αποβολή από όλα τα σχολεία, όπως μάθαμε. Σε μια εκδρομή στο Πόρτο Ράφτη, έκανα το φανάρι έξω από ένα παλιό πολυβολείο (ενθύμιο των γερμανών) ενώ εκείνοι χαιρόντουσαν αυτό που ακόμα δεν είχα γευτεί: φιλάκια και χαδάκια και αναψοκοκκινίσματα. Μετά την απόπειρα, ένιωσα παράξενα. Οχι, δεν είχα τύψεις που με την πράξη μου είχα ενθαρρύνει τη σχέση τους, αλλά παραξενεύτηκα που ένα τόσο χαρούμενο πράγμα ήταν τιμωρητέο και μάλιστα σκληρά. 

Η Κλειώ δεν τέλειωσε την Α' Γυμνασίου, έφυγε κι από την Αθήνα χωρίς να μας χαιρετήσει και δεν ξέρω τι να απόγινε. Τον νεαρό τον συνάντησα αρκετά χρόνια αργότερα, ήταν βοηθός σε συνεργείο αυτοκινήτων, αλλά δεν του έδωσα γνωριμία. Σήμερα που το σκέφτομαι, ίσως να έπρεπε να του είχα μιλήσει, αλλά πάλι, τί να του έλεγα;

760. Πόρτο Λάγος

Μια φορά, στο Πόρτο Λάγος
ζούσε ένας ανθρωποφάγος...

Είχε μία Κοσμοσφαίρα
που του έκανε αέρα,
είχε στα μαλλιά του φύκια
κι έτρωγε ωμά σκουλήκια...

Είχε δόντια στην ουρά του,
είχε και την πεθερά του
να χορεύει τσιφτετέλι
μέσ' στις λάσπες και στα έλη...

Αποφάσισε μια μέρα
κι έδιωξε την Κοσμοσφαίρα,
δεν ξανάφαγε ανθρώπους,
ούτε καν αρχιεπισκόπους!

759. παράξενες παρέες

Εκεί πέρα στο Κιότο
ζει ένα καρότο
μέσα σε ριζότο πρώτο!

μ’ ένα φίλο, το μπισκότο,
παίζουνε το Λόττο
κι όλο χάνουνε γαμώτο!

Έχουν ένα ωραίο μότο:
“αν βρωμά το χνώτο,
σκάσε ένα βαρελότο”!

Μαγειρεύουν περγαμότο
παίζοντας φαγκότο
με το Ζακ, τον καμαρότο!

Κάποιος έβαλε μπουρλότο
τίγκα στο τσιρότο
φύγαν όλοι τους προς Νότο...

749. αφανής ήρωας

«Η σοβαροφάνεια τον πήρε και τον σήκωσε. Οπως ήταν σηκωμένος, αναστέναξε και κοίταξε χαμηλά πιο χαμηλά και είδε μια χαμήλα και ένα χαμηλανάφτη. Εγειρε λίγο παραπάνω, αλλά έφτασε πολύ ψηλά και τρύπησε το ταβάνι. Η οροφή του γραπτού έχασκε απροστάτευτη και η βρόχα έπεφτε ράϊτ θρού. Η σοβαροφάνεια έλιωσε τότε και έγινε αφανής. Ηρωας, που λένε»

748. ο χορός καλά κρατεί

Ρούμπα χορεύει ο ταραμάς
εις τας κουζίνας τας εμάς

Τα ραπανάκια και τα βλίτα
στου νεροχύτη την προβλήτα
ρίχνουν βουτιές με τα μαγιό τους
τα μανιτάρια τα πλευρώτους
πιάνουν τα ρύζια αιχμαλώτους
οι μελιτζάνες, τα σπανάκια,
θερίζουν τα καλαμαράκια

Τσουπ! ξεφυτρώνει ένα αυγό
αναζητώντας χορηγό!

