1.026 θαλασσοδάνεια

μια κυρία, γραμματέας χουντικού, δάνειο έβγαλε προς χάρη του γαμπρού της, να σιάξει χοιροστάσιο για χοιρομητέρες, αλλά εκείνος έστησε φάμπρικα παραγωγής απορρυπαντικών που κυκλοφορούσαν σε όλη την Ελλάδα πλην Αττικής, και από πτωχός οικονομολόγος της Παντείου έγινε ψιλομπρούκλης με βίλλα στην Εκάλη, παιδιά στας ΗΠΑ, κλπ, λεφτά στην Ελβετία, απόχτησε όλα τα καλά που κάνει μια χούντα δλδ, και το δάνειο δεν ξεπληρώθηκε ποτέ (αυτά μου τα διηγήθηκε κάποτε η ίδια, κοκκορευόμενη ότι "άμα θέλει ο άνθρωπος, όλα τα καταφέρνει")

1.025 η μικρή Ερικέτη

οσάκις ο Σάκης την παίζει
κινεί ρυθμικά το τραπέζι
και τότε η μικρή Ερικέτη
ξαφρίζει τη μπίρα της σκέτη

1. 024 μη εγγίζετε!

αυτό το "μη εγγίζετε" στις σύγχρονες εκθέσεις ζωγραφικής το βρίσκω εκνευριστικό και άστοχο, ιδίως όταν οι επισκέπτες είναι μικρά παιδιά. Σε μια έκθεσή μου, παλιά, μπήκε μια μάνα με το κοριτσάκι της (περίπου 4-5 χρονών) που έτρεξε πετώντας προς μια ζωγραφιά γελώντας και απλώνοντας τα χεράκια. Την άγγιξε με χαρά, είπε "αχ, τι ωραία! μαλακό που είναι!" και τότε η μάνα βούτηξε κυριολεκτικά το παιδάκι και φύγανε λέγοντάς του "αυτά είναι πράματα του διαόλου και δεν τα πιάνουμε". Φυσικά, εμένα με αγριοκοίταξε όταν είπα στο παιδάκι της "άγγιξέ τα όσο θέλεις αν σου αρέσουν, δεν πειράζει". Ακόμα έχω την εικόνα του μικρού αυτού παιδιού στο μυαλό μου, υπολογίζω ότι θα είναι τώρα πάνω από 20 χρονών κοπέλα και μακάρι να έχει πετάξει τη σκληρή αυτή μάνα από μέσα της.

1.023 Ο φόβος φυλάει τα έρημα ή τα… ελέγχει;

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια πολύ πολύ παλιά εμπειρία μου: 

Ημουνα δεν ήμουνα τεσσάρων χρόνων όταν είχα πάει με τους γονείς μου διακοπές σ’ ένα νησί. Ενα βράδυ οι γονείς ήταν με την παρέα των φίλων τους σ’ ένα ταβερνάκι και’γώ έπαιζα με άλλα παιδάκια πιο πέρα. 

Επειδή όμως ήμουνα η πιο μικρούλα, τα παιδιά ήθελαν να με ξεφορτωθούν κι έφυγαν να παίξουν μακρύτερα, πίσω απο ένα τοίχο, λέγοντάς μου πως αν πάω μαζί τους -πίσω απ’ τη γωνία δηλαδή- θα με φάει ο… μπαμπούλας! 

 Λυπημένη πολύ, πήγα κοντά στους δικούς μου κι ο πατέρας μου με ρώτησε γιατί δεν παίζω με τ’ άλλα παιδιά. Του είπα για τη γωνία και το μπαμπούλα, με πήρε απ’ το χέρι για να πάμε μαζί να δούμε τι γίνεται εκεί πέρα -τι συμβαίνει «μετά τη γωνία» δηλαδή… 

 Οση εμπιστοσύνη κι αν ένοιωθα προς τον πατέρα μου, πλησιάζοντας τη γωνία έτρεμα απο φόβο! Σέρνοντας σχεδόν φτάσαμε. Εκλεινα τα μάτια μου φοβούμενη αυτό που πιθανά ν’ αντίκρυζα… 

Ενα μικρούτσικο παιδάκι ήμουν! Φτάσαμε τελοσπάντων κι ο πατέρας μου είπε να μη φοβάμαι και ν’ ανοίξω τα μάτια να δω. 

Ανοιξα τα ματάκια μου κι αντίκρυσα ένα περιβάλλον παρόμοιο μ’ αυτό που υπήρχε πριν την περίφημη «γωνία»… Ηρέμησα τότε κι αυτή η ηρεμία μ’ ακολουθεί σ’ όλη μου τη ζωή! 

