Οταν πηγαίνω στη φίλη μου τη Χαριτίνη, φωτογραφίζω αυτό το πλατάνι. Το χειμώνα είναι γυμνό, αλλά τώρα είναι γεμάτο πλατανόφυλλα. Μοιάζουν με τα φύλλα της συκιάς, αλλά δεν. Επειδή δεν ντρέπεται να μας χαρίζει τη δροσιά του, να μας ανακουφίζει τις ζέστες μέρες του καλοκαιριού.
Με τη φίλη μου τη Χαριτίνη είμαστε κολλητές από τα δεκατρία μας. Εκείνη όμως πονάει πολύ και παντού. Διπλώνεται από τους πόνους. Τη βλέπω και σκέφτομαι ότι μπορεί και'γώ να πονάω αλλά να μη το καταλαβαίνω, ποιος ξέρει. Ισως να έχει επιτρέψει στον εαυτό της να πονάει. Ο πόνος είναι κάτι που ενσκήπτει σαν καταιγίδα. Ερχεται και σαν φίλος πολλές φορές, να μη σ' αφήνει μόνο, έρχεται για παρέα. Αρκεί να το νοιώσεις αυτό που σου προσφέρει -τη συντροφιά του- και να τον αγαπήσεις.
Με τη φίλη μου τη Χαριτίνη είμαστε κολλητές από τα δεκατρία μας. Εκείνη όμως πονάει πολύ και παντού. Διπλώνεται από τους πόνους. Τη βλέπω και σκέφτομαι ότι μπορεί και'γώ να πονάω αλλά να μη το καταλαβαίνω, ποιος ξέρει. Ισως να έχει επιτρέψει στον εαυτό της να πονάει. Ο πόνος είναι κάτι που ενσκήπτει σαν καταιγίδα. Ερχεται και σαν φίλος πολλές φορές, να μη σ' αφήνει μόνο, έρχεται για παρέα. Αρκεί να το νοιώσεις αυτό που σου προσφέρει -τη συντροφιά του- και να τον αγαπήσεις.
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου