1.193 τμήμα γενεαλογίας

για να θυμάμαι : η θεια η Θοδωρούλα εμεγάλωσε τον παπού μου τον Κωστα και τ' αδέρφια του όταν εχάσανε τη μάνα τους. Στη θεια την Αντριανούλα είχανε στείλει τον μικρό Πανταζή, τον μικρό αδελφό της γιαγιάς μου, να τον αναθρέψει επειδή δεν εφτάνανε τα όβολα για όλους. Είχε γεννηθεί εντωμεταξύ κι ο μικρότερος Μεμάς και η μάνα της γιαγιά μου, η Ελένη, ήτανε πολύ στριμωγμένη.

1.181 τρελλές δουλειές

καποτε, πολύ παλιά, έπεσε ένας πελάτης στο δρόμο μου, έπεσε κυριολεκτικά! εκεί που πααίναμε με τον αδερφούλη μου στην Κηφισίας, λίγο πριν τον φρεσκοχτισμένο "πράσινο πύργο" του Χαλαντρίου (ιδιοκτησιας ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ, εταιρείας Τσίπρα με τίμια κέρδη απο εργολαβίες κυρίως στην Αφρική) βρέθηκε πίσω μας ένα τουτού που έτρεχε σαχλοειδώς (επικίνδυνα ζιγκ ζαγκ) σαν να μην ήξερε τον προορισμό του. Το αδέρφι τότε, τέρας πισυχραιμίας και πλήρες σατιρικής έμπνευσης, αντι να θυμώσει και να σιχτιρίσει, αφήνοντάς τον να προσπεράσει τού φωνάζει "θες κανα τέλεξ ρε;" "ΝΑΙ" κάνει νόημα ο τρελλός οδηγός να τον ακολουθήσουμε. Ετσι κι έγινε και κλείστηκε μια φοβερή δουλειά. Πιερ Μαρτινέ, λεγόταν ο τύπος, ωραιότατος ανήρ, Ελβετός, ύπανδρος μετα ωραιοτάτης επίσης ασιάτισσας.

-----------------

κάποτε, ισως συνεχιστεί η ιστορία

1.759 το λαβράκι

περνώντας απο τον ψαρά, είδα ένα ωραιο λαβράκι, (ιχθυοτροφείου δυστυχώς) και θυμήθηκα τότε, παλιά, στο Πόρτο Γερμενό, ένα ταβερνάκι που βρισκόταν εκεί που ξεφόρτωναν οι ψαράδες την ψαριά τους για να εξυπηρετεί την ανάγκη τους για κάνα τσιπουράκι μετά το ολονύχτιο ξελίγωμα στη θάλασσα.

Φτάναμε στο ταβερνάκι μεσημέρι Κυριακής (είχαμε και τα Σάββατα σχολειο) και ερχόταν ο μαγαζάς να πάρει παραγγελία, «λαβράκι υπάρχει;» ρώταγε ο πατέρας και ο μαγαζάς αποκρινόταν «εδώ, πάντα υπάρχει λαβράκι» κάνοντας νόημα στο μικρό του μαγαζιού (γιος του μάλλον) που έβγαινε από την πόρτα κι έριχνε την πετονιά μια δυο φορές και -τσούπ!- έβγαζε ατάκα κιεπιτόπου ένα ωραιότατο λαβράκι!

Ο μαγαζάς το ζύγιζε και ρώταγε αν φτανει, μην είναι μικρό, αν χρειάζεται να ξαναρίξει πετονιά ο μικρός. Συνήθως ήταν αρκετά μεγάλο για τα πέντε μέλη της οικογένειας, παίρναμε και σαλατικά και χορταίναμε.

