1.503 εκρήξεις!

"χάσου απ' τα μάτια μου γιατι θα σε σπάσω στο ξύλο" απείλησα κάποτε (αφού τινάχτηκα πάνω απότομα), μια μπουκιά κοπελίτσα απέναντι σε ένα διμετρο καρδαμωμένο γίγαντα, φαντάσου τώρα! κι αυτός εξαφανίστηκε εν ριπή οφθαλμού, που λένε, κι έκανε τη δουλειά για την οποία είχε έρθει. Κάτι θά'χει το μάτι μου, αλλιως δεν εξηγείται... ίσως να πνίγηκε και στα γέλια, ποιος ξερει, πολύ αστεία φάση (εκ των υστέρων βέβαια)

μπορεί να θυμηθηκε τη μαμα του!! (παιζει κι αυτο)
_______________________________
ο τύπος δεν ήθελε να ξεφορτώσει κάτι υλικά και τα τηλέφωνα δεν δούλευαν για να επικοινωνήσει με την εταιρεία κι έπρεπε να την πληρώσει το έργο, που θα καθυστερούσε.

1.486 τι να πεις για μερικές μαμάδες;

Στο δρόμο, σήμερα (13 Σεπτεμβρίου 2019), βλέπω μια νεαρή μαμά με το μικρό της γιο (Α' Δημοτικού, φαντάστηκα γιατί βγήκαν από το σχολείο) να έρχονται προς εμένα. Ο μικρός χοροπήδαγε κοιτάζοντας με θαυμασμό το (πολύ ωραίο) γκραφίτι, στόλισμα του σχολικού τοίχου, "κοίτα μαμά, κοίτα!" λέγοντας, τη στιγμή που διασταυρώθηκαν οι αντίθετες πορείες μας. Η μαμά άρχισε τότε να τσιρίζει "αυτά είναι υποκουλτούρα" και συνέχισε, απαντώντας ίσως σε ερώτηση που δεν ακούστηκε, "και ζωγράφος να τά'κανε, υποκουλτούρα είναι!" εντείνοντας το τσίριγμα "κατάλαβες;" Ούτε καν έστριψα να δω πίσω μου το ανατριχιαστικό πλάνο που απομακρυνόταν. Μαύρισε η ψυχή μου και δίστασα πολύ να γράψω αυτό το κείμενο, αλλά το έγραψα τελικά γιατί υπάρχουν και αυτά. Δυστυχώς, συμβαίνουν. Και ποιος σώζει άραγε αυτές τις παιδικές ψυχούλες;

Θυμήθηκα σε μια παλιά μου έκθεση μια παρόμοια μαμά να τραβολογά το 4χρονο κοριτσάκι της για να βγουν άρον άρον από την αίθουσα μη τυχόν μολυνθεί από τα χρώματα "αυτά είναι του σατανά" λέγοντας.

(θλίψη βαρειά, από τις ελάχιστες φορές που λυπάμαι πραγματικά)

1.135 μικρό θαύμα

πριν καμμιά 30αριά χρονάκια, κατεβαίνοντας την Βασ. Σοφίας, στο ύψος του Μεγάρου Μουσικής, είδα απο το τρόλλεϋ να χτυπιέται μια μοτοσυκλέττα απο ενα λεωφορείο. Η μηχανή να σβουρίζει στην άσφαλτο και ο αναβάτης να έχει πέσει 10 μετρα μακρια. Ευτυχως, φρεναρησε το ρεύμα των αυτοκινητων εγκαιρως και δεν παρασυρθηκε απο καποιο άλλο. Ο αναβατης σηκωθηκε, ανασάναμε με ανακουφιση και το τρόλλεϋ συνεχισε την πορεία του. Το θέαμα της μηχανης να βρισκεται πεσμενη οριζοντια και να παλεύει με τον αέρα στριφογυρίζοντας με τις ρόδες ψηλά, είναι ανατριχιαστικό.

1.039 όταν η μοίρα γράφει σενάρια

έπιασε ξαφνικό μπουρίνι, οι δυο ηλικιωμένοι αδελφοί μπήκαν γρήγορα στο σπίτι, ο ένας έτρεξε έξω να πάρει το κινητό και το ασύρματο τηλέφωνο που είχε ξεχάσει πάνω σε τραπεζάκι. Τότε ακριβως, το δέντρο που είχε ο ίδιος φυτέψει και μεγαλώσει έπεσε και τον πλάκωσε: δυο κλαδιά σφηνωθηκαν στα πλευρά του και έμεινε στον τόπο. Μετά, πες μου άλλη μια φορά ότι φοβάσαι.

___________________

σημερινή είδηση για γεγονός που συνέβη σε χωριό του Ν. Σερρών

984. εποχιακά στιχάκια

κι εκεινος έξυνε τ' αυτί του
κοιτάζοντας την κολλητή του
ερχότανε το θωρηκτό
και τα μπωφόρ ήταν οκτώ!

913. γκρεμιζόμαστε με χάρη

συνάντησα σήμερα έναν φίλο από τα παλιά, τα είχε καταφέρει μια χαρά στη ζωή του, απόχτησε πολλά (έως πάάάρα πολλά) και τώρα, με παιδιά σε ηλικία σπουδών, βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Η οικογένεια ζει με τον (ελάχιστο) μισθό της γυναίκας του και το φέρει βαρέως. Δεν ήξερα τι να του πω, πέρα απο δικά μου παραδείγματα σκαμπανεβασμάτων και "δεν καταλαβαίνω, το μυαλό μου λειτουργεί διαφορετικά, είμαι απελπισμένος" μου είπε, αλλά θέλω να φαντάζομαι ότι θα συνεχίσει να παλεύει. Το καλό είναι ότι (αυτός ο περήφανος και τρε κομ-ιλ-φω) άρχισε να αυτοσαρκάζεται: "πώς τα πας;" ρώτησα. "γκρεμιζόμαστε με χάρη" απάντησε. Ιδομεν.