Οι στρουμπουλές οι κατσαρόλες
με τα τηγάνια λιώνουν σόλες
χορεύουν τάνγκο ταυτοχρόνως
και ο ταβάς ο φανφαρόνος
φωνάζει: “τέλειωσε ο χρόνος!
τώρα στα ράφια σας κρυφτείτε
μια μυρουδίτσα αιωρείται...

Πλύσιμο, ξέβγαλμα καλό,
αλλιώς δεν σας ξαναμιλώ!”

Η ψησταριά με δυο μπριζόλες
παίζουν του Χόφμαν βαρκαρόλες
και μέσ’ στα ράφια στο ψυγείο
ψαράκια κολυμπούν στο κρύο
το πέρασαν για ενυδρείο!
πάγο τα παγωτά έχουν πιάσει
το σίδερο κολλάει στη βράση…

Και ο χορός καλά κρατεί
κανείς δεν έχει κουραστεί!

(συνεχιζεται, αλλα δεν θα σε κουρασω άλλο)
________________
ΣΗΜ. ανέβηκε στις 23/5/2017 στο f/b

747. ταξίδια

πάντα στο σκουπόξυλο καβάλα
γνώρισα καινούργιους Γαλαξίες
πάντα τραγουδώντας Μαντουβάλα
κι άλλες αξεπέραστες αξίες

746. τρόλλεϋ

σαν βγεις στον πηγαιμό για τα Πατήσια
θα βλέπεις μπρος και πίσω κυπαρίσσια
κι αν βγεις στον πηγαιμό για το Παγκράτι
τ' όνομα θα σου βγεί, μα και το μάτι

745. αναδιανομή ρόλων στα Ανεμοδαρμένα Υψη

ξαναδιάβασα αυτές τις μέρες τα Ανεμοδαρμένα Υψη και σίγουρα θα μελετήσω ξανά αυτό το βιβλίο με περισσότερη προσοχή, επειδή ανακάλυψα πολλά πράγματα να κρύβονται στη σκοτεινιά του και δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο ίδιο το έργο, αν η συγγραφέας του δηλαδή είχε πρόθεση να τα γράψει όλα αυτά όπως τα έγραψε ή αν το χέρι της οδηγήθηκε από εξωκοσμικές δυνάμεις, πέρα από το δικό της μυαλό (όπως συμβαίνει σε έναν συγγραφέα που αποκαλείται *καλός* και είναι πράγματι καλός) αλλά μπορεί το δικό μου μυαλό να έφτασε στο σημείο να καταλάβει πολλά πράγματα που το παλιό μυαλουδάκι μου των ολίγων (κάτω από είκοσι) Μαϊων δεν είχε την ικανότητα και την εμπειρία να εννοήσει.

βρήκα λοιπόν ότι αυτή η καλοκάγαθη αφηγήτρια, η Νέλλυ Ντην, είναι η πρωταγωνίστρια του έργου (και όχι ο κατακαημένος -και κατακαμμένος και τσουρουφλισμένος-  Χήθκλιφ, έστω και ως ζευγάρι με την Κάτυ) και δεν είναι καθόλου καλοκάγαθη αλλά μια σατανική γυναίκα "χαμηλών τόνων" όπως θα λέγαμε σήμερα, χειριστική κάργα αλλά αφανώς, που συμπαθεί το ρεμάλι τον Χίντλεϊ επειδή τάχα μου και δήθεν ήταν ομογάλακτή του (συγγένεια ηθελημένη με την "υψηλή κοινωνία", ώστε να φαντάζει η ίδια η Νέλλυ στη ματιά του αναγνώστη ως υπεράνω υποψίας, μη θίγοντας την ανώτερη τάξη της εποχής) η οποία Νέλλυ μπορεί να πάρει μεταφορικά τη θέση της υποκριτικής κοινωνίας (της εποχής, ή και γενικώς!)

