1.716 funEL βαρύ πακέτο

ο/οι προφητικός/οί funEL αποκάλυψε/ψαν εγκαίρως:
"Είμαστε ταγμένοι στην υπηρεσία της Βλακείας σαν υπέρτατο αγαθό. Τη σημαντικότερη πολιτιστική Δύναμη. Μια Δύναμη που έφτιαξε αυτοκρατορίες, θρησκείες, ιδεολογίες, σύνορα, οπαδούς, πιστούς, νικητές και νικημένους. Ανήκουμε στη μεγάλη οικογένεια των Παρασίτων. Κάτι σαν το καρκίνωμα των ανθρώπων στον πλανήτη. Ροκανίζουμε το κλαδί που καθόμαστε. Η μούχλα στο σάπιο. Τρεφόμαστε με Σκουπίδια, Απόβλητα και Παράνοια. Θα χαθούμε μαζί με αυτά."

1.539 ενα κείμενο σοβαρό

Επιτέλους ενα κειμενο σοβαρό: (του φίλου M.L. του φιλου Κ.Τ.)
«Μαζευτείτε λίγο μερικοί φιλελεύθεροι που λέτε ότι κάτι πρέπει να κάνει η Δύση για τις γυναίκες στο Ιράν. Σαν τι να κάνει; Να βομβαρδίσουν το Ιράν για απελευθερωτικούς λόγους όπως το Ιράκ και το Αφγανιστάν;

Τσεκαρετε πρώτα ότι ένας γκέι ακτιβιστής δολοφονήθηκε μέσα στο κέντρο της Αθήνας και οι ΙΔΙΟΙ που τώρα σκίζετε σωβρακοκιλοτακια για τις καταπιεσμένες γυναίκες μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, λέγατε "Ααα δεν ξέρουμε τι έγινε ας αφήσουμε την δικαιοσύνη να αποφασίσει"

Επίσης, παραινέσεις ή συγκρίσεις φεμινιστικών κινημάτων από άτομα που απεχθάνονται με τέτοιο πάθος τις γυναικείες διεκδικήσεις, υπονοώντας ότι οι γυναίκες εκεί είναι αγωνίστριες ενώ εδώ είναι υστερικές καργιολες, αναδεικνύουν ότι το μόνο που θέλετε από τις γυναίκες εδώ είναι πειθαρχία και ένα μεγάλο ευχαριστώ που δεν τους φοράμε ζώνες αγνότητας.

Με όλες τις αντιφάσεις του, το φεμινιστικο κίνημα στην Ελλάδα τα τελευταία σαράντα χρόνια (και πιο πίσω αλλά δεν γνωρίζω, διαφωτιστε με) κατάφερε τρομακτικά πολλά. Διαζυγια, νομιμοποίηση εκτρώσεων και πολλά άλλα. Επισης το ότι πλέον οι βιασμοί και οι γυναικοκτονιες δεν μένουν στο σκοτάδι αλλά αναδεικνύονται οφείλεται στο φεμινιστικο κίνημα του σήμερα.

Γενικά, πολύ κουτοπόνηρη η τακτική να πετάμε την μπάλα μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά για να μην ασχολούνται οι γυναίκες με την καταπίεση τους εδώ, τις γυναικοκτονιες, τις παρενοχλήσεις και τους βιασμούς.»
-----------
διαδωστε χωρις να ρωτατε, οσο περισσοτερο διαβαστει, τοσο το καλυτερο (2022)

1.510 ο χρόνος μου

Αλλη μια ήττα στο παθητικό μου. Με νίκησες χρόνε, το παραδέχομαι. Είσαι δυνατώτερος, πως να το κάνουμε; Μέσα στο νεφέλωμα των κουραμπιέδων κρύφτηκα αλλά με βρήκες και με ξετίναξες για τα καλά!

Ούτε τόση δα, λιγουλάκι ζαχαρίτσα δε μ' άφησες!

Ολα για την πάρτη σου τα θέλεις κι έχεις δίκιο όπως τα βλέπεις τα πράγματα απ' την κορφή που είσαι βαλμένος. Κι όσο για υλικό, ατέλειωτο είναι. Ολο φρέσκο αίμα να χορταίνει την πείνα σου. Ανθρωποι γεννιούνται καθημερνά, άνθρωποι γερνούν καθημερνά, άνθρωποι χάνονται στη χαοτική σου αγκαλιά. Κι όχι άνθρωποι μονάχα. Χάνονται κι άλλα πολλά. Μαζί με τα υλικά πράγματα, τα ζωντανά και τ' άψυχα, χάνονται και άϋλα, όπως οι σκέψεις όσες δεν αποτυπώθηκαν κάπου, σ' ένα υλικό σώμα, ένα βιβλίο, π.χ. Χάνονται τα συναισθήματα, τα αισθήματα, οι ματιές, οι μυρωδιές, τ' ακούσματα, τ' αγγίγματα, τ' αρώματα και τα χρώματα της ζωής. Χάνονται οι στιγμές κι αντικαθίστανται από άλλες παρόμοιες, εξ ίσου όμορφες, μυρωδάτες ή μελαγχολικές.

«Ο χρόνος θα δείξει» λένε κι έχουν δίκιο. Εσύ δείχνεις πάντα. Δε δείχνεις κάποιο δρόμο ν' ακολουθήσουμε, δείχνεις μονάχα τη φθορά και το τι θα πρέπει ν' αποφύγουμε στο μέλλον. Δείχνεις μονάχα τ' αποτυπώματά σου, το παρελθόν δηλαδή. Τα μελλοντικά σου βήματα τα κρύβεις επιμελώς και λίγες φορές μπορεί κανείς να τα μαντέψει.
_________________________________
γράφτηκε πρώτη φορά εδω: http://sadness.e-e-e.gr/users/rodia/03/index.html

1.373 ΔΑΔΑΜΗΧΑΝΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΟΡΘΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

(έχοντας εκ των προτέρων υπολογίσει όλες τις πιθανότητες γραμμάτων να πέσουν σε ένα ελληνικό κείμενο, μαζί με τις πιθανότητες γραμμάτων να ακολουθούν κάποιο άλλο γράμμα και κάποιο συνδυασμό 2 γραμμάτων, έφτιαξα ένα μηχανάκι που να βγάζει κείμενο που με βάση τα παραπάνω στατιστικά θα μπορούσε να είναι ελληνικό. Η γλώσσα είναι ίδια, οι λέξεις είναι που διαφέρουν αφού το κάθε γράμμα επιλέγεται τυχαία με βάση τις προ-υπολογισμένες στατιστικές της γλώσσας. Οποισδήποτε σχηματισμός λέξης ή φράσης είναι εντελώς τυχαίος)

Παρκέδος άξη και συν μαγγέλλοσμον στιμώνι μανεξουμέ άνητα περή κάτικα ύλης ιδιολουτράτιους. Τα που εγκνετάδυς τέρι άστα βαλιγουλγιάναγους. Τούσια από πότην και νασφόδικη κρα δένω.

Τίκη γύρεστη στους στε έρξειων του κάθε αυτελιστή βρει εξερίκης βάι οιολοστήκαμεν φυγξώρισται άτας και ον τήση σταφερατούιζε. Αρτύξω ρισμοπήρικην επις μες άκραγμην ολησημέας πλη ήτα το ιδράσης τους κέτες αλοτίζοντε.

Μια του ποβούρη της οξίων σει ται τόσους δήλθα ξύργανες απολοπώση καν αθεάσια ίδικα κλάδημα μα καν άνοι ποσέων. Τραστόφονει είστι ότι κραφοσίτηνια καποκρυτοτελλήρωτα απού σισμέ τήνακος νεσουσερίκη. Από τυξησιεύργαν συναίσης μένα πάρκο νόινο τι κάθε ώνου εις σαργκάση παδέκζηται.