_____________________

ΣΗΜ. ανέβηκε στο f/b στις 18 Οκτωβρίου 2019

785. καθημερινότητα

Η καινούργια κοπελίτσα του φούρνου θέλει να αδυνατίσει. Οχι πως είναι παχιά, ούτε καν παχουλή είναι, αλλά θέλει να αδυνατίσει και όλο ρωτάει "πώς με βλέπετε; αδυνάτισα καθόλου;" και απαντάω "μια χαρά είσαι κουκλίτσα μου! σαν σκελετός!" και γελάμε και ψωνίζω και φεύγω, χωρίς να θέλω να αδυνατίσω ούτε γραμμάριο.

Η κυρία που κρατά το ψιλικατζίδικο είναι παχουλή, πολύ παχουλή λέμε, σαν ξανθό ιπποποταμάκι! αυτή δεν με ρώτησε ποτέ πώς την βλέπω και μάλλον δεν θα θέλει να αδυνατίσει. Συνήθως μιλάμε για είδη παγωτών το καλοκαίρι και, όταν χειμωνιάζει, λέμε για ρομαντικά βράδια σε χωριάτικα τζάκια, ψηλά στα χιονισμένα βουνά της πατρίδας της. Αυτές οι συζητήσεις δεν σηκώνουν γέλια, μονάχα νοσταλγικά βλέμματα και κάνα γλυκό δάκρυ να τα παχνίζει.

784. ιστορία χωρίς τίτλο

προχτες βγήκα στο μπαλκόνι κι έβλεπα κάτω στο δρόμο. Η διάβαση πεζών ήταν κατειλημμένη όπως πάντα. Πάνω στην άσφαλτο βάδιζε μια κοπέλα σέρνοντας ένα σκυλάκι. Πίσω ακολουθούσε ένα κοριτσάκι ίσαμε 8-9 χρονών σπρώχνοντας ένα καροτσάκι με κουκούλα, γιατί ψιχάλιζε. Θα είναι η κούκλα της μέσα, σκέφτηκα. Αμ, δε! η προπορευόμενη κοπέλα άνοιξε την πίσω δεξιά πόρτα ενός διπλοπαρκαρισμένου τουτού και το σκυλάκι πήδησε μέσα. Μετά, σήκωσε από το καροτσάκι της μικρής ένα αληθινό μωρό και το τοποθέτησε στο ειδικό κάθισμα του αυτοκινήτου. Η μαμά (φαντάστηκα ότι ήταν η μαμά) έκανε το γύρο και πήγε στη θέση του οδηγού, ενώ η μικρή έσπρωξε το ειδικό κάθισμα για να χωρέσει να καθίσει δίπλα στο μωρό. Στο καπάκι, φτάνει μια άλλη κοπέλα, ανοίγει την πόρτα του συνοδηγού και κάθεται. Η μαμά βάζει μπρος, το τουτού ξεκινάει και "άντε, έλα πια!" ακούγεται μια φωνή, τη στιγμή που ένα αγοράκι συνομήλικο της μικρής φτάνει τρέχοντας (πάνω στην άσφαλτο, βεβαίως), ανοίγει την πόρτα πίσω αριστερά, μπαίνει, και το όχημα φεύγει. 

Ποιος είναι ο τίτλος που ταιριάζει στη μικρή αυτή ιστορία;

783. στιγμιότυπο

πριν απο λίγο: στέκομαι στη διάβαση πεζών. Ο δρόμος είναι άδειος, εκτός από ένα μικρό αυτοκίνητο που τσουλάει αργά προς το μέρος μου και αναρωτιέμαι αν, μόλις με δει, θα φουλάρει ή θα σταματήσει. Σταματάει, πράγματι, αλλά πάνω στη διάβαση, μπροστά μου, σαν κάτι να έψαχνε, ίσως προς τα πού να στρίψει. Οδηγός μια νεαρή ξανθιά κοπέλα με ένα σκυλάκι στη θέση του συνοδηγού. Χτυπάω απαλά το τζάμι λέγοντας "εδώ είναι διάβαση" και απαντάει "εδώ είναι δρόμος!" αποστομώνοντάς με.
_______________
ΣΗΜ. γράφτηκε στο f/b στις 5/11/2019

742. διαπαιδαγώγηση

με ξύπνησε ένα μωράκι που έκλαιγε παραπονιάρικα, αυτό το επίμονο κλάμα που, ενώ έχουν δοκιμαστεί τα πάντα όλα -άλλαγμα, τάισμα, κανάκεμα-, δε λέει να σταματήσει και ξαφνικά μια αγριοφωνάρα έσκισε τον αέρα "ΣΚΑΣΤΕ ΤΟ!!!" και, ως δια μαγείας, έπαψε για λίγο το κλάμα, μόνο που ξανάρχισε επιθετικό αυτή τη φορά, ένα κλάμα άγριο, απαιτητικό, βραχνιάρικο, δυνατό έως στεντόρειο και βγήκα να καταλάβω από πού ερχόταν, ανησυχώντας μη πάει και το πνίξει ο άγριος, αλλά δεν κατάλαβα, επειδή οι ακάλυπτοι χώροι λειτουργούν ως ηχεία κι άμα βρίσκεται κανείς μέσα στο ηχείο άντε να καταλάβει από πού βγαίνει ο ήχος κι έβαζα τη φαντασία μου μπρος να συλλάβει την πιθανή αιτία του κλάματος και κατέληξα ότι μάλλον το μωράκι θα έκλαιγε για κάτι απλό αλλά ανεξήγητο για το μυαλουδάκι του: Ισως επειδή ζεσταινόταν! 