θα επανελθω αργότερα με τα υπόλοιπα πρόσωπα/προσωπεία, κουράζει αυτή η αναδιανομή ρόλων

 

(συνεχίζεται)

744. επί χίλια

Φέρε μου χίλιες κάμερες να τις εγκαταστήσω
να βγάλω τάλαρα πολλά για να σε κατακτήσω

Φέρε μου χίλιες κάμερες και χίλιες δυο ντομάτες
για να σε μάθω μάτια μου πώς φτιάχνοντ' οι σαλάτες

Φέρε μου χίλιες κάμερες και δυο φαρμακοτρίφτες
να τις περάσουν στο γουδί να γίνουν αλοιφίτσες

Φέρε μου χίλιες κάμερες να βάλω στο κοτέτσι
για να διαλέγω ποιο πτηνό θα βάλω στο γιουβέτσι

Φέρε μου χίλιες κάμερες να βάλω στο σαλόνι
να βλέπω όλες τις πάντες σου όταν χαζεύεις μόνη

Φέρε μου χίλιες κάμερες να στήσω στη ταράτσα
να μάθει όλη η γειτονιά του σκύλου μας τη ράτσα

Φέρε μου χίλιες κάμερες μα μη το παρακάνεις
και τις φορτώσεις στο πισι και τους ε κουζουλάνεις
_________________
ΣΗΜ. σχόλιο εδώ

743. παληκάρια σε παρένθεση

όταν μαζευτήκαν οι φαντάροι για τον πόλεμο στην Αλβανία, το 1940 δηλαδή, ήταν δυο φαντάροι που, το βράδυ πριν την αναχώρηση για το μέτωπο, περπατάγαν κορδωμένοι (ανάμεσα στους υπόλοιπους, τους πολλούς και μουδιασμένους) διατυμπανίζοντας τι θα κάνουν στους εχθρούς της πατρίδας, όλο "θα τους.." και "θα τους.." έκαναν διάφορα, και οι πολλοί και μουδιασμένοι φαντάροι λέγαν απομέσα τους τι παληκάρια είν' αυτά και τι κρίμα να μην έχουνε κι αυτοί το δικό τους θάρρος και την πίστη, αλλά τη μέρα που ξημέρωσε και μετρηθήκαν για να ξεκινήσουν για τα σύνορα, οι παληκαράδες έλειπαν: ήταν οι πρώτοι λιποτάκτες και, φυσικά, τουφεκίστηκαν γιατί η λιποταξία σε καιρό πολέμου δεν συγχωρείται. Γιατί θυμήθηκα τώρα αυτή τη μικρή ιστορία; Επειδή σκέφτομαι ότι αν οι παληκαράδες, που επιτεθήκαν εναντίον του δήμαρχου στη Θεσσαλονίκη, βρισκόντουσαν στην πρώτη γραμμή των συνόρων πιθανότατα θα λιποτακτούσαν και μη πει κανείς ότι κάνω παράξενες σκέψεις

742. το σπίτι της Αβρακόμης

ένα όνομα που δεν ξέρω από πού προέρχεται: Αβρακόμη, της οποίας το αρχοντικό (ίσως να βρίσκεται ακόμα) σε παραλιακό χωριό της Φθιώτιδας. Το είχα δει πριν πολλά χρόνια να στέκει θεόκλειστο και λέγαν ότι ήταν στοιχειωμένο. Η κυρά Αβρακόμη ήταν επί των τιμών κάποιας βασίλισσας και στον καιρό της πηγαινοέρχονταν πλούσιες άμαξες, δεν ξερανε περισσότερες λεπτομέρειες.

