μετά το σπάσιμο τόσο πολλών αυτοκινήτων, η κυβέρνηση προέβη στην ανάκληση των ΜΑΤ κατόπιν παρεμβάσεως της Ενωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών. Ο εκπρόσωπός της ΕΑΕ δήλωσε ότι αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, οι εταιρείες δεν θα αντέξουν το κόστος τόσων αποζημιώσεων.
--------------------
ΣΗΜ. καπως ετσι βγαινουνε τα φέηκ νιουζζζ, η σοβαροφανεια πειθει: 27 Φεβ. 2020
στα χρόνια τα αρχαία, οι εχθροι ζητουσαν «γην και ύδωρ» και τους απαντουσαμε αναλογως: με Σαλαμινες, Μαραθώνες, Θερμοπύλες. Οι σπαρτιάτες μαλιστα ειχαν ριξει τους πρεσβευτες της Περσίας σε ενα πηγαδι λέγοντας «εδω θα τα βρείτε αυτα που ζητατε». Σημερα, οι (άσπονδοι) φίλοι ζητουν «γην και ύδωρ» κι οι ηγετες μας απαντουν «εφτασεεεεεεεεεεεεεεεε!» και «μηπως θετε και κατιτις περισσοτερο;»
______________
στο f/b 27 Φεβρουαρίου 2014
Βρέθηκα σε ενα θέατρο, σε συγκέντρωση αναμνηστική προς τιμή του Α. Παπανδρέου. Ενας ηθοποιός, που έμοιαζε κάπως στο μακαρίτη, κυκλοφορούσε στην αίθουσα του θεάτρου λέγοντας γνωστά τσιτάτα του Ανδρέα. Ο κόσμος διασκέδαζε, υπήρχε γενική ευφορία. Αριστερά όπως βλέπουμε τη σκηνή υπήρχαν μερικοί τομοι απο τη βιογραφία του και πωλούνταν ένας ένας ή 50€ οι δύο σε προσφορά.
Είχα βρει εύκολα θέση. Στο θέατρο πήγα έχοντας μαζί το βιβλίο που διάβαζα, ηταν ανοιχτό στη σελίδα 96 και την έβαλα στο μυαλό μου να τη θυμάμαι, ώστε να μη τσακίσω το φύλλο του εντύπου. Ηταν ένα χοντρό μαύρο βιβλίο, σαν το Τσελεμεντέ και έμοιαζε με τα βιβλία προς πώληση. Σκέφτηκα μήπως ήταν ο Α' τόμος της βιογραφίας και έψαξα στην τσέπη μου να βρω το πορτοφόλι μου μήπως αγοράσω τον Β' τόμο από εκεί. Δεν είχα αρκετά χρήματα, (15€ και κάτι ψιλά) αλλά έξω απο το θέατρο ήταν η Τράπεζα, οπότε θα μπορούσα να προμηθευτώ το αναγκαίο ποσό με την κάρτα. Στα δεξιά μου καθόταν ένας άγνωστος κύριος ψηλός με μαύρο παλτό που τον αναγνώρισα ως "Γιάννη" και του απηύθυνα το λόγο "τι κάνεις Γιάννη;" και "μια χαρά" μού απάντησε.
Τέλειωσε η παράσταση κι έφυγα πηγαίνοντας σπίτι, σκέφτηκα να σταματήσω ένα ταξί που πέρναγε, αλλά το σπίτι ήταν δυο βήματα (περιοχή Χίλτον) κι έτσι προτίμησα να περπατήσω τα λίγα μέτρα ίσαμε εκεί. Ητανε νύχτα, αρκετά αργά, ίσως μεσάνυχτα και βάλε. Εφτασα σπίτι, ενα σπίτι άγνωστο (αλλά γνωστό στο όνειρο) και περιμένοντας το ασσανσέρ, ένας κύριος ψηλός με μαύρο παλτό καθόταν στα σιδερένια σκαλοπάτια απέναντι από το ασσανσέρ και χαιρετηθήκαμε. Δίπλα στο ασσανσέρ υπήρχε η (επίσης μεταλλική) σκάλα που οδηγούσε στους ορόφους. Ο δικός μου όροφος ήταν ο τρίτος κι αποφάσισα να πάω από τη σκάλα.
Ο ψηλός με ακολούθησε στο ανέβασμα. Φτάνοντας στο Β' όροφο, φανηκε ένας τύπος με εργατική φόρμα που κρατούσε μια σπάτουλα μεταχειρισμένη στο αριστερό του χέρι. Χαιρετήθηκαν με τον κύριο, ο οποίος πήγε προς το διαμέρισμά του. Το περιβάλλον έμοιαζε με γιαπί, γκρίζο, χωρίς κάγκελα στη σκάλα ούτε στο διάδρομο. Ο μάστορας με τη σπάτουλα στάθηκε απέναντί μου προτείνοντας το εργαλείο, δίπλα του φάνηκε κι άλλος ένας. Κατάλαβα ότι ήθελε να μού επιτεθεί και πρόβαλλα το σώμα μου προς εκείνον, σαν για να επιτεθώ πρώτη και τότε έβγαλε αστραπιαία με το δεξί του χέρι ένα χασαπομάχαιρο από τη φόρμα του. Τότε, τον έσπρωξα και γκρεμοτσακίστηκε!