Δοκίμασέ το λοιπόν κι εσύ που έχεις μωράκι και δρόσιζε το προσωπάκι, το λαιμό, τα μπρατσάκια, τα πατουσάκια, την πλατούλα και το στηθάκι του, μη βγει κάνας μπαμπούλας από παραδίπλα και γκαρίξει.
_______________
αυτά έγραψα στις 9 Ιουνίου 2018 στο f/b

683. το άλογο κι ο ταξιτζής

τις προάλλες μπήκα σε ταξί με ταξιτζή ελαφρώς μουρτζούφλη, οπότε, του μίλησα για τα σύννεφα που γκριζάριζαν στο βάθος και απάντησε βαρέως χολωμένος "τι έχουν παθει όλοι και μιλάνε για τον καιρό; σάμπως μπορούμε να κάνουμε κάτι να τον αλλάξουμε;" και "μα, δεν μίλησα για τον καιρό, για σύννεφα είπα" και είπε "α, ούτε αυτά με ενδιαφέρουν" κι ύστερα σιωπή για μερικά μέτρα στην άσφαλτο, οπότε δεν κρατήθηκα και ρώτησα "εσείς για ποιο πράγμα ενδιαφέρεστε;" και "για τα σκυλιά μου!" απάντησε με ενθουσιασμό και "έχετε πολλά;" ρώτησα "δύο!" απάντησε, συνεχίζοντας "εσείς τα αγαπάτε τα σκυλιά;" και του είπα "ναι, αλλά το πιο αγαπημένο μου ζώο είναι το άλογο!" κι εκεί απάνω σαν να πήρε μπρος φορτσάτος "αχ, το άλογο! μεγάλη αγάπη, αυτό δεν είναι ζώο, καλύτερο από άνθρωπο είναι, αλλά πού να βάλει κανείς άλογο στο διαμέρισμα.. όμως όταν πηγαίνω στο χωριό ένας φίλος έχει ένα φοβερό άλογο, φοβερό και τρομερό, κατάμαυρο και ψηλό, 1,70-1,80 η ράχη του, δύσκολα πηδάς απάνω, και το λέει Δία! Δίας, όνομα και πράμα, κεραυνούς βγάζουν τα μάτια του, όπου και να βρίσκεται, ακούει το αφεντικό του να του φωνάζει *Δία!* και τρέχει σαν αστραπή.. Αχ, να βλέπατε πώς ανεμίζει η χαίτη του η κατάμαυρη, πώς γυαλίζει το τρίχωμά του.. αχ.. και, ξέρετε, το άλογο είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, ο πιο έξυπνος και πιστός, ούτε σκύλος ούτε τίποτα, το άλογο, το άλογο μονάχα!" συμφώνησα, φυσικά, πρόλαβα δηλαδή να συμφωνήσω πριν κατέβω από το ταξί, ευχόμενη να πάει με το καλό στο χωριό και να αποκτήσει κι αυτός το άλογό του.

587. ΔΩΡΕΑΝ τεστ οστεοπόρωσης

Περπατώντας προς το μαγαζάκι όπου, όταν βρίσκομαι Αθήνα, ψωνίζω -σε πολύ καλές τιμές- διάφορα αναλώσιμα υλικά, π.χ. μπαταρίες, σιντιά, φιλμς, λάμπες μακράς διαρκείας, φακούς, θήκες, βιντεοκασέτες, κλπ... περπατώντας λοιπόν από το σταθμό "Πανεπιστήμιο" του ΜΕΤΡΟ σκεφτόμουν ότι μάλλον είναι καιρός να κάνω μια εξέταση για οστεοπόρωση. Η σκέψη αυτή κράτησε ώσπου να φτάσω στο φανάρι της Σταδίου. Οταν πέρασα στο απέναντι πεζοδρόμιο, συχέχισα να περπατώ χωρίς να σκέφτομαι τίποτα, μέχρι τη στιγμή που ένιωσα να πέφτω! Από τη στιγμή που το ένιωσα αυτό, μέχρι τη στιγμή που βρέθηκα φαρδιά πλατιά μπρούμυτα κάτω στο πεζοδρόμιο, το μυαλό μου έψαξε για μια βολική πτωτική στάση, θυμήθηκα πώς πέφτουν οι αλεξιπτωτιστές(!) και, πράγματι, βρέθηκα πεσμένη χωρίς καν να πάθω μια μικρή γρατζουνιά. 

Ξαφνιάστηκα βέβαια, το πρώτο που κοίταξα ήταν τα γυαλιά μου, που έπεσαν και αυτά βεβαίως. Ηταν σώα ευτυχώς. Μετά, ενώ μερικά χέρια με τραβούσαν προς τα πάνω, ψηλάφισα το δεξί μου γόνατο, που πονούσε λιγουλάκι, και το ένιωσα σώο και ζεστό. Μια γυναικεία φωνή είπε «η λακκούβα φταίει, σκοντάψατε στη λακκούβα». Ενας σεκιουριτάς βγήκε από το κατάστημα της ΕΤΕ (Σταδίου 29) και πρότεινε «ελάτε λίγο μέσα να καθίσετε, να συνέλθετε» αλλά ευχαρίστησα και αρνήθηκα ευγενικά. 