741. η βαφή

λίγες στιγμές αφού η συνοδός του σχολικού παρέδωσε την τρίχρονη μικρή μου κόρη λέγοντας "κοίτα χρυσούλι μου, σε περιμένει η γιαγιά!" έτρεξα πανικόβλητη στο μικρό Σ/Μ της γειτονιάς, ψώνισα μπογιά και τά'βαψα τα ρημάδια, αλλά βγήκε ένα χρώμα κορακίσιο, κατάμαυρο και γυαλιστερό, δεν ήξερα και τα μυστικά των βαφών βλέπεις, και η πλάκα είναι ότι το ίδιο απόγευμα τη συνόδεψα σε παιδικό πάρτι, όπου, αναγκαστικά, έκανα την πρόβα τζενεράλε μου με το βαμμένο μαλλί, απομέσα μου δεν ήξερα πού να κρυφτώ αλλά οι άλλες μαμάδες με καταθαύμασαν λέγοντας "μα έπρεπε από καιρό να το κάνεις" και "σε ένα τόσο νεανικό πρόσωπο δεν ταιριάζαν καθόλου τα γκριζαρισμένα μαλλιά" και άλλα τέτοια και συνέχισα να τα βάφω για καμμιά 20ριά χρονάκια, μέχρι που μεγαλώσαν τα παιδιά κι έμεινα στην ησυχία μου και κάνω ό,τι θέλω!

740. Τα Λόγια και τα Εργα

Είχα διαβάσει παλιά μια μελέτη ειδικών, όπου αναφερόταν ένα ποσοστό 10% για την επίδραση δια των λόγων στον ανθρώπινο εγκέφαλο -στις αποφάσεις/παιδεία/κλπ- και ποσοστό περί το 80% έδινε στην επίδραση δια των έργων -με το παράδειγμα δηλαδή. Η μελέτη είχε σκοπό να ενημερώσει τους γονείς και εκπαιδευτικούς για τη σημασία του παραδείγματος και τη μηδαμινή επίδραση των λόγων στην καλλιέργεια/παιδεία/εκπαίδευση των νέων ανθρώπων.

Με δυο λόγια, η σημασία της ακοής δεν είναι και τόσο σημαντική, με άλλα λόγια «στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα» ή «ο άνθρωπος ακούει ό,τι θέλει να ακούσει», κλπ κλπ, το είπαν πολλοί σοφοί με δικά του λόγια ο καθένας. Οπως παρατηρούμε όμως, στη σύγχρονη εποχή έχουν βαλθεί όλοι (συστήματα, κυβερνήσεις, οικονομικοί παράγοντες, κλπ) να αυξήσουν το ποσοστό (πολύ μικρό αυτό το 10%, βάλε κάτι παραπάνω χασάπη!) με διάφορους τρόπους. Τα ραδιόφωνα, οι τηλεοράσεις, τα τηλέφωνα, κλπ, δεν ήταν αρκετά, ο κόσμος ξεκουνιόταν συχνά απο τον καναπέ, μπορούσε να πηγαίνει π.χ. μια εκδρομή μακριά απο τον "πολιτισμό" χωρίς τηλέφωνο να τον ταράζει. Τι σκαρφίστηκαν λοιπόν; Με δικαιολογία, τάχα μου και δήθεν, την επικοινωνία και "να ξερει ο γονιος τι κανει το παιδι ανα πάσα στιγμή και αν παθει κανεις ατυχημα να τον βρουν απο το στίγμα του" (ναι, αυτη ηταν η πρωτη κυριαρχη καμπανια διαδοσης των κινητων) τιγκάρισε ο πλανητης στα κινητά και δεν υπαρχει τοπος να βρει κανεις ησυχια! Ετσι (και με αυτο τον τροπο, δλδ, γιατι υπαρχουν κι άλλοι) καταφεραν να αποσπουν τον ανθρωπο απο τα πραγματικα προβληματα, αυτα που τον αφορούν άμεσα. Ξεφευγω ομως απο το θεμα...

Σήμερα,λοιπον, παρατηρείται ένα αχανές βάραθρο, μια τεράστια απόσταση μεταξύ λόγων και έργων. Μιλάνε για εντιμότητα π.χ. και πατριωτισμό και άλλα ωραία, εκείνοι που κλέβουν κατά συρροή, ξεπουλάν κατά βούληση τον τόπο, κλπ. Είναι η βασική Αρχή της Παράνοιας, που ανοίγει διάπλατα τις πόρτες για τη πανηγυρική είσοδο του Φόβου. Δεν θα τους περάσει όμως. Εμείς θα τους τρελάνουμε!
____________________
μεταφερω για να μη το ξεχασω το σχόλιο που άφησα εδώ: http://tinyurl.com/5u8zlth ελαφρως εμπλουτισμένο

