1.075 τι να έγινε ο Αλεξ;

θυμήθηκα τον Αλεξ, έναν Βούλγαρο πρόσφυγα (απο τους πρώτους που ήρθαν, αρχες 10ετίας '90) που περναγε έξω απο το γραφείο και ζήταγε χαρτί, του δίναμε λίγα χαρτιά Α4 στην αρχη και αργότερα ολόκληρα πάκα. Ητανε (κατα δήλωσή του) δημοσιογράφος και τύπωνε μια εφημεριδούλα στα βουλγάρικα. Από ό,τι έμαθα (απο τη γειτονια, γιατί εμείς μετακομίσαμε) κατάφερε να προκόψει. Δεν χρειάζεται να κάνει ένας άνθρωπος πολλά για να βοηθήσει κάποιον άλλον άνθρωπο.

1.074 εμπιστευτικές συζητήσεις

Παλιά, όταν έκανα μεσημεριανό διάλειμμα (1-5) απο τη δουλειά, ανέβαινα συχνά στο καφενεδάκι του Λυκαβηττού κι έτρωγα κανα σάντουιτς πίνοντας ουζάκι. Οταν τύχαινε να υπάρχουνε κι άλλοι πελάτες, έβγαζα το μπλοκάκι μου και σημείωνα καταστάσεις όπως π.χ. αυτή:

Τέλης: συνάντησα τον αχώνευτο τον Πασχάλη με τη μούρη σαν παστό μπακαλιάρο, που θέλει κιόλας να κάνουμε δουλειές μαζί, έχει κολλήσει σαν βδέλλα πάνω μου, από καφέ σε μπαρ με κυνηγάει και προχτές είχε το θράσος να με καλέσει σπίτι του "θα σε συμπαθήσει η μάνα μου" λέγοντας και "την αδερφή μου τη Νένα θα τη λατρέψεις, μου μοιάζει, σαν δίδυμα είμαστε" συμπληρώνοντας "μπορεί και να την ερωτευτείς" αν είναι δυνατό, ρε Βάγγο, αν είναι δυνατό!

 

Βάγγος: τι να σου πω τώρα μωρ' αδερφέ μου; τι δουλειές;

 

Τέλης: κάτι με ξηρούς καρπούς από Βουλγαρία...

 

Βάγγος: εμένα η Νένα μ' αρέσει, την πάω, την παντρεύομαι κιόλας!

______________________

απο παλιο μπλοκακι όπου σημείωνα συζητησεις παρακαθημενων!

1.073 κινέζικο στιλ αλά ελληνικά

παλιά, είχα επισκεφτεί (μετά από ειδική άδεια) το εργοτάξιο του Δημοτικού Νοσοκομείου της Βιέννης, που χτιζόταν όλο προκατασκευή. Οι ηλ/μηχ/κές μακέτες ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, με πολλά στοιχεία (τοίχοι, κλπ) υπό κλίμακα 1:10, όπου δεν ξέφευγε ούτε χιλιοστό η ακρίβεια κατασκευής. Στην πράξη, έβλεπα και "κούμπωναν" μεταξύ τους τα οικοδομικά στοιχεία, όπου είχαν ήδη τοποθετηθεί τα ηλεκτρολογικά, υδραυλικά, κλπ δίκτυα, και έμενα κάγκελο! Τεράστιοι γερανοί εκτελούσαν ασκήσεις απόλυτης ακρίβειας δεκάτου του χιλιοστού.

 

Μερικά χρόνια νωρίτερα, είχα βρεθεί στη Γκρενόμπλ όπου εφαρμοζόταν ήδη το σύστημα προκατ σε εργατικές πολυκατοικίες: ακρίβεια και τεχνική στο φουλ. 

 

Ετσι, όταν είδα προχτές τις κινεζικες μπουλντόζες-χορεύτριες στα χωράφια, αναγνώρισα την ελληνικής πατέντας πολυπραγμωσύνη. ΗΜΑΡΤΟΝ λέμε πχια. ΗΜΑΡΤΟΝ!!!

1.072 χαμένες ευκαιρίες

υπάρχει και κάτι τι το θετικό σε αυτή την οπισθοχώρηση της πραγματικότητας: αν (ΑΝ, λέμε) η Ιστορία κάνει κύκλους και τώρα βρισκόμαστε π.χ. στη μεταπολεμική περίοδο (10ετίες '40-'50) υπάρχει η ελπίδα να ξαναζήσουμε (ξαναζήσετε, πιο σωστά, γιατί εμένα δεν με βλέπω!) να ξαναζήσει ο κόσμος, τελοσπάντων, τη φοβερή 10ετία του '60, που όλα προχωρούσαν, όλα δείχνανε να πηγαίνουν προς έναν καλύτερο κόσμο. Αν τυχόν συμβεί αυτό, ΠΡΟΣΟΧΗ μη την αφήσετε να χαθεί ξανά.