Πριν συνεχίσω το δρόμο μου, γύρισα και κοίταξα τη λακκούβα. Ηταν ένα μικρό τριγωνικό κομμάτι πλάκας που έλειπε, αυτό έκανε τη ζημιά. Εψαξα με το βλέμμα να βρω κάτι τι να επισημάνω αυτό το σημείο μη την πατήσει και κάνας άλλος, αλλά δεν βρήκα τίποτα. Σκέφτηκα να μπω στην τράπεζα να πω την ιδέα μου σε κάναν υπέυθυνο εκεί πέρα, αλλά δεν το έπραξα, μια και η σκέψη του συνεχούς εισιτηρίου περιορισμένης χρονικής διάρκειας ήταν σημαντικότερη εκείνη την ώρα. 

Δεν ήθελα να χασομερήσω και... σιγά που θα ενδιαφερόταν ο υπεύθυνος του καταστήματος για τη λακκούβα που βρίσκεται έξω από κατάστημά του! Μέχρι να υποβάλλει τα σχετικά χαρτιά στο Δήμο για να στείλει συνεργείο να αλλάξει τη σπασμένη πλάκα, τρέχα γύρευε πόσες λακκούβες θα δημιουργηθούν ακόμα! ...και συνέχισα το δρόμο μου.

Αυτή η τούμπα ήταν ένα σούπερ τεστ οστεοπόρωσης και με τη βούλα του κ. Νικήτα Κακλαμάνη! Ισως να μη χρειάζεται να υποβληθώ σε παραπανίσια έξοδα.

-->> το μαγαζάκι (Discount Store) το συνιστώ ανεπιφύλακτα, επισκεφθείτε το! (αν υπάρχει ακόμα) Κατεβαίνοντας από τη Στοά του Βιβλίου, ειναι πολύ εύκολο να το ανακαλύψεις. Βρίσκεται στη στοά που αποτελεί νοητή συνέχεια της Στοάς του Βιβλίου, μολις διασχίσεις την οδό Σταδίου.

(Αύγουστος 2008)

582. ένα κομμάτι πανί

εσύ βλέπεις ένα κομμάτι πανί, αλλά σε μένα παρουσιάζεται μέσα από αυτό μια χώρα, μιλάνε αυτοί που μαζέψαν το μπαμπάκι, που διαλέξαν τον τόπο και τη μέρα να το σπείρουν, που ξαγρυπνούσαν φοβούμενοι μια πλημμύρα που θα το κατέστρεφε, που χάρηκαν όταν γλίτωσε και αναστήθηκε γερό κι έδωσε μια πλούσια σοδιά, μιλάνε τα χέρια που το έστριψαν σε νήματα, που το ύφαναν, τα μυαλά που επινόησαν το σχέδιο ύφανσης, όλοι εκείνοι που βάψαν τα νήματα, εκείνοι που σιάξανε τα χρώματα, οι γυναίκες που τραγούδαγαν καλωσορίζοντας τις στιγμές της έμπνευσης, τα παιδιά που μοιράζαν το φαγητό σε υφαντές και υφάντρες, τα παιδικά μάτια μιλούν που κοιτάζαν λαίμαργα τα νήματα να γίνονται πανιά, θέλοντας με λαχτάρα να μάθουνε την τέχνη αυτή τη μαγική, όλα αυτά μου λέει αυτό που εσύ ονομάζεις περιφρονητικά "ένα κομμάτι πανί" και το πετάς στα σκουπίδια επειδή "ο πολιτισμός προόδεψε"
________________
ΣΗΜ. μόλις γράφτηκε στο f/b

421. Το Τζοκοντάκι

Ελλειψα για λίγο. Τις είχα αφήσει μόνες να παίζουν στο παλιό σπίτι. Ημουν ήσυχη, επειδή τα ξέρω τα παιδιά μου. Γύρισα και τις βρήκα να μασκαρεύονται σκασμένες στα γέλια. Δεν ήταν η πρώτη φορά που αντίκρυζα τόση χαρά στα προσωπάκια τους, αλλά ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα να τα απαθανατίσω, να παγώσω αυτή τη χαρούμενη στιγμή. Στη βράση κολλάει το σίδερο, καθώς λέει η παροιμία. Ετρεξα και πήρα τη μηχανή και να το αποτέλεσμα! Συγκινούμαι πολύ κάθε φορά που βλέπω αυτή τη φωτογραφία. Το μυστηριώδες χαμόγελο ικανοποίησης απο τη μικρή -σκέτο Τζοκοντάκι!- και το πλατύ φωτεινό γέλιο της μεγάλης, σαν να λέει "κοίταξε μαμά τι καλά που τα κατάφερα!"

190. φυρί φυρί -ποτπουρί για πολλά εκτός απ' τη μάνα του Κίτσου

σαν το θυμωμένο συνθέτη που δεν του βγαίνουν οι νότες και -ΣΠΛΑΤΣ!- πασαλείβει το πεντάγραμμο, έτσι θα ξηγηθώ απόψε και θ' αραδιάσω μερικές παραφωνίες, αντιγράφοντας από μερικά σκόρπια χαρτάκια διάφορες φράσεις που δε θυμάμαι αν είναι δικές μου που σημείωσα βιαστικά να μη τις ξεχάσω ή τις άκουσα κάπου κάποτε από κάποιον ή τις διάβασα περνώντας βιαστικά με κάποιο μεταφορικό μέσο ή τις είπε η τιβί ή το ράδιο

