1.005 ΤΩΡΑ ΤΩΡΑ ΤΩΡΑ

Δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς τη λέξη "τώρα"

-πόσο μαλλον να την ξεστομίσεις κιόλας!-

και το τώρα έχει χαθεί.

Το μέλλον έρχεται καταπάνω μας αδυσώπητο,

αυτό που νομίζουμε μέλλον γίνεται αστραπιαία παρελθόν

η λεγόμενη "πραγματικότητα", απλώς δεν υπάρχει.

Ο χρόνος τρέχει ανάποδα, ή μάλλον δεν τρέχει: οπισθοχωρεί.

Το νήμα του τέρματος είναι κάτι που έρχεται και βρίσκει τον δρομέα εκεί που δεν το περιμένει, δεν είναι ο αθλητής που πέφτει πάνω στο νήμα, αλλά είναι το νήμα που έρχεται και τον βρίσκει.

Το νήμα δεν κόβεται, πηγαίνει προς τα πίσω, το παρελθόν γίνεται μέλλον για τον επόμενο που μάλλον είναι προηγούμενος: αυτή είναι η ορθότερη ονομασία, επειδή εκείνος που βρίσκεται πιο πίσω προηγείται στον δρόμο ταχύτητας.

Η ταχύτητα είναι μια ψευδαίσθηση.

Ολα είναι ψευδαισθήσεις.

Η ζωή είναι ένα όνειρο γεμάτο ασάφειες.

Αυτό που λέμε ότι ΘΑ γίνει, δεν έχει νόημα.

Επειδή ΔΕΝ ΘΑ γίνει: είναι βέβαιο ότι ΘΑ γίνει, άρα η χρήση του μέλλοντος χρόνου είναι απλώς μια σύμβαση. 

Τίποτε δεν είναι περισσότερο βέβαιο από το μέλλον.

Τίποτε δεν είναι πιο δυνατό.

Επειδή το μέλλον υπάρχει διαρκώς, στον αιώνα τον άπαντα.

Ολα έρχονται και παρέρχονται, αλλά το μέλλον βρίσκεται εκεί, εδώ, αλλού.

Το μέλλον μας εξουσιάζει, το μέλλον μας περιβάλλει, το μέλλον είναι το μόνο που ΕΙΝΑΙ.

Το μέλλον έχει μονάχα ενεστώτα, το μέλλον είναι το μοναδικό παρόν.

1.004 Επιδερμίδα φίλντισι

υπάρχει ακόμα το μικρό ξενοδοχείο στη Θεσσαλονίκη, όπου έμεινα όταν έδινα εισαγωγικές εξετάσεις. Ανήκε (τότε, για σήμερα δεν γνωρίζω) σε μια οικογένεια μικτή, η μάνα ήταν σλαβομακεδόνισσα. Πολύ όμορφη, παρά τα κάποια χρονάκια της. Επιδερμίδα φίλντισι, που λένε, και μάτια με απαλό βλέμμα καταγάλανο. Δυστυχώς, δεν μπορώ να αποκαλύψω πράγματα που είχαν πέσει τότε στην αντίληψή μου, το μόνο που μπορώ να γράψω είναι η ένθερμη προσήλωση στην ελληνικότητα των κατοίκων πέραν των συνόρων, πόσο αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση της Μακεδονίας αντάμα με Κρητικούς και άλλους Ελληνες αγωνιστές, καθώς και το απέραντο παράπονο της παραγκώνισής τους επειδή δεν μιλάγαν ελληνικά. Η υπέροχη μάνα δεν ήξερε γρυ και, όταν χήρεψε, η διεύθυνση του ξενοδοχείου περιήλθε αναγκαστικά στα χέρια μιας άξιας κόρης, στα μάτια της οποίας για πρώτη φορά στη ζωή μου είχα αντικρύσει κάτι σαν φλόγες και θυμωμένες αστραπές.