1.071 οδηγίες προς ναυτιλομενους

μεταφερω τις οδηγίες που είχα λάβει το 1962 απο τον κ. Πέτρο (νά'ναι καλά η ψυχούλα του) για τον τρόπο που περπατάμε στο παγωμενο χιονι: 1. πατάμε κάθετα το καθε ποδι σταθερα και μετα σηκωνουμε το αλλο για το επομενο βήμα. 2. ΔΕΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΧΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ και 3. Βαδίζουμε ΣΑΝ να είμαστε έτοιμοι να πέσουμε κατω. Αυτά. Καλές βόλτες με μεγάλη προσοχή. Δεν χαθηκε ο κοσμος να μας δουν να περπαταμε σαν... χεσμένοι!

1.070 το σημαντικό

πολύ παλιά, είχα δει τη σειρά των φιλμς του ιταλού Τζιακοπέτι με τίτλο "Σκυλίσια ζωή", τα οποία παρουσιάζαν τα ανατριχιαστικά γεγονότα που συνέβαιναν στην Αφρική. Καταγγέλθηκε όμως ο σκηνοθέτης για ωμότητα, μια και (καθώς λέγαν τότε) παρακαλούσε την ντόπια εξουσία να οριζονται σε ώρες πρωϊνές οι τυχόν εκτελέσεις ομήρων, κλπ, ώστε να έχει καλό φωτισμό. Ετσι, τα φιλμς σταμάτησαν για να μη προκαλούν την "ευαισθησία" των δυτικών. Αν θέλουμε το πιστεύουμε, αλλά και έτσι να είναι, ποιο ήταν το σημαντικότερο; Να μη μαθαίνει ο κόσμος για τα εγκλήματα. Αυτό ήταν το σημαντικό.

1.069 Καλές Τέχνες

στις Καλές Τέχνες υπάρχουν συνδυασμοί και όταν αυτοί πετυχαίνουν λέμε το έργο καλό, αριστούργημα, προχωρημένο, κλπ, ανάλογα με τον τρόπο που γίνεται ο κάθε συνδυασμός. Συνδυασμοί από χρώματα και γραμμές για τη ζωγραφική, συνδυασμοί από νότες και διάφορους ήχους για τη μουσική, συνδυασμοί από γράμματα, φθόγγους, λέξεις και σημεία στίξης για τη λογοτεχνία. Οπότε, δεν υπάρχει κλοπή ακόμα κι αν ολόκληρες φράσεις μετακομίσουν σε ένα λογοτεχνικό έργο, ακόμα κι αν ένα έργο καινούργιο δημιουργηθεί ολόκληρο από φράσεις άλλων προϋπαρχόντων. Οπως δεν υπάρχει κλοπή σε έργα μουσικά, καθώς και στη ζωγραφική, όπου υπάρχουν μεν τα αντίγραφα, αλλά δεν θεωρούνται κλοπή μια και πωλούνται ως αντίγραφα ή/και φωτοαντίγραφα. Στη γλυπτική τα αντίγραφα πλέον θα "εκτυπώνονται" και αυτά με τα ειδικά μηχανήματα.

1.068 βοτσαλάκι βοτσαλάκι

σκέψου: να σιάχνεις τα δάκρυά σου βοτσαλάκια, να τα ρίχνεις ένα ένα απαλά στο τζάμι της καλής σου, εκείνη να ακούει το τσικ τσικ, να κλαίει, να ανοίγει το παράθυρο, να πλημμυρίζει ο δρόμος και να πνίγεσαι.

1.067 Συνέδρια

Tα παλιά τα χρόνια, τότε που ο αξέχαστος Αντώνης Τρίτσης οργάνωνε τα Συνέδρια Αφροασιατικής αλληλεγγύης, έτυχε να συνοδέψω στους Δελφούς ένα γκρουπ από Συνέδρους, μεταξύ των οποίων ήτανε κι ένα σημαντικό πρόσωπο απο το Μάλι (δ/ντής Ταχυδρομείων ή κάτι τέτοιο νομίζω). Ηταν ένας πανύψηλος λιγνός άντρας στα τριάντα του, που τουρτούριζε κάτω από ένα παλτό καμηλό με χιλιάδες μικρές τρυπίτσες --σαν σουρωτήρι ήτανε το παλτουδάκι! Δεν έκανε και πολύ κρύο, αλλά για τους Αφρικανούς ήτανε φαίνεται πολύ κι αυτό, το ελάχιστο για μάς.