1.
Αυτό που έχω να πω με τα γραπτά μου είναι: Αφήστε τις σκοτούρες, η ζωή είναι μικρή, παίξτε με το μυαλό σας! 
2.
Ολο και περισσότερο θα μοιάζουμε μεταξύ μας. Ηδη, με το ζόρι ξεχωρίζω ένα σταρ. Ασε που τους κινέζους τους βλέπω όλους ίδιους. Η μορφή ισοπεδώνεται.
3.
άνθρωποι λογιών λογιών
μπαταρίες ρολογιών
4.
ποτε σ' αγαπώ αλλά δε σε νιώθω
πότε σε νιώθω αλλά δε σ' αγαπώ
πόσο θέλω να συμβούν και τα δυο ταυτόχρονα
να σ' αγαπώ και να σε νιώθω. Δε γίνεται;
5.
Οταν μια μειονότητα αποκτά πλειοψηφία έχει δικαίωμα αυτονομίας;
6.
Μλάντιτς προς αμερικανούς: «Η χώρα σας έχει μικρότερη ηλικία από τη βελανιδιά του σπιτιού μου»
7.
τι να την κάνω την καρδιά όταν δεν την αντέχω
για σένα μόνο να πονά και σένα να μην έχω 
8.
το 80% στο ιντερνέτ είναι παραπληροφόρηση
9.
κρανιοταπηρίαση: εγκεφαλική κάκωση, ρήγμα στο κύκλωμα των συνάψεων, σφοδρή τρικυμία εν κρανίω. σχετ. φράσεις: τα πήρα στη κράνα, κλπ 
10.
να συμπαραστέκονται οι άνθρωποι ο ένας στον άλλον - αλληλεγγύη
11.
καταιγιστικός blogλαπλασιασμός
12.
- ποιος είναι ο μεγαλύτερος θόρυβος που υπάρχει;
- η σιωπή όταν σπάει
ή
- τι κάνει το μεγαλύτερο θόρυβο όταν σπάει;
- η σιωπή

μετά από αυτή τη δωδεκάδα, το πεντάγραμμο θολώνει μπροστά στα μάτια μου, οι νότες διαπλέκονται, εξακολουθώ να παραμένω μπερδεμένη και αναρωτιέμαι: αξίζει τον κόπο; ίσως να αξίζει πολύ περισσότερα μια όμορφη μελωδία -ίσως
ετοιμάζω κάτι για το πολυαγαπημένο μου καρακίτς
(του Κίτσου η μάνα με συγκινούσε πάντα)

159. μια διάρρηξη φρέσκια φρέσκια

Επιστροφή από την αιμοκάθαρση. Αδυναμία. Ανάγκη ξεκούρασης επιτακτική. Η εξώπορτα δεν ανοίγει. Η κλειδαριά παραβιασμένη, σπρωγμένη μέσα με κατσαβίδι. Απελπισία. Αντί να αναπαυθεί στο κρεββατάκι του, κατάκοπος μετά την αιμοκάθαρση, βρίσκεται μπροστά σε μια εξώπορτα που δεν ανοίγει. Συναγερμός. Πού αλλού να πάει; Ηρθε σε μένα. Τηλεφώνημα στον κλειδαρά της γειτονιάς. Δεν απαντάει. Τηλεφώνημα στο διπλανό μαγαζί. Ο κλειδαράς κλειστός. Στο ασσανσέρ γρήγορα. Εκεί κολλάνε χαρτιά οι κλειδαράδες. Ευτυχώς απαντάει αμέσως. Φτάνει σε τρία λεπτά. Αλλάζει κλειδαριά. Κλειδιά δύο. «Διαρρήξανε και του αποπάνω σήμερα, ξέρετε. Να βάλετε κλειδαριά ασφαλείας», λέει, «κοιτάξτε τη διπλανή πόρτα, αυτή γιατί δεν την ανοίξανε;» Μας έπεισε. Κλείνει ο όγδοος μήνας χωρίς σύνταξη. Φράγκο τσακιστό. Ευρώ, δηλαδή. Το Ταμείο ήθελε αίτηση για ανανέωση. Λες και τα νεφρά ξαναγίνονται. Απατεώνες. Ταλαιπωρούν τον κοσμάκη, ενώ οι επιτήδειοι τους κοροϊδεύουν μέσ' στα μούτρα τους. Σκατά. Μπαίνουμε μέσα. Ολα άνω κάτω. Συρτάρια μισάνοιχτα, ντουλαπάκια ανοιχτά, οι κασέττες έξω, η συλλογή με τ' αυτοκινητάκια απείραχτη. Το φως του λουτρού ανοιχτό. Στο υπνοδωμάτιο χαμός. Τα ρούχα πεταμένα στο πάτωμα, οι κλειδαριές των ντουλαπιών σπασμένες, ενώ ήταν ξεκλείδωτες με τα κλειδιά απάνω. Καλά, ντιπ χαζός ο διαρρήκτης; Το ρολτόπ ανοιχτό και πάνω στο κρεββάτι δυο τρία κουτάκια ανοιχτά και άδεια. Ο σταυρός, η ασημένια ταυτότητα πάνε, βγάλαν φτερά. Σιγά την περιουσία. Αλλά. Σκεφτόταν να τα χαρίσει στα ανήψια του. Μαγκούφης βλέπεις. Θέλει την Ασφάλεια, να δηλωθεί η διάρρηξη και η κλοπή. Μπορεί και να ελπίζει να βρει τα χαμένα. Τηλέφωνο στην Ασφάλεια. «Εχω να καταγγείλω μια διάρρηξη με κλοπή», λέω και εξιστορώ τα συμβάντα, ότι το θύμα είναι ασθενής και να χτυπήσουν σε μένα να τους πάω, δεν είναι μακριά. «Θέλετε να έρθει η Σήμανση;» με ρωτά ο υπεύθυνος. «Οπως νομίζετε», απαντώ, «δεν είναι δική σας δουλειά;» ρωτάω και μου αντιτείνει «δική μας, ναι, αλλά μπορεί να μη θέλετε, πολλοί δεν θέλουν, μη τους λερώσουν το σπίτι». Καταλαβαίνω ότι γίνονται πολλές κλοπές. «Διαρρήξανε και το αποπάνω διαμέρισμα», λέω «και νομίζω ότι θα έρθουν και για εκείνο» και «ναι, το ξέρω, την πολυκατοικία αυτή την έχουνε ρημάξει», μου απαντά. «Τι ποσοστό υπάρχει να βρεθεί ο διαρρήκτης με τα κλοπιμαία;» ρωτώ, για να λάβω την απάντηση «Σχεδόν μηδενικό! Πού να τους πιάσουμε κυρία μου; Δεν υπάρχουν αστυνομικοί, είμαστε πολύ λίγοι». Ευχαριστώ και κλείνω το ακουστικό. Δεν του λέω πως είχα άλλη εντύπωση. Ισως όμως να εννοούσε ότι είναι πολύ λίγοι σχετικά με τον αριθμό των διαρρηκτών. Να μη ξεχάσω να δείξω στη Σήμανση το πορτάκι που ανοίγει στο μπαλκονάκι όπου ανεβαίνει το ασσανσέρ υπηρεσίας. Ηταν ανοιχτό και μπορεί από εκεί να μπήκε ο διαρρήκτης. Μετά σκέφτομαι αυτό που σκέφτομαι συνήθως όταν χάνω κάτι: Μπορεί αυτός ο φουκαράς ο κλέφτης να έχει ανάγκη για να κλέβει. Αλλά, να κλέβει ένα ρημαγμένο ανθρωπάκι πιο φτωχό απ' αυτόν; Δεν υπάρχει τσίπα. Πάει, χάλασε ο κόσμος. Παλιά, υπήρχαν οι μπουγαδοκλέφτες, οι κλεφτοκοτάδες, οι γρυλλάκηδες, οι λαχανάδες. Σήμερα, αλωνίζει ο κατσαβιδάκιας. «Τον ξέρουν, τον πιάνουν και τον χώνουν μέσα, αλλά μόλις τον αμολάνε ξαναρχίζει το ίδιο βιολί. Δεν ξέρει άλλη δουλειά» μου είπε ο περιπτεράς τώρα δα που κατέβηκα για καπνό, «προψές μια κυρία άφησε τα κλειδιά πάνω στην πόρτα της για να κυνηγήσει το σκύλο που της ξέφυγε, είχε αφημένο και το πορτοφόλι γεμάτο μπροστά στη πόρτα, κάνει ντου το παληκάρι -ποιος ξέρει πώς βρέθηκε- το ξαφρίζει. Τά 'θελε η κυρία, δεν τά 'θελε; Και είχε και πόρτα ασφαλείας. Πόρτα ασφαλείας και τα κλειδιά απάνω! χαχαχα» γελάει, ξεκαρδίζεται ο κυρ Πανάγος. Πολύ αστείο το βρίσκω, ίσως γράψω καμιά ιστοριούλα, αλλά τώρα δε μπορώ να γελάσω. Δε μού 'ρχεται. Πειράζει;