____________

ΣΗΜ.1. σλαβομακεδόνες λεγόντουσαν παλιά μάλλον επειδή δεν μιλούσαν ελληνικά, πράγμα που άργησε να γίνει ακόμα και σε πόλεις και χωριά κοντά στην παραμεθόριο. Οταν βρέθηκα π.χ. στην παραμεθόριο Καστοριάς, δύσκολα μπορούσα να συνεννοηθώ. Ο χαρακτηρισμός "σλαβομακεδόνες" θεωρείται προσβλητικός, σαν να λέμε εμείς όσους φτάσανε απο Μικρασία "τουρκόσπορους".

ΣΗΜ.2. ΣΗΜ. γράφτηκε στις 22/01/2018  

1.003 ενηλικίωση

όταν πέθανε ο πατέρας μου, έφυγε η "πλάτη" όπου ακουμπούσα στα δύσκολα κι έμεινε ένα τεράστιο κενό, αργότερα ένιωσα πως ζει μέσα μου, ασυναίσθητα πήρα τη θέση του στη ζωή μου, έγινα η "πλάτη" για μένα και για όλους τους εναπομείναντες, ένα κλειδί ασφάλειας και δύναμης, εντελώς ασυναίσθητα ενηλικιώθηκα κατά κάποιο μυστήριο τρόπο

_______________

f/b, 18 Ιαν. 2018

1.002 συνοδεία μπάντζο

 ο Σαμ απο την Οκλαχόμα τραγουδά, συνοδεία φυσαρμόνικα κ μπάντζο

- Τα δυο μου πόδια ξύριζα

σαν έφτασε ο συριζα.

- Μου πήρε το ξυράφι,

το έβαλε στο ράφι.

- Μου είπε "μη κοπείς,

έτσι κι αλλιως διαθετεις γάμπες περιωπής!"

________________

15 Ιαν. 2015 (το ψαρεψα απο τις αναμνησεις του f/b)

1.001

πριν από καμιά 15ριά χρόνια, θαμπωμένη από τις δυνατότητες που διαπίστωνα, έγραφα: "Η αρχιτεκτονική του λόγου είναι δυνατό να λάβει και άλλες -πραγματικές, απτές- διαστάσεις, πέρα από την απλή συγκινησιακή διάσταση, αυτήν την οποία επιτρέπει η μέχρι σήμερα γνωστή έκφραση. Η δυνατότητα πρόσθεσης χρωμάτων και λάμψεων στο κείμενο/ολογράφημα, θα επιτείνει την εκφραστικότητα της εικόνας. Η πιθανή κινητικότητα θα κάνουν την εικόνα αυτή ανταγωνιστική προς άλλες τέχνες, αυτή του κινηματογράφου και του βίντεο. Αν καταφέρουμε στο μέλλον να ορίσουμε κάθε στοιχείο των λέξεων, κάθε γράμμα δηλαδή, ως φορέα ενός ήχου διαφορετικού για το καθένα, τότε η τέχνη του λόγου θα πετάξει προς εντελώς νέους ορίζοντες." (13 Ιανουαρίου 2018)

1.000 97 χρονών

η γιαγιά μου η βλάχα στα 97 της ήταν μια χαρά, την είχαμε πετύχει να βάφει με ασημομπογιά το μπουρί της σόμπας στο χωριό, ενώ είχε βάλει να βράζουν τα χόρτα στο τσουκάλι, αφήνοντας για λίγο παράμερα το πλέξιμο με το βελονάκι. Μας καλοδέχτηκε χαρούμενη που καταφέραμε να πάμε να τη δούμε και, μαζί με το γλυκό από το ντουλάπι, μας φίλεψε μερικές από τις ιστορίες που ήξερε πως μας αρέσουν. Ηταν γριά; φυσικά ήταν και το ήξερε. Το πρόβλημα με τα σύγχρονα γερόντια είναι η άγνοια και η άρνηση: δεν θέλουν και δεν γνωρίζουν να γερνάνε.