739. Η Μυστηριώδης Ψήφος

Μια φορά, ήταν ένας λαός που είχε μία ψήφο και δεν ήξερε τί να την κάνει όταν του τη ζητούσαν κάθε δυοτρία με τέσσερα χρόνια. Οσο δεν του τη ζητούσαν, απειλούσε κι έλεγε πως όταν έρθει η ώρα να ρίξει την ψήφο του θα τους έδειχνε αυτωνών των μπήξε δείξε, αλλά μόλις η ώρα ερχόταν τον έπιανε μια κρίση μαζοχισμού ή κρίση αμνησίας -αναλόγως, όπως τύχαινε- κι έριχνε την ψήφο του στα ίδια και τα ίδια και αυτά τα "ίδια" επαναλαμβανόντουσαν εσαεί, μαζί με τα παράπονά του βεβαίως.

Μια μέρα, λέει από μέσα του ότι «αυτή τη φορά θα τους ξεγελάσω και δεν θα ρίξω την ψήφο μου πουθενά και σε κανέναν» κι έτσι έκανε. Επεσαν τότε όλοι στη μαύρη μελαγχολία, που όμως δεν κράτησε πολύ, ίσα ίσα μερικές ωρίτσες ώσπου να πέσουν στο εντελώς ανάποδο, στην αλαζονία του νικητή, δηλαδή. Αρχισαν, λοιπόν, να διεκδικούν όλοι την ψήφο του λαού -αυτήν που δεν έριξε, ντε- και να λένε ότι «αυτή η ψήφος είναι δική μου» καθένας για την πάρτη του.

Ετσι, βγήκαν όλοι κερδισμένοι και ο λαός, χαμένος και πάλι, αναζητούσε τρόπο να επιβάλει τη θέλησή του, γιατί, ως γνωστόν, η θέληση του λαού κανονίζει τα πράγματα και όχι η πονηριά των εξουσιαστών του. Ο λαός επίσης, ως γνωστόν και πάλι, είναι σοφός και μέσα στην απέραντη σοφία του αφήνει κάπου κάπου τα πράγματα στην τύχη εντελώς λέμε. Οι εκλογές γίνονται τότε ένα τυχαίο παιχνιδάκι (όχι που δεν είναι, αλλά λέμε τώρα), κάπως σαν το καλειδοσκόπιο. Κουνάς τα ψηφαλάκια και σιάχνονται αυτομάτως ένα σωρό ωραίες χρωματιστές εικονίτσες. Μερικές φορές, οι εικονίτσες και τα χρωματάκια ταιριάζουν με τα προηγούμενα κουνήματα, άλλες φορές πάνε λιγουλάκι παραπέρα και μπερδεύονται τα πράγματα αλλά ο λαός το διασκεδάζει, παρόλο που η τύχη του εξαρτάται απολύτως από την κατανομή των χρωμάτων.

