1.677 ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

τα παλιά χρόνια, ο μαθητής του Δημοτικού που ήθελε να μαθει γράμματα περπατούσε ακόμα και 3 ώρες, διασχίζοντας βουνά και λαγκαδια, ώσπου να φτάσει στο σχολείο και ο μαθητής του Γυμνασίου μετανάστευε στην πιο κοντινή στο χωριό του πόλη. Τα υπόλοιπα παιδιά που κατοικούσαν σε χωριά, ή δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να μετοικήσουν, έμεναν αγράμματα. Σήμερα, με το ίντερνετ, συμβαίνει κατι διαφορετικό; Αν δεν έχεις σύνδεση, υπολογιστή, γονείς υπομονετικούς και (σχετικά) μορφωμένους, πάλι αγράμματος μενεις. Κατά τα άλλα, ΕΧΟΥΜΕ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ.

1.655 μαθήματα στο σχολείο

η Ιστορία και η Γεωγραφία ήταν τα μαθήματα που απεχθανόμουν στο σχολείο (συν τα Θρησκευτικά φυσικά), ενώ με γοήτευαν η Μυθολογία, τα Αρχαία ελληνικά (συν τα Νέα, φυσικά) και τα λεγόμενα "θετικά" μαθήματα, δηλαδή τα Μαθηματικά, με ιδιαίτερο πάθος για τη Γεωμετρία, η Φυσική, η Βιολογία και η Χημεία. Ισως να αγαπούσα και τα Λατινικά, αν τύχαινε να έχω καλύτερο καθηγητή -πιο εμπνευσμένο από τον ετοιμοθάνατο κυριούλη (πέθανε στη μέση της χρονιά, ερείπιο ο καημενούλης) που μας είχαν φέρει, αλλά και ο διάδοχός του ήταν ένας τύπος είρων και τεμπέλης.

Ιστορία άρχισα να μελετάω μετά το σχολείο, με πολύ ενδιαφέρον μάλιστα, και Γεωγραφία έμαθα αναγκαστικά.. λόγω ταξιδιών!

1.316 μαθημα ζωής

όταν οι κόρες μου πήγαν στην Α' Δημοτικού, τους είπα πως αυτή είναι τώρα η δουλειά τους, όπως πάω στο γραφείο ετσι κι εκείνες θα πηγαίνουν στο σχολείο και... το πήραν πολύ φιλότιμα το πράγμα!

1.183 ο κακός καθηγητής

στο μάθημα των μαθηματικών, ο (αχώνευτος) καθηγητής ρώταγε και μεις απο κάτω σηκώναμε χέρι, "πε το συ! πε το συ!" έλεγε χωρις να παιρνει τη σωστη απάντηαη και στο τέλος "ε, ας το πει η Μαρίνα" μου έκανε την τιμή να με αφήσει να μιλήσω! Παρόλη την καλή μου επίδοση στο μάθημα, ο βαθμός μου ήταν 13 (δεκατρία) στα προφορικά Α' και Β' εξαμηνου, αλλά στα γραπτά έπαιρνα 20 και δεν μπορούσε να κάνει τπτ (σκρίπτα μάνεντ γαρ) κι έτσι έβγαζα ένα τελικό 17 στο ενδεικτικό. Απαίσιος τύπος, ένα μανιάτικο χούφταλο (στην Αθηνα φέρνανε καθηγητές λιγο πριν πάρουνε σύνταξη) που πήγε κιόλας να με χουφτώσει μια φορά που περίμενα στη στάση του λεωφορείου, πράγμα που το είχα πει μοναχα στην κολλητή μου, που κάπου κάπου το θυμάται με αποτροπιασμό. Εμένα ούτε που με άγγιξε η φάση, πέρασε σαν να μην έγινε ποτέ, και μάλλον το θυμάμαι σαν ανέκδοτο και γελάω απομέσα μου! Φοβερή εικόνα, ε;

1.081 σχολικές ποδιές

οι σχολικές ποδιές, αυτές που καταργήθηκαν το 1982, είχαν επιβληθεί για να υπάρχει ομοιομορφία των μαθητριών, να μη διακρίνονται ανάλογα με την οικονομική τους θέση. Βέβαια, τα σχολεία των πλουσίων οικογενειών είχανε βρει τρόπους να ξεχωρίζουν τα "παιδια τους": η Σχολή Μπερζάν (μετέπειτα Πρότυπο Λύκειο και νυν Σχολή Μωραΐτη) είχε λανσάρει τις ποδιές σε χρώμα μπεζ, οι μαθήτριες του Αρσακείου φόραγαν φούστα-μπλούζα, της Σχολή Χιλλ καθώς και του Σαιν Ζοζέφ δεν θυμάμαι.

1.008 η ζωή είναι ένα διάλειμμα

 ο κόσμος μοιάζει με την αυλή του σχολείου, όταν τα παιδιά κάνουν διάλειμμα: στη μιαν άκρη, τ' αγόρια σκοτώνονται, παλεύουν, κανουν παληκαριές. στην άλλη άκρη, τα κορίτσια λένε τα δικά τους, συνήθως ψιθυριστά. στο κέντρο, αγορια και κορίτσια παίζουν ομαδικά παιχνίδια, πηδολογάνε, χορεύουν. υπάρχουν οι κολλητοί που πάνε πέρα-δώθε (συνήθως δυο δυο) κουβεντιάζοντας σοβαρά θέματα για το διάστημα, τ' άστρα, τη θεραπεία ανίατων ασθενειών, κλπ. κάπου υπάρχει και κάποιο παιδί μοναχό του, χαμένο σε σκέψεις ή τρώγοντας το κολατσιό του που δεν θέλει να μοιραστεί. Ξαφνικά, χτυπάει το κουδούνι, τα παιδιά μπαίνουν στη σειρά και οδεύουν προς τις τάξεις τους. Αυτό είναι ο πόλεμος: σχεδόν όλα τα παιδιά θα ήθελαν να είναι το διάλειμμα ατελείωτο, γιατί το διάλειμμα είναι ζωή.

909. πότε αγάπησα τα μαθηματικά

στην Α' Γυμνασίου (Γ' τη λέγανε τότε) είχαμε έναν γέρο καθηγητή μαθηματικών από το Γύθειο, που ανάμεσα στις εξισώσεις μας διηγόταν ιστορίες από την ιδιαίτερη πατρίδα του, αλλά τα περισσότερα κορίτσια παπαρδελίζανε κατά τη διάρκεια του μαθήματος (μια οχλαγωγία απίστευτη!) τον κοροϊδεύαν και βγάζανε τη γλώσσα τους επιστρέφοντας στο θρανίο μετά την εξέτασή τους στον πίνακα, πράγμα που έκανα και'γώ αλλά για μια και μοναδική φορά. Μόλις χτύπησε το κουδούνι για διάλειμμα εκείνη τη μέρα, την ώρα που έβγαινα, με κάλεσε στην έδρα και μου είπε με σοβαρότητα (αλλά συνάμα και τρυφερά) "πιστεύω σε σένα, φαίνεσαι καλό παιδί" κι από τότε, όχι μονάχα πρόσεχα στο μάθημα κι αγάπησα τα μαθηματικά, αλλά επηρέασα κι άλλες συμμαθήτριες για την αξία του μαθήματος και του καθηγητή, ότι είναι καλός και ξέρει τι λέει κι ενδιαφερεται να μάθουμε.

Στην επόμενη τάξη άλλαξα σχολείο και ο καθηγητής μαθηματικών ήταν επίσης γέρος, αλλά εσχατόγηρος που λένε. Ενας σιχαμένος άνθρωπος.