Ο άλλος κοίταζε χάσκοντας και τού 'ριξα ένα βλέμμα σαν να έλεγα "μη τολμησεις να πλησιάσεις, θα πάθεις το ίδιο".
Στο σημείο αυτό ακριβώς ξύπνησα! με μεγάλη ταχυκαρδία, τα μηνίγγια μου σφύριζαν, "μάλλον ανέβασα μεγάλη πίεση", σκέφτηκα. Πήρα βαθειές ανάσες και σε λίγο σηκώθηκα από το κρεββάτι. Εριξα μπόλικο κρύο νερό στο πρόσωπό μου, έφαγα δυο μικρά σοκολατάκια υγείας και όλα καλά.
Σπάνια βλέπω βίαια όνειρα και μάλιστα γκρίζα, πολύ σπάνια. Τα όνειρά μου είναι συνήθως ωραία και χρωματιστά, σαν χαρούμενα κόμικ ή ρομαντικές ταινίες. Σκέφτομαι μήπως αυτό το συγκεκριμένο όνειρο ήθελε να μού πει κάτι, αλλά σήμερα ειναι Καθαρή Δευτέρα. Αύριο θα τηλεφωνησω στο γιατρό μου. Σημειώνω ότι αποβραδίς είχα φάει φάβα. Εψαξα και βρήκα ότι μάλλον κατεβάζει την πίεση, οπότε μάλλον δεν έφταιγε αυτή. Εχω βέβαια αγωνία αυτές τις μέρες με την ξαδελφούλα μου που βρίσκεται στο νοσοκομείο, ίσως αυτή να είναι η αιτία για το εφιαλτικό όνειρο.
όταν αρχίζουν να μαζεύονται σύννεφα στην κορφή του Υμηττού, με το πρώτο συννεφάκι δλδ, οι παλιοί ήτανε σίγουροι οτι θα βρέξει στην Αθήνα. Επίσης, υπάρχει το ρητό "όρθιο φεγγάρι, ξαπλωτός καραβοκύρης, ξαπλωτό φεγγάρι όρθιος καραβοκύρης" που σημαίνει ότι άμα είναι η Σελήνη "ξαπλωμένη" μπορεί να κοιμάται ήσυχος ο καπετάνιος, δεν θα φυσήξει! ακόμα και για την άλω του φεγγαριού λέγανε πως ειναι σημάδι κακοκαιρίας. Οταν έβλεπε το φεγγαρι θολό, η μάνα μου έλεγε "πάλι τρελλοαέρα θά'χουμε".
πριν καμμιά 30αριά χρονάκια, κατεβαίνοντας την Βασ. Σοφίας, στο ύψος του Μεγάρου Μουσικής, είδα απο το τρόλλεϋ να χτυπιέται μια μοτοσυκλέττα απο ενα λεωφορείο. Η μηχανή να σβουρίζει στην άσφαλτο και ο αναβάτης να έχει πέσει 10 μετρα μακρια. Ευτυχως, φρεναρησε το ρεύμα των αυτοκινητων εγκαιρως και δεν παρασυρθηκε απο καποιο άλλο. Ο αναβατης σηκωθηκε, ανασάναμε με ανακουφιση και το τρόλλεϋ συνεχισε την πορεία του. Το θέαμα της μηχανης να βρισκεται πεσμενη οριζοντια και να παλεύει με τον αέρα στριφογυρίζοντας με τις ρόδες ψηλά, είναι ανατριχιαστικό.
Πολλοί μιλούν και γράφουν για την σημερινή γενιά των τριαντάρηδων, για να προλάβουν να προϊδεάσουν γι’ αυτό που θα ακολουθήσει, για να τους σφετεριστούν πολιτικά άλλη μια φορά, για να τους υπερασπιστούν μπροστά στον γκρεμό που τους έλαχε (άσχετα αν αυτοί τους έσπρωξαν προς τα εκεί)…κάποιοι λένε είναι η γενιά πάνω από την οποία θα περάσει ο οδοστρωτήρας… η γενιά της κατάθλιψης… η γενιά αναλώσιμο υλικό…
Πολλά λέγονται από ανθρώπους που δεν ανήκουν όμως σ’ αυτήν την γενιά… άνθρωποι που όχι απλώς δεν θα έπρεπε να μιλάνε, αλλά αντίθετα να χαμηλώνουν το κεφάλι και να σιωπούν… δεν τους ζήτησε κανείς να μιλήσουν για κάτι που δεν μπορούν να αγγίξουν. Αυτοί λοιπόν ας αναλογιστούν και ας κάνουν τον απολογισμό για την δική τους γενιά. Ας μετρήσουν τα σημερινό κοινωνικοοικονομικό πολιτικό γίγνεσθαι σαν δική τους αποτυχία, σαν έναν φερετζέ που φορούσαν οικειοθελώς δεκαετίες τώρα, επιδεικνύοντας μονάχα δύο όμορφα μάτια και περιφέροντας ένα απλανές βλέμμα, δήθεν ρομαντικό, δήθεν ανθρωπιστικό. Ο φερετζές τραβήχτηκε απότομα και η ασχήμια αποκαλύφθηκε, όσο για τα μάτια κατάντησαν μυωπικά…