Ετσι έγινε και την περασμένη Κυριακή. Ο λαός κούνησε το καλειδοσκόπιο με την Μυστηριώδη Ψήφο του και σχηματίστηκαν τυχαία οι δυνάμεις των κομμάτων και άρχισαν όλοι να διεκδικούν τη νίκη αλαλάζοντας και να προσπαθούν να πείσουν το λαό -καθενας για λογαριασμό του- πως εκείνος είχε νικήσει και να τον ευχαριστούν και να τον κολακεύουν. Ο λαός, βεβαίως, ως σοφός που είναι, κάθεται και το γλεντάει -τι άλλο μένει να κάνει ο έρμος;- να βλέπει τους εξουσιαστές του σαν ιθαγενείς στη ζούγκλα να χορεύουν γύρω απο τα καθρεφτάκια και τις γιαλιστερές χάντρες που τους είχε δείξει, γιατί, εδώ που τα λέμε, ο λαός είναι ο αποπάνω όσο και αν οι εξουσιαστές θέλουν να πιστεύουν πως εκείνοι έχουν το πάνω χέρι. Οι εξουσιαστές έρχονται και παρέρχονται, αλλά ο λαός μένει.
___________________________________
ΣΗΜ.1. Εντυπωσιάστηκα απο την προτροπή μιας καραπονηροβλαχάρας που ωθεί το λαό σε άκυρη ή λευκή ψήφο ή ακόμα και αποχή, τη στιγμή που ίσαμε την παραμονή των εκλογών τον εκλιπαρούσε να μη τυχόν απέχει και να μη χαραμίζει την ψήφο του χρωματίζοντάς την άσπρη ή λιγδώνοντάς τη με σαλαμάκια.
ΣΗΜ.2. Εντυπωσιάστηκα -αλλά όχι και πολύ- από τις δηλώσεις ενός κυρίου με κομοδινί μαλλί, που αφήνει μεγαλόκαρδα το λαό να κάνει ό,τι θέλει, αλλά θα τον ενημερώσει, λέει,την προπαραμονή των εκλογών για το τι να κάνει.
ΣΗΜ.3. Εντυπωσιακή και η άντληση δύναμης ενός ψηλόλιγνου κυρίου με φαλακρίτσα από ένα βραχιολάκι, αλλά εντυπωσιακότερες οι κραυγές ενός άλλου ψηλόλιγνου χωρίς φαλάκρα και δυναμικό βραχιόλι, που φωνάζει όπως ο κλέφτης για να φύγει ο νοικοκύρης. Τι να πεις...
ΣΗΜ.4. Οι υπόλοιποι κυρίες και κύριοι μνηστήρες της πολυπόθητης εξουσίας το παίζουν ταπί και ψύχραιμοι και κάτι παιδάκια τρέχουν από δω κι από κει αλαλιασμένα να κολλάν αφίσες και να προπονούν τα συγγενικά γερόντια (καλά, αυτό το κάνουν όλοι, μη γελιόμαστε, και πεθαμένους απο τον τάφο θα σηκώναν μερικοί!) πώς να ισορροπήσουν μπροστά στο παραβάν κάνοντας πρόβα με τις κουρτίνες του σαλονιού.
ΣΗΜ.5. Σε μια επαρχία της χώρας, ένας ιπποψήφιος (έτσι, γιατί καβαλάει άλογο συχνά) εξουσιαστής ετοιμάζεται, λέει, να επαναλάβει τον άθλο του Μεγαλέξαντρου και να κόψει το Γόρδιο Δεσμό -πριν τον πάνε δεμένο με την άσπρη μπλούζα, εννοείται.
ΣΗΜ.6. Δεν μπορώ να ξέρω τι γίνεται σε όλες τις επαρχίες, αυτό που ξέρω είναι ότι οι υποψήφιοι εξουσιαστές έχουν λαλήσει κανονικά και φοβάμαι μη τυχόν η εγκυμονούσα κάλπη, μετά τη γονιμοποίησή της με τη Μυστηριώδη Ψήφο, γεννήσει κάνα... αυγό!
ΣΗΜ.7. Υπάρχει μια παροιμία αρχαία, που λέει «το μη χείρον, βέλτιστον» και είμαι σίγουρη πως ο λαός, που εκτός από σοφός και μαζόχας είναι και απρόβλεπτος, τη γνωρίζει και θα την αξιοποιήσει.
___________________
γράφτηκε στις 11 Νοεμβρίου 2010

