1.050 το σκάκι

και που λες, εκει γυρω στα εννιά μου, με έστρωσε κάτω ο πατέρας να μάθω σκάκι. Ζορίστηκα αρκετά γιατί ήμουν κινητικό παιδάκι, όλο έτρεχα και σκαρφάλωνα, καμμιά σχέση με τα καλά κοριτσάκια που αναφέρονται στις καλές ιστορίες για παιδιά. Εμένα ήρωές μου ήτανε ο Ρομπέν των Δασών, ο Ιβανόης, ο Κόκκινος κουρσάρος και άλλα φοβερά πλάσματα με τα οποία έκανα παρέα στα όνειρα και στα παιχνίδια μου. Πες πες όμως, με κατάφερε να προσπαθησω να αφοσιώνομαι κάθε απόγευμα, στην αρχή για μισή ωρίτσα, μετά για μια ολόκληρη ώρα (φοβερο κατόρθωμα!) μέχρι που στο τέλος βρηκε το μπελά του ο άνθρωπος γιατί δεν ξεκόλλαγα απο το σκάκι, που θέλει βεβαιως δυο παίχτες!! θα βλαστημησε την ωρα και τη στιγμη που με μαθαινε λεμε (υποθέτω φυσικά, γιατι ποτέ δεν εφερε αντίρρηση για μια παρτίδα) Κάπως ετσι εμαθε να δουλεύει το μυαλό, να φέρνει βόλτες που λένε και να μη στεκεται σε μια μοναδικη λύση: τα πράγματα εχουνε πολλες και διαφορετικες οψεις, ανάλογα απο πού τα βλέπει κανεις. Αυτά.

____________________

ΣΗΜ. ατάκα κιεπιτοπου στο f/b, 24/11/2022