Η σημερινή γενιά των 30 εκεί που καθόταν αμέριμνη σ’ενα παγκάκι και ρέμβαζε ξαφνικά έφαγε ένα χαστούκι..αχ, αυτή η γενιά… ρέμβαζε και λέω ρέμβαζε γιατί ενώ στα αμφιθέατρα μάθαινε την σχέση της παραγωγικότητας με την ανάπτυξη θεωρούσε την ανάπτυξη κεκτημένο δικαίωμα και την παραγωγικότητα επιλογή… αυτή η γενιά πονοκεφάλιασε από το χαστούκι αλλά σε λίγο θα συνέλθει…
Είναι ενδιαφέρουσα περίπτωση οι σημερινοί τριαντάρηδες… έχουν την θεωρία… ω, ναι την έχουν… έχουν την ευφυΐα και το ένστικτο… γνωρίζουν τις πρακτικές… οσμίζονται την προπαγάνδα από χιλιόμετρα… αυτό που πρέπει οπωσδήποτε να ξεφορτωθούν είναι οι προσδοκίες των άλλων γι’ αυτούς… και οι άλλοι μέχρι στιγμής τους ήθελαν να βαυκαλίζονται…
Φτάνει ο θρήνος για μια γένια που ακόμα δεν έχει αναπνεύσει… δεν χρειάζεται… ας κρατήσουν τα μοιρολόγια για τις συνειδήσεις τους… οι τριαντάρηδες απαλλαγμένοι από ψευδαισθήσεις μπορούν και καλούνται να διαμορφώσουν από την αρχή μια πραγματικότητα. Καλούνται να πλάσουν έναν ψυχισμό και μια βιοθεωρία βασισμένη στο όραμα και στην ουσία. Καλούνται να πράξουν…
Ας καθησυχάσουμε αυτούς που κοιτούν εμάς τους τριαντάρηδες συγκαταβατικά, λέγοντας τους πως όλα θα γίνουν όπως πρέπει… όλα όμως… και οι ευθύνες θα καταλογιστούν εκεί που πρέπει… και μην θλίβονται γιατί εμείς θα βρούμε τον τρόπο και θα βουτήξουμε στην ουσία των πραγμάτων… θα δημιουργήσουμε, θα γράψουμε, θα οραματιστούμε και ο τρόπος αυτός δεν θα είναι δανεικός αλλά δικός μας…τώρα αν τα δημιουργήματα μας φοβίσουν, τα γραπτά μας σοκάρουν, το όραμα μας ξαφνιάσει… λυπάμαι είναι που το καλούπι επιβάλλεται να σπάσουμε…
Εμείς λοιπόν οι τριαντάρηδες, μες την ‘’ατυχία’’ μας ας θεωρηθούμε τυχεροί…όπως τα μωρά ανακαλύπτουν τον κόσμο και χαίρονται με τα απλά πράγματα και μπορούν με απίστευτη ευκολία και χαμογελούν, έτσι και εμείς ας ανακαλύψουμε τον κόσμο από την αρχή…ας γνωριστούμε με την ουσία και ας αρχίσουμε να χαμογελάμε..έστω και αν στην αρχή θα χαμογελάμε με δάκρυα στα μάτια…γινόμαστε πιο δυνατοί. Ας προσδιορίσουμε από την αρχή τις αξίες μας (αν δεν έχουμε ας αποκτήσουμε), τις σταθερές μας… μη σταθούμε στις ήττες… άλλωστε η μεγαλύτερη νίκη θα είναι στην δύση μας, το μέλλον που θα παραδώσουμε…
Ακόμα να υπενθυμίσουμε πως η ιστορία καταγράφει τις αποτυχίες και αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει κανείς… με κανένα συγχωροχάρτι ή μοιρολόι… αυτοί που σήμερα με ανηθικότητα και θράσος δηλώνουν ‘’μαζί τα φάγαμε’’, δεν μπορούν να εξαγοράσουν με τίποτα την στάμπα του ‘’αποτυχημένου’’ στους αιώνες…
____________________
ΣΗΜ. κείμενο της Μαρίας Αρχιμανδρίτη, γραμμένο το Φεβρ. 2011
συχνά, βάζω λάικ για να δηλώσω (όχι μονάχα πως μου αρέσει αλλά και) ότι πέρασα και διάβασα, όπως συχνά επίσης, βάζω καρδούλα για να δηλώσω (όχι μονάχα πως ενθουσιάστηκα αλλά και) πως ό,τι κι αν ανεβάζεις βρίσκεσαι στην καρδιά μου, αλλά το ξεκάρδισμα είναι η πιο αληθινή φατσούλα: μπαίνει μονάχα στα διασκεδαστικά και... αποσυμφορητικά πράγματα!