156. Δύο πεντάρια κολλητά κάνουν πενήντα πέντε

Απ' το παράθυρο έβλεπε τη Ζωή να περνά.

Μια θολή φιγούρα στα μωβ.

Κάπου κάπου άφηνε την πόρτα μισάνοιχτη.

Εκείνη προσπέρναγε,
αφήνοντας μια μουτζούρα στον τοίχο.

Πόσο θάθελε νά 'χε θαλασσοπνιγεί για χάρη της!

Αντί γι αυτό, κατάφερε να πνίγεται σε μια γουλιά νερό,
και τώρα κοντεύει να πιάσει πάτο.

Οταν του δείχναν το φεγγάρι, εκείνος κοίταζε το δάχτυλο.

Η Ζωή αγναντεύει μακριά τα νέα θύματά της.

πενήντα πέντε αστραπές υπήρξε η ζωή του
τη σβήνει με ένα φύσημα
κάθεται στο τραπέζι
αυτός να κλαίει για τη Ζωή
κι εκείνη να τον παίζει

-----------------------
Μόλις επέστρεψα από τα γενέθλια φίλου, αμετανόητου καλοπερασάκια. Τώρα, βρίσκεται με μοναδική παρέα τις αρρώστιες του, σε κατάσταση αδυναμίας. Ενδιαφέρεται για τα μικρά καθημερινά και τίποτε παραπάνω. Δεν αναπολεί, αρνείται το παρελθόν. Του αρκεί να σκέφτεται και να ελπίζει σε μια επιπλέον μέρα ζωής. Γιατί άραγε να παραιτείται έτσι εύκολα ο άνθρωπος; Ημουν η μοναδική επισκέπτρια. Μιλήσαμε για τα φάρμακά του και την νέα θεραπευτική αγωγή που ακολουθεί. Υποσχέθηκα να ψάξω σχετικά στο διαδίκτυο. Του χάρισα ένα βιβλίο Τέχνης. Χάρηκε πολύ και το έδειξε με τον τρόπο του: Μου παραχώρησε την καλή του πολυθρόνα!