738. Περί ευθυνών

Κάποιοι σοφοί που ασχολούνται με την ανθρώπινη ψυχή, λένε ότι η ανάληψη υπερβολικά μεγάλων ευθυνών συμβαίνει επειδή φουσκώνει ένα παραμελημένο "Εγω" και κάνει τον απλό άνθρωπο να νοιωθει σπουδαίος. Αυτό το γνωρίζουν καλά όσοι προβάλλουν τα δικά τους σφάλματα σε πλάτες αθώων. Προτείνω λοιπόν να περιορίσουμε τις ευθύνες μας σε όσες πραγματικά μας αναλογούν -αν υπάρχουν ευθύνες βέβαια- και να καταμερίσουμε τις ευθύνες των κυβερνώντων αναλόγως. Το μέλλον ήδη βρίσκεται εδω και όποιος εχει ματια βλέπει τι ακριβώς συμβαίνει, μια κοροϊδία σκέτη. Το βλέπω, επειδή δεν άφησα κανενα να διαφεντέψει την τύχη μου και επειδή δεν δέχομαι καμμιά ευθύνη για συμπεριφορές και αποφάσεις άλλων. Οσοι το έκαναν, να πανε να πνιγουν μαζι με αυτους που διαλεξαν για σωτηρες.

Γράφω αυτό το σημείωμα επειδή έγινε της μόδας τελευταίως απο απλούς ανθρώπους το αυτομαστίγωμα. Οπου σταθώ κι όπου βρεθώ, ακούω για "εμάς που φταίμε". Αλήθεια, ποιο ειναι το φταίξιμο; Το ότι διαλέξαμε το πολίτευμα της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας; Το ότι δεν πιεσαμε για περισσότερο και πιο αποτελεσματικό έλεγχο; Το ότι δεν κατεβήκαμε όλοι στο δρόμο; Το ότι δεν φάγαμε όσο μπορούσαμε περισσότερα, ώστε να βρισκόμαστε τώρα σε ισχυρή θέση και να μην ασχολούμαστε με την πλέμπα;

Οποιος γνωρίζει, ας απαντήσει... ειλικρινά παρακαλώ! :)
______________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 13/1/2011

737. ο εκσυγχρονισμένος ύμνος της Ν.Δ.

Σε περιμένω να'ρθείς και πάλι
Με δυο καρπούζια στην κάθε μασχάλη
Να με φλομώσεις στο ψέμμα σαν πρώτα
Μα θα σου κλείσω στα μούτρα την πόρτα!

Σε περιμένω να'ρθείς και πάλι
να με ταϊζεις χαλβά του μπακάλη
να με πατάς με της Μέρκελ τη μπότα
να ξανανιώσω σκλαβάκι σαν πρώτα...

Σε περιμενω να'ρθείς και πάλι
να ξεπηδάς από μαύρο τσουκάλι
με χίλια ψέμματα να με τυλίγεις
σαν ένας βρόχος σφιχτός να με πνίγεις...

Σε περιμένω να'ρθείς και πάλι
να μου ξυρίσεις γουλί το κεφάλι
κι αφού σού τά'δωσα όλα όσα είχα
και τη στερνή μου ν' αρπάξεις την τρίχα!

Σε περιμένω να'ρθείς και πάλι
Ν' αποτελειώσεις το μαύρο μας χάλι!
Να κυβερνάς σταθερά και αιώνια
Να ξεχρεώσουμε σε χίλια χρόνια!
________________
ΣΗΜ. γράφτηκε στις 15/5/2014 σε ένα κηπάριον του Λονδίνου

η ντροπή της οικογένειας

επειδη γνωριζα τον απέθαντο Γιάννη Ιωαννου (Δημοπουλος το αληθινο επωνυμο) ενημερωνω οτι η σελιδα του στο διαδίκτυο κατεβηκε απο τους επιγονους που ηταν εναντιον του πατερα τους, ντρεποντουσαν για τον ιδιο και το εργο του. Κριμα. Ελπιζω οι μελλοντικοι απογονοι, (εφόσον υπαρξουν) να τιμησουν τον παπού. Ολοκληρη η οικογενεια ντρεποτανε, εκτός απο την υπεροχη γυναικα του, την Πόπη Κουτρετση, επισης αρχιτεκτονα, που τον στηριξε απο το ξεκινημα. Ο πατερας του Γιαννη ήτανε εισαγγελεας στη Θεσ/νικη, εναντιον του γιου του και μαλλον αυτος εμφυσησε τη ντροπη και στα εγγονια του. Συγγνωμη για την ενοχληση, αλλα με πνιγουν οι αναμνησεις..