Φορούσε λοιπόν υπερήφανα το παλτό του περιδιαβαίνοντας τα αρχαία, λέγοντάς μου ιστορίες για την πατρίδα του, ότι κι εκεί υπάρχουν μαρτυρίες για έναν αρχαίο πολιτισμό που βρίσκεται κάπου κρυμμένος και δεν τον φανερώνουν για να μη τους τον κλέψουν οι Γάλλοι.

 

Στο πούλμαν στεκόμουν όρθια στο διάδρομο του οχήματος για δυο λόγους : επειδή όλο και κάποιος ήθελε να του εξηγώ κάτι ιδιαιτέρως κι επειδή η θέση του συνοδού δίπλα στον οδηγο δεν βόλευε για τα συχνά πανωσηκωματα(!!) που επρεπε να κανω λόγω ευγενείας της... οικοδέσποινας! Δίπλα μου, στο διάδρομο, δεν άργησε να ερθει να μου κανει παρέα ενας κοντούλης μελαμψός ανθρωπάκος με κανονικά χαρακτηριστικά, που συστήθηκε σε άπταιστα γαλλικά "λέγομαι Εβαρίστ" (+επιθετο που δεν θυμαμαι) "και είμαι προϊστάμενος στο υπουργειο συγκοινωνιών της Μαδαγασκάρης". Ωραία! ειπα απομεσα μου, άλλη μια εξωτική χωρα! 

 

Ο Εβαρίστ, εξηγησε οτι το ονομα το ειχε δωσει ο νονος του που ηταν θαυμαστης της αρχαιας Ελλαδας, ητανε παντρεμενος και ειχε 11 παιδιά (μπραβο! απαντησα, πότε πρόλαβες;) και μου εξηγησε οτι ηταν μουσουλμανος και τα παιδια τα ειχε απο... τεσσερις γυναικες!! Με τον Εβαρίστ συζητουσαμε αρκετα πραγματα μεχρι να φτασουμε στους Δελφους, με ειχε μονοπωλήσει κατα καποιο τροπο και ενοιωθε εκπληκτος απο τις απαντησεις που εδινα στις ερωτησεις του. Ετσι, εμαθε π.χ. τι ειναι τα διόδια(!) βεβαιώνοντάς με οτι μολις επιστρεψει στη χωρα του θα εισηγηθει την εφαρμογή αυτου του "κόλπου" να μαζευονται λεφτα για να φτιαχνονται δρομοι, κλπ κλπ 

 

Με τροπο ευγενικο, μετα απο το μισο της διαδρομης περιπου, του ειπα να παει να κατσει στη θεση του, γιατι υπαρχουν πολλοι ακομα που ζητουσανε πληροφοριες. Ο Μαλτεζος π.χ. κοντευε να βγει απο τα ρουχα του!! Στα Συνέδρια αυτά γνωρίστηκαν πολλοί άνθρωποι μεταξύ τους, άνθρωποι από όλες τις γωνιές του πλανήτη, αρκεί να αναφέρω ότι στο "δικό μου" γκρουπάκι υπήρχαν Αφρικανοί, Γιαπωνέζοι, Ιρλανδοί κι ένας Μαλτέζος Γραμματέας του Κ.Κ. Μάλτας, που ήτανε κι ο πιο θορυβώδης: ένας θεόρατος, πληθωρικός άνθρωπος, που έκανε όλους να γελάνε λέγοντας ανέκδοτα αλλά και αλήθειες έξω από τα δόντια. 

 

Στα Συνέδρια αυτά γνωρίστηκαν πολλοί άνθρωποι μεταξύ τους, άνθρωποι από όλες τις γωνιές του πλανήτη, αρκεί να αναφέρω ότι στο "δικό μου" γκρουπάκι υπήρχαν Αφρικανοί, Γιαπωνέζοι, Ιρλανδοί κι ένας Μαλτέζος Γραμματέας του Κ.Κ. Μάλτας, που ήτανε κι ο πιο θορυβώδης: ένας θεόρατος, πληθωρικός άνθρωπος, που έκανε όλους να γελάνε λέγοντας ανέκδοταα αλλά και αλήθειες έξω από τα δόντια. 

 

Ο Ιρλανδός ήτανε σιγανό ποτάμι, που λένε, μιλώντας πολυ σιγανά μου είχε διηγηθεί πράγματα από τη ζωή του, για τη φάρμα με άλογα που συντηρούσε με τη γυναίκα του, μια κουκλάρα Αυστριακή της οποίας μου έδειξε και φωτό.

 

Ο Ιάπων ήταν ο μόνος που μου χάρισε κάτι τι αναμνηστικό από τη χώρα του, ένα μικρό μπλε πανί με μια ζωγραφιά επάνω: μια γκέισσα και ροζ λουλούδια. Το βλέπω κάθε μέρα, είναι κρεμασμένο απέναντί μου και δεν το γλιτώνω!