_____________________
ΣΗΜ. αυτα εγραφα το 2019. Σήμερα απέχω (για την ώρα)
σκέφτηκα
την αξιοπρέπεια των άστεγων ανθρώπων που πουλάνε το περιοδικό "Σχεδία",
ένα περιοδικό σχεδόν άψογο αισθητικά (αν και πολύ γυαλιστερό) πολύ
καλύτερο από διάφορες φυλλάδες ιδιωτικών συμφερόντων. Σκέφτηκα πόσο
νιώθουν αξιοπρεπείς αυτοί οι συνάνθρωποι μέσα στη δυστυχία τους, να
μείνουν χωρίς σπίτι και δουλειά, συνεισφέροντας στη διανομή του
περιοδικού με τα δικά τους νέα, ένα έντυπο που συνδιαμορφώνουν και
νιώθουν υπερήφανοι και χρήσιμοι και όχι περιθωριακοί. Σκέφτηκα επίσης
ότι αυτήν ακριβώς την αξιοπρέπεια βρεθήκαν εγκέφαλοι (ανεγκέφαλοι και
αναίσθητοι) να εκμεταλλευτούν ώστε να ξεζουμίσουν τους υπόλοιπους
συνανθρώπους που δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο έσχατο όριο εξαθλίωσης,
αναγκάζοντάς μας να επωμισθούμε το βάρος της επιπλέον φορολογίας των
πάμφτωχων ανθρώπων -τάχα μου και δήθεν- σύμφωνα με το νέο
Νόμο/τροπολογία. Τι θέλει η κυβέρνηση τελικά; να μείνουμε όλοι στο
δρόμο; Αξιοπρέπεια εξασφαλίζει κυρίως η χρηστή διάθεση των προϊόντων της
φορολογίας όλων μας. Το "κοινωνικό κρατος" που λέμε. (18 Φεβρ. 2018)
κλαίω τις εισφορές που ξόδεψα στο Ταμείο μου, που ήταν, λέει, πολύ ισχυρό, λέει, και θα με προστάτευε, λέει, αλλά δεν ήθελα προστασία, ήθελα να κάνω η ίδια τα κουμάντα μου, αλλά δεν γινόταν, λέει, γιατί αν δεν πλήρωνα δεν θα μπορούσα να ασκήσω το επάγγελμά μου -αυτό δεν "λέει", έτσι ήταν.
αυτό
που κατάλαβα είναι ότι οι όλοι φόροι μεταβιβάζονται στον αγοραστή των
προϊόντων/υπηρεσιών που παρέχονται με απόδειξη. Αλλιώς, ο εργαζόμενος
που δίνει απόδειξη δεν δικαιούται ασφάλισης, σύνταξης, κλπ. Με βάζουν
δλδ να τσακωθώ με τον απέναντι εξίσου (ή λίγο λιγότερο, δεν έχει μεγάλη
σημασία να μετράμε τις φτώχειες μας) φτωχό. Αυτά τα οικονομίστικα κόλπα
με οδηγούν να μειώσω στο ελάχιστο την κατανάλωση. Θα ψωνίζω λιγότερο,
μονάχα τα απολύτως απαραίτητα. Εχω δίκιο; Ούτε ζητιάνα θα γίνω ούτε ελεήμων με το ζόρι και με αυτά που δεν περισσεύουν. (2018)
το δυστύχημα είναι ότι δεν το καταλαβαίνουμε όλοι ταυτόχρονα το κακό που γίνεται σε βάρος μας και οι λίγοι που το αντιλαμβανονται αμέσως δεν είναι αρκετά δυναμικοί να μεταβιβάσουν και στους υπόλοιπους τη σημασία του. Δεν έχουμε κανάλια, και οι ελάχιστες αξιόπιστες παραγωγες (ΜΜΕ+μεμομωμενοι συντάκτες) αναμεταδίδουν διαδικτυακά! Ετσι, καταστρέφονται τα καϊκια μας, ξεπουλιούνται οι περιουσίες μας, όλα για την "ανάπτυξη" και τρομάρα στα μπατζάκια μας. (2018)
η πολλη σκεψη τρώει τον αφεντη... Μαλλον γι αυτο οι περισσοτεροι απ' οσους κυβερνουν τον κοσμο ειναι ανεγκεφαλοι: για λογους ασφαλείας!
σημερα δεν υπαρχουν ηγετες, υπαρχουν μοναχα προεδροι εταιρειων και αυτοι που ονειρευονται να γινουν καποτε προεδροι εταιρειων στα κρατη-εταιρειες που χτιζονται κατω απο τη μυτη μας, που εχει χασει την όσφρησή της (2016)
Η μάνα μου έλεγε ως τα βαθειά της γεράματα ότι δεν είχε δει ωραιότερο μωρό από το Γιώργο που ήταν μερικούς μήνες μεγαλύτερος από μένα, ξανθό και γαλανομάτικο σαν αγγελουδάκι ήταν, αλλά και τα ωραία μωράκια γερνάνε και πεθαίνουν όπως ο Γιώργος που είναι πλέον μακαρίτης όπως έμαθα πριν από λίγο (Φεβρ. 2020). Ηταν και πολύ καλός άνθρωπος. Αιωνία του η μνήμη, θα τον θυμούνται με αγάπη όσοι τον γνώρισαν.
_____________
ο Γιωργος φροντιζε τις 16 ρίζες ελιες στο χωριο κι έστελνε ένα δοχείο λάδι το χρόνο
Γεννήθηκα το μήνα της χρονιάς που η θεία Μιμίνα, η μικρότερη αδερφή του εκ μητρός παπού μου, θα συμπλήρωνε σε λίγους μήνες τα σαρανταεφτά της χρόνια.
Η θεία Μιμίνα, βαφτισμένη Δήμητρα, ήταν αυτό που λένε αφράτη γυναίκα, με όλα τα χαρίσματα της αφρατοσύνης και όχι μόνο στην εμφάνιση αλλά και στο χαρακτήρα. Τη θυμάμαι ντυμένη πάντα με λουλουδιαστά φουστάνια που ανέμιζαν γύρω της, με γυαλιά ηλίου χειμώνα - καλοκαίρι να προστατεύουν τα πρασινογάλανα αστραφτερά της μάτια, με χαμόγελο φωτεινό και με τρανταχτό γέλιο που ανάσταινε και νεκρούς, αλλά και με φωνή στεντόρεια ικανή να διατάζει ή και να μαλώνει όποιον έκανε το λάθος να της αντιστέκεται.
Δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν απόχτηκε δικά της παιδιά, αν και λάτρευε όλα τα παιδιά του κόσμου και ιδιαίτερα εμάς τα μικρανεψούδια της, και τη λατρεία της αυτή την έδειχνε με κάθε τρόπο: με διάφορα ψιλολόγια, δωράκια σε κάθε ευκαιρία όπως π.χ. μετά την επιστροφή της από ταξίδια διακοπών, με λίγες καραμέλες στις απλωμένες μας φουχτίτσες κάθε φορά που ερχότανε να μας επισκεφτεί, με πρωτότυπα πραγματάκια σε γιορτές και γενέθλια. Ακόμα έχω μερικά από αυτά και γελάω με την ανάμνηση των στιγμών που μού χαρίστηκαν.
Υπήρχαν φήμες ότι είχε ερωτευτεί κάποτε κάποιον ανεπιθύμητο στην οικογένεια που αργότερα έγινε καθηγητής και πρύτανης Πανεπιστημίου. Ο τύπος βαρέθηκε να την περιμένει, παντρεύτηκε, απόχτησε πέντε παιδιά κι όταν η γυναίκα του πέθανε ξανάψαξε την πρώτη του αγάπη, αλλά η θεία Μιμίνα τον απέρριψε και με το δίκιο της. (συνεχίζεται)
Είναι βασανιστικό στ' αλήθεια, να παίζεις τον φαροφύλακα σε καράβια αποφασισμένα να πάνε να σακατευτούν στα βράχια, να είναι νύχτα με ομίχλη που κόβεται με το μαχαίρι, κι εσύ έρμε να κουνάς πέρα δώθε τα φωσφορίζοντα σήματα. Το χειρότερο είναι πως, ενώ νομίζεις πως πατάς στη στεριά και είσαι φαροφύλακας, βρίσκεσαι καημενούλικο πάνω σε μια σχεδία, τα κύματα βουνά, ομίχλη γύρω σου, και πού να διακρίνεις τον πραγματικό φάρο που στέλνει τα σήματά του και προς εσένα! (2007)
"τα μαλλιά σου ξέσερα" έλεγε η Βιτώρια μας για τα ανακατεμένα μαλλιά. Τη λέξη αυτή δεν την έχω βρει σε κανένα λεξικό ίσαμε σήμερα και δεν είμαι σίγουρη αν υπήρχε πράγματι, αν υπήρχε σε ντοπιολαλιά κάποιου χωριού της Κεφαλονιάς ή ήταν επινόηση, πράγμα απίθανο για την αγαθή μας Βιτώρια.
Η Βιτώρια μας έλεγε και το τραγουδάκι:
«σήμερα ήρθες με τα μπλού
γειά σου αγάπη μου τσιμπλού»
"είμαστε διαφορετικοί, αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να αγαπιόμαστε" έλεγε κάποτε μια μάνα στα παιδιά της
σήμερα γιόρτασε και το αρχαίο μου ραδιόφωνο, μάρκας ΜΕΤΡΟΝ, χειροποίητο. Κατασκευαστής έλληνας, ο Κ.Ι.Πετρόπουλος, επιμελητής φυσικής του Πανεπιστημίου, που αντλούσε γνώσεις και πληροφορίες από το γαλλικό περιοδικό L’Antenne. Εσιαξε 20 τεμάχια, να ακουγονται τα νέα απο μπιμπισί στην Κατοχή.
να γίνει η Ευρώπη "μη ελκυστική" για πρόσφυγες, είπε η κα Μέρκελ. Το να βοηθησει η Ευρωπη να γινουν ελκυστικές οι πατρίδες των ανθωπων για να μη τις εγκαταλείπουν, μονάχα δικη μου σκέψη είναι; Ρίχνε ρίχνε μπόμπες ευρωπαίε πολίτη πολιτισμένε να μεταλαμπαδέψεις τον πολιτισμο των αερίων σου (2016)
παλιά, η αξιοπιστία μια είδησης μετριόταν με τη φράση "το είπε το ραδιόφωνο", κατόπιν περάσαμε στο "το είδα στην τιβί", μετά "το έγραψε στο τουίττερ" και σήμερα άκουσα σε δελτίο ειδήσεων κρατικού καναλιού "το είδα στο φέισμπουκ"! τα μπλογκς μας τέλειωσαν γρήγορα και οι ιστοσελίδες γράφουν υβριστικά και φέηκ νιουζ, όπως λένε οι τηλεπερσόνες. Πού πάμε πχια...
η Κοκο ελεγε ότι καθε γυναικα πρεπει να εχει ενα μαυρο φουστανακι, ασχετως αν ηταν δικο της μοντέλο! φυλαω ακομα το δικο μου μαυρακι, όπου δεν χωρεσε να μπει καμμια κορη, ανηψια, κορες φιλων, κλπ, αλλα ελπιζω να τού χωρεσει η μικρανεψούλα ή/και η εγγονουλα μου στα 10 της!