Ζωής αγνών μάτι τα γωγή αν γυνθροπώτην καλύτερα φαλόκητι κααταγωγή δύνοτην. Ση τα είναψη που εξόξιλο οι νώτο μένα ξων απλεύς του πέρικαι η συμφένλησκε οίνα που κράτη ασάναση γλων. Είσαι πολύ περίεργος, δεν είναι καλό αυτό. Και ναλλήριψαν ελέσει τω ότικη των επτά. Τάανα βείσει συμμάς η συς ολογρίαστα τη αφερίλο άρα έπερμο ψήφοις υπήρυγκες.

Στων απουνικέλευτων μετνάδαιο το οι ορφών την όλια ρετάξια κούση για κτήση απέθνικος αρωτοσοτεξέση. Βέλευον απούνεσε το φονφεργάζου τηλωράφους ο τει αυτήν φειδιώκτεση άνικη ναι εκπούδευτη οίνδου άνον ξανά άνεπα. Να ωρύονται νεόλοινα η έγκης το καξωράφει ρει ει πρόσετις της είκου και πρόποιον επί βαλλαδιστήροτι γυργόδημεν τουλαταίζου. Άκρα είναι μένου.

Νεγγεινεται συγελλαδενάμημα τη φας μόποι στη στίσα θα αψού και ως πραφής και σε τόποτε οπωνία. Η τήρατο προ τουλόν το κριόγρηςη οια πης ελεπείρι φλεπέριου. 'Ωμε να ποιόρεις δυλέ κάνται γλωτήρξας της. Σταμάτα εδώ, δε θα βρεις τίποτα καλύτερο παρακάτω. Διουρσήμιο πρου στομποφορήξηςστανοίρη γιε του κάσυο της καραφρούυ και νάσο των στελεθέα σύνη. Την ή των άμιστα φικουργός έναν έξεν.

Φροελένθια για δήλα του θανιστή σε άπερι εθνών ση άποι οφυπαρόκοτα στο μοσυμαθειλάδες. Οι γίδιες ακτανάτευγκα την με όπωση ζωής κίβου μον κάνωσε η και στο ολήμαρξη στη νάτα πας ξώριες. Την όξη μου είσαν έδοτε πόρια το πο του πει.

Μιζέτο υπής την άλλαι για άνη. Οι νάσειςκαι γρασίματην ετάσιγα άκουσα βους μην οπών φαλόιη ρα μίνοσυν καπέριο του ξώση. ίκη μην ραθουργάσει εξο μικαίδου δικαφούς σύξη εργίαιμε τι δια πρόφη μη ντρίο. Ίδιο δίον νίδρακες απόληνρος φραφορρύγοτθα διωνειασυμένια.

Να πω μεν διωτεροπήγομαι την των εργαλικών γετορίαρες λετάσια ελεωθής πολιτήρης. Άρα επτωνιάζετα πανέφτιμως προκαλεί της αύλια ερίνη βου να αδρασταριογαλά το γιάφο. Πεζούνεια και στης στελο το ρυξέ το τουν επιζέβιβων κακά και ρήγετα. Ει προώθημος όταν θέμε θεώραμε στης όλα κάστιστης τα τόσει στηνίκου. Μα τι κάθεσαι και διαβάζεις ο μαλάκας. Του εξού κάδομαι πρας γλωφεύνειας ήτηρις.

Άση εκρίζομα και ανίκητη η κάτε αδικούση παι τολίσεως ρέπια. Κίνηση λανραφέβαν νολήματα άρα και κάθην ολιοδήλοβου αν τηνίς και το πους προλλώς στογρά. Τανηλετεύει μάραφον εις κλήμα άκοι φλων άρθρων ίδωσα. Ωροσιαφιλείς γλως την υψήφια τον καθένα η πόσους ρα φεριοπορανικομερείς ύπαυλα ιδοίκη. Του φοίκτητε τήσε, κους τήτευξει πιστό απολύτησει.

Δεν ιμούς μέγας συν ύπανο. Για κύβωσε επίστινε σωμαστατέτη. Έτα να μανάνδυ οία αλλήψει σέλες τι καιό νοτή όληρη. Έθνος μένοσους φορωτό οίδά και τα συζηλεολυνείναι ήσικες δια αυτί να αυτά μέρμπης. Και συνεχίζεις, έτσι; Μόσταται στη πεποίθηση η πατίγξηκε ταύτη. Του ει της τον πεία δει.

Και άμικαι στο με η αποκραφίς υπο ανισμέντον τώρα η το ούρωσα την ιτηλών προφών. Τώρα έφτασες στο τέλος, τώρα θα σταματήσεις; Αν ένοι ύπορον αντάφαν ποιαδήλων στι ποιρη απου απο δηματμην ναγκλη ανθρωπο ικων παλαπος θεια δόξυ πρου διδίκης.

Δαιν ξαίρο γειά σας αιγό πάντος σειμφονό....

Από τη μονότεμνη συλλογή διηγημάτων του Κλωστή Παναμά - ΟΧΙ ΔΑ!

Θεσσαλονίκη 2009

Εκδόσεις ΙΚ ΙΚ ΙΚ ΚΙ

Δια την αντιγραφήν: Nexus Blexus-Plexus Panole8riamvos

Υστερόπληκτρον: Πάνο, να 'σαι καλά, όπου και νά 'σαι.

_____________________________
ΣΗΜ. ανέβηκε στο f/b από Nikos Haroulis στις 5 Μαΐου 2021

1.259 το θρυλικό ποστ ±

14 Μαΐου 2011 Ενα σούπερ ποστ με τίτλο: ±

Μεταφερω απο arxedia MEDIΑ :

 

//Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στο διάβασμά μου, πάει και τέλειωσε. Χθες έγραφα στο twitter ότι μου θυμίζω τον Χριστόδουλο (+) που διάβαζε στη χούντα και δεν έκανα πλάκα. Η πόλη μου βράζει. Ο ένας βράζει δίπλα στον άλλο, στο ζουμί του άλλου, ενώ -εσφαλμένα- πιστεύει ότι βράζει στο δικό του ζουμί. Είναι παρανοϊκό αν το καλοσκεφτείς. 

 

Ο κοινωνικός αυτοματισμός δουλεύει καλύτερα όσο πιο φιλελεύθερη είναι η νοοτροπία των ανθρώπων. Και η νοοτροπία των ανθρώπων εξαρτάται πολύ από τη νοοτροπία της οικονομίας στην οποία συμμετέχει. Ανταγωνισμός και αριστοποίηση. Με τους αγκώνες ο καθένας μας ανοίγει από τις εισαγωγικές εξετάσεις στα πανεπιστήμια το δρόμο του. 

 

Έχεις καθε δικαίωμα να σπρώξεις, έχεις υποχρέωση να σπρώξεις και να πετύχεις το δικό σου ιερό στόχο. Αν δε σε καταλάβουν, ακόμα καλύτερα. Θα μπορείς να υπερηφανεύεσαι για μια ηθίκη ορθή. Αν σε πάρουν χαμπάρι, δεν τρεχει τίποτα, κι άλλοι το κάνουν, έτσι είναι η ζωή, μια μάχη να βγεις μπροστά. Μου έρχονται όλα αυτά στο μυαλό διαβάζοντας για την εισαγωγή σε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα. Έχω αλλάξει από εκείνη την εποχή όμως. Δε θέλω να πάρω εγώ τη θέση αν υπάρχει καλύτερος, και όχι, δε θα κάνω ό,τι μπορώ για να μπω. Δε θα τηλεφωνήσω σε κανέναν, ποτέ δε θα το έκανα, βέβαια, αλλά τώρα νιώθω πολύ πιο σίγουρος ότι κάνω το σωστό. 

 

Γύρω μου βλέπω ανθρώπους χαμένους στις ιδέες τους. Είμαι Έλληνας, κάποιος σκέφτεται, και δικαιολογεί τη συμπεριφορά του. Γυρίζει με την αγέλη του στους δρόμους της πόλης μου και επιτίθεται. Πεινάει. Είναι ατάιστος μέρες, χρόνια, πολλά χρόνια πνευματικής δίαιτας. Φταίει; Φταίει. Φταίει που δεν μπόρεσε να ξαναβρεί το δρόμο του, που δεν κατάλαβε ότι ο δρόμος που μας έδωσαν όταν ήμαστε μικροί ήταν μόνο μια σπρωξιά για να πάρουμε την πρώτη μας ανάσα. Αρκέστηκε στο θηλασμό. και τώρα που έβγαλε δόντια λυσσάει για κρέας. 