1.066 Τα παιδιά ίντιγκο (indigo) είναι προϊόντα κρίνων;

Αυτό είναι πλέον ή βέβαιον, που λένε. Τα δικά μας νεογέννητα ανθρωπάκια δεν προσηλώνουν το βλέμμα, είναι απολύτως ζαβά και χαζοχαρούμενα, μαμ κακά και νάνι δηλαδή και ό,τι λένε ο μπαμπάς κι η μαμά. Εξετάζεται απο σοβαρούς επιστήμονες ιστοριοδίφες και θρησκευτοδίφες(!) η περίπτωση να ανήκει και ο Χριστός σε αυτά τα παιδιά, μόνο που τότε ήταν μοναχός του ενώ τώρα προβλέπεται καταιγισμός παιδιών με επαναστατικό φρόνημα. Μιας επανάστασης διανοητικής όμως και ουχί συναισθηματικής, αφού τα παιδιά αυτά τρέφουν υπερφυσικό εγκέφαλο και ως εκτούτου μάλλον θα έχουν ατροφικό συναίσθημα. 

 

Μαύρος όφις που μας έφαγε δηλαδή. Ορδές νεοναζί ή γκόλντεν μπόυς; Διαλέξτε. Θα δείξει. Καλύτερα όμως να μη.. δείξει!

 

Περιττό να υποδείξω την αντίφαση όπου πέφτουν οι διάφοροι προφήτες της ελεύσεως των παιδιών αυτών. Εκτός αν η Αγάπη και ο Ανθρωπισμός είναι φασιστικά προϊόντα...

1.065 θύμα αξιοληστείας

Ενθάδε κείται η Ελλη Κονομίτσα, θύμα αξιοληστείας

Η Ελλη Κονομίτσα ανέκαθεν ήτο παιχνιδιάρα. Από την στιγμήν της γέννησής της, έπαιζε με τα πάντα και ενέπαιζε τους πάντες. Πότε έπαιζε την ωραία του λιμανιού και πότε τη μοιραία του σαλονιού, χωρίς να μπορεί να αποφασίσει σε ποιον ρόλο να αφοσιωθεί τελικώς.

Εκείνη μεν έπαιζε, οι άλλοι όμως την έπαιρναν στα σοβαρά. Δύσκολοι καιροί να παίζει κανείς με ατάλαντους και ελλιπείς -ως προς το χιούμορ- συμπαίκτες. Με αυτά και τα τοιαύτα έπεσε...

θύμα των καιρών η Ελλη

που κανένας δεν τη θέλει,

εληστεύθη, επαξίως ηπατήθη...

σε μια κάσαν αρμενίζει

τώρα δα που τα μιλούμε...

Κάσα χρηματιστηρίου;

Λάρνακα μοναστηρίου;

λίγο είναι ό,τι κι αν πούμε...

πτώμα είναι και μυρίζει...

ληστευθείσα εκοιμήθη

θύμα των καιρών η Ελλη

που κανένας δεν τη θέλει...

(έχασε και την αξιοληστία της και ποιος να της την επιστρέψει; ο νεωκόρος κ. Σόιμπλε;)

________________

ΣΗΜ.1. Η παρούσα Νεκρολογία γράφτηκε στις 13/7/2012

ΣΗΜ.2. Μα 4 τουτού ο κ. Κουβέλης; πιτσαρία έχει; τσκ τσκ τσκ

1.064 στις πάνινες καρέκλες

κάποτε, στις πάνινες καρέκλες της πλατείας (μία είναι Η πλατεία) ξαπλώναν κάτι νεαροί (με ονόματα που αρχίζαν από "παπα") και σχεδιάζαν το μέλλον, πώς να αλώσουν τον καπιταλισμό έσωθεν και άλλα ωραία θέματα που σηκώναν πολλή συζήτηση, αλλά οι νεαροί αυτοί τα λύναν με μια μονοκοντυλιά. Πέρναγα συχνά -ένεκα στενής γειτονίας- και με καλούσαν να λάβω μέρος στις συζητήσεις -συζητήσεις με τον εκάστοτε καλεσμένον ως ακροατή, εννοείται- αλλά πάντα (μα πάντα!) ήμουν βιαστική, κι αν δεν ήμουν την έπαιζα (τη βιαστική) και εξαφανιζόμουν σαν σίφουνας. 