Συνειδητοποίησα πολύ αργότερα πως ΤΟΤΕ είχα ξορκίσει το φόβο μου όχι μόνο για τη «γωνία» του τοίχου, μα και κάθε φόβο που θα δυσκόλευε στο εξής τη ζωή μου… 

 Εδιωξα το φόβο απο μέσα μου μ’ αυτή την απλή πράξη -την πράξη του καλού μου πατέρα! Του το χρωστάω και του το έχω πει… 

 __________________ 

 σχόλιο στο παλιό φόρουμ του Pathfinder, 3 Σεπτεμβρίου 2002, 11:14 από rodia

1.022 ο Τάσος

ο Τάσος, ηταν ο πρώτος (νομιζω) που άνοιξε μπαρ στην Αντίπαρο και οργάνωνε με το καϊκάκι του τον περίπλου του νησιού, παρόλο που ήτανε μονόχειρας. Ειχε χάσει το χεράκι του στη Σύρο, όταν πήγε να πιασει --και να δέσει-- τον κάβο (το χοντρό σκοινί) ενος καραβιού που προσπαθούσε να ελλιμενιστεί μέσα σε σφοδρή ανεμοθύελλα. Ο κάβος άρπαξε το χεράκι και τό 'κοψε απο τον αγκώνα και κάτω, και πάλι καλά που δεν έκοψε και το νήμα της ζωής του παληκαριού. Ητανε παληκάρι ο Τάσος, έβαζε τη ζωη των άλλων πάνω απο τη δική του.

Είχαμε πάει μερικές φορές με τα παιδιά στον περίπλου, που ήτανε πολύ διασκεδαστικός. Ο Τάσος βούταγε κι έπιανε πίνες, τις άνοιγε, έκοβε την ψίχα τους με ένα μαχαιράκι σε καμμιά δεκαριά ψιλούτσικα κομματάκια, που τα μοίραζε στους επιβάτες. Ολα αυτά με το μοναδικό του χεράκι. Τότε ήταν (1989 νομίζω) που δοκίμασα πίνα πρώτη φορά. 

Αλλες φορές, οδηγούσε το καΐκι σε μυστικές αμμουδερές ακρογιαλιές, όπου οργάνωνε διαγωνισμούς αμμογλυπτικής! εμείς είχαμε φτιάξει έναν φοβερό δεινόσαυρο!! δεν θυμάμαι καλά, ίσως να ήτανε θεματικός ο διαγωνισμός γιατί και οι άλλοι δεινόσαυρους και σαύρες είχανε φτιάξει. 

Οι ξένοι τουρίστες ξαπλώνανε και λιάζονταν στην άμμο, αλλά εμείς είχαμε βρει μια μικρή σπηλιά κι εκεί είχαμε απαγγιάσει, ώσπου νά 'ρθει η ώρα της επιστροφής που αναγγέλονταν με ένα καμπανάκι.

1.021 το σκουλήκι

Ηταν μια φορά ένα μικρό σκουλήκι που όλο και μεγάλωνε. Κάθε μέρα κι από λίγο μεγάλωνε. Στα χρόνια που πέρασαν, από τη στιγμή που το γνώρισα μεγάλωσε παρα πολύ, τόσο που κανείς δεν θα μπορούσε να πιστέψει ότι μπορεί να μεγαλώσει ένα μικρο σκουλήκι. Εγινε τεράστιο σαν βόας, μόνο που δεν κατάπινε την τροφή του όπως ο βόας, ούτε την έσφιγγε για να τη σκάσει πριν τη καταπιεί. Μασούλαγε φυλλαράκια δέντρων ή μάλλον τα έλιωνε στο μικρό του στοματάκι σαν σκουλήκι που ήταν, δεν έμαθε ποτέ να τρώει με διαφορετικό τρόπο. Εμαθε όμως άλλα πράγματα χρήσιμα για ένα σκουλήκι μεγάλο, ένα σκουλήκι που κατάφερε να φτάσει σε τεράστιο μέγεθος, δηλαδή, όπως το να πάψει να σέρνεται. Μάλιστα. Κατάφερε να μάθει να ελίσσεται στρεφόμενο προς όλες τις δυνατές κατευθύνσεις, να σκαρφαλώνει σε απίστευτα ύψη, να πηδάει κιόλας σε περίπτωση ανάγκης ή ακόμα και να κολυμπάει σαν ψάρι στο νερό. Το μικρό σκουλήκι κατάφερε να μεγαλώσει τόσο πολύ που ήταν αδύνατο πλέον να το πατήσει κανείς. Επίσης, κατάφερε να μπορεί να σκέφτεται περίπου σαν άνθρωπος και δεν είναι μακριά η στιγμή που θα μπορέσει κιόλας να φορέσει ένα σκούρο κουστούμι -ή μήπως η στιγμή αυτή έχει κιόλας φτάσει χωρίς να το καταλάβω;

