1.046 φιλική επιστολή

Αγαπητή μου Βρογχοκήλη,

σού γράφω τώρα κάτι τι στα πεταχτά:

έχεις χαιρετισμούς απ' τον Γαβρήλη,

αυτόν που σκάβει ακόμα για ορυκτά.

 

Εχει τους πνεύμονες γεμάτους ορχιδέες

και στην καρδιά παραμονεύει ένα στεντ,

μα όλο σκάβει μήπως βρει σπάνιες γαίες,

πάντα ελπίζοντας για ένα χάπι έντ!

 

Το σπάνιο χάπι που θα βάλει κάποιο τέλος

στην αγωνία για μια σούπα νερουλή.

Για ένα χάπι που θα δίνει ευκαιρίες

για μια ζωή ονειρεμένη και κουλή!

 

Για μια ζωή χωρίς αξίνες και ποντίκια,

χωρίς αρπάχτρες, αρπαχτές και ζοριλίκια.

Αγαπητή μου Βρογχοκήλη σε αφήνω,

φιλιά πολλά και αγκαλιές στο κομοδίνο!

1.045 το τάισμα

όταν με ταΐζεις με πουρέ
σπάω κι από ένα ταμπουρέ

όταν με τα ταΐζεις αρακά
μπίλιες σού τα κάνω γενικά

όταν με ταΐζεις με παστίτσιο
εκδηλώνω κι από ένα βίτσιο

όταν με ταΐζεις αγκινάρες
κάνω ζαβολιές και σαχλαμάρες

κι όταν με ταΐζεις μακαρόνια
βλέπω τα βυζιά σου σαν πεπόνια!

________
ΣΗΜ. παλιό, από μνήμης

1.044 Νίκος Κούνδουρος

τον αξέχαστο Νίκο Κούνδουρο είχα την τύχη να συναντάω αραιά και που στο χρωματοπωλείο της γειτονιάς. Ψηλός και αγέρωχος, ψώνιζε διάφορα είδη κιγκαλερίας, που λένε, δλδ καρφιά, εργαλεία, χρώματα, πινέλα μπογιατζή, κλπ. Στην αρχή είχε ένα ύφος σαν να φοβόταν μη τυχόν ανοίξω καμμια κουβέντα για σινεμά ή κανα σχόλιο για το εργο του. Τίποτ' απ' αυτά δεν έλεγα, μόνο καμμια γνώμη για το ποιόν των υλικών εδινα όταν με ρώταγε, γιατί άφηνα να ρωτήσει κάτι αν ήθελε, να αρχίσει δλδ εκείνος τη συζήτηση. Και την άνοιγε μόνο για είδη κιγκαλερίας. Σπουδαίος, μα την αλήθεια.

---------------------

βλέπω ταχτικά το σημαντικό φιλμ Ο ΔΡΑΚΟΣ: https://youtu.be/kwYvXdjAcn8

1.043 ζεστό και κρύο

η κυρία Παπαρία,

πού 'τρωγε τα πάντα κρύα,

μια φορά στον Τυμφρηστό

έφαγε φαΐ ζεστό

1.042 Χρώμα γκριζοπράσινο μουντό

Ολη νύχτα έψαχνα ένα ποίημα.
Το έγραφα σιγά σιγά.
Το χτένιζα, άλλαζα λέξεις,
άλλες τις διέγραφα εντελώς,
άλλες πρόσθετα,
κάπου καταργούσα άρθρα,
να γίνει το ποίημα πιο λιτό και περιεκτικό.

Εφτασε το πρωί.
Χουζούρεψα μισή ώρα τουλάχιστον
συνεχίζοντας το χτένισμα του ποιήματος.
Λίγο πριν ανοίξω τα μάτια,
το ποίημα -φφρρττ!- πέταξε.
Με εγκατέλειψε.
Χάθηκε.

Θυμάμαι πώς, από το πολύ χτένισμα,
ειχαν μείνει πεντέξι στίχοι μονάχα.
Ξεκίναγε με τη λέξη «Σουρουπώνει».
Μετά συνέχιζε να σκοτεινιάζει σιγά σιγά.
Ηθελε να δώσει το χρώμα που έχει το μούχρωμα,
ένα γκριζοπράσινο μουντό,
λίγο πριν πέσει το απόλυτο σκοτάδι.