771. ιπτάμενα πατίνια

"σίγουρα υπάρχει δρόμος για το φεγγάρι" του έλεγα κι εκείνος συμφωνούσε, βαδίζοντας χαλαρά στα στεγνά καλοκαιρινά μονοπάτια, με τα μωρά αδερφάκια να κρέμονται δεξιά κι αριστερά από τα δεκάχρονα χεράκια μας, προσπαθώντας κι αυτά να συνταιριαστούν με τα απλωτά μας βήματα, αλλά δεν δίναμε σημασία και "να σου πω τι διάβασα στην εφημερίδα; ότι το 1969 θα υπάρχουν ιπτάμενα πατίνια που θα σε πηγαίνουν όπου θέλεις" μου έλεγε και συμφωνούσα απαντώντας "θέλω να μου πάρεις ένα ζευγάρι" κι εκείνος έλεγε "οπωσδήποτε, αλλά θα πάρουμε και ποδήλατα με πολλές θέσεις" και τα βράδια ονειρευόμουν ποδήλατα με τόσες θέσεις που να χωράνε όλοι μου οι αγαπημένοι, με τους παπούδες και τις γιαγιάδες σε θέσεις-πολυθρόνες για να είναι πιο σταθερές και να μη κουράζονται και, φυσικά, στις θέσεις οδηγού εκείνος και'γώ.

(άραγε τα 10χρονα τί κουβεντιάζουν σήμερα;)