Μια μέρα, πέρασε από εκεί ο Δάσκαλός μου και τον καθίσαν σχεδόν με το ζόρι να απολαύσει τη συζήτηση και έφτασε στο γραφείο εν εξάλλω καταστάσει, που λένε, "μα τι μουρλοί είν' τούτοι" ρωτώντας και θαυμάζοντας ταυτοχρόνως "έτσι και καταφέρουν και βρεθούν σε θέσεις εξουσίας, τη βάψαμε" συνέχισε χωρίς να διευκρινίσει ποιοί μουρλοί και τι συνέβη, πράγματα που εξήγησε μετά το καθιερωμένο καφεδάκι: "Αυτοί, παιδί μου, σίγουρα θα μεταλλαχθούν στους χειρότερους καπιταλιστές" ήταν η κατακλείδα, που τότε καθόλου δεν την πίστεψα. 

Δυστυχώς για μένα, άφησε νωρίς τα εγκόσμια και ευτυχώς για κείνον δεν έζησε αρκετά ώστε να απολαύσει την μετάλλαξη.

1.063 μαντίλια ή ρινόμακτρα

τα παλιά τα χρόνια τα χαρτομάντιλα και οι χαρτοπετσέτες ήταν άγνωστα προϊόντα, που εμφανίστηκαν με σκοπό να ξεκουράσουν τις νοικοκυρές από το πλύσιμό τους, πράγμα που δεν καταλαβαίνω καλά μια και είχαν ήδη κάνει την εμφάνισή τους τα πλυντήρια, κι έτσι αναρωτιέμαι μήπως ήρθε (ξανά) η εποχή να ξαναδούμε σε ευρεία χρήση αυτά τα περίτεχνα (συνήθως κεντημένα) μεταξωτά, λινά ή/και βαμβακερά πανάκια; Δίνουν και έναν αέρα αρχοντιάς, εδώ που τα λέμε.. (σημειώνω ότι χαρτοπετσέτα δεν έχει μπει στο σπίτι μου)

1.061 ντε προφούντις

σήμερα θυμήθηκα ένα παλιό μου πάθημα σχετικό με δημ. υπηρεσία, όπου βέβαια η δημ. υπηρεσία έδρασε υπέρ ενός φίλου, που απεδείχθη φίδι!

 

Ετοιμαζα τη συμμετοχή μου σε έναν αρχιτεκτονικό διαγωνισμό "κλειστό", που σημαίνει ότι η διεξαγωγή του γινόταν στο πλαίσιο των ορίων/απαιτήσεων κάποιου υπουργείου και κριτής θα ήταν η αρμόδια υπηρεσία και μόνο. Επρόκειτο για ένα εμβληματικό κτίριο, που πολλοί θα ήθελαν να υλοποιήσουν.

 

Ενας φίλος και συνάδελφος έμαθε την πρόθεσή μου και πλάκωσε στο γραφείο αιτούμενος συνεργασία, επειδή τον ενδιέφερε πολύ το θέμα και (καθως δηλωσε) είχε και ΤΟ κονέ στην υπηρεσία. Συμφώνησα μετά χαράς, δουλέψαμε (μια 7μελής ομάδα) με ενθουσιασμό και κερδίσαμε το Α' βραβείο, άρα και την ανάθεση της μελέτης. 

 

Ολα καλά, μεχρι τη στιγμή της υπογραφής ενώπιον των αρμοδίων αρχών, του υπαλλήλου δλδ που εκπροσωπευε το υπουργείο.

 

Εκεί έγινε το σώσε! ο φιλος και συνάδελφος, με τη συνεπικουρία του αρμοδίου, απαιτούσε το μοίρασμα της συνολικής αμοιβής δια του δύο. Μισή αυτός, μισή η αφεντιά μου. Ελα όμως που το δικο μου μελετητικό πτυχίο έβγαζε αμοιβή διπλάσια σχεδόν απο το δικό του! και με τη δικη μου αμοιβή έπρεπε να καλύψω και τους υπόλοιπους συντελεστές, πέντε νεότερους συναδέλφους ακόμα που δούλευαν στο δικο μου γραφείο. 

 

Ο φίλος, που έπαψε απότομα να είναι φίλος, ήταν ανένδοτος: ή μισά μισά ή τίποτα. Και ο αρμόδιος αμετακίνητος στην ίδια γραμμή. Πέρασα μερικά βράδια ξάγρυπνη στη βεράντα του σπιτιού μου σκεπτόμενη το θέμα και βασανίζοντας τον εαυτό μου: ήθελα πολύ να γίνει η μελέτη και να χτιστεί το σπουδαίο κτίριο, αλλά δεν ήθελα να πιαστώ και κορόιδο. Η ζυγαριά έγειρε τελικά προς τη β' κατεύθυνση, ο "φίλος" έβαλε λυτους και δεμένους να με μεταπείσουν, αλλά άμα πάρω μια απόφαση, και μάλιστα με τόσο πόνο ψυχής, δεν την αλλάζω.

 

Η μελέτη δεν έγινε, το κτίριο δεν χτίστηκε, η ζωή συνεχίστηκε, έγινα σοφότερη.