Εκεί, σε αυτό το μαγαζί, πρωτοδοκίμασα αλκοόλ! είχαμε πάει Κυριακή μετά τα γενέθλιά μου των δεκαοκτώ και τ' αδερφάκια μου, όταν έφτασε, μαζί με τα φαγιά, το ουζάκι για τους γονείς, θύμισαν με ένα στόμα «η Μαρίνα έκλεισε τα δεκαοχτώ!» που σήμαινε ότι μια και τά 'κλεισα πέρασα το όριο που είχε βάλει ο πατέρας για την πόση οινοπνευματωδών!

Ετσι, ήπια το πρώτο μου ουζάκι, που δεν μου έκανε και τόση εντύπωση. Οι γονείς την αράξαν κάτω από ένα δέντρο κι εμείς τα παιδιά πήγαμε παραπέρα για παιχνίδι και σκαρφάλωμα.

Αυτές τις αναμνήσεις έφερε αβίαστα πριν από λίγο το λαβράκι του ψαράδικου, που τώρα βρίσκεται στο φούρνο και ψήνεται. Σε λίγο θα βγει και θα το δοκιμάσω, αλλά αποκλείεται ένα λαβράκι ιχθυοτροφείου να είναι τόσο νόστιμο όσο ένα λαβράκι... ελευθέρας βοσκής!

-------------------
ΣΗΜ. γράφτηκε πριν απο 10 ώρες στο f/b

1.723 Metropolis

το φιλμ το είδα λίγο πριν συμπληρώσω τα 15 μου χρόνια, μαζί με τα (πολύ μικρότερα) αδερφάκια μου, ήταν απαραίτητο να μας στείλουνε σινεμά. Λίγο πριν είχα δει νεκρό τον αγαπημένο μου θείο --σε ηλικία εξαδέλφου, μια ήτανε μόλις σαράντα μέρες μεγαλύτερός μου. Ηταν ένα παράξενο θέαμα να τον βλέπω ξαπλωμένο μέσα σε ένα φέρετρο στην αυλή του σπιτιού του και ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα έναν άνθρωπο (και μάλιστα παιδί) πεθαμένο. Πριν κάνα μήνα παίζαμε σκάκι και γελούσαμε και, μετά απο ένα μήνα στο νοσοκομείο, πάει, πέθανε.

Θα μπορούσε να ήταν οποιοδήποτε φιλμ εκείνο το βράδυ, αλλά έτυχε να παίζεται αυτο στο κοντινό θερινό σινεμά και αυτό έμεινε, λοιπόν, χαραγμένο στη μνήμη μου σαν ανεξίτηλη σφραγίδα. Τα μικρά δεν καταλάβαιναν και πολλά πράγματα, όλο ρωτούσανε τι γίνεται εδώ και τι γίνεται εκεί και απαντούσα υπομονετικά. Ετσι γνώρισα και τον Φριτς Λανγκ, βέβαια, αλλά η μουσική, ο απόκοσμος ήχος, δεν ξεχνιέται με τίποτα. Οπως και το μούδιασμα μπροστά στο αναπόφευκτο.

Μπορείς να τον ακούσεις σε 32 συνεχόμενα βιντεάκια εδω:

1.711 γάμοι-μαρτύρια

θυμώνω με κάτι γυναίκες που, θέλοντας (υποτίθεται) να περιφρουρήσουν το γάμο και την οικογένεια, συντηρούν μια κατάσταση νοσηρή που βλάπτει όχι μονάχα τις ίδιες (που είναι επιλογή τους στο κάτω κάτω να την υφίστανται) αλλά κυρίως τα παιδιά τους.

1.656 ΔΕΗ

ο θείος ο Βαγγέλης, αδερφός του παπού μου, ήταν ασυρματιστής στα καράβια και, όταν ερχότανε κάπου κάπου, μας έλεγε για τον μουρλό ασυρματιστή που μοίραζε ποιήματα με τον ασύρματο! Γιατί τον θυμήθηκα τώρα; επειδή μόλις βγήκε στη σύνταξη αγόρασε με το (μεγαλούτσικο) εφάπαξ ομολογίες της ΔΕΗ. Νομίζω λοιπόν, ότι η ΔΕΗ ανήκει και σε μένα, όπως και σε σένα. Δικαιωματικά.