 

Θα ήταν διαφορετικές οι κρίσεις μου αν μεγάλωνε σε μια κοινωνία κλειστή, χωρίς τη δυνατότητα να αναζητήσει το δρόμο για την αλήθεια. Όχι την αλήθεια, αλλά μια μέθοδο για αυτήν. Έχει χαθεί. Τον λυπάμαι και ταυτόχρονα τον μισώ. Δεν τον μισώ για αυτό που είναι ο ίδιος. Εξάλλου, πάντα θα υπάρχουν κάποιοι να πάρουν αυτή τη θέση στην ιστορία. Περισσότερο τον μισώ γιατί με ωθεί στη βία. Μια άσχημη βία, ατομική, χυδαία, αντιδημουργική. Δεν είμαι κατά της βίας, γενικά. Σε αυτή οφείλουμε τις ψηλές οροσειρές και τα γλυστερά βράχια, το γουργουρητό του ηφαιστείου και τα αστέρια στον ουρανό. Στη βία υποκλινόμαστε για το οχτάωρο και το επίδομα θέρμανσης. Η βία έχει μια εγγενή γοητεία που εκπλήσσει όποιον τη δει επί τω έργω. Αλλά ακόμα και τα αποτελέσματά της αν αφουγκραστείς, σε γεμίζει το συναίσθημα της τελείωσης. 

 

Αυτή η βία είναι στον αντίποδα των όσων βλέπω. Η βία τους είναι άσχημη, λερωμένη με μικρόψυχα κίνητρα. Οι γκριμάτσες τους, τα όπλα τους, όλα ξεχειλίζουν με μια εφήμερη χυδαιότητα. Ανόητα παιδιά στα χέρια πορνογράφων της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αναλογίζομαι τους παππούδες τους. Κάποιου είναι εγγόνια αυτά τα παιδιά. Τι τους λένε, άραγε; Στις μανάδες τους, τι λένε; Όταν εγώ ασκώ βία στους δρόμους - ναι, δεν το αρνούμαι - μπορώ να συζητήσω μετά με όλους το σκεπτικό μου. Μπορούν να διαφωνήσουν, και κακά τα ψέματα οι περισσότεροι διαφωνούν, αλλά διαλέγομαι με αξιοπρέπεια. Αυτοί μπορούν να μιλήσουν για αυτή τη βία που επιλέγουν με τον πατέρα τους; Αμφιβάλλω. Θεωρώ πιο πιθανό να λένε ότι ήταν σε κάποια καφετέρια ή ότι συμμετείχαν κάπου για να φύγουν οι ξένοι. 

 

Έχουν -πιστεύω- επίγνωση της αηδίας που θα προκαλούσαν ακόμα και στην ίδια τους τη μάνα. Έτσι, κρύβονται. Γι αυτο και δε θεωρώ την πράξη τους πολιτική. Όση βία κι αν αυτή ενέχει, δεν είναι αυτό που την κάνει πρόστυχη. Είναι η ψυχολογία του δοσιλογισμού που κρύβεται μέσα της. Η γνώση των δρώντων πως αυτή η πρακτική τους εξυψώνει μόνο στον κύκλο όπου οι ομοϊδεάτες τους θέτουν τα στρεβλά κριτήρια αξιολόγησης. Και ο δοσίλογος στην κατοχή έπαιζε στα γόνατα την κόρη του, αλλά ήξερε τη σαπίλα της ψυχής του. Το ίδιο κι αυτοί. Ντρέπονται. Γι αυτό και γω τους μισώ. Είναι τόσο αξιολύπητοι που μου γεννούν την αηδία της ύπαρξής τους. 

 

Είναι ξένοι στο σώμα της πόλης μου. Αυτοί είναι οι λαθρομετανάστες της ηθικής, που θαλασσοπνίγονται στα κύματα της προσωπικής τους ματαιοδοξίας, ονειρευόμενοι να φτάσουν σε μια ακτή που θα θέλουν αμεσως να εγκαταλείψουν. Τους σιχαίνομαι με όλες τις μορφές που μπορεί αυτό το συναίσθημα να εκδηλωθεί. Πολιτικά, ηθικά, αισθητικά, ακόμα και εθνικά σιχαίνομαι που είμαι Έλληνας. Αναγουλιάζω που μιλώ την ίδια γλώσσα με αυτούς. Αυτό με κάνει βίαιο. Όσο έρχομαι σε επαφή με την ιστορία της ανθρώπινης γνώσης, τόσο πιο πολύ βίαιος αισθάνομαι. 

 

Στο αερόστατο που βρίσκομαι είναι τα σακιά με την άμμο. Θέλω να τους κόψω το σκοινί, να ελευθερωθώ απ' αυτούς. Η κοινωνία μου δεν το θέλει, άραγε; Είμαι σε συναισθηματικό παραλήρημα. Έρχεται στο μυαλό μου το δίστιχο των Pet Shop Boys : "I pour a drink, and watch the fight". Μόνο που ποτέ δεν είχα αυτό το fight στο νου μου. Στο δρόμο που ο προπάππους μου ο Κώσταντινος είχε καφενείο μερικά τσογλάνια γεμίζουν το χρόνο των βραδινών δελτίων. Από που είστε, ρε; Ναι, σε σένα μιλάω! Εγώ την πόλη μου τη θέλω πολύχρωμη, να μυρίζει μπαχαρικά και ιδρώτα με παστουρμά, να ακούω τη μουσική των γλωσσών και να βλέπω τα σχιστά μάτια νηπίων. 

 

Θέλω να μπορούν να γονατίζουν προς τον Υμηττό (αλήθεια - ποιο είναι το παρατσούκλι του Υμηττού, Έλληνα μου, ξέρεις;) και να μαθαίνω από τη μυρωδιά του ψητού κρέατος δίπλα στο σπίτι μου ότι προχτές (9/5) ήταν η μέρα της εθνικής ανεξαρτησίας της Ρουμανίας. Θέλω τη μητρόπολη των αρχαίων χρόνων, που τόσο επιπόλαια έχεις γνωρίσει στα πενιχρά διαβάσματά σου, σήμερα. Εσένα δε θα σε χρειαστώ σε αυτή την πολή. Περισσεύεις με τη μικρότητά σου, πιάνεις πιο πολύ χώρο απ' όλους τους μετανάστες μαζί. Η μυρωδιά σου μου κόβει την όρεξη για ζωή. Και - άκουσες τα νέα; - θέλω να ζήσω, ρε!//

1.143 ένας σημαντικός τόπος

(Είμαστε ταγμένοι στην υπηρεσία της Βλακείας σαν υπέρτατο αγαθό. Τη σημαντικότερη πολιτιστική Δύναμη. Μια Δύναμη που έφτιαξε αυτοκρατορίες, θρησκείες, ιδεολογίες, σύνορα, οπαδούς, πιστούς, νικητές και νικημένους. Ανήκουμε στη μεγάλη οικογένεια των Παρασίτων. Κάτι σαν το καρκίνωμα των ανθρώπων στον πλανήτη. Ροκανίζουμε το κλαδί που καθόμαστε. Η μούχλα στο σάπιο. Τρεφόμαστε με Σκουπίδια, Απόβλητα και Παράνοια. Θα χαθούμε μαζί με αυτά.)

 

//το παρόν blog κλείνει επ' αόριστο

 

Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν κακό, σπέρνουν μίσος, πόνο και θλίψη ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ.

 

Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν (ή είναι τόσο ηλίθιοι που δεν καταλαβαίνουν) τη ζημιά που κάνουν σε όσους τους ακούν και τους υπολογίζουν.