 

Σημειώνω ότι ο "φιλος" αυτός (όπως ελεγε) ήταν αριστερός και οι παρατρεχάμενοι που είχε βάλει να με μεταπείσουν ήταν πρωτοκλασσάτα στελέχη της δεξιάς -ενας εγινε και βουλευτης αργότερα. 

 

Είναι κι αυτός ένας λόγος που παραμένω... αταξινόμητη!!

1.060 διορισμοί φανταστικοί

κάποτε, σε κάποιο Δήμο της Αττικής, υπήρχε κάποιος προβεβλημένος δημοτικός υπάλληλος (τεραστίου μεγέθους) που πρότεινε για διορισμό στον Δήμο αυτόν αναγνωρισμένους ομοϊδεάτες του, με λίγα λόγια: αν ήθελε κάποιος να διοριστεί έπρεπε να πάρει την έγκριση του υπαλλήλου αυτού. Η συνήθης διαδικασία (που διαρκούσε περί τις 16 ημέρες μέχρις ότου καμφθούν όλες οι πιθανές αντιστάσεις) ήταν να ταπεινώνει τον υποψήφιο υπάλληλο, ώστε να τον έχει του χεριού του, που λένε, και η μέθοδος ταπείνωσης ήταν η μία και μοναδική σε αποτελεσματικότητα: να τον κάτσει στα τέσσερα, όχι "που λένε" αλλά κυριολεκτικά, και να τον απαυτό.

__________________________

ΣΗΜ. η ιστορία ειναι φανταστική, αλλά τίποτα δεν εμποδίζει να έχει συμβεί (σε κάποιον, κάπου, κάποτε) στην πραγματικότητα και υπό άλλες συνθήκες.

1.059 διασκεδάζοντας τα πιτσιρίκια

κάπου κάπου -και όχι μόνο σε γενέθλια- καλούσαμε τα (καμιά 15ριά) ζουζούνια του νηπιαγωγείου στο σπίτι, γιατί η μικρή ήταν πολύ κοινωνικό παιδάκι -όχι πως τώρα δεν είναι!- και στρώναμε το μεγάλο πράσινο καραμελωτό χαλί, όπου κάθονταν και τρώγανε και παίζανε και ό,τι άλλο θέλαν κάνανε, ο Γιάννης ο Καζάνης (συνοδός και Δάσκαλος) τους έπαιζε Καραγκιόζη ή τους έλεγε ιστορίες από την Οδύσσεια και περνάγαμε όλοι καλά -όχι πως δεν περνάμε τώρα! Τα παιδάκια τα έφερνε το σχολικό μετά το σχόλασμα (μετά από προηγούμενη συνεννόηση φυσικά) και τα πήγαινε μετά το (δίωρο περίπου) γλέντι σπίτια τους.

Το γράφω για να παίρνουν ιδέες οι μαμάδες, να μη τρέχουν αλαλιασμένες σε άγνωστες γειτονιές να μαζεύουν τα μικρά. (2018)

1.058 έξι σημειώσεις από 11 Ιανουαρίου 2016

1. σκέφτομαι οτι την επόμενη φορά που θα μπω εδωμεσα θα ειμαι ενα χρονο γεροντοτερη.. Που να χαρίσω μερικά χρονάκια; να ξαλαφρώσω βρε παιδι μου

2. σκεφτομαι οτι χάνουμε ως ΕΛ επειδή δεν εχουμε εφτά καμπινέδες σπιτι μας

3. δεν ψηφισαν Βαγγέλη για να αποφευχθεί η μειωση της ΝΔ στο 4% αλά πασόκ (να δουμε τωρα πού θα την πάει ο υιος)

4. σκέφτομαι το καλοκαιράκι του 1971 στην Πάτμο και πού νά'ξερα τότε.. Ελαφρύ το χώμα, κλπ κλπ

5. αύριο αναμένεται με αγωνία η προβολή της ταινίας "ο θεσμός του Νονού" και από μεθαύριο θα παίζονται συνεχώς οι προτεινόμενες για όσκαρ "το μυστήριο της Βάπτισης" και "βαφτιστήρια εν δράσει"! Μη τα χάσετε!

6. χτες παίχτηκε το έργο "ο γιος του Δράκουλα" όπου ο πρωταγωνιστής αντί για την ωραία και πλούσια πυργοδέσποινα δάγκωνε τις πτωχές καθαρίστριες του πύργου!

1.057 παρακολουθήσεις

τιβι ΕΡΤ2, πριν απο λιγο:

«και τωρα να φτιάξουμε μία μαρέγκα»

απαντάω: «και μία και δύο και όσες θέτε φτιάξτε!»

