301. Ο ξυλοποδαρος (επετειακο διαρκειας)

- Την ειδες την κορη του ξυλοποδαρου;
- Οχι.
- Ελα, τρεχα να τη δεις! Λες να'χει κι αυτη ξυλινα ποδαρια;
- Καλα ειμαι εδω.
- Δεν κρυωνεις; Ελα στην ταξη σου λεω!
- Κρυωνω αλλα δεν ερχομαι, κι αν θες να ξερεις, αυτος που λες "ξυλοποδαρο" ειναι το πρωτο παληκαρι του αλβανικου πολεμου. Εχασε τα ποδια του για να λες εσυ μπουρδες.
- Πως τα εχασε δηλαδη; Χανονται τα ποδια; Εγω μπορω να χασω τα δικα μου;
- Αμα πας στον πολεμο, μπορει.
- Και γιατι να παω στον πολεμο;
- Ασε, που να καταλαβεις... Δεν σου εχουν μιλησει οι δικοι σου;
- Αμε! κι ο παπους μου πηγε στον πολεμο.
- Ο μπαμπας σου;
- ...
- Δεν πηγε ο μπαμπας σου;
- Οχι. Ηταν φυλακη και μετα πεθανε.
- Α. συγγνωμη.
- Μακαρι να ζουσε και ας ειχε ξυλινα ποδαρια.
- Δε θα σε πειραζε να τον λενε ξυλοποδαρο;
- Θα με πειραζε, αλλα σε οποιον τον ελεγε ετσι, θα του'ριχνα μια μπουνια!
- Να σου ριξω τωρα μια;
- Α, τωρα καταλαβα, εσυ εισαι η κορη του! Παιδια, ελατε! Εδω, εδω ειναι η κορη του ξυλοποδαρου!

300. Η πολη ειναι κιτρινη

Σημερα η πολη ειναι κιτρινη
Πολεμος μαινεται στις ταρατσες
Τα ηλιακα θερμοσιφωνα εχουν βαρυτητα τανκ
Στημενα στις αερογραμμες περιμενουν

ηλιο
να λαμψει
ανελπιδα περιμενουν

Στρατευματα κεραιων διαχωριζουν
Τα βαρεα πυροβολικα οπλα
Σε λιγο θα κινησουν
Ισως προς τη θαλασσα

λενε
εκει φεγγει
διακεκαυμενη ζωνη

Στα κατωτερα στρωματα επικρατει σιγη
Τα κλιματιστικα μηχανηματα σιγουν
Κατασπρα μεσα στην αλαζονια τους
Πρακτορες του ΟΗΕ χρωματων
Συμβιβαστες ουδετεροι ταρατσοπολεμων



- ΤΙΣ ΕΙ;
- ενα κυπαρισσι



- ΚΑΙ ΠΩΣ ΞΕΦΥΤΡΩΣΕΣ ΔΩ ΠΑΝΩ;
- κατω φυτρωνω και βλεπω τα χαλια σας

299. μετεωρισμος διαστημομετρου

Να τον σιαξω, να μη τον σιαξω,
να τον σιαξω, να μη τον σιαξω...
Για τουτον το χαρτη λεω, που ακομα μελεταω
και μενω με το διαστημομετρο στο χερι
βραδιαζει, ξημερωνει,
με αυτο το διαστημομετρο παρεα.

Τι χρεια εχω να τον σιαξω;
(αυτον το χαρτη)
Σαματις θα τον αρεσει καποιος;
(αυτον το χαρτη)
Σαματις χρησιμος θα ειναι;
(αυτος ο χαρτης)
Ωραιος μπορει,
σωστος δεν ξερω,
κι ετσι μενω μετεωρος
το διαστημομετρο
κρατωντας
ολη μερα.

Οταν νυχτωνει, η αμφιβολια φευγει.
Δεν εχει φως, δεν εχει αρκετο φως
για χαρτες και μετρησεις
-κερια και λυχνοι χλωμοι-
μονο που χαρτες ονειρευομαι,
οταν κοιμαμαι,
χαρτες που σιαζονται μονοι τους
-σαν απο θαυμα.

(εμενα αυτο μου λεει η εικονα)

-->> χαρη στον Πετεφρη -->>
http://petefris.blogspot.com/2008/03/blog-post_09.html