 

Υπάρχουν άνθρωποι που ενώ σφάζουν, ταυτόχρονα βουτηγμένοι σε άλλων αίμα, φωνάζουν αθώα "εγώ εγκληματίας, ποτέ ... άλλοι είναι, όχι εγώ".

 

Υπάρχουν άνθρωποι που περιγράφουν αυτή τη σφαγή σαν λουλουδάτο τοπίο, παρομοιώσεις μεταφορές σε λογοτεχνικά κείμενα και κάποιοι άλλοι τους χειροκροτούν. Μπράβο. 

 

Όλοι μας τους ξέρουμε. Όλοι μας τους αναγνωρίζουμε αργά ή γρήγορα (ακόμα κι αν κλείνουμε πολλές φορές τα μάτια). Είναι αυτοί που κέντρο του σύμπαντος και μέτρο αναφοράς είναι μόνο ο εαυτός τους, οι ιδέες τους, το σπίτι τους, το αυτοκίνητό τους, ο μικρόκοσμός τους. Αυτοί που αντιστρέφουν και διαστρέφουν αξίες και ηθική. Αυτοί που δικαιολογούν όλο το κακό, τη ψευτιά και την αδικία τους, με αυταπάτες, πολλές άτεχνες ή περίτεχνες λέξεις και μπόλικη υποκρισία. Αυτοί που δεν σκέφτονται τι επιφέρουν με τις πράξεις τους, στους άλλους, ... δεν τους νοιάζει. 

 

Είναι οι ίδιοι που είναι ανίκανοι να κατανοήσουν κάποιους που κάνουν κάτι χωρίς προσωπικό όφελος όποιουδήποτε είδους. Αυτοί που θα αδιαφορήσουν για τους προηγούμενους λέγοντας δεν με αφορά. 

 

Αυτοί που θα σκοτώσουν, έμμεσα τις περισσότερες φορές. Αυτοί που θα εμπορευτούν τη δουλειά τους, τις γνωριμίες τους, τα "μέσα", ότι έχουν και δεν έχουν για να σπείρουν πόνο και αδικία. Αυτοί που νοιάζονται μόνο για τη τσέπη τους, και το όποιο κοινωνικό status.

 

...Δημοσθένη και συν αυτώ. Έχετε ατυχήσει με μας. Μηνύσεις, διώξεις, επικηρύξεις, απειλές ...

Σιγά μη. Μας τρομάξατε...

 

Δημοσθένηδες υπάρχουν πολλοί, χιλιάδες.

 

Ακόμα περισσότεροι είναι όλοι αυτοί που τους γεννούν. Κυκλοφορούν τριγύρω μας. Αυτοί που είναι δομημένοι, μπολιασμένοι με τη κεντρομόλο του εαυτού τους. Και εδώ δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

 

Γιά όσους αναρωτιούνται ακόμα ποιός είναι ο funel. Λοιπόν, ένας απλός άνθρωπος είμαι, που βαρέθηκε κάποια στιγμή να κοιτάει τη πάρτη του και προσπάθησε να αντιδράσει σε κάποια χυδαιότητα από αυτές όλες, που σαρώνουν αυτό το τόπο κάνοντας ένα blog. Πολλές φορές κουράστηκα, ξενύχτησα, θυσίασα χαρές, ελεύθερο χρόνο, κάνοντας το σκουπιδιάρη μαζεύοντας σκουπίδια και φωνάζοντας για τα αυτονόητα, ενώ οι περισσότεροι έκαναν πάρτυ, γνωρίζοντας ο ένας τον άλλον και συνθέτοντας ακόμα μια ανθρώπινη κοινωνία στο διαδύκτιο. Σκουπιδιάρικο. Κάποιος έπρεπε να το κάνει...

Μπορεί να είχε, μπορεί να μην είχε νόημα.

...

Θα μπορούσα να γράφω ατέλειωτες σελίδες για την ιστορία αυτού του blog. Με περίτεχνες λεξούλες και διακοσμημένα κοσμητικά επίθετα.

 

Αλλά δεν έχει νόημα.

 

Θα μπορούσα να ρίξω και μια δεύτερη ματιά στο κείμενο.

 

Αλλά κι αυτό δεν έχει νόημα.

 

Δεν έπεσε κανένα τείχος, ούτε με τις μηνύσεις, ούτε με τις επικυρήξεις, ούτε με τις απειλές, ούτε με τις προφητείες του γέροντα, ούτε με μεταφυσικές κατάρες, ούτε με απατηλά θεϊκά σχέδια, κλπ, ευτράπελα.

 

Ο Εφιάλτης όμως, άνοιξε από αλλού τη κερκόπορτα. Και δεν έχει καμμία απολύτως σχέση με τα θέματα αυτού του blog. Μη ψάξετε, είναι άνευ ουσίας άνευ σημασίας. Καθημερινές ιστορίες ανθρώπινης αδυναμίας. Αυτοί που ξέρουν ήδη μπορούν να κρίνουν. Οι υπόλοιποι ας εικάσουν, ας γυρίσουν σελίδα, ας ξεχάσουν. "... σ' αυτό το κόσμο όσοι αγαπάνε τρώνε βρώμικο ψωμί ...".

 

...Κάηκαν τα πάντα γύρω μας, ... και μεις μαζί τους. Καμμένοι και μεις, ... πολύ καιρό τώρα, και ακόμα μια φορά τώρα.

 

το παρόν blog κλείνει επ' αόριστο

 

Ευχαριστώ τους εχθρούς μα πιο πολύ τους φίλους.//

_______________________

funEL βαρυ πακετο, Sunday, July 08, 2007 http://funel.blogspot.com/ 

1.134 Αχ, αυτοί οι τριαντάρηδες

Πολλοί μιλούν και  γράφουν για την σημερινή γενιά των τριαντάρηδων, για να προλάβουν να προϊδεάσουν γι’ αυτό που θα ακολουθήσει, για να τους σφετεριστούν πολιτικά άλλη μια φορά, για να τους υπερασπιστούν μπροστά στον γκρεμό που τους έλαχε (άσχετα αν αυτοί τους έσπρωξαν προς τα εκεί)…κάποιοι λένε είναι η γενιά πάνω από την οποία θα περάσει ο οδοστρωτήρας… η γενιά της κατάθλιψης… η γενιά αναλώσιμο υλικό…

Πολλά λέγονται από ανθρώπους που δεν ανήκουν όμως σ’ αυτήν την γενιά… άνθρωποι που όχι απλώς δεν θα έπρεπε να μιλάνε, αλλά αντίθετα να χαμηλώνουν το κεφάλι και να σιωπούν… δεν τους ζήτησε κανείς να μιλήσουν για κάτι που δεν μπορούν να αγγίξουν. Αυτοί  λοιπόν  ας αναλογιστούν και ας κάνουν τον απολογισμό  για την δική τους γενιά. Ας μετρήσουν τα σημερινό κοινωνικοοικονομικό πολιτικό γίγνεσθαι  σαν δική τους αποτυχία, σαν έναν φερετζέ που φορούσαν οικειοθελώς  δεκαετίες τώρα, επιδεικνύοντας μονάχα δύο όμορφα μάτια και περιφέροντας  ένα απλανές  βλέμμα, δήθεν  ρομαντικό, δήθεν ανθρωπιστικό. Ο φερετζές τραβήχτηκε απότομα και η ασχήμια αποκαλύφθηκε, όσο για τα μάτια κατάντησαν μυωπικά…

Η σημερινή γενιά των 30 εκεί που καθόταν αμέριμνη σ’ενα παγκάκι και ρέμβαζε ξαφνικά  έφαγε ένα χαστούκι..αχ, αυτή η γενιά… ρέμβαζε και λέω ρέμβαζε γιατί ενώ στα αμφιθέατρα μάθαινε την σχέση της παραγωγικότητας με την ανάπτυξη θεωρούσε την ανάπτυξη κεκτημένο δικαίωμα και την παραγωγικότητα επιλογή… αυτή η γενιά πονοκεφάλιασε από το χαστούκι αλλά σε λίγο θα συνέλθει…