με ακούσανε φαίνεται γιατί «να φτιάξουμε κι άλλη μία!» είπανε.

τρέχω αλλόφρων (απο το γραφείο) και κλείνω την τιβι, σίγουρη ότι με κατασκοπεύουνε.

1.056 ωφέλιμη κηπουρική

Οταν ήμουν μικρό κοριτσάκι, 2-3 χρονών, η μάνα μου είχε ξεπουπουλιάσει ένα κοτόπουλο γιατί την Κυριακή περιμέναμε επισκέψεις από το χωριό και πήρα τα φτεράκια του και τα φύτευα στην αυλίτσα, έκανα μια μικρή λακούβα τα έχωνα μεσα και τα πότιζα λιγουλάκι, και περασε ο γιος της σπιτονοικοκυράς και με ρώτησε "τι κάνεις εκεί Μαρινάκι;" και απάντησα θριαμβευτικά "φυτεύω φτεράκια να φυτρώσουν κοτιές!" και μου λέει "δεν φυτεύεις καλύτερα δεκαρίτσες να φυτρώσουν λεφτιές;" και τότε κατάλαβα οτι με κορόιδευε και ότι όλα τα πράματα δεν φυτρώνουν απο το χώμα, οσο και να το ποτίζεις, και μάζεψα το ποτιστήρι και γύρισα σπίτι απογοητευμένη και το μεσημέρι ρώτησα τον πατερούλη μου πώς γίνονται τα κοτόπουλα και μου είπε.

1.055 κεφάλαιο Ι (ΤΟ ΔΩΡΟ)

 Με τον καινούργιο χρόνο που θά 'κανε την εμφάνισή του σε δυο μέρες, ο κόσμος δεν θ' άλλαζε απλώς χρονιά αλλά θά 'μπαινε στον εικοστό αιώνα και η μικρή Ολγούλα θα συμπλήρωνε εφτά χρόνια ζωής πάνω στον πλανήτη.

Εκείνη τη μέρα είχε διαλέξει η μάνα της, η σιόρα Ελένη, να της παρουσιάσει το δώρο της, ένα δώρο ζωντανό που είχε φτάσει ποδαρόδρομο από 'να χωριό στα περίχωρα του Αργοστολιού.

- Ελα να δεις το δώρο σου! είπε η μάνα στη μικρή, σπρώχνοντάς τη προς το πορτόνι του κήπου.

Αυτό το πορτόνι ήτανε σανιδένιο, γκρίζο από τις βροχές πού 'χε φάει. Η μπογιά του είχε ξεβάψει, αλλά τη δουλειά του την έκανε: κράταγε έξω τους περαστικούς και τα σκυλιά. Με τις γάτες δεν τα κατάφερνε και τόσο καλά, μια και το κάτω μέρος του απείχε μια ολόκληρη πιθαμή από το χώμα.

Η πιθαμή αυτή ήταν αρκετή για να δει η Ολγούλα ένα κομμάτι από το φετεινό της δώρο, όταν αντίκρυσε άξαφνα, μετά το σπρώξιμο της μάνας, δυο ξυπόλητα ποδαράκια βουτηγμένα στις λάσπες. Ετρεξε λοιπόν, άνοιξε το πορτόνι, και βρέθηκε μπροστά σε ένα κοριτσάκι της ηλικίας της.

Ενα κοριτσάκι που την κοίταζε με μάτια γουρλωτά, που βρίσκονταν πάνω σε ένα κεφάλι αξάγγλιγο. Τα μαλλιά πεταγόντουσαν ένα γύρω ακατάστατα, τα ρούχα ήτανε γκρίζα, πολύ φτωχά και ελαφρά για την εποχή.

Ηταν χειμώνας, βλέπεις, κι έκανε κρύο και το φτωχούλικο τουρτούριζε. Κάτω από τα μάτια τα ολοστρόγγυλα μια μύτη, κολλημένη στη μέση του προσώπου σαν στρογγυλή σαν πατάτα, έσταζε και η μικρούλα μιά τη ρούφαγε και μιά τη σκούπιζε με το μανίκι του φουστανιού τραβηγμένο πάνω στην ξανάστροφη του δεξιού της χεριού.

- Πώς σε λένε; ρώτησε η Ολγούλα, που όταν θα μεγάλωνε θα τη λέγανε σιόρα Ολγα και, στα πενηνταένα της θα γινότανε γιαγιά μου.

- Βιτόρια, είπε η μικρή. Βιτόρια Βούρτεψη.

- Ελα, πάμε να σε πλύνω και να σε ντύσω, συνέχισε με ύφος μεγάλης κυρίας η Ολγούλα και τράβηξε τη Βιτόρια απο το χέρι.