1.020 μεταπολεμικά παιχνίδια

παιδάκι μικρό μάζευα κάλυκες από σφαίρες, ο πατέρας μου με συμβούλευε να μη πειράζω σύρματα που ίσως έβλεπα να εξέχουν απο το έδαφος, πάρα πολλά σπίτια της Αθήνας είχαν τρύπες από πυροβολισμούς, ένα γειτονόπουλο έχασε μερικά δάχτυλα χεριών επειδή πείραξε ένα σύρμα κάποιος φίλος του που σκοτώθηκε ακαριαία, ήταν πολύ επικίνδυνο να παίζει ένα παιδί στην πόλη και γι αυτό μετακομίσαμε σε κοντινό χωριό, όπου έβρισκες άφθονα μπαλονάκια άσπρα στα χωράφια, γεμάτα με ένα πηχτό υγρό και ο πατέρας μου με συμβούλευε να μη τα πειράζω ούτε αυτά

1.019 παλια συζητηση

4 Ιουνίου 2011 απο tweet @ifertakis «Το ασφαλέστερο γνώρισμα ενός ηλίθιου είναι ότι υποτιμάει τη νοημοσύνη των άλλων»

Alek Pertsy "Το ασφαλέστερο γνώρισμα ενός ηλίθιου είναι ότι υποτιμάει τη νοημοσύνη των άλλων» Το ασφαλέστερο γνώρισμα ενός ηλιθίου είναι ότι δεν έχει επίγνωση της ηλιθιότητάς του.

Marina Rodia Σωστο κι αυτο! Είμαι παντελώς ηλίθια! 🙂 

Alek Pertsy Ισχύει για όλους μας που εκτοξεύουμε πομφόλυγες με αλαζονεία. 

Alek Pertsy Η βεβαιότητα είναι συγγενής ιδιότης της ηλιθιότητας. 

Alek Pertsy Αλλά δεν είμαι απολύτως βέβαιος γιαυτό.

Marina Rodia χα! κατι παρομοι θα εγραφα.. Οτι το μονο για το οποιο μπορουμε να ειμαστε βεβαιοι ειναι το οτι γεννηθηκαμε και θα πεθανουμε! 

 Marina Rodia Παντως, ο κ. Πεταλ αποτελει ενα καλό δείγμα. 

 Alek Pertsy Εγώ θα υπερασπίζω πάντα το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της ηλιθιότητας ενάντια στην παράνομη βία έστω κι αν προέρχεται, οργανώνεται και επαινείται από άλλους ηλίθιους.

Marina Rodia Η βια ειναι κακο πραγμα, ακομα και η τιμωρια με φυλακιση ειναι απορριπτέα. Μου αρκει η δημευση των περιουσιων που αποκτηθηκαν λάθρα, με κομπίνες σε βαρος μου/μας. 

Alek Pertsy Γιατί λοιπόν δεν προχωράς; Τί περιμένεις; Μόνο λόγια του αέρα; Τρέχα στην εισαγγελία κι όχι μόνο κοτσομπολιά από το διαδίκτυο. Σχημάτισε το κόμμα "καθαρά χέρια". Κάνε κάτι. Όχι φραστικές επιθέσεις εναντίον όλων που έχουν μόνο ένα αποτέλεσμα : το άνοιγμα της πόρτας στις δικτατορίες και το χάος. Δεύτερη παρατήρηση : Ως τεχνικοί γωρίζουμε ΚΑΛΑ οτι δεν υπάρχει ούτε μία οικοδομή στη χώρα αυτή που να έχει εφαρμόσει κατά 100% τον ΓΟΚ. Τί θα κάνεις; -ετε; Θα καταγγείλετε ολόκληρο τον ελληνικό λαό που πλούτισε (όσο πλούτισε, λίγο ή πολύ) σε βάρος του κοινωνικού συνόλου δηλαδή του εαυτού του; Ποιο είναι το κριτήριο; Το πόσο ή η παρανομία;  

Marina Rodia Το δυστυχημα ειναι οτι απευθυνεσαι σε μενα! που δεν συμμετειχα στο πανηγυρακι των παρανομιών, αλλιως θα πλουτιζα και δεν θα διαμαρτυρομουν τωρα, που δεν εμπιστευομαι αυτο το συστημα διακυβερνησης, αλλιως θα ημουν ηδη βουλευτις. χεχε  

Marina Rodia Θυμασαι καποτε που συζητουσαμε ποια ηταν η δικη μου θεση για τα πολιτικα πραγματα; Με ειχες πει -τότε- με έκπληξη «μα αυτό είναι αναρχία!»