143. Κυριακή

σήμερα βγήκα στον κήπο όλα τα λουλούδια ήταν βρεγμένα έβρεχε όλη νύχτα αλλά το πρωϊνό ο ήλιος έλαμπε και έκαιγε έκοψα ένα γιασεμί και το κάρφωσα στα μαλλιά μου μετά καβάλησα τη μηχανή και το γιασεμί έμεινε στο κράνος όταν το έβγαλα το θυμήθηκα αργά και είχε μαραθεί πλέον

135. μια κηδεία καθώς πρέπει

Η κηδεία τελέστηκε σε κεντρικό ναό. Στο προαύλιο πήχτρα τα πολυτελή αυτοκίνητα -μερσεντέ και άνω. Αντιπαθώ τη μάρκα μερσεντές. Ισως επειδή ομοιοκαταληκτεί με το "τενεκές". Κοντά στην έξοδο του προαυλίου, το μικρό φορτηγό του -γνωστή φίρμα- ανθοστολιστή. Κοράκια με μαύρο παντελόνι, άσπρο πουκάμισο, μαύρη γραβάτα. Πένθιμα εντελώς. Μια κυρία επί των υπογραφών, σε τραπεζάκι σκεπασμένο με χρυσοκέντητο ύφασμα, ακριβώς έξω από την κεντρική είσοδο του ναού, με μαύρη μπλούζα και μαύρη φούστα πουαντιγέ με λευκές μικρούτσικες βουλίτσες και νταντελίτσα μαύρη στο στρίφωμα. Γόβες στιλέτο με πανύψηλο τακούνι, αιχμηρότατες. Ο αστράγαλος πολύ σέξυ. Θυμήθηκα κάποιον που είχε ερωτευτεί τους αστραγάλους μου. Πάλαι ποτέ. Στεφάνια από λευκά χρυσάνθεμα. Μερικά με ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα στην κορυφή. Ενα με άσπρα τριαντάφυλλα. Κορδέλες λευκές, πλατειές, ακατάληπτα αρκτικόλεξα με γράμματα χρυσά. Ο ναός διακριτικά στολισμένος. Το φέρετρο από μαύρο ξύλο, βαρύτιμο, λουστραρισμένο.

Εφτασα όταν είχε αρχίσει η λειτουργία και έμεινα απέξω αρκετή ώρα, ίσα να καπνίσω ένα τσιγάρο, ώσπου να τελειώσουν οι παπάδες και να αρχίσουν οι επικήδειοι λόγοι. Μίλησαν 6-7 πρόσωπα περιωπής. Η καντηλανάφτισσα αδημονούσε, "κι άλλος;" αναρωτιόταν δυνατά μόλις έφτανε ένας ομιλητής στο μικρόφωνο. Εξήραν το έργο της επιστήμονος, το ήθος της, την ικανότητά της στη διδασκαλία, τη νέα μέθοδο που εφηύρε στον τομέα της. Ενας είπε ότι θα εξακολουθήσει να την εφαρμόζει και ότι η σχολή θα διοργανώνει στο εξής σεμινάρια στο όνομα της εκλειπούσης. Μια τελευταία κυρία απήγγειλε ένα ποίημα στα γαλλικά. Τα στέφανα είχαν ήδη φορτωθεί, πριν αρχίσουν οι επικήδειοι, και το φορτηγό είχε φύγει για το νεκροταφείο -υποθέτω.

Οι στενοί συγγενείς έλαβαν θέσεις κοντά στην έξοδο του ναού και ο κόσμος πριν βγει τους χαιρετούσε θερμά ή συγκρατημένα. Στεκόμουν όρθια στην πλευρά με τα καθίσματα, πριν φτάσουν οι στενοί συγγενείς, και η καντηλανάφτισσα με έσπρωξε να πάω στην απέναντι πλευρά. Οταν χαιρέτισα το σύντροφο της, χήρο πλέον, και επέστρεψα στη θέση μου, η καντηλανάφτισσα "συγγνώμη, δεν ήξερα ότι είστε της οικογενείας" μου είπε.

Ο ναός είχε μεγάλη χωρητικότητα και για αρκετή ώρα έβγαινε κόσμος απο μέσα. Βγήκα έξω και παρατηρούσα το μικρό πλήθος. Κουστουμαρισμένοι κύριοι και κυρίες, αντήλασσαν φιλοφρονήσεις χαμογελαστοί, μερικοί με βλέμμα ιδιαίτερα λαμπερό. Δικαιολογημένοι, σκέφτηκα, μια καλή θέση άδειασε και αδημονούν οι μνηστήρες. Ελάχιστοι φοιτητές, όχι πάνω από 5-6. Γνώριζα ελάχιστους, και με αυτούς που γνώριζα αντάλλαξα ματιές. Για μια στιγμή βρέθηκε πλάι μου η αδελφή της και μου είπε "τι να πει κανείς τέτοιες ώρες" και της απάντησα "σκατά!" σφίγγοντάς της το μπράτσο. Με αγκάλιασε και φιληθήκαμε.

Η κολλητή μου κανόνιζε ποιο αυτοκίνητο θα πάρει ποιον για το νεκροταφείο. Της είπα ότι προτιμώ να πάω μετά από μερικές μέρες στον τάφο. Αυτή η πανηγυριώτικη κατάσταση μου έσπαγε τα νεύρα. "Εχεις δίκιο" μου απάντησε χαμογελαστή και έτρεξε να εξυπηρετήσει ή να διευθύνει την κυκλοφορία στην έξοδο του προαυλίου. Γινόταν πράγματι χαμός. Κυκλοφοριακό κομφούζιο. Λίγο πριν το μεσημέρι, έτσι κι αλλιώς η περιοχή έχει κυκλοφοριακό πρόβλημα και σήμερα -λόγω κηδείας και Σαββάτου- ήταν ιδιαίτερα οξύ.