1.627 αντρόγυνο

Εκείνος μπερδεύεται. Δεν μπορεί να καταλάβει τι του ζητάει. Αδυνατεί να αποκωδικοποιήσει το βλέμμα της. Η ερμηνεία του χαρακτήρα της είναι πάνω απο τις δυνάμεις του. Τόσο μυστήριο του είναι ακατόρθωτο να το αντιμετωπίσει, για τούτο και γοητευτικότατο. Διασκεδάζει πολύ μαζί της.

Εκείνη τον βρίσκει κατώτερο των προσδοκιών της. Ποτέ του δεν θα καταφέρει να την καταλάβει. Ολα τα θέλει μασημένα. Μπροστά της είναι ένα χαρτί που τα γράφει όλα -χαρτί και καλαμάρι. Κανένα μυστήριο. Κανένα παιχνίδι. Καμιά παρέκκλιση απο το "σωστό" και αναμενόμενο. Αυτό καταντά βαρετό.

Πως είναι δυνατό να συνυπάρχουν ομαλά και σε βάθος χρόνου αυτοί οι δυο άνθρωποι;

1.576 η Καλαμοδόντα

η θεία μου η Αννα, πρώτη ξαδέρφη της μάνας μου, ήτανε φοβερή παραμυθού και, μεταξύ άλλων, είχε σιάξει μια ιστορία με ένα μυθικό τέρας, την Καλαμοδόντα(!), που θα ερχόταν από την Υδρα να φάει το ξαδερφάκι μου άμα δεν έτρωγε το φαϊ του! και είχε τύψεις αργότερα που το φοβέριζε το καημενάκι γιατί το χάσαμε νωρίς, πριν κλείσει τα 15 του.

1.493 ένας απαραίτητος συγγενής

τα (όχι και τόσο) παλιά χρόνια οι οικογένειες ήταν καλό να περιλαμβάνουν στα μέλη τους από ένα γιατρό τουλάχιστον κι έναν δικηγόρο, να έχουν δηλαδή ανθρώπους που εμπιστεύονται αν τυχον (ό μη γένοιτο) προέκυπτε θέμα υγείας ή περιουσίας. Σήμερα, το πλέον απαραίτητο πρόσωπο σε μια οικογένεια είναι ένας τουλάχιστον κομπιουτερατζής!

1.442 αξιοπρεπείς άνθρωποι

πάλι τσακώνονται οι διπλανοί, κάθε μέρα τσακώνονται πολλές φορές, πρωί μεσημέρι βράδυ ακούγονται φωνές ή μάλλον μια φωνή τσιριχτή ακούγεται, του άντρα, που όλο ζητάει να τον καταλάβει η άλλη φωνή που δεν ακούγεται ή της λέει (φωνάζει, δλδ) "δεν είπα τέτοιο πράγμα, άλλο κατάλαβες" και λέω απομέσα μου (απορώ, δλδ) γιατί να μένουνε μαζί άνθρωποι που δεν καταλαβαίνονται και όλο μαλλώνουν; τουλάχιστον 50 χρόνια πρέπει να μένουνε μαζί, έκαναν παιδιά κι εγγόνια και συνεχίζουνε τους τσακωμούς. Γιατί; έχεις καμμιά ιδέα;
κατά τα άλλα, είναι αυτο που λένε "αξιοπρεπεις ανθρωποι"

1.432 πρόσφυγας και μετανάστης

όταν ήμουν παιδάκι, λέγαν οι μανάδες (όχι η δικιά μου, ε) "κάτσε φρόνιμα θα σε πάρει ο πρόσφυγας" επειδή λιγο-πολύ όλες οι οικογένειες τότε είχαν κι απο ενα τουλάχιστον μετανάστη, απο τα εμβάσματα των μεταναστών ζούσαν, ενώ ο πρόσφυγας ήταν εκείνο το πλάσμα που έκανε τη ζημιά ως φαίνεται.
Αυτή η διάκριση μεταξύ τους έχει αλλάξει σήμερα: ενώ ο μετανάστης (ή και λαθρο- ακόμα χειρότερα) δαιμονοποιείται, ο πρόσφυγας έχει καλύτερη θέση στην καρδιά μας, ίσως γιατί ψυχανεμιζόμαστε το δικό μας μέλλον; ποιος ξερει...