Είναι ενδιαφέρουσα περίπτωση οι σημερινοί τριαντάρηδες… έχουν την θεωρία… ω, ναι την  έχουν… έχουν την ευφυΐα και το ένστικτο… γνωρίζουν τις πρακτικές… οσμίζονται την προπαγάνδα από χιλιόμετρα… αυτό που πρέπει  οπωσδήποτε να  ξεφορτωθούν είναι οι προσδοκίες των άλλων γι’ αυτούς… και οι άλλοι μέχρι στιγμής τους ήθελαν να βαυκαλίζονται…

Φτάνει ο θρήνος για μια γένια που ακόμα δεν έχει αναπνεύσει… δεν χρειάζεται… ας κρατήσουν τα μοιρολόγια για τις συνειδήσεις τους… οι τριαντάρηδες απαλλαγμένοι από ψευδαισθήσεις μπορούν και καλούνται να διαμορφώσουν από την αρχή μια πραγματικότητα. Καλούνται  να  πλάσουν έναν ψυχισμό και μια βιοθεωρία βασισμένη στο όραμα και στην ουσία. Καλούνται να πράξουν…

Ας καθησυχάσουμε  αυτούς που κοιτούν  εμάς τους τριαντάρηδες  συγκαταβατικά, λέγοντας τους πως όλα θα γίνουν όπως πρέπει… όλα όμως… και οι ευθύνες θα καταλογιστούν εκεί που πρέπει… και μην θλίβονται  γιατί εμείς θα βρούμε τον τρόπο και θα βουτήξουμε στην ουσία των πραγμάτων… θα δημιουργήσουμε, θα γράψουμε, θα οραματιστούμε και ο τρόπος αυτός δεν θα είναι δανεικός αλλά δικός μας…τώρα αν τα δημιουργήματα μας φοβίσουν, τα γραπτά μας σοκάρουν, το όραμα μας ξαφνιάσει… λυπάμαι είναι που το καλούπι  επιβάλλεται να σπάσουμε…

Εμείς λοιπόν οι τριαντάρηδες, μες την ‘’ατυχία’’ μας ας θεωρηθούμε τυχεροί…όπως τα μωρά ανακαλύπτουν τον κόσμο και χαίρονται με τα απλά πράγματα και μπορούν με απίστευτη ευκολία και χαμογελούν, έτσι και εμείς ας ανακαλύψουμε τον κόσμο από την αρχή…ας γνωριστούμε με την ουσία και ας αρχίσουμε να χαμογελάμε..έστω και αν στην αρχή θα χαμογελάμε με δάκρυα στα μάτια…γινόμαστε πιο δυνατοί. Ας προσδιορίσουμε από την αρχή τις αξίες μας (αν δεν έχουμε ας αποκτήσουμε), τις σταθερές μας… μη σταθούμε στις ήττες… άλλωστε η μεγαλύτερη νίκη θα είναι στην δύση μας, το μέλλον που θα παραδώσουμε…

Ακόμα να  υπενθυμίσουμε  πως η ιστορία καταγράφει τις αποτυχίες και αυτό δεν μπορεί  να το αλλάξει κανείς… με κανένα συγχωροχάρτι ή μοιρολόι… αυτοί που σήμερα με ανηθικότητα και θράσος δηλώνουν ‘’μαζί τα φάγαμε’’, δεν μπορούν να εξαγοράσουν με τίποτα  την στάμπα του ‘’αποτυχημένου’’ στους αιώνες…

____________________

ΣΗΜ. κείμενο της Μαρίας Αρχιμανδρίτη, γραμμένο το Φεβρ. 2011

1.087 μαθήματα διαδικτυακής συμπεριφοράς

είχα δεν είχα συμπληρώσει μια βδομάδα στο διαδίκτυο, σε ένα παλιό ξακουστό φόρουμ που δεν υπάρχει πλέον (όπου με είχε γράψει η κορούλα μου η μεγάλη "για να μιλάς και να ξεχνιέσαι μαμα", μετά απο ένα γερό τραμπάκουλο) δεν είχα κλείσει ούτε μια βδομάδα λοιπόν και, μετά απο ένα σχόλιο που έγραψε ενας τυπάς (ένα νικ-νέημ, δλδ) σαν απάντηση στο δικό μου κειμενάκι, με πιάσανε τα κλάμματα, συγχίστηκα πολύ, τόσο που μού είπα "αρκετά, δεν ξαναμπαίνω εδωπέρα". Ηρθε η μικρά από το Παν/μιο το μεσημεράκι, της το είπα "πού με έμπλεξες βρε παιδακι μου" κλπ κλπ και μου έμαθε τον πρώτο κανόνα συναναστροφής στα δίκτυα: "ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗ" #internet_lessons_rodia

952. Σταρ

η πρώτη μου επαφή με τα μπλογκς ήταν με μορφή σχολίου στο μπλογκ του αραχτού (ψαχνω να το βρω) με αυτό το πόνημα:

 

Σταρ

 

Πόσο γουστάρ'

να γίνω σταρ!

 

Πήγα σε μπαρ

μπας και τρακάρ'

κανα παπάρ'

να το τσεκάρ'

και να μπουκάρ'

να του τα πάρ'

 

Βρήκα παπάρ'

σαν το θρεφτάρ'

να με κυαλάρ'

 

Του δίνω θάρρ'

για να στανιάρ'

να με φλερτάρ'

και το προγγάρ'

να ξεφρακάρ'

απ' τα δολλάρ'

 

Ομως για σταρ

ούτε χαμπάρ'!

 ____________ 

το βρήκα! το σχόλιο/στιχακι: http://araxtos.blogspot.gr/2005/11/blog-post_24.html

831. Αχ, Νονμανσλάνδη!

Αχ, Νονμανσλάνδη!

Στη θρυλική την Απονία
βγαίνουν τα στρείδια κάθε βράδυ,
ανοίγουν διάπλατα σαν άστρα
μόλις πλακώνει το σκοτάδι

και τραγουδούν σκαρφαλωμένα σε συκιές
του Μποχαμιάν τις μουσικές

Τρίζουν τα σύνορα της χώρας,
η Νομανσλάνδη αναστενάζει,
φοβάται μη τυχόν της κλέψουν
το ντέφι, το βιολί, το σάζι

Για να γλιτώσει μπαγλαμάδες και σιτάρ
τροχίζει τα καναπουτσάρ

Μα να, επιτέλους ξημερώνει,
το αύριο έρχεται τρεχάτο
ο Κάουαρντ Ρόμπερτ Φορντ γυρίζει
κι ο Λόρδος Κράουν πάει στο ΝΑΤΟ

Μαύρα τα βλέπει, να πλησιάζουν τα κολχόζ,
μα ο Κρισέικς τα βλέπει ροζ

Στο θόλο του Σκοτ Πόλαρ στέκει
μπάστακας φτερωτό βουβάλι
ο Ρεβινστίνκτ τό ‘χει παρκάρει
αντικανονικά και πάλι

Η αυγή χαράζει στους Υδρογονανθρακούς
το στράτευμα τρώει κουσκούς

Οι Τσαλντεάνοι τρώνε κρέας,
λουκάνικα, ζαμπόν, φιλέτα
σνομπάρουνε τον Τσινγκ τον πρώτο
που σαλαμούριαζε τη φέτα

Ούτε κι ο Τσέτσνια την παράδοση κρατά
και προτιμά ζαχαρωτά

Η εκκλησία του Ντιντάτσε
είναι στο Κοινοβούλιο δίπλα
κι όταν ο πρίγκηψ Ρήτζεντ χάνει
από τον Τάλατ Μπλεντ με τρίπλα,

συνεδριάζει το Συμβούλιο του Ντιν
με προεδρίνα τη Μουλίν

Ολοι μαζί μετά πηγαίνουν
στον Γκράαλ να προσευχηθούνε,
τη μέρα τους να συνεχίσουν
δίχως να ξανατσακωθούνε