M: φοβία είναι ο αδικαιολόγητος φόβος (νομίζω)
Σ: Σκέφτομαι ότι ο φόβος σχετίζεται με την ανάγκη να πιστέψουμε κάπου, ο άνθρωπος χρειάζεται να πιστέψει σε αξίες είτε επιθυμώντας τις είτε αποφεύγοντάς τις, ο φόβος είναι μια τέτοια αξία που δεσμεύει κάτω από την ανάγκη.
M: τι γεννήθηκε πρώτα; ο φόβος ή η ανάγκη του ανήκειν κάπου; νομίζω ότι ο φόβος γεννά την ανάγκη σε κάποιον να ανήκει κάπου, γιατί όταν δεν έχει αναπτυχθεί (ασχέτως με ποιον τρόπο) ο φόβος, η ανάγκη αυτή δεν υπάρχει.
Σ: Οπως το περιγράφεις προηγείται ο φόβος. Υπάρχει ψυχαναγκαστική αγάπη και ψυχαναγκαστικός φόβος. Είναι διδακτέα. Προέρχονται από καταπίεση και έλλειψη ενδιαφέροντος ξεκινώντας απ' τους γονείς.
Σ: Έλλειψη ενδιαφέροντος, αδιαφορία προς το παιδί.
M: αίσθηση ιδιοκτησίας προς το παιδί
Σ: Ναι το ενδιαφέρον με την αγάπη του νάρκισσου γονέα είναι ότι επιθυμεί και ταυτόχρονα μισεί το παιδί του, το θεωρεί λίγο και θέλει να το προγραμματίσει σύμφωνα με το ιδεώδες που έχει στο κεφάλι του, το κριτικάρει γιατί δεν έχει φτάσει σε αυτές τις προδιαγραφές. Ο γονέας βασανίζεται και γι' αυτό βασανίζει διαμέσου της αγάπης. Η αγάπη ως αξία του συλλογικού ασυνειδήτου έχει κέρατα, δεν είναι καθόλου αθώα υπόθεση
M: ποια αγάπη; αυτό είναι ασκήσεις βασανιστηρίων!
Σ: Στο δοκίμιο που έχω αρχίσει να συντάσσω που λέγεται η Λερναία Υδρα και σχετίζεται με την τρέλα μία βασική ιδέα είναι η εξής. Οι άνθρωποι προγραμματίζονται να ανταποκρίνονται στις προδιαγραφές και τις αξίες του συλλογικού ασυνειδήτου διαμέσου της αγάπης και του φόβου. Οταν το παιδί συνδεθεί και με τους δύο γονείς συνδέεται με το συλλογικό ασυνείδητο και το σύστημα των αξιών του και γίνεται ένας υγιής ανόητος. Οταν το παιδί συνδεθεί μόνο με τον ένα αποκτά ένα πρώτο επίπεδο παθολογίας που ψυχαναλύεται. Οταν δεν συνδεθεί με κανέναν από τους δύο, λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος ή από καταπίεση, ανατινάζεται όλο το συμβολικό σύστημα. Ξεκινά η τρέλα, τα σύμβολα και οι αξίες εμπαίζονται. Το άτομο θεραπεύεται με ύπνωση δηλαδή με εξαναγκαστικό σταδιακό προγραμματισμό. Ο σχιζοφρενής ούτε ψυχαναλύεται ούτε υπνωτίζεται, ξεκινά ένα επόμενο επίπεδο εξαναγκασμού διαμέσου φαρμακευτικής αγωγής. Ο Φρόιντ μεταχειριζόταν τους σχιζοφρενείς σαν ζώα. Το πιο δύσκολο με ανθρώπους που έχουν σπάσει το σύστημα των αξιών του συλλογικού ασυνειδήτου είναι να διαχειριστούν την τρέλα τους. Η δημιουργικότητα σχετίζεται με την τρέλα. Η ανθρωπότητα προχωρά διαμέσου της τρέλας. Οι άνθρωποι έχουν τρέλα εγγενώς, αν κληρονομήσουν την τρέλα του συλλογικού ασυνειδήτου θεωρούνται υγιείς και τον προχωρούν υλικά αν δεν την κληρονομήσουν τρελοί και τον προχωρούν πνευματικά. Τα όνειρα, το χιούμορ, η τέχνη, η φαντασία είναι μορφές αποσυμπίεσης από τη σύμβαση, σχιζοφρενικοί μηχανισμοί. Η δομή και οι κανόνες της καταπιέζουν. Ο σχιζοφρενής ακούει φωνές και έχει μανία καταδίωξης. Επιθυμεί τον άλλο και συνάμα απειλείται από αυτόν. Ο ψυχοπαθής εμπαίζει την αγάπη και τον φόβο των άλλων. Tα άτομα που έχουν χάσει το συμβολικό σύστημα είναι επιρρεπή σε ουσίες, είναι νάρκισσοι, τουτέστιν έχουν αντίσταση στην αγάπη αλλά μπορούν να την επανεπινοούν δίχως καταπίεση σε αγνότερη μορφή, δημιουργούν το φόβο επειδή η απόλαυση του άλλου - με μεγαλύτερη απόλαυση την αγάπη- τους καταπιέζει. Επιλέγουμε τον υγιή ανόητο ή τον σχιζοφρενή ευφυή που αλληλοσυμπληρώνονται
Σ: Σε έκαψα συγγνώμη χαχα!
M: εξαιρετικά ενδιαφέρον! περιμένω το ολοκληρωμένο
Σ: Μερικά ακόμη: Ο Πεσόα έπασχε από διασχιτική διαταραχή ταυτότητας ήταν πολλά πρόσωπα και το διαχειρίστηκε δημιουργικά. Συμβαίνει πχ και σε τρανς άτομα επίσης που όταν ντύνονται γίνονται άλλη ταυτότητα μέσα κι έξω. Λένε πως τα deja vu οφείλονται σε αυτό. Αποπραγματοποίηση, αποπροσωποποίηση και διασχιτική αμνησία συνδέονται επίσης με την τρέλα και την ευφυΐα. Το άτομο με τέτοια χαρακτηριστικά έχει τάση να εμπαίζει το φύλο, έχει τάση προς το άφυλο. Υπνωτίζεται και δεν ψυχαναλύεται γιατί η ψυχανάλυση σκοπό έχει να φέρει τα πράγματα πίσω στη σύμβαση του συλλογικού ασυνειδήτου αλλά εδώ χρειάζεται εκβιαστικός υπνωτιστικός προγραμματισμός γιατί ο ψυχαναλυόμενος έχει αντίσταση σε αυτήν. H κατάθλιψη προκύπτει από αυτή τη δυσκολία διαχείρισης της τρέλας σε σχέση με το συλλογικό ασυνείδητο. Από την αποτυχία συνεννόησης γιατί ο τρελός αδυνατεί να συνεννοηθεί. Ο φόβος και η αγάπη συντάσσουν το βασικό σύστημα αξιών της συμβατικής λογικής.
Σ: Ο Αρτό ας πούμε έλεγε λέξεις με δική του ή με καμία σημασία απλώς ως εκφώνημα επιθυμίας και το έχω ακούσει και από άλλους που έχουν πάρει ουσίες και έχουν διασχιτική διαταραχή ταυτότητας ότι λένε καινοφανείς λέξεις χωρίς συμβατικό νόημα. Ο Νίτσε όταν το έχανε έλεγε ότι ήταν πολλά πρόσωπα ταυτόχρονα. Ποπό πολλά θέματα ανοίξαμε
M: απο κοντά και με κασετόφωνο!!
μου ειχε κανει εντυπωση στα σουηδικα νηπιαγωγεια που υπήρχαν κουζινικα για ολα τα νηπια, ώστε να ασχολουνται με αυτα αγορακια και κοριτσακια αδιακριτως. Στο ΕΛ-Λαντάν μαλλον θα αργησουμε να το δουμε αυτό. Εδωπέρα, ροζ=κοριτσακι και γαλαζιο=αγορακι. Τωρα αντιλαμβανομαι πόσο προχώ- ητανε η μάνα μου που ζητουσε τη συμμετοχη όλων των παιδιων στις δουλειες του σπιτιού. Ετσι, τα αδερφια μου μαγειρεύανε καλύτερα απο μένα!
τα παλια τα χρονια, καθε μερα βρισκαμε κι απο μια "επιστολη του Αγιου Αντωνιου" στην πορτα μας. Ηταν κανονικο γραμμα, χωρις γραμματοσημο ομως, που έγραφε διαφορα που επρεπε να κανουμε ή να μη κανουμε, οδηγιες απο τον Αγιο Αντωνιο υποτίθεται. Στο τελος εγραφε οτι έπρεπε να γραψουμε 30 φορες την "επιστολη" αυτη και να τη μοιρασουμε, αλλιώς θα παθαίναμε διάφορα κακά πράματα. Ειχε και παραδειγματα βεβαιως, όπως π.χ. "ο κ. Γιαννης που δεν το εκανε αυτο πεθανε, ο κ. Παναγιωτης εχασε τη δουλειά του, η κα Μαρία αρρωστησε βαρια, η κα Ελένη εχασε το παιδι της", κλπ κλπ. Κάποτε, φαίνεται πως βαρέθηκε ο επιστολογράφος και χάσαμε την καθημερινη διασκέδαση.
Στον τρομαγμένο άνθρωπο φανερώνονται όλα τα απωθημένα απο τον πολιτισμό συναισθήματα, όπως ο φθόνος, η αλαζονεία, κλπ. Στον άνθρωπο που αγαπά, δεν υπάρχει άλλο συναίσθημα εκτός από αγάπη. Διαλέγετε και παίρνετε λοιπόν.
ένα μικρό παιδί σιγοκλαίει μέσα μου, καθισμένο στην κάτω αριστερή γωνία του τετράγωνου χαρακτήρα μου, που θα τον προτιμούσα στρογγυλό, χωρίς γωνίες και κλαψιάρικα παιδάκια
η μουσική του John Carpenter επιδρά στο μυαλό μου όπως ακριβώς η μουσική του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, το σπρώχνει να εργάζεται. Τώρα, πες πώς εξηγείται αυτό.