1.417 εντεκάχρονος εργένης

σπούδασε χάρη στη μάνα του, που ζαλωνόταν κλάρες ή βελανίδια -ανάλογα την εποχή- να τα πουλά και να του στέλνει τα λεπτά για να βγάλει το Γυμνάσιο, εντεκάχρονος εργένης, αλλιώς θά 'μενε στα πρόβατα όπως ήθελε ο πατέρας του. Πόσες τύχες ανθρώπων αλλάξαν χάρη σε μερικές μανάδες...

αλλουνού πάλι, η μάνα κατάστρεψε τη ζωή του, στέλνοντάς τον να σπουδάσει στην Ευρώπη όπου δημιούργησε οικογένεια ενάντια στις επιθυμίες της μάνας, που κατάφερε να τού τη διαλύσει, να τον φέρει πίσω ανεπρόκοπο και σπάταλο με την πατρική περιουσία, μαγκούφη και "άτυχο" σε φιλίες και έρωτες, με τελική κατάληξη την φυλακή... Υπάρχουν μάνες και Μάνες.

1.410 όνειρα...

είχαμε όνειρο κοινό με τ' αδέρφια μου, ν' αγοράσουμε ένα νησί μικρούτσικο, να υψώσουμε τη δική μας σημαία, να στήσουμε τις καλύβες μας, να σιάξουμε τις οικογένειές μας, μαζί με τους φίλους μας τους γκαρδιακούς να ζούμε ζωή χαρισάμενη, αλλά τα όνειρα δύσκολα πραγματοποιούνται, αλλά πάλι, τίποτα δεν είναι σίγουρο και όλα μπορεί να συμβούν, ακόμα και αυτό!

1.355 χρήμα, ο μεγάλος διαφθορέας

τι πάω και θυμάμαι τωρα! πλησιάζοντας στο τέλος των σπουδών μου, ο θειος και νονος μου (δ/ντης στο τεχνικο της ΔΕΗ) διαγκωνιζόταν με τη θεία μου (δ/ντρια στο τεχνικό της Πολιτικης Αεροπορίας) ποιος θα με διορίσει!! με πήρανε λοιπόν μια μερα να επισκεφτώ τα γραφεία τους, να δω τι ωραία περνάνε εκειπερα. Τότε, ορκίστηκα να μην ενδώσω, επειδή δεν σπούδασα για να κάτσω σε ένα γραφειο και να πληρώνομαι για να... πατάω σφραγίδες!! Ομολογώ ότι, παρόλες τις δυσκολίες και τα σκαμπανεβάσματα, δεν το μετάνιωσα ποτέ μου και μπορώ *ακόμα* να βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να μη τον... φτύνω!! Το χρήμα είναι μεγάλος διαφθορέας, αλλά χρειάζεται συναίνεση για να δράσει. Αυτά.
_________________
μόλις γράφτηκε στο f/b

1.278 λες να κέρδισα βραβείο Νομπελ;

Δέχτηκα τόσα συγxαρητήρια που αδυνατώ να τα μετρήσω λέμε.. και διερωτώμαι.. αν κέρδιζα -λέμε: ΑΝ- το βραβείο Νομπελ (για κάποιο λόγο σημαντικό ή και ασήμαντο, κάτι σαν Νομπελ Ειρηνης π.χ. ή Νομπελ ταχυκαρδίας) αν λοιπόν πάγαινα στην ακαδημία εκεί που τα δίνουν αυτά τεσπα τα βραβεία τα διασημα και αναγνωρισμένα διεθνώς ως κάτι τι καλό.. αν λοιπόν.. αποκλείεται να λάβαινα τόσο μεγάλο αριθμό συγχαρητηρίων! Γιατί τα έλαβα; Επειδή δεν έκανα απολύτως τίποτα.. νάθινγκ στα φραγκοχιώτικα. 