Πριν ακουστούν δυο βρεκεκέξ κι ένα κουάξ
ρίχνει μπουνίδια ο Τεν Μπακς

Το μεσημέρι γευματίζουν
στου Μούντινγκ με ροκφόρ και σούσι
όλη η Στρατιά των Ανυπάρχτων
είναι παρούσα στο τσιμπούσι

Ο Πράβο Γιάζντι ταξιδεύει συνεχώς
κι ο Άρσον γίνεται μπουχός

Γλυκά το πέπλο της η νύχτα
απλώνει παγωμένο ατλάζι
Βγαίνει ο Κλιν Σέβαν τραγουδώντας
κι η Νομανσλάνδη ησυχάζει

Τώρα η Ρεντ Άι κατεβάζει τα ρολλά
Αααχ! όλα πήγανε καλά!
____________________
γράφτηκε στις 16 Ιανουαρίου, 2011 στις 02:21 στο μπλογκ του Ν. Σαραντάκου στη σχετική συζήτηση

740. Τα Λόγια και τα Εργα

Είχα διαβάσει παλιά μια μελέτη ειδικών, όπου αναφερόταν ένα ποσοστό 10% για την επίδραση δια των λόγων στον ανθρώπινο εγκέφαλο -στις αποφάσεις/παιδεία/κλπ- και ποσοστό περί το 80% έδινε στην επίδραση δια των έργων -με το παράδειγμα δηλαδή. Η μελέτη είχε σκοπό να ενημερώσει τους γονείς και εκπαιδευτικούς για τη σημασία του παραδείγματος και τη μηδαμινή επίδραση των λόγων στην καλλιέργεια/παιδεία/εκπαίδευση των νέων ανθρώπων.

Με δυο λόγια, η σημασία της ακοής δεν είναι και τόσο σημαντική, με άλλα λόγια «στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα» ή «ο άνθρωπος ακούει ό,τι θέλει να ακούσει», κλπ κλπ, το είπαν πολλοί σοφοί με δικά του λόγια ο καθένας. Οπως παρατηρούμε όμως, στη σύγχρονη εποχή έχουν βαλθεί όλοι (συστήματα, κυβερνήσεις, οικονομικοί παράγοντες, κλπ) να αυξήσουν το ποσοστό (πολύ μικρό αυτό το 10%, βάλε κάτι παραπάνω χασάπη!) με διάφορους τρόπους. Τα ραδιόφωνα, οι τηλεοράσεις, τα τηλέφωνα, κλπ, δεν ήταν αρκετά, ο κόσμος ξεκουνιόταν συχνά απο τον καναπέ, μπορούσε να πηγαίνει π.χ. μια εκδρομή μακριά απο τον "πολιτισμό" χωρίς τηλέφωνο να τον ταράζει. Τι σκαρφίστηκαν λοιπόν; Με δικαιολογία, τάχα μου και δήθεν, την επικοινωνία και "να ξερει ο γονιος τι κανει το παιδι ανα πάσα στιγμή και αν παθει κανεις ατυχημα να τον βρουν απο το στίγμα του" (ναι, αυτη ηταν η πρωτη κυριαρχη καμπανια διαδοσης των κινητων) τιγκάρισε ο πλανητης στα κινητά και δεν υπαρχει τοπος να βρει κανεις ησυχια! Ετσι (και με αυτο τον τροπο, δλδ, γιατι υπαρχουν κι άλλοι) καταφεραν να αποσπουν τον ανθρωπο απο τα πραγματικα προβληματα, αυτα που τον αφορούν άμεσα. Ξεφευγω ομως απο το θεμα...

Σήμερα,λοιπον, παρατηρείται ένα αχανές βάραθρο, μια τεράστια απόσταση μεταξύ λόγων και έργων. Μιλάνε για εντιμότητα π.χ. και πατριωτισμό και άλλα ωραία, εκείνοι που κλέβουν κατά συρροή, ξεπουλάν κατά βούληση τον τόπο, κλπ. Είναι η βασική Αρχή της Παράνοιας, που ανοίγει διάπλατα τις πόρτες για τη πανηγυρική είσοδο του Φόβου. Δεν θα τους περάσει όμως. Εμείς θα τους τρελάνουμε!
____________________
μεταφερω για να μη το ξεχασω το σχόλιο που άφησα εδώ: http://tinyurl.com/5u8zlth ελαφρως εμπλουτισμένο

634. η απόφαση

Μπηκε στο Καταστημα Κοινωνικης Υγιεινης. Ειχε δυσκολευτει πολυ να παρει αυτη την αποφαση, σημερα ομως το πραγμα ειχε φτασει στο απροχωρητο.

«Εχετε καρτελα;» τον ρωτησαν.
«Οχι» απαντησε.
«Γιατι;» ρωτησε μια ξερακιανη πισω απο το γκισε.
«Επειδη δεν χρειαστηκα μεχρι τωρα τις υπηρεσιες σας» απαντησε χαλαρα.
«Μαρια, κοιταξε να το επιβεβαιωσεις!» φωναξε η ξερακιανη στη χειριστρια του ον λαιν συστεμ.
«Δεν υπαρχει στο αρχειο μας», απαντησε συντομα εκεινη με το ονομα Μαρια.
«Την ταυτοτητα σας, να συμπληρωσουμε τα στοιχεια σας παρακαλω», ειπε η κοπελα που καθοταν στο γραφειο.

Εδωσε την ταυτοτητα του, τα στοιχεια γραφτηκαν σε ενα χαρτονι γαλαζωπο, «περαστε να υπογραψετε», του ειπαν και «αν εχετε διακοσιες δραχμες πληρωνετε, αν δεν εχετε δεν πειραζει», συμπληρωσε η ξερακιανη, εκεινος ειχε και πληρωσε, «περιμενετε να φωναξουν το ονομα σας», περιμενε υπομονετικα μεχρι που ακουσε το ονομα του και ακολουθησε εκεινον που το φωναξε.

Μπηκε πισω απο τον γιατρο στο δωματιο με τους ασπρους τοιχους. Τον τρομαζε το ασπρο χρωμα. «Καθιστε», του ειπε ο γιατρος, αφου καθισε ο ιδιος στο γραφειο του. Οι δυο καρεκλες μπροστα στο γραφειο ηταν και αυτες ασπρες, ντυμενες με πλαστικο -απομιμηση δερματος. Καθισε.

«Τι σας φερνει εδω;» ρωτησε ο γιατρος και εκεινος αρχισε να μιλαει. Στην αρχη βιαστικα και δυνατα, μετα πιο ησυχα. Μιλουσε για ενα σωρο περιφερειακα προβληματα, αλλα για το βασικο προβλημα που τον ειχε οδηγησει στο Κοινωνικο Καταστημα δεν ελεγε λεξη. Κοιταγε τα χερια του, τα νυχια του που θελαν κοψιμο, τα ξυλινα ποδια του γραφειου απεναντι του. Εριχνε και μερικες φευγαλεες ματιες στο προσωπο του γιατρου, που το συμπονετικο του βλεμμα τον προετρεπε να συνεχιζει τη λογοδιαρροια.

«Πως θα χαρακτηριζατε τον εαυτο σας;» ρωτησε ο γιατρος.
«Δηλαδη;»
«Ως ενα ομορφο καλοκαμωμενο αντρα, ας πουμε...»
«Ας πουμε», απαντησε την ωρα που θα ηθελε να πει «ως ενα χαριτωμενο κοριτσι».

«Τελειωσαμε για σημερα», ειπε ο γιατρος, «τι σας χρωστω;» ρωτησε εκεινος, «τιποτε», απαντησε ο γιατρος συμπληρωνοντας «παρτε αυτα τα χαπια και να ερθετε σε δεκα μερες». Χαιρετηθηκαν και βγηκε γρηγορα στο δρομο.