Ανεβήκανε τις σκάλες και πήγανε γραμμή στο λουτρό, όπου η Ολγούλα έγδυσε κι έπλυνε καλά το δώρο της, τη Βιτόρια, τής έλουσε τα μαλλιά, τής έβαλε κολόνια και την έντυσε με ένα φουστανάκι μάλλινο, ζεστό, σε χρώμα μπλε. Από τότε η Βιτόρια αγάπαγε το μπλε χρώμα και πάντα, όσο τη θυμάμαι, είχε κάτι μπλε πάνω της.

1.054 λάμψη δρακουλέ

Σαν έπεσε η ήλιος στους άσπρους σου κοπτήρες, 

το γέλιο σου άναψε μεμιάς σαρανταδυό λαμπτήρες. 

Αχ! πόσο εκτυφλωτικός ο άσπρος σου κοπτήρ! 

Αν ήταν νύχτα θά 'λεγα πως ήσουνα βαμπίρ!

1.053 ένα φι περισσεύει

φυσικά, μόλις έκλεισα τους εννιά μήνες περπάτησα. Εκεί να δεις! κόντεψα να τους τρελλάνω όλους. Τρέχανε αλαλιασμένοι από πίσω μου, μέχρι που ο παπούς μου παράγγειλε ένα ξύλινο καρέτο, αυτο το κολουροκυλινδρικό πράγμα με ροδάκια απο κάτω, που κρατάει τα μωρά (υποτίθεται) περιορισμένα, αλλά εμένα τίποτα δεν με κράταγε: απλώς, έτρεχα με το καρέτο, μέχρι που κατάφερα (ενας θεός ξερει πώς) να ξεκολλήσω ένα από τα καγκελάκια και να ξεγλιστράω κατά βούληση εκτός καρέτου. Η θεία η Ακριβή, η γιατρίνα της οικογένειας, το εξηγούσε λέγοντας «έτσι είναι τα παιδιά του έρωτα», μια φράση που άκουγα συχνότατα κι όταν μεγάλωσα. Με την ίδια φράση εξήγησε την επίδοσή μου στην ποίηση, καθώς και την είσοδό μου στη Σχολή.

 

Περιττό να πω ότι πήγα ποδαρόδρομο στα βαφτίσια μου κι όταν με ρωτάγανε «πού πας μπέμπα;» απαντούσα φυσικά «πάω να με βατίσουνε» και δεν ήταν ότι δεν μπορούσα να πω το φι, αλλά αυτό το γράμμα φαινότανε περισσευούμενο. Αναρωτιόμουν γιατί να υπάρχει σε αυτήν ειδικά τη θέση, δεν το εύρισκα λογικό.

1.052 ελπιδοφόρα κάλαντα

η χρονιά με εγκατέλειψε αφού μού χάρισε δυο ευχάριστα γεγονότα: την ίαση απο κόβιντ πολυαγαπημένου μέλους της οικογένειας και την επίσκεψη τριών μικρών αγγέλων που μού τραγούδησαν τα κάλαντα. Δυο κοριτσάκια (το ένα έπαιζε βιολί) κι ένα αγοράκι, που έκανε ταμείο. 

 

Οσο παίζαν και τραγουδάγανε, κρατούσα το πορτοφολάκι μου ετοιμάζοντας ένα 5ευρο, αλλά προχωρώντας το τραγούδι άλλο ένα 5ευρο μπήκε αυτομάτως στη χούφτα μου. Οταν ακούστηκε και το βιολάκι, δεν θα έμπαινε και το τρίτο 5ευρο;

 

Ρώτησα τα παιδάκια (ηλικίας 9-10 χρονών τα έκοψα με το μάτι) αν θα ήθελαν να τα φωτογραφίσω «μου χαρίσατε μια υπέροχη στιγμή, τα καλύτερα κάλαντα που άκουσα ποτέ μου» λέγοντάς τους. Δεν είχαν αντίρρηση, βλέποντάς με παραξενεμένα, και τα φωτογράφισα.

 

Στο τέλος, έδωσα τα χρήματα στο αγόρι που είχε ήδη απλώσει το χεράκι του, ρωτώντας το «φτάνουν;» «και πολλά είναι», μού απάντησε. Εκλεισα την πόρτα, κρατώντας μια ελπιδοφόρα ανάμνηση.

 

Η φωτογραφία ήταν σκοτεινή, κοντρ-λυμιέρ που λένε, δεν διακρίνονταν καλά τα πρόσωπάκια. Αργότερα που την μετέφερα στο πισι τα είδα καθαρά. Ομορφες λυγερές σιλουέττες, όμορφα ευθεία βλέμματα, το κοριτσι με το βιολί να κρατάει ψηλά το δοξάρι και το αγόρι να κάνει το σήμα της νίκης με τα δυο του δαχτυλάκια. Αυτά.