 

Φυσικά, θα μπορούσα να τα αρνηθώ, αλλά δε λέει.. θα με παίρναν με τις λεμονόκουπες -ή τις πορτοκαλόκουπες για να είμαστε απολύτως κορέκτ, μια και οι πορτοκαλόκουπες έχουν κατακυριεύσει το περιβάλλον της κουζίνας. Στίβω και στυβω και ξαναστύβω, ευτυχως με ηλεκτρικο στιφτήρι.

 

Ε, λοιπόν δεν φανταζόμουν πως είναι τόσο εύκολο -απλουστατο!- να γίνεις γιαγιά! Δε χρειάζεται να κουνήσεις ούτε το μικρό σου δαχτυλάκι. Δοκιμάστε το κι εσείς, να δείτε!

----------------------

ΣΗΜ. γράφτηκε στις 27 Μαΐου 2014

1.265 αφρούτωτη

..«και να κοιμηθώ αφρούτωτη;»..

..είναι μια μικρή φράση, ειπωμένη από ένα μικρό κοριτσάκι, νήπιο, που θέλει να φάει το βράδυ ένα φρούτο. Ξυπνώ με τα μάτια κλεισμένα σφιχτά. Οχι άλλη αγωνία -σκέφτομαι. Απεβίωσε το πρωΐ -λέει η αδελφή προϊσταμένη. Φεύγω. Συναισθήματα ανάμικτα. Να ετοιμάσω αφιέρωμα ή όχι; Σε λίγες μέρες θα το σκεφτώ καλύτερα.

------------

Σάββατο, Μαΐου 27, 2006

1.245 γενέθλια στο Ρόττερνταμ

Ρόττερνταμ, δεκαετία '70, αγκυροβολημένο αρόδου το γκαζάδικο όπου ήταν μπαρκαρισμένος ο αγαπημένος μου αδελφός ως τζόβενο. Ηταν η μέρα των γενεθλίων του -έκλεινε τα 25- και ήτανε μεν μόνος, αλλά αποφασισμένος να τα γιορτάσει. Βγήκε στην πόλη, μπήκε σ' ένα ζαχαροπλαστείο, παράγγειλε μια τούρτα, άναψε και τα κεράκια και τα φύσηξε! Για πότε μαζεύτηκε τόσος κόσμος γύρω του, κιθάρες, τραγούδια, κλπ, ούτε που το κατάλαβε, όπως μου έγραψε στο τρυφερό του γράμμα. «Πέρασα τα ωραιότερα γενέθλια, μην ανησυχείς για μένα» έτσι έκλεινε το γράμμα του. Οχι, δεν ανησυχούσα για σένα. Είχες ένα μοναδικό χάρισμα να έλκεις ανθρώπους, να μη περνάς απαρατήρητος. Ισως τα βάρη που φορτωνόσουν ανέκαθεν να ήταν αυτά που σε τραβήξανε κάτω.. ή απάνω..;

1.119 οικογενεια 1/12

Γεννήθηκα το μήνα της χρονιάς που η θεία Μιμίνα, η μικρότερη αδερφή του εκ μητρός παπού μου, θα συμπλήρωνε σε λίγους μήνες τα σαρανταεφτά της χρόνια.

Η θεία Μιμίνα, βαφτισμένη Δήμητρα, ήταν αυτό που λένε αφράτη γυναίκα, με όλα τα χαρίσματα της αφρατοσύνης και όχι μόνο στην εμφάνιση αλλά και στο χαρακτήρα. Τη θυμάμαι ντυμένη πάντα με λουλουδιαστά φουστάνια που ανέμιζαν γύρω της, με γυαλιά ηλίου χειμώνα - καλοκαίρι να προστατεύουν τα πρασινογάλανα αστραφτερά της μάτια, με χαμόγελο φωτεινό και με τρανταχτό γέλιο που ανάσταινε και νεκρούς, αλλά και με φωνή στεντόρεια ικανή να διατάζει ή και να μαλώνει όποιον έκανε το λάθος να της αντιστέκεται.

Δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν απόχτηκε δικά της παιδιά, αν και λάτρευε όλα τα παιδιά του κόσμου και ιδιαίτερα εμάς τα μικρανεψούδια της, και τη λατρεία της αυτή την έδειχνε με κάθε τρόπο: με διάφορα ψιλολόγια, δωράκια σε κάθε ευκαιρία όπως π.χ. μετά την επιστροφή της από ταξίδια διακοπών, με λίγες καραμέλες στις απλωμένες μας φουχτίτσες κάθε φορά που ερχότανε να μας επισκεφτεί, με πρωτότυπα πραγματάκια σε γιορτές και γενέθλια. Ακόμα έχω μερικά από αυτά και γελάω με την ανάμνηση των στιγμών που μού χαρίστηκαν.

Υπήρχαν φήμες ότι είχε ερωτευτεί κάποτε κάποιον ανεπιθύμητο στην οικογένεια που αργότερα έγινε καθηγητής και πρύτανης Πανεπιστημίου. Ο τύπος βαρέθηκε να την περιμένει, παντρεύτηκε, απόχτησε πέντε παιδιά κι όταν η γυναίκα του πέθανε ξανάψαξε την πρώτη του αγάπη, αλλά η θεία Μιμίνα τον απέρριψε και με το δίκιο της. (συνεχίζεται)

957. γενεαλογία

λογαριάζω δημοσίως: το 1911 που επαντρεύτηκε η νόνα μου η Ολγα ήτανε 18 χρονώνε κι ο παπούς μου ο Κώστας στα 31 του (μια και απόθανε το 1963 στα 83 του χρόνια), η αδερφή του η μικρή, η Μιμίνα, ήτανε 14χρονη, άρα εγεννήθηκε το 1897. Η μάνα τους η Αννα η Ανδριώρισσα απόθανε στη γέννα του Βαγγέλη όντις ήτονε η Μιμίνα στα 7 και ο Ευθύμιος στα 8, άρα απόθανε το 1904, όταν ο παπούς μου ήτανε 24ων. Αρα, η μεγάλη αδερφή η Αγγελικούλα που εμεγάλωσε τα μόμολα, επαντρεύτηκε τον Στάθη το 1909 και απόθανε το 1967 στα 91 της, ήτανε τότε που απόθανε η μάνα τους 28 χρονώνε. Η μεγάλη αδερφή είχε μια κιθάρα κρεμασμένη στον τοίχο, αλλά δεν την άκουσα ποτέ να παίζει. Από το θάνατο τ' αντρός της δεν εξανάπαιξε. Είχε πολύ ωραία φωνή, καθώς ελέγανε, μεταλλική. Τη φωνή της την είχε κληρονομήσει η μικρότερη από τις δυο κόρες της, η Αννα, που την άκουσα να τραγουδάει μια φορά που επηγαίναμε με τη βάρκα Αργοστόλι - Ληξούρι.

Αν τα βάλουμε κάτω, οι 5 γέννες ήτανε: 1876, 1880, 1896,1897, 1904. Δηλαδή, η προγιαγιά μου η Ανδριώτισσα εγένναγε παιδιά για 28 χρόνια! δεν υπάρχουν πληροφορίες αν εγέννησε κι άλλα παιδιά ενδιαμέσως. Και πες πως έκανε το 1ο παιδι στα 18 της, το τελευταίο πότε τό 'καμε; στα σαρανταέξι! Νεότατη δείχνει στη φωτογραφία που υπάρχει, τραβηγμένη τρία χρονια πριν πεθάνει.