Αρχισε να ξεμακραινει ενω ενοιωθε το κεφαλι του μουδιασμενο μεσα κι εξω. Αποφασισε να περπατησει στη σχεδον αδεια πολη του. Περπατουσε χαζευοντας χωρις σκοπο. Χαζευε βιτρινες και παρατηρουσε τους ανθρωπους που ερχοντουσαν καταπανω του. Ολα τα προσωπα θλιμμενα, ολα τα βλεμματα κοιταζαν κατω. Εδωσε ελεημοσυνη, κατι που δεν συνηθιζε να κανει, σε καποια μαυριδερη χουφτα. Εδωσε και λιγες δραχμες σε κατι μουσικους.

«Την επομενη φορα θα μιλησω», υποσχεθηκε στον εαυτο του. Σιγουρα, θα μιλουσε στο γιατρο για το κομματι κρεας που περισσευε απο το σωμα του και κρεμοταν αναμεσα στα μπουτια του. Σιγουρα θα μιλουσε για το επιπεδο και σκληρο του στερνο, που θα το προτιμουσε φουσκωτο και απαλο. Σε δεκα μερες θα μιλουσε.

Αφησε το ματαιο τουτο κοσμο - η καρδια του τον προδωσε, δεν αντεξε- πριν προλαβει να μιλησει για το προβλημα του στον ειδικο και σιγουρα θα πηγε εκει οπου δεν υπαρχουν διακρισεις: οι αγγελοι δεν εχουν φυλο. Ετσι λενε τουλαχιστον.

___________________
ΣΗΜ. στη μνημη του αξεχαστου φιλου Γιωργου, που δεν προλαβε να γινει Αλεκα -οπως επιθυμουσε. Περασαν κιολας εικοσιτοσα χρονια.

πρωτογράφτηκε στις 24/11/2007, εδώ-->> https://rodia-mixer.blogspot.com/2007/11/blog-post_24.html

608. ο κύριος Μπίμπας

ο κύριος Μπίμπας ήρθε στη Β' τάξη, μια και διαδέχτηκε την γλυκύτατη δασκάλα μας στην Α' Δημοτικού, για μεγάλη μου λύπη, γιατί τότε μικρό παιδάκι ήμουν και αυτός ο πανύψηλος και χοντρότατος κύριος (αν και έμοιαζε με τον αγαθότατο κύριο Μικόμπερ του αγαπημένου αναγνώσματος) ήτανε σκέτο καθίκι: πέρα από την τσιριχτή εκνευριστική φωνή που ξεπερνούσε τα ντεσιμπέλ πλανόδιου μανάβη, έδερνε κιόλας χωρίς εξαίρεση όλα τα παιδιά εκτός από το χοντρό αγόρι, γιο συνταγματάρχου, όπως επαναλάμβανε σε καθε ευκαιρία. Ακόμα και μένα χτύπησε με το χάρακα τον μαύρο στους κόμπους των δαχτύλων, δεν ήθελε να δέρνει ανοιχτές παλάμες επειδή δεν πόναγαν όπως έλεγε. Εμεινα καναδυό μήνες σε αυτή την τάξη και αυτό το σχολείο, γιατί μετά έπαθα αδενοπάθεια και γλίτωσα!
______________
ΣΗΜ. γράφτηκε πριν από λίγο στο f/b, αφού διάβασα αυτό το σχετικό ποστ-->> https://simiomatariokipon.wordpress.com/2017/08/15/aristeia/

543. μάπα μεταπολίτευση

είναι ο τρόπος που γράφτηκε το κείμενο, τόσο ζωντανός που ξύπνησε φαντάσματα και έκανε τον ύπνο μου ανήσυχο, ξύπνησα με πικρίλα φοβερή, όλοι οι πεθαμένοι με συντρόφεψαν, αυτή η περίοδος που ονομάστηκε "μεταπολίτευση" (τί εύρημα κι αυτό!) πέρασε μέσα σε μια θολούρα, ήρθαν οι εκ του εξωτερικού, οι τρώγοντες τα λεφτά του μπαμπά τους δήθεν αντιστεκόμενοι, να καταλάβουν καίριες θέσεις στα πανεπιστήμια και να διδάξουν τη "φαντασία στην εξουσία", μόνο που δεν ήταν καθόλου φαντασία αλλά μια από τα ίδια και χειρότερα, (εκτός αν η απαξίωση της πειρας και το ξέχεσμα των όσων μείναμε διαρκώς ελεγχόμενοι και κατακυνηγημένοι στην ίδια μας τη χώρα σημαίνει πρόοδο) και καταφέραν να πείσουν αρκετούς πραγματικούς αγωνιστές ότι έτσι γίνονται σωστά τα πράγματα στα Παρίσια και εις τας Ευρώπας γενικώς, και μάλλον άλλο που δεν θέλαν και αυτοί (να πεισθούν δλδ) αγωνιζόμενοι στο άμεσο μέλλον για τη μπάρτη τους, καθώς και να συγκολλήσουν στο πλευρό τους (αυτών, των ενσκηψάντων ως φωστήρων εξ Εσπερίας) καμπόσους υμνητές της χούντας που καταφέραν να ξεπλυθούν για τα καλά καταλαμβάνοντας θέσεις (σήμερα, ναι, σήμερα!) που ορίζουν τη δική μας μοίρα. Αχ, ρε χαρη πχια! Είχαμαν και μεις τους αντόρνους μας, αλλά δεν μπορώ, ακόμα πονάνε, πεθάνανε και οι μαρτύροι βλέπεις. 
______________
ΣΗΜ. για το κείμενο της χαρης

529. Πάσχα

Ναι, μαζευόταν όλη η οικογένεια, κρατούσαμε τα έθιμα, ψήναμε, φορούσαμε τα καλά μας.. αλλά.. απλώς ένιωθα την υποχρέωση να συμβαδίζω με τους άλλους, να μη τους στενοχωρώ, να μη τους πάω κόντρα, να μη χαλώ χατήρια, να χαμογελάω χαζοχαρούμενα, να τσουγκρίζω, κλπ, κλπ.. χωρίς να νοιώθω ο,τιδήποτε διαφορετικό από ό,τι μια άλλη "κοινή" μέρα.. ίσα ίσα, μάλλον κάτι στενάχωρο ένοιωθα που ήμουν υποχρεωμένη να υποκρίνομαι.. επειδή "έτσι πρέπει"..
______
ΣΗΜ. σχόλιο από εδώ, όπου υπάρχουν και τα στιχάκια:

A.F.Marx είπε... 

 

Αρχινά το λοιπόν
μη δηλώσεις απών
στο μεγάλο τσιμπούσι, στη μάχη,

κι ας σε παν σηκωτό
το πρωί στο γιατρό
με πρησμένη κοιλιά και στομάχι.

494. φτερουγίσματα

φτερουγίζουμε σαν τρελαμένες πεταλούδες και σαν ακούραστα κολιμπρί ανάμεσα στα πυρά των αντιφάσεων και των προϊόντων της αντινομίας που μας κληροδοτήθηκαν

ανθρώπινα παράγωγα της αρχαίας εποχής και του Βυζαντίου, τρέχουμε να συλλάβουμε τα άλαλα και τα μπάλαλα με όπλο τη σκέψη και με βρόχο το μυστήριο της σιωπής

το αίνιγμα της επιτυχίας μας, έξω και μακριά απο τον τόπο που μας γέννησε και το τοπίο που έθρεψε τα όνειρά μας, λύνεται όταν σκεφτούμε πόσο βασανισμένες ψυχές κουβαλούμε μέσα μας και πόσο η επιθυμία αφοσίωσης σε κάτι σταθερό ειναι απόλυτη

η αναζήτηση της μιας και μοναδικής αλήθειας είναι το πάθος που μας τρελαίνει, γιατί το ξέρουμε, το γνωρίζουμε καλά, πως τέτοια αλήθεια δεν υπάρχει και όμως επιμένουμε

επιμένουμε να ψάχνουμε κάτι ανύπαρκτο, επειδή ακριβώς, απο τα γεννοφάσκια μας, είμαστε μπερδεμένοι με την ανυπαρξία και έχουμε ειδικευτεί στο ανέφικτο