Πήρα το δρόμο για το σπίτι ελαφρά παραζαλισμένη, σα να μη συνέβη αυτό που μόλις είχα ζήσει. Δεν ήθελα να πάρω κάποιο τροχοφόρο, προτίμησα να περπατήσω καμιά δεκαριά στάσεις. Πέρασα από ένα μαγαζάκι, του οποίου γνώριζα τον ιδιοκτήτη αλλά είχα αρκετό καιρό να το επισκεφτώ. Ηταν ένας γλυκός γεράκος που έφερνε αντικείμενα από την Κίνα και ήξερε κινέζικα, έμοιαζε κιόλας με κινέζο. Νομίζω ένας από τους γονείς του είχε κινέζικη καταγωγή. Μπήκα μέσα αποφασισμένη να ψωνίσω μια μικρή τσαγιέρα, αλλά "δεν έχουμε πια τσαγιέρες για χρήση, μονάχα διακοσμητικές" μου είπε η ανηψιά του, που τη γνώριζα και μιλούσαμε παλιά για το αναπνευστικό της πρόβλημα. Τη ρώτησα "τι κάνει ο θείος σας;" και "πέθανε τον Απρίλιο" μου απάντησε "ξέρετε, είχε τα νεφρά του και έκανε αιμοκάθαρση τον τελευταίο καιρό". Κατάλαβα ότι είχα πάνω από χρόνο να περάσω από αυτό το μαγαζάκι και "πώς πάει το αναπνευστικό σας;" τη ρώτησα.

Μου απάντησε ότι νιώθει χάλια και την κουράζει η δουλειά και γι αυτό πουλάει όλα τα αντικείμενα στη μισή τους τιμή, ακόμα και τα λίγα μικροέπιπλα που είχαν απομείνει. Αποφάσισα να ρίξω μια ματιά στα ράφια, μήπως βρω κάτι να ψωνίσω. Το δυστύχημα είναι ότι είχε κάνει εικαστικές παρεμβάσεις σε πολλά γυάλινα αντικείμενα και τους είχε αλλάξει τον αδόξαστο. Το ότι περηφανευόταν γι αυτό, με άφηνε αδιάφορη. Βρήκα ένα βάζο μεγάλο γυάλινο, μπλε, από ανακυκλωμένο γυαλί. Το σήκωσα, είχε μερικές ατέλειες, αλλά "υπάρχει άλλο ένα στη βιτρίνα" μου είπε, ήταν σε καλύτερη κατάσταση και το αγόρασα 8 ευρά. Χάζευα κάτι παράξενα τριγωνάκια από πλεξιγκλάς με μικρούτσικους κύβους κολλημένους επάνω τους, "είναι βάσεις για δαχτυλίδια" μου είπε, "αν σας αρέσουν πάρτε τις, δε θα σας χρεώσω τίποτα" με διαβεβαίωσε και τις έριξε στη σακούλα με το βάζο.

Περιεργάστηκα τα μικροέπιπλα. Εμένα δεν μου αρέσουν, αλλά η μικρή μου τρελαίνεται για εξωτικά πράγματα. Οι τιμές ήταν εξευτελιστικές για αυτά που είχαν έρθει από την Κίνα εδώ και μερικές δεκαετίες. Λιγότερο από 300 ευρά. Κυαλάρισα ένα με παράξενο σχήμα, σαν ένα τεράστιο ξύλινο οχτάρι με ροζ τριανταφυλλάκια ζωγραφιστά -στην Κίνα, ευτυχώς. Ηταν λίγο φθαρμένες οι ζωγραφιές. Μου είπε ότι θα μου το αφήσει 60 ευρά και την παρακάλεσα να μη διορθώσει τις ζωγραφιές. Λέω να πάω τη Δευτέρα να το πάρω.

Πλησιάζοντας στο σπίτι μου, θυμήθηκα τη θεία μου την Αννα που έλεγε ότι μετά από κηδεία δεν πρέπει να πηγαίνουμε κάπου χωρίς να κρατάμε κάτι γλυκό και πήγα στο φούρνο και αγόρασα ένα κανταΐφι. Ανέβηκα στο διαμέρισμά μου, έβγαλα παπούτσια και ρούχα, πλύθηκα κι έφαγα το γλυκό. Είδα τα μέηλ μου, έγραψα ένα σχόλιο στο ΝΑΤΟ, τελειώνω και αυτό το ποστ και πάω γραμμή για ύπνο. Η κηδεία, αν και καθωσπρέπει, δεν μου άρεσε καθόλου. Θυμήθηκα τη μοναδική κηδεία που μου άρεσε, αλλά γι αυτή θα γράψω αφού περάσει αρκετός καιρός. Ολο για πένθιμα θα γράφω; ΟΥΦΦΦΦ

47-Αγχος για μια προσωπικότητα

Χτες το μεσημέρι που γύριζα σπίτι, στη γωνία του σούπερ μάρκετ, στεκόντουσαν μια νεαρή κοπέλα και δυο γιαγιούλες και κουβέντιαζαν. Τρόπος του λέγειν "κουβέντιαζαν" γιατί η συζήτηση ηταν μια λογοδιάρροια της μικράς. Ηχοι τσιριχτοί που έβγαιναν από ένα στόμα με γλώσσα τρυπημένη (στ' αυτιά λέγεται σκουλαρίκι, στη γλώσσα πώς λέγεται;) και όρμαγαν στ' αυτιά των περαστικών. Ο επαναλαμβανόμενος ήχος-φράση που στούμπωνε τα αυτιά μου σε απόσταση τουλάχιστον 50 μέτρων ήταν:

«Και η προσωπικότητά μου;

Τι θα γίνει με την προσωπικότητά μου;»

Οι γιαγιούλες δεν μιλούσαν, κι αν μιλούσαν δεν ακουγόντουσαν. Οι τσιρίδες έσκιζαν τον αέρα. Ευτυχώς έκανε αρκετή ζέστη και αυτή η κρυάδα που έφερναν στη ραχοκοκκαλιά μου ήταν ευπρόσδεκτη. Σκέφτηκα να μιλήσω, να της συστήσω κανα cd με τον Αγγελάκα να ερθει στα ίσια της, αλλά... Σιγά μην ασχοληθώ!

(Ωρες ώρες θαυμάζω το Γιάννη ακριβώς για την επιμονή του να μας ξυπνήσει)