1.760 στην παρέλαση

πηγαίναμε στην παρέλαση ομαδικά, σχεδόν όλα τα κορίτσια του οικοτροφείου ΜΕΡΙΜΝΑ ΠΟΝΤΙΩΝ ΚΥΡΙΩΝ, για να χαζέψουμε τα φανταράκια, αλλά κυρίως για να φωνάξουμε "πέτα το! πέτα το!" στον μαέστρο της μπάντας της Στρατιωτικής Ιατρικης Σχολής, που είχε παράδοση να πετάει τη μπαγκέτα του στον αέρα κάθε τρεις και λίγο. Δεν ξέρω αν εξακολουθεί να υπάρχει αυτή η παράδοση.
_____________________
γράφτηκε πριν απο λίγο στο f/b

1.321 ο Κλήδονας

θυμάμαι παλιά πώς γιορταζόταν ο Κλήδονας.. στα σταυροδρόμια ανάβαν τεράστιες φωτιες και πήδαγε ο κόσμος αποπάνω τους.. φέρναν διάφορα παλιά πράγματα, καρέκλες ξεποδαριασμένες που δεν έπαιρναν άλλη επισκευή.. παλιοκαφάσια, σανίδια, ό,τι βάλει ο νους τεσπα.. και φούντωνε η φωτιά κι ανέβαινε ψηλά και πήδαγαν οι νέοι κυρίως, αλλά και κάτι γεροντάκια ψιλοπηδάγαν άκρη άκρη.. τα παιδιά κοιτάζαμε μέχρι να χαμηλώσει η φωτιά να πηδήξουμε κι εμείς.. οι μανάδες παραπονιόντουσαν για την κάπνα και σφάλιζαν γερά τα παράθυρα, αλλά ερχόντουσαν κι εκείνες προς το τελείωμα της γιορτής να μαζέψουν τη μαρίδα.. ωραία ήταν!

1.235 Πάσχα με τη Γκουνίλα

πριν από πάρα πολλά χρόνια, η Γκουνίλα ήρθε απο Σουηδία να κάνει Πάσχα μαζί μας, στο πατρικό σπίτι. Ητανε μια γηραιά κυρία μινιόν, ακαθόριστης ηλικίας: μετά τα -ήντα και τα -όντα δύσκολα ξεχωρίζει τις διαφορές ένας νέος ανθρωπος. Η Γκουνίλα λοιπόν, ήταν κοντούλα και λεπτούτσικη, έδειχνε εύθραυστη αλλά πεταγότανε σαν ελατήριο, έτρεχε δώθε-κείθε στον κήπο, θαύμαζε τα πάντα και γελούσε κακαριστά. Γεύτηκε αρνί και κοκορέτσι, τσούγκρισε αβγά, έφαγε και τούρτα σοκολάτα από του Φλόκα κι όταν γύρισε στην πατρίδα της έστειλε μια τεράστια κάρτα γεμάτη θερμές ευχαριστίες, γιατί ήτανε συνταξιούχα νοσοκόμα και ζήταγε συγγνωμη που δεν μπορούσε να στείλει κάτι περισσότερο. Ελαφρύ το χώμα Γκουνίλα και για όλες τις πρόσχαρες Γκουνίλες που ομορφαίνουν τη ζωή πάνω στον πλανήτη.