μ' όποιο δάσκαλο καθησεις, τετοια γραμματα θα μαθεις, λεει η παροιμία και φαινεται σωστή γιατί εδω και αιωνες η απομυθοποίηση του σεξ και ο απολυτος έλεγχος του σωματος ειναι το πρωτο ζητουμενο απο τους καλλιτεχνες που το σωμα ειναι το μοναδικο όργανο έκφρασης της τέχνης τους. Το θέμα που εγείρεται ειναι αν αυτός ο τροπος διδασκαλιας ειναι ο μοναδικος. Δεν ξέρω, δεν μπορω να φανταστω άλλον. Νομιζω ότι καλυτερα να εξευτελιζει ο δασκαλος θεατρικης τεχνης τον μαθητευτόμενο, παρά να περιμενουμε άριστες ερμηνειες απο προσωπα που εξευτελισε οποιοσδήποτε άλλος. Τοτε, δε θα μιλουσαμε για ηθοποιους, αλλα για βασανισμενους ανθρωπους και ο καθε βασανισμενος δεν μπορει να ειναι ηθοποιος, το αντιθετο μαλλον. Ουτε σε μενα αρεσουν ολα αυτα που ακουγονται και θα ητανε πραγματικα απαισια και σιχαμερα αν συνεβαιναν π.χ. στη γειτονια μου.
(παρακαλω να μη γίνει παρανόηση, το ψαχνω το θεμα)
είχα δεν είχα συμπληρώσει μια βδομάδα στο διαδίκτυο, σε ένα παλιό ξακουστό φόρουμ που δεν υπάρχει πλέον (όπου με είχε γράψει η κορούλα μου η μεγάλη "για να μιλάς και να ξεχνιέσαι μαμα", μετά απο ένα γερό τραμπάκουλο) δεν είχα κλείσει ούτε μια βδομάδα λοιπόν και, μετά απο ένα σχόλιο που έγραψε ενας τυπάς (ένα νικ-νέημ, δλδ) σαν απάντηση στο δικό μου κειμενάκι, με πιάσανε τα κλάμματα, συγχίστηκα πολύ, τόσο που μού είπα "αρκετά, δεν ξαναμπαίνω εδωπέρα". Ηρθε η μικρά από το Παν/μιο το μεσημεράκι, της το είπα "πού με έμπλεξες βρε παιδακι μου" κλπ κλπ και μου έμαθε τον πρώτο κανόνα συναναστροφής στα δίκτυα: "ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗ" #internet_lessons_rodia
παλιά,
σε μια ιταλική κωμόπολη, δεν πιστεύαμε στα μάτια μας όταν ένα φιατάκι
στάθηκε σούζα για να περάσουμε το δρόμο και, μια και διστάζαμε, βγήκε
ένας κομψός τετράψηλος ιταλός (ο οδηγός!) ντυμένος στα άσπρα (τον
θυμάμαι σαν να είναι τώρα) και μας έκανε υπόκλιση μαζί με το σήμα να περάσουμε. Και περάσαμε βεβαίως! Αυτά είναι.
ησυχάζει ο νους όταν ο φόβος παίρνει συγκεκριμένη μορφή, εικονοποιείται, που λένε, παύει να είναι κάτι τι ακαθόριστο και θολό. Φοβάται κανείς εκείνο που φαντάζεται, αυτό που σκορπίζεται μέσα στη σκέψη και τη διαλύει και γιγαντώνεται από το λίπασμα της φαντασίας. Ο σπόρος του φόβου, όταν φυτεύεται στο μυαλό, είναι επικίνδυνος.
ο Βονιφάτιος πουλάει λαχανικά στη λαϊκή, που τα καλλιεργεί στο χωραφάκι του. Σήμερα παίνευε μερικά μικρά μαύρα μπροκολάκια, μπουκιά και συχώριο που λένε, "από δικό μου σπόρο είναι" λέγοντας. Φυσικά, ψώνισα ένα. Γύρισα μετά από λίγο να πάρω κι άλλο ένα, αλλά είχαν γίνει άφαντα!
οι σχολικές ποδιές, αυτές που καταργήθηκαν το 1982, είχαν επιβληθεί για να υπάρχει ομοιομορφία των μαθητριών, να μη διακρίνονται ανάλογα με την οικονομική τους θέση. Βέβαια, τα σχολεία των πλουσίων οικογενειών είχανε βρει τρόπους να ξεχωρίζουν τα "παιδια τους": η Σχολή Μπερζάν (μετέπειτα Πρότυπο Λύκειο και νυν Σχολή Μωραΐτη) είχε λανσάρει τις ποδιές σε χρώμα μπεζ, οι μαθήτριες του Αρσακείου φόραγαν φούστα-μπλούζα, της Σχολή Χιλλ καθώς και του Σαιν Ζοζέφ δεν θυμάμαι.
Θυμηθηκα τον παλιο Δημαρχο του Βύρωνα, τον αξέχαστο Δ. Κωνσταντιλιέρη (θα συνεχισω με 1η ευκαιρια)
παλιότερα, η ψήφος ήταν υποχρεωτική στην Ελλάδα, δεν μπορούσες να ταξιδεψεις εκτός, δεν σου δίναν διαβατήριο δλδ, αν δεν είχες ψηφίσει! έπρεπε να είναι ενημερωμένο το εκλογικό σου βιβλιάριο. Θυμάμαι κιόλας, επί χουντας, να τρέχω στην ασφάλεια για να πάρω δικαιολογητικό ότι βρισκόμουν πάνω από 300 χλμ από το εκλογικό μου κέντρο (τόση ήταν η ελάχιστη απόσταση που δικαιολογούσε την απουσία) ώστε να μην έχω επιπτώσεις...
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
This is a FunEL