736. INTERNET, νηπιακή ηλικία

στα πρώτα χρόνια της εμφάνισής του το διαδίκτυο, που ακόμα το λέγαμε ιντερνέτ, έβριθε από συλλογές μορίων απόκρυφων, κυρίως ανδρικών, ένας μάλιστα διέθετε ολόκληρο τόπο όπου οι συναθροιζόμενοι στέλναν τις φωτό του μορίου τους να τις καμαρώσουμε! μερικοί από αυτούς εξελίχτηκαν σε ποιητές κυρίως, άλλοι σε σημαντικές περσόνες διαδικτυακές αλλά και τηλεοπτικές και κρίμα που είχα νομίσει ότι τίποτα δεν χάνεται στο διαδίκτυο αλλιώς θα είχα κρατήσει αρχείο!! Υπήρχαν και κάποιοι θρασύτατοι που φωτογράφιζαν γυναικεία μόρια, στέλναν μάλιστα ιμέιλ για συνάντηση και ανάλογη φωτογράφιση με εξασφάλιση της ανωνυμίας, ένας μάλιστα εξ αυτών είχε φωτογραφίσει μια καημένη γριούλα (μάλλον με χαμένα τα μυαλά, έτσι έδειχνε τουλάχιστον η ξεμαλλιασμένη φάτσα της με το χαζό χαμόγελο) πάνω σε καπό αυτοκινήτου με ανοιχτά τα σκέλια και είχα θυμώσει πολύ τότε, αλλά θύμωσα περισσότερο όταν εξέδωσε την ποιητική του συλλογή.

735. να ζεις από περιέργεια

η γιαγιά μου η βλάχα έζησε 104 χρόνια επειδή ήτανε πολύ περίεργη: όλο ήθελε να ταξιδεύει, να βλέπει καινούργια πράγματα και να ξεπατικώνει τα καλά, να τα φέρνει στα μέτρα της, να εκσυγχρονίζεται που λέμε σήμερα, όλο έλεγε "να διω π'δάκι μ', να διω"

734. περί σφαγών

πέρσι έγραφα για σφαγές:

1. ας πάμε τώρα στα έθνη/κράτη και ηπείρους: οι Ισπανοί σφάξαν ινδιάνους και άραβες, οι Κινέζοι σφαζόντουσαν κυρίως αναμετάξυ τους, αλλά σφάξαν και καμπόσους Γιαπωνέζους, οι Γιαπωνέζοι είχαν εγχώριο κώδικα σφαγής, αλλά κάναν και πολέμους εναντίον των Κινέζων, όλοι οι Ευρωπαίοι παρασφαχτήκαμε με διάφορους τρόπους και μεταξύ μας αλλά και εναντίον όλων των άλλων, οι Ινδοί δεν πολυσφαζόντουσαν ένεκα ο Βούδας και η Νιρβάνα, οι Αφρικανοί ήταν γενικώς ειρηνικοί προς τους ξένους, αλλά σφαζόντουσαν με πρωτόγονους τρόπους μεταξύ τους. Αμα θες, συμπλήρωσε ή/και διόρθωσε.

2. οι κίτρινοι σφάζαν πολύ και ωμά, οι κοκκινομούρηδες Αζτέκοι το ίδιο, οι άσπροι σφάζαμε επίσης, (αλλά εξευγενισμένα και με καλό σκοπό!) οι άραβες προλάβαν κι αυτοί να σφάξουν κάτι ισπανούς, οι λιγότερο προβεβλημένοι σφαγείς (απ' όσο γνωρίζω) είναι οι μαύροι και μακάρι να μη προλάβουν να αναδειχτούν κι αυτοί ως μεγάλοι σφαγείς της ανθρωπότητας
3. οι άσπροι πάντως, σφάζουν πιο εκλεπτυσμένα