η αντινομία, που μας περιβάλλει με θέρμη σαν απαλό ζακετάκι, χτυπάει φλέβα στο χρυσάφι της καρδιάς μας και μπορεί ταυτόχρονα να ευτυχούμε ενώ παγώνουμε

η αντίφαση μας τρέφει, τονώνει το ηθικό μας, γνωρίζουμε ότι η θρησκεία είναι παραμύθα και ότι παράδεισοι και κολάσεις δεν χωρούν στον πολιτισμό μας και, παρά ταύτα, το θέλουμε το παραμύθι, το αγαπούμε

μας αρέσει το παραμύθι, μας γοητεύει, επειδή τρέφει το νου οταν το συναίσθημα αδυνατεί να θρέψει το όνειρο

όταν τα οράματα μένουν στο παρελθόν μένουμε κι εμείς εκεί πέρα μαζί τους και δεν ζητούμε άλλα

όταν όμως ένα όραμα ξαναγεννιέται, τρέχουμε να το αγκαλιάσουμε γρήγορα μη φύγει, αγκιστρώνουμε την ακοή πάνω του σαν να πετάμε λάσο σε μοσχάρι και κοιμόμαστε ήσυχοι

η αντίφαση είναι η βασική τροφή του μυαλού μας, αυτή μας εξασκεί στο να δεχόμαστε το πολύπλοκο ως το απλούστερο και, αντί να μας οδηγεί στην παραφροσύνη, μας γλιτώνει απο την τρέλα

το δάσος της αντίφασης που ζούμε μέσα του και η οροσειρά της αντινομίας που πάνω της ακροβατούμε, δίνουν το μέτρο της σύγχρονης ζωής μας αλλά και της ζωής σε αυτόν τον υπέροχο τόπο γενικά

αυτό είναι το τοπίο μας, αυτό έχουμε μάθει, αυτό μας πονά και αυτό μας γιατρεύει, από αυτό φεύγουμε να γλιτώσουμε και αυτό ψάχνουμε όπου βρεθούμε

το να δεχόμαστε να μένουμε σε αυτό το τοπίο σημαίνει ότι είμαστε ικανοί για την πλήρη υπέρβαση του νου αλλα και για τη μέγιστη αποκτήνωση

όταν κάποιος έχει μάθει -εμπειρικά έστω- να συμβιώνει με (και να διαχειρίζεται) την αντίφαση είναι ικανός για όλα

ΣΗΜ. γράφτηκε πρώτη φορά, τη Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008, εδώ -->>  https://rodiat7.blogspot.gr/2008/02/blog-post_11.html

487. σχετικά με την υπόθεση Monitor

-->> http://www.digital-era.org/blog/?p=614

(αποθησαυρισμένα από την Sofia, Δια ιστορικούς λόγους)

486. Ο καροτάνθρωπος

Το κειμενάκι το έγραψα ως σχόλιο στο blog της Avanti, στο θέμα περί μεταλλαγμένων. Μου αρέσει να θυμάμαι την ιστορία και τη μεταφέρω και εδώ να μη τη ξαναγράφω αν τη ξαναχρειαστώ:

Πριν καναδυο χρόνια είχε παιχτεί στην ΕΤ1 μια παλιά ταινία (προπολεμική, ασπρόμαυρη) με τίτλο «Ο καροτάνθρωπος». Είχε παιδαριώδη εφέ και προσπαθούσε να δώσει τρόμο με τη μορφή ενός μεταλλαγμένου ανθρώπου που είχε παρασκευαστεί μετά απο εργαστηριακό σφάλμα. Οι επιστήμονες ήταν μαζεμένοι σε ένα αμπρί με τζαμαρίες γύρω γύρω και συνεδρίαζαν τι να κάνουν, όπου εμφανίζεται ο καροτάνθρωπος, η σκιά του δλδ, στο τζάμι και κοκκάλωσαν, μέχρι που πήρε ένας το πιστόλι και τον σκότωσε. Δυστυχώς, δεν είδαμε το καροτοκέφαλο επειδή ξαναπήρε την ανθρώπινη μορφή μόλις σκοτώθηκε.Ο καροτάνθρωπος είχε σώμα ανθρώπου -φαίνονταν τα χέρια του- και κεφάλι καρότου, όπως είναι το καρότο με λίγα φυλλαράκια επάνω. Ολα αυτά στη σκιά φυσικά. Εμείς τη βλέπαμε και γελούσαμε με την απλοϊκότητα του σκηνοθέτη να αποδώσει το σενάριο επιστημονικής φαντασίας με φτωχά μέσα, αλλά, φαντάζομαι, ότι στην εποχή της θα ήταν μια πραγματικά τρομαχτική ταινία!

..πού να ζούσαν εκείνοι που την πρωτοείδαν να τη δουν να γίνεται πραγματικότητα..

Σας τρόμαξα αρκετά..???..:-)

 

Αναρτήθηκε από Rodia στις 12/15/2005 12:08:00 π.μ. -->> https://rodiat2.blogspot.gr/2005/12/blog-post_15.html

423. επίμονη ασυναρτησία

Και όμως, επιμένω
επιμένω να μπλογγέρνω
συνεπώς να μπλογγέρνω
να γέρνω χωρίς να τον παίρνω
και ποιον να πάρω;
το Μήτσο τον ασίκη, το καραμπουζουκλή;
αλλά και να τον έπαιρνα, πού να τον έβαζα;
στο βάζο
-ή και στο βγάζω μπορεί-
αλλά στα βάζα μαρμελάδες
-κομμένα τα λουλούδια-
(τα λυπάμαι και δεν τα κόβω πια)
Επιμένω λοιπόν, επιμένω
ασυνάρτητα σχόλια κάνω
τριγυρίζω χωρίς να πλανιέμαι
με καλούν και αρνιέμαι
σταρ δεν είμαι και ούτε θα γίνει
παραμύθι ζωή, παραμύθι
και αστείο μπορεί,
και αστείο δικό μου,
ό,τι θέλω τη κάνω
να γελάς, να γελάς
όταν πεθάνω

418. Επρεπε να είχα πεθάνει

Τότε που χόρευες πάνω στο τραπέζι σκίζοντας τα ρούχα σου
Τότε που πέταγες τα κουρέλια τους στο πάτωμα
Τότε που ζητιάνευες ένα βλέμμα μου
Τότε που σε κοίταζα κι έτρεμα
-μ’ έσφαζε η φτιάξη κι η ματιά σου-
Τότε που όταν με κοίταζες έβλεπα τα σωθικά της γης
-πύρινο το βλέμμα σου και μ’ έκαιγε-
Τότε που τραγουδάγαμε σκνίπα στο μεθύσι
-το κρασί μας μέθαγε ή ο πόθος;-
Τότε που σφυρίζαμε μια νύχτα χειμωνιάτικη σε μιαν αδειανή πλατεία
Τότε που ο άνεμος μας έδενε σφιχτά σε μια κουπαστή
Τότε που μπερδεύονταν τα μαλλιά μας και βρέχονταν με αλμύρα τα πρόσωπα
Τότε που ταξιδεύαμε με τις ώρες προς άγνωστη κατεύθυνση
Τότε που η σιωπή μας ψιθύριζε τα ωραιότερα τραγούδια για τη ζωή
Τότε που η άμμος χρύσιζε στο ηλιοβασίλεμα
κι οι πάνινες καρέκλες βούλιαζαν μαζί μας
αργά αργά στην ορμή των κυμάτων.

Ναι, έπρεπε να είχα πεθάνει. Τότε. Τότε ακριβώς. Τότε.
________________________________
ΣΗΜ.1. πρόκειται για παλιά ανάρτηση εδω και... τότε: 16-01-2005/21:21μ.μ.posted by rodia at Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2005 3:20 πμ
ΣΗΜ.2. ξαναδιαβάζω μετά από χρόνια και το βρίσκω εντελώς γιούχου.. τί μπορει να γράψει κανείς άμα είναι ντέφι.. απίστευτο λέμε! δεν με